boven                                                                                                                                                                        
                                                                                                                                         

Naar overzicht Berggeest

 

                                           Berggeest 2   -  Iqbal Masih 

                      Iqbal Masih, wat of wie is dat? Het is niet iemand, het was iemand. Hij WAS iemand. Een 12-jarige Pakistaan, want ouder werd hij niet.
Als hij op de avond van 16 april, Paasdag, 1995 met 2 vriendjes op de fiets eten gaat brengen naar de vader van één van hen, die nog bezig is zijn veld te bevloeien, wordt hij met 2 schoten vermoord, door 120 kogeltjes. Het is 8 uur 's avonds en al donker. Wie vermoordt hem, wie heeft belang bij zijn dood? Dat is maar één groep mensen, tapijtfabrikanten. De moordenaar zelf wordt officieel niet gevonden, maar iedereen weet wie achter de aanslag zit. Iqbal weet ook dat hij vermoord zal worden, maar hij is over de angst daarvoor heen, zegt hij.
Waarom wordt hij vermoord?
Iqbal Masih
Op de site van Childrensworld staat het hele verhaal. Ik zal het kort navertellen. Het is zo'n levensgeschiedenis waar je niet van los kunt komen, omdat de geestkracht van dit kind zo enorm groot was en daarmee veel mensen inspireerde om voor de slaafkinderen op te komen. Ik heb altijd het krantenartikel met het moordbericht, 29 april 1995, bewaard en zolang ik voor de klas stond, hing het in mijn lokaal. Ik hoopte dat jonge mensen deze Iqbal ook als een idool zouden kiezen, niet in de plaats van hun muziekhelden, maar ernaast.

Van zijn vijfde tot zijn tiende jaar werkt Iqbal voor verschillende tapijtfabrikanten voor 30 roepies per dag, want daarvoor heeft zijn moeder hem verhuurd. Als ze later ziek wordt en geopereerd moet worden leent ze 5000 roepies van een rijke tapijtfabrikant en geeft hem haar zoon Iqbal als onderpand. Hij is dan 10 jaar en wordt door die lening een schuld-slaaf van de man Ghulla.

Als op een dag een ziek kind van huis wordt opgehaald om toch te komen werken, wordt het aan zijn voeten  aan de fan opgehangen, voor straf. Voor Iqbal is dan het moment gekomen om zo veel mogelijk weg te komen van het werk. Hij en andere kinderen zeggen bijvoorbeeld dat ze misselijk zijn en dan vindt de voorman het goed dat ze naar buiten gaan, want overgeven over de tapijten mag natuurlijk niet. Als ze spijbelen worden ze gestraft met opsluiting in een kooi, soms 2 dagen achter elkaar. Op vrijdag, hun vrije dag,  worden ze uit hun spel gehaald om te komen werken, want ze zijn schuldslaven en moeten dus gehoorzamen.

In oktober 1992 hoort hij voor het eerst van de Pakistaanse wet die slavernij verbiedt. Alleen doet niemand daar wat op uit. Hij ontmoet iemand van de BLLF een internationale bond tegen kinderuitbuiting en hij vertelt deze man over het werk in de fabriek en de slechte behandeling die hij krijgt. Voor ze uit elkaar gaan geeft de man een Freedom Letter aan Iqbal. Als hij op grond van de wet weg wil gaan bij zijn schuldeigenaar Ghulla, wordt die woest en verbiedt het hem.

De mensen van de kinderbevrijdingsbond vergeten de jongen niet en helpen hem vrij te komen. Hij krijgt de kans naar school te gaan op een van de 200 scholen die de bond bezit. Hij wil advocaat worden, om nog meer kinderen te kunnen helpen. Iqbal praat in zijn geboorteplaats met ouders en kinderen over de wet die slavernij verbiedt. Ze geloven hem eerst niet maar als ze zien dat hij naar school kan en niet meer naar de tapijtfabriek gaat, vragen ze de Bond om ook voor hen te bemiddelen. Het gevolg is dat eerst honderden en dan duizenden kinderen weg gaan bij hun bazen. Die zien hun goedkope arbeidskrachten verdwijnen en daarmee hun gunstige concurrentiepositie op de wereldmarkt.

Ghulla geeft Iqbal en de andere kinderen die bij hem weggegaan zijn aan bij de politie. Grond: ze zouden hem bestolen hebben en met wapens bedreigd. Andere fabrikanten gaan hetzelfde trucje toepassen. Iqbal woont bij de Bond in Lahore. De eerste keer dat hij naar huis komt, worden hij, zijn moeder en jonger zusje door Ghulla en anderen bedreigd met kidnapping en dood als Iqbal niet zorgt dat de anderen weer aan het werk gaan. 

In 1994 stelt de bond voor dat hij naar Zweden gaat om over zijn leven te praten. Veel van het geld voor het vrijkopen van de slaven komt namelijk uit Zweden. Het is moeilijk om een paspoort te krijgen, want hij staat nergens ingeschreven. Dat geldt voor veel arme mensen. Tijdens die voorbereidingen krijgt hij ook nog een uitnodiging om naar de VS te komen voor het in ontvangst nemen van een prijs. Hij is daar een week lang Person of the Week, en geeft veel tv-interviews.

Daarna, eind 1994, logeert hij 5 weken in Lidköping in Zweden en vertelt over zijn leven aan alle schoolkinderen daar. Sinds zijn dood wordt daar elk jaar op  paaszaterdag een plechtige herdenkingsbijeenkomst gehouden, IQBAL-DAY.  Tot zover de korte samenvatting.

Waar haalt een kind de geestkracht vandaan om na zo'n zwaar slavenleven nog te vechten voor zijn eigen vrijheid en voor die van veel andere schuldslaven? En dan nog onder zo'n zware druk, onder moorddreiging. Ik heb er diep respect voor.
Alleen respect is echter niet genoeg. Ik vind dat we bij veel goedkope producten uit derde wereldlanden moeten weten of er door kinderen onder menswaardige omstandigheden en met een redelijke betaling aan is gewerkt. Dat kinderen werken naast het naar school gaan, vind ik niet verkeerd, maar uitbuiting, opsluiting en mishandeling van kinderen is onmenselijk, daar wil ik niet aan meewerken.

omhoog            volgende