Vloerkleed

Tussen zijn voeten ziet het kind een land;
van heel hoog kijkt hij neer op straten, pleinen,
het land loopt door tot aan de franjerand
en niemand weet dat alles kan verdwijnen
als hij één stap zet richting overkant.
Vanuit de rode vierkanten en lijnen
zal dan een straaltje bloed op 't beige zand
vanonder zijn pantoffeltjes verschijnen.

Nee, hij speelt god die nog een poosje wacht
voordat hij verder loopt; hij staat doodstil,
zijn voet geheven als een eindsignaal.

Dan klinkt de tune voor het tv-journaal,
hij stampt eens extra hard, geniet zijn macht,
voor hij gaat kijken naar de beelden van Gods Wil.