logoverzicht   terug   verder

   Log 17         1 tm 10 september 2008
 

1 september. Net voor de vakantie hadden we kortsluiting in de schoppe. Jachman had toen geen tijd meer om een nieuwe stroomkabel aan te leggen. De eerste weken thuis kwam er ook niet van, want als je vrouw zo dom is om haar r.arm te breken dan moet je in het huishouden bijspringen. Maar nu ik al weer heel veel zelf kan doen, is hij aan het grondwerk begonnen. Ik krijg ook licht in 'mijn' garage. Er liggen nu al zware betondeksels op de twee putten die voorheen bijna open lagen, alleen maar met half vergane houten deksels erop.  't Ziet er erg bouwvakkerig uit. Mooi gezicht!
dode bruidsluier uit de schoppe trekken

Vandaag heb ik 70 vakantiefoto's op cd gebrand om af te laten drukken voor het vakantieboek. Onderweg schrijf ik elke dag een stukje in de klapper en nu komen daar in zichttassen de foto's tussen. Doen we al jaren en we vinden het leuk om die boeken zo nu en dan eens door te bladeren. Je vergeet toch veel als je het niet opschrijft. Waar was toch die brand tegenover het hotel? Weet jij nog waar we toen gegeten hebben en waar dat beekje langs het terras stroomde? Zulke dingen. Wel hebben we vage en sterke herinneringen, die niet terug te vinden zijn in onze boeken. Die enorme stenen fallus bv., die we op een kerkhof zagen staan. Wel met een laurierkransje met portret ertegenaan gebeiteld, maar het maakte evengoed een overweldigende indruk. Kwam boven de kerkhofmuur uit. Geen foto van te vinden, wel gemaakt uiteraard. Verloren gegaan met het filmpje. We zien het zo voor ons, maar waar was het???

2 september. Mijn gezicht is al niet meer zů opvallend zwart en ik ga maar eens met Jachman mee naar het dorp boodschappen doen. Bij Kramer, de boekhandel waar ik in november zo gevallen ben, roepen ze: Nee, toch niet wťťr, hŤ?
Het is leuk om ook weer eens mensen te zien, die je nžet kent. Bij AH zagen we de man weer die hier bij ons gisteren de weg vroeg. Hij herkende ons ook. Hij woonde sinds kort in Winterswijk, kwam uit Aalten en verkende zijn nieuwe woonomgeving op de fiets. Had gehoord van opgravingen bij de Whemerbeek. Nu vroeg hij naar de hoge essen. (Niet de bomen maar de landbouwgronden, die aangelegd zijn op de dekzandduinen langs de oorspronkelijke beken.) Daar konden we wel iets over vertellen. Met dank aan Maarten v.d. Bosch, geoloog, die al jaren onderzoek doet in dit gebied.
Jachman graaft aan zijn kabelgoot. De zon schijnt, ik ga ook naar buiten.
kabelgoot      op 40 cm diepte zit keiharde oerlaag

3 september. Het onweer en de regenbuien zijn behoorlijk langs ons heen gegaan de laatste dagen. Er is nauwelijks iets te ontdekken in de watermeter. We hebben gisteravond buiten gegeten, wat altijd al iets feestelijks heeft, maar vooral met een onverwachte gast aan tafel. Genieten!

De eekhoorns zijn druk aan het hamsteren. Wij zien niets eetbaars meer in de hazelaars, maar zij kennelijk nog wel. Geregeld zie je de lange takken heen en weer zwiepen als er weer een eekhoorn inspringt. De walnoot draagt dit jaar niet overvloedig, maar toch zien we telkens groene bolsters die naar het bos gebracht worden. Aan de kleine boompjes wilde opslag komen hier en daar ook al enkele noten. 't Wordt nog een eekhoornparadijs hier.

Gehoord op de radio vanmiddag. Een dame van de verkeersvoorlichting leest om kwart voor vijf voor waar de files zijn. De gebruikelijke files, zo'n 150 km, in het westen van het land, vooral rond Amsterdam, en dan is er nog een probleempje bij Eindhoven na een ongeluk, 12 km file.
Een probleempje!  Ellende, verdriet, oponthoud : een probleempje. 

4 september. Het is opvallend, dat je van lopen op bedauwd gras veel nattere voeten krijgt, dan van lopen door natgeregend gras. Leren schoenen die bij regen waterdicht zijn, gaan doorlekken bij dauw. Volgens eigen wetenschappelijk onderzoek is de verklaring van dit verschijnsel de druppelgrootte. Dauw heeft minuscule druppeltjes en blijft tot boven in de graspuntjes hangen, regendruppels die veel groter zijn, zakken naar beneden. De kleine dauwdruppeltjes kunnen misschien ook makkelijker door de poriŽn van het leer heengaan.

5 september. Bij al het verontrustende nieuws over stijging van de zeespiegel, is het misschien wel egoÔstisch van me om te waarderen dat wij hier 35 meter boven de zeespiegel wonen, in plaats van 5 meter eronder. Ik zou sowieso geen nacht rustig slapen, als ik in een polder woonde. Misschien ben ik daarom wel zo verknocht aan hooggelegen gebieden, omdat generaties voorouders hoog en droog woonden. Waarschijnlijk hebben mijn voorouders nooit beneden zeeniveau gewoond en is het een natuurlijk gevoel van onveiligheid dat ik heb als ik daar ben. Het is toch ook onnatuurlijk om miljoenen mensen afhankelijk te laten zijn van gemalen en dijken?

Heel wat anders. Een konijn zit op de heuvel van uitgegraven aarde voor de kabelgoot en kijkt naar beneden, naar de diepe sleuf. Volgens Jachman denkt dat beest: hier is een geweldig groot konijn aan het graven geweest, zo maak Ūk ze niet!

6 september. Ik heb een zeer voldaan gevoel als ik naar de was kijk die aan de lijn wappert. Alles met ťťn hand, jawel, links, opgehangen. Maandag begint de fysiotherapie. Boven verwachting snel. Binnen 4 weken. Chirurg afgelopen dinsdag: u mag al wel de hand en de arm gaan bewegen, zover als het zonder pijn gaat. Ik: nou, cake snijden gaat al heel goed! Hij keek me even onderzoekend aan, net of ik een beetje 'vreemd' was, maar toen hij zag dat ik dat zag, schoot hij in de lach: prima! dan gaan we met fysiotherapie beginnen.
Leuk, ik ga naar de praktijk van o.a. Micheline N, een vroegere vriendin van onze jongste dochter. Tijd niet gezien.
Ik schrijf dit terwijl Ernst DaniŽl S. zijn operaprogramma op radio4 presenteert. Dit is voor mij zo'n vreemde tijd! Tosca en Carmen horen bij lekker tafelen en genieten van de vrije beschrijvingen door EDS op zondagavond en niet bij druk aan het werk zijn op zaterdagmorgen. Wie dit verzonnen heeft! Terug naar zondag jullie!

7 september. Vraag: waarom zijn parkeerterreinen bij ziekenhuizen zo klantonvriendelijk? Niet dat ik er veel ken, uit eigen ondervinding eigenlijk maar twee heel goed. In Enschedť en Winterswijk. Ze zijn te klein voor alle polikliniekbezoekers en het bezoek voor de patiŽnten. Er is bij de toegang geen duidelijke plattegrond van het terrein en geen duidelijke uitleg over de parkeerkaarten.  Gevolg in Enschedť: opstopping bij de slagboom voor de uitgang, doordat mensen geen kaart hebben of niet weten hoe die te gebruiken. Ook is er onduidelijkheid over waar de hoofdingang is.

Winterswijk: Ook te weinig parkeerplaatsen en bovendien te kleine parkeerplekken, ook geen plattegrond, en bovendien een zeer slecht begaanbaar terrein. Graskeien! Wie verzint zoiets voor een ziekenhuis? Daar moet je eens met een rollator of een rolstoel overheen proberen te rijden of, zoals ik nu ondervond, in een auto er overheen rijden als je een pijnlijk mankement hebt.
Het ziekenhuis heeft waarschijnlijk gedacht, dat patiŽnten wel bij de hoofdingang afgezet worden, waar een gladde bestrating is en dat zo'n slecht parkeerterrrein zeker in het donker ook nog nieuwe klanten op kan leveren! Bovendien zijn er door het oplopende terrein rare trapjes waar je het niet verwacht. Ze zijn ook nog eens zonder 'bioscoop'verlichting.   Wie op weg is naar het ziekenhuis heeft vaak de aandacht bij het eigen onderzoek of bij de toestand van de te bezoeken persoon. In beide gevallen heb je niet veel aandacht voor de bestrating. Dus grotere kans op struikelpartijen.
Waar parkeren de artsen en het Management de auto?

8 september. Onze blauwe regen is deze zomer begonnen aan een natuurlijk zonnescherm over het metalen gestel van de partytent. Toen in  het voorjaar duidelijk werd dat zijn ambities die richting uitgingen, hebben we hem niets in de weg gelegd, dus geen dakdoek aangebracht. We zien nu dat de groeirichting niet van de zon afhangt, maar van spinnen. De richtingloos zwalkende uitlopers van de blauwe regen werden gevangen in draden die spinnen al gespannen hadden tussen de palen en dakspijlen. Dat was een goede samenwerking, want tussen de uitlopers konden weer nieuwe webben gemaakt worden. Het gaat nu nog steeds zo door, ook nu het levende dak al bijna voor de helft klaar is. Links boven zie je hoe het werkt. Op de rechterfoto close up.
gouden regendak   samenwerking spin en plant

Laatste nieuws: het licht in de schoppe brandt weer. Goed van Jachman. De goot kan dicht.

9 september. Na de myxomatose van vorig jaar hebben we hier maandenlang geen konijnenfamilie meer gehad. Een enkele keer huppelde er een konijntje voorbij, maar alleen is maar alleen en die enkeling groef zich niet in. Van de week zagen we een konijn op de uitgegraven zandberg zitten, een dag later zaten er twee achter elkaar aan en gisteren speelden er drie leuke spelletjes met elkaar. Het lijkt op een nieuw begin. Het bozzen is vervelend, maar we kijken wel graag naar het spelen.

De spreeuwenzwermen zijn ook weer terug bij het Hilgelo. Ik zal er dit jaar niks meer over schrijven, het wordt afgezaagd. En toch is het vendelen een prachtig gezicht!

Vanavond voor de 48e keer buiten gegeten, 22ļC was het nog om 6 uur. In Frankrijk aten we 50x buiten, misschien halen we zo samen de 100 keer. We smokkelen niet,  gaan niet vroeger eten, trekken geen dikke truien aan, nee, we eten gewoon als meestal tussen 6 en 7 uur, het eten mag niet afkoelen en we mogen het met een vestje aan niet koud krijgen. Spannend wordt het nu, maar er komen nog warme dagen deze week!

10 september. Jachman heeft de kabelgoot dichtgemaakt en in plaats van een trilmachine te huren om het zand aan te stampen, heeft hij een keer heen en terug met de wielen van de auto over de dichtgegooide goot gereden. 't Ging prachtig, het zand werd keurig aangedrukt en de graszoden pasten er precies weer in.

Tot 8 uur hebben we buiten gezeten. Schitterende avond met maan boven de dennen, vleermuizen en nauwelijks muggen.