Hoop

Er liggen hopen resten diep begraven
onder het stuivend zand van de woestijn.
Lemen sigurats, tekens van beschaven
en ingestorte hoop op eeuwig Zijn.

Een sportveld kleitabletten, zwart verbrand,
de kennis van Soemeriėrs vermoord,
het werk van eeuwen wijsheid onder 't zand,
de hoop op licht in woedend vuur gesmoord.

Miljoenenvoudig vaak ging ze verloren
de Hoop, het uitzicht op een betere tijd.
En elke generatie wordt opnieuw geboren
met hoop op eeuwigheid, -teleurstelling ten spijt.

Zit hoop in onze genen, is het een dwang,
is anders 't overleven veel te zwaar?
Kunnen we niet zonder ik hoop en ik verlang,
blijven we eeuwig hopend uitzien naar....?