HOME      boven                boven                                                                                                              

Naar Overzicht Bergbeek
 
                                             

Berg-beek 2 Bosanemonen en oorlog

Voorjaar en de eerste warme dagen van eind maart. Zouden ze al bloeien, de anemonen in het anemonenbosje? Zolang ik me kan herinneren was het de gewoonte in onze familie om naar het Anemonenbosje te wandelen om de anemonen te bewonderen. Nu staan ze daar nog net zo overvloedig als 60 jaar geleden. Je moet bij zonneschijn gaan kijken tussen half 11 en 1 uur. Dan heb je de mooiste belichting.

 

Bosanemonen in het Anemonenbos bij Steamerd

 

Na een lange periode waarin er in de rest van Winterswijk op enkele natte stukjes na, weinig anemonen waren, breiden ze zich nu weer sterk uit. Het Bonnink is een goed voorbeeld. Er is zelfs een plekje bij de beek in het Jachmansbos, dat in drie jaar van drie dm2 is uitgegroeid tot een plek van een paar vierkante meter. De planten en wortelstokken worden dan ook met extra gieters water verwend in droge perioden, n aanmoedigend toegesproken. Ze kunnen gewoon niet anders dan doen wat van ze verlangd wordt.

Er is n jaar geweest, waarin we niet in het Anemonenbosje mochten komen. 1945. Net in de anemonentijd, in de nacht van 30 op 31 maart werd de brug over de Slinge bij het Anemonenbosje door de terugtrekkende duitse troepen opgeblazen. Er was ook nog  gevaar van landmijnen en niet ontplofte granaten, dus dat jaar ging het bezoek niet door.
Het opblazen van de bruggen heb ik heel bewust meegemaakt. Van ongeveer 15 maart af, gingen we 's morgens heel vroeg lopend naar boerderij Te Pas aan de Bataafse weg. We hadden daar in het klompenmakershuisje een soort woonkeuken. 'We' zijn dan mijn moeder, opoe Fuut (soms), mijn grote zus, Klein opa en de laatste dagen van maart ook mijn vader. We woonden namelijk vrij dicht bij het spoorwegemplacement dat heel vaak gebombardeerd en beschoten werd. Ik was al een half jaar volkomen gestresst van het bombarderen en zat de halve dag in de schuilkelder. Toen er (kleine) bommen bijna op ons huis terecht waren gekomen en we ook het gebulder van kanonnen in de verte konden horen, gingen we overdag weg. Die boerderij lag anderhalve kilometer van het anemonenbosje en de tweede brug in de weg naar de duitse grens. Toen 's nachts de bruggen de lucht invlogen, heb ik dat gezien. Iedereen die daar was zag het, natuurlijk ging je niet slapen op zo'n spannend en gevaarlijk moment.

Voor mensen die willen gaan kijken: Een andere naam voor Anemonenbosje is Stemerdinkbos. Als kind had ik een boek, Het Anemonenmeisje, dat geschreven was door een Winterwijkse(?) schrijfster. (zoeken we op!) Yes, ze heette Willy Wennink. Ze kende vast en zeker dit bosje bij de beek.
 

klompenmakershuisje
De boerderij waar we eind maart 1945 overdag onderdak vonden in het klompenmakershuisje, dat rechts nog net zichtbaar is tussen de bomen. Destijds was er geen begroeiing en keek je zo op de wei en de Bataafseweg.
 

                                 

                       Anemonenbos

Duizenden bloemen, ontwaakt door haar stralen
draaien in warmte hun hart naar de zon.
Onder de eiken dringt door donk're diepte
wisselend lichtspel, de zon keert weerom.

Lopend langs 't beekpad, verschijnt hier elk voorjaar
t beeld van mijn moeder, mijn wand'len met haar;
vrouw die mij leerde geloven in Leven,
bloemen te zien alle tijden van t jaar.

In t Anemonenbos voel ik haar deernis,
ben ik weer tien, weet nog niets van de dood,
niet, dat d lente haar pad zonder keer is;
Afscheid van 't leven, terug naar de Schoot.

 

omhoog        volgende