Onvolmaakt  

Bevrijd haar beeld van al dat overbodig steen,
beitel voor t hoofd de schuine stand tevoorschijn,
waag je voorzichtig aan de hals, duid ruw alleen
de afgezakte schouders door een kromme lijn,

hak schaduw, krullen vormend om de schedel heen,
snij dieper naast die rimpel, volg de pijn,
voeg norsheid toe, als frons, op het voorhoofdsbeen,
vorm nu de trieste mond rijmend op schouderlijn.   

Je denkt dat t goed is? Och, de houding is wel treffend,
het leven schreef met haar die lichaamstaal
maar k mis de ogen, die, twee rimpelschelpen heffend,
de wereld tonen dat ze t door heeft allemaal.
Dacht je de ogenmoeilijkheid maar aan te passen,
door, interessantdoend, uit te gaan van lege kassen?