overzicht Bergplaats   terug   verder
 

  Bergplaats 14 - Een bloempot vol kastanje

 

                    
                            

Toen we hier kwamen wonen, stonden er al een paar bomen. Prominent aanwezig was de rode beuk, de grensboom. De eerste dag kwam de buurman bij Jachman staan toen die de kale boom bewonderde, 'Dèn boom ma'j neet ummehakken!'
Als hij ons langer had gekend, had hij geweten dat Jachman een bomenplanter is en geen ummehakker.
In het bosje aan de overkant van de zandweg stonden een paar robinea's ( meestal acacia genoemd), verder nog wat kale dennen en een rijtje berken. Die mochten we ook niet ummehakken, want Jo hield zo van dee blanke barken. Wij ook. Middenin het driehoekige perceeltje lag een voederkuil die niet meer aangevuld werd en waarvan de vergane inhoud langzaam in de grond wegzakte. Het zag er als een schraal bosje uit, en dat was het ook.
Aan deze kant van de zandweg stond dus al die rode beuk. Dichter bij huis groeiden een appelboom soort rabauwen, stokoud, een evenoude knotwilg en langs de beek een paar essen, verder was het terrein leeg, want wei.
Om zo snel mogelijk vrij te kunnen zitten, plantte Jachman samen met de kinderen behalve de eigen bomen in de wei (bergplaats 4) langs de zandweg nog honderden dennetjes, struiken, elzen en andere snelgroeiers. Ook langs de grens met de wei van de achterburen plantte hij een brede border aan.
In de jaren daarna werd de border steeds mooier doordat er sierstruiken meer naar voren bijgezet werden en de begroeiing gevarieerder werd door verschil in groeisnelheid en door opslag van door vogels aangevoerde bessen en zaden. Langs de beek plantten we wilgen, dichter bij huis lijsterbessen, spontaan kwamen eiken en beuken op die mochten blijven staan, het bosje werd vanzelf mooier omdat de sliertige dennen verdrongen werden door de robinea's en vlier.

Na 37 jaar is de border behoorlijk hoog, plaatselijk langs de zandweg niet mooi, omdat de dennen inmiddels flink uitgegroeid zijn. Toch laten we ze staan, omdat ze enorm veel stof tegenhouden. Op 1 december 2005 is de zandweg afgesloten voor doorgaand verkeer, een zegen!, maar de aanwonenden die hun bedrijf hebben aan de weg, komen er natuurlijk wel over.

Waar blijft die bloempot nou? Komt wel. Het bloempotstukje was zo klein, dat ik het maar een inleiding gaf om het nog iets te laten lijken.

Het een na laatste jaar in Groenlo, 1969, had een van de kinderen een kastanje in een bloempotje gestopt om te zien of hij zou uitlopen. Dat deed hij geweldig en in '70 moest hij al in een grotere pot die een plaats kreeg onder de seringenboom in het voortuintje. Die bloempot werd een jaar later uitgegraven toen we naar Winterswijk verhuisden. Nog een keer grotere pot volgde, maar toen kon hij echt in de grond geplant worden. Dit is hem nu. Een prachtige boom, die nu ingehaald is door de border, maar kennelijk vindt hij het toch een prima plek. Het paadje waarvan je het begin kunt zien loopt onder de kastanje door richting beek.

 kastanjeboom uit een  bloempot  

        volgende