boven  Overzicht Berggeest

 

Berggeest 6 - Ohrenkuss 

Ik denk dat weinig mensen in Nederland het blad Ohrenkuss kennen. In Duitsland trouwens ook niet, hoewel het daar verschijnt. 2x per jaar, abonnementsprijs €21, voor 2x35 pagina's, losse nummers €12. De teksten staan vol schrijffouten, soms bestaat een tekst uit maar 1 regeltje, er is maar één thema per nummer, eigenlijk wel erg mager voor dat geld. Toch zijn er 2500 abonnees.

Wie schrijven erin, wie is de hoofdredacteur? De hoofdredacteur is Katja de Bragança, oprichter en al 8 jaar de drijvende kracht achter Ohrenkuss. De redactie bestaat verder uit de 7 schrijvers die er al bij zijn vanaf het eerste nummer plus 5 anderen die er later bijkwamen. De 30 mensen die te ver van Bonn afwonen om naar de tweewekelijkse redactievergaderingen te komen, zijn correspondenten en leveren hun tekst per post of e-mail in. Het 'anders dan gewoon' van dit project is, dat alle mensen behalve de hoofdredacteur het syndroom van Down hebben.

Het project is vooral een succes geworden door de aanpak van Katja de Bragança, want

1. er zijn alleen mensen bij die zichzelf aangemeld hebben,
2. ze gaat niet op haar hurken zitten,
2. ze pakt de schrijvers stevig aan, zoals: 'We hebben vandaag veel te doen. Ik wil een paar goede teksten, anders denken onze lezers dat jullie gestoord zijn.' Gegniffel. 'Vandaag moet er een tekst geschreven worden over beschermengelen.' Een van de aanwezigen weigert een titel te bedenken. Katja: 'Herr Göpel, we zijn profs, we willen professionele teksten en daar hoort ook een titel bij'. Tien minuten later staat boven de bladzij waarop Herr Göpel vertelt over de engelen die over iedereen op aarde waken:

           'Beschermengelen - de internationale verzekering'

Hoe komt het verder dat dit zo'n geslaagd project is?
In de eerste plaats doet De Bragança geen concessies om aan geld te komen. Ze wil geen moeder Theresa zijn.
In de tweede plaats zijn de onderwerpen niet kinderlijk. Katja: 'Mijn collega's hebben de ervaringen van volwassenen, ze hebben echter geen filter tussen zichzelf en de wereld om hen heen. We moeten ze ook niet uitleggen hoe het leven in elkaar zit, maar hoe de kaartjesautomaat werkt'.

Ze stond als biologiestudente begin jaren '80 alleen met haar idee mensen met het syndroom van Down op dit niveau te leren lezen en schrijven.  Natuurlijk zijn er goede en slechte 'mongolen' en velen zullen het inderdaad nooit leren, maar deze groep laat zien dat er heel veel mogelijk is. Het blijkt ook dat deze schrijvers in de eerste plaats schrijver zijn en niet gehandicapt. Een paar voorbeelden:

Op de vraag in het dierennummer Hoe ziet een ree eruit, antwoordt een schrijver: 'Een ree is een ziel met vier benen.' Je zult hier misschien om moeten glimlachen, niet alleen omdat dit zo lief klinkt, maar ook omdat het klopt. Alleen zou je er zelf nooit opgekomen zijn. 
In het nummer over mode, antwoordt een schrijver op de vraag hoe de mensen in 2053 gekleed gaan: 'Ze dragen dan allemaal brandweerkleding, omdat het overal brandt'.
 

gegevens uit Brigitte Woman 2/2006 Zie adressen op de linkspagina

    omhoog          volgende