naar overzicht Bergweg

 

                                    
                                                     Bergweg 18 - (31 maart) 5 mei 1945

Nederland is bevrijd. Vrij. Wat een feest! De duitsers zijn verslagen, Hitler is dood, de Koningin komt weer, wij zijn weer onder elkaar, dus nou wordt alles weer gewoon.
Ik was te jong om de betekenis van de gebeurtenissen goed te begrijpen.
5 Mei was voor ons ook niet écht de bevrijdingsdag, dat was immers 31 maart al geweest, Goede Vrijdag.

Hoe lang was het nog maar geleden dat ik met een paar buurkinderen op de stoeprand zat en naar de V1 keek die zacht brommend heel hoog in de lucht overvloog richting Antwerpen. Eerst werden deze V1's in Vreden gelanceerd, later aan onze kant van de grens in Huppel. Als je ze recht boven je zag, kreeg jij hem niet op je hoofd als hij neerstortte. Toen er echt één in Winterswijk neerstortte, kreeg ik het nauwelijks mee. Hij kwam 's avonds laat terecht bij de rij huizen aan de oprijlaan van het kerkhof. Wel een half uur lopen bij ons vandaan. We gingen de volgende dag kijken, o, wat erg.

Hoe lang was het nog maar geleden, dat ik de duitse soldaat die langs ons huis kwam, naliep, al scheldend: lelijke rotmof, lelijke rotmof!
Aan het eind van onze straat moest ik weer terug, verder mocht ik niet. De soldaat draaide zich om, zwaaide naar me en riep lachend iets wat ik niet verstond.
Misschien was het wel dezelfde soldaat, die bij ons aangebeld had en aan mijn moeder gevraagd had of hij bloemen kon kopen. Hij dacht dat we een bloemenwinkel hadden!
Onze grote vensterbank stond altijd vol bloeiende planten.

Mijn tante woonde met haar gezin in Amsterdam en had het laatste oorlogsjaar echt honger geleden. Toen ze ziek en zwak in de zomer van '45 bij ons logeerde om aan te sterken, zei ik eens tegen haar dat het eigenlijk jammer was, dat de oorlog niet nog 5 dagen langer geduurd had, dan was het zo'n mooi rond getal geweest, precies 5 jaar oorlog. Ze werd heel boos op me. Wat een dom kind! ( ik was net 9 geworden) Vijf dagen langer oorlog had in Amsterdam alleen al zeker aan honderd mensen het leven gekost. Hoe kon ik zeggen dat dat mooi was!

Bevrijdingsfeesten, oranjeverenigingen, optochten, ook in de avond, lopen met een  lampion aan een stok en de groten met fakkels, flarden ervan heb ik onthouden, ook van de dodenherdenking, het standbeeld voor de gevallenen, het joodse meisje dat weer op school kwam, een ander meisje met wie ik niet mocht spelen, ze waren 'fout' geweest, maar ik vond haar aardig en ging toch lekker met haar mee naar de barak waar ze voor straf woonden. Toen ik het thuis vertelde en zei dat Jannie toch geen nsb-er geweest was en waarom ik dan niet bij haar mocht spelen, mocht het wel.

Ach ja, zomaar een paar herinneringen naar aanleiding van een datum.