Logarchief    terug   verder                                                                  foto's              home

Logs van februari 2009

 

 

28 februari. De laatste dag van de meteorologische winter, hoera! Morgen begint in De Bilt de lente.
Met de liefde tussen de twee fazantenhanen is het niks geworden, de eerste is weer alleen. Hij huist in de dennen, scharrelt veel in de wei, soms tot midden op de oprit, blijft dan dromerig een kwartier staan kijken naar de wei aan de overkant, draait zich dan plotseling om en rent naar een onduidelijke den achterin.
De narcissen die we een paar jaar geleden aan de overkant van de zandweg achter in ons bosje pootten, want dan kon Jo ze zien bloeien  - ze waren gekocht voor een goed doel, nl haar zangvereniging -  die narcissen dus zijn door haar afgelopen herfst flink gemest en ze groeien als een tierelier. Tja, willen we ze van onze kant ook zien, dan zullen we eerst een pad door bramen en brandnetels moet hakken. Of spuiten. Dat heb ik twee jaar geleden gedaan en het hielp fantastisch: eerst sneuvelden de brandnetels, toen de bramen en ze maakten prachtig plaats voor twee maal zoveel brandnetels en bramen vorig jaar.
Jachman heeft de vogelvooertafel opgeruimd en hoeft nu niet weer als eerste bezigheid 's morgens de vogels te voeren. Hij is nu, volgens eigen zeggen, tot november vogelvrij. 

27 februari. Gisteren heb ik twee nieuwe dingen geleerd, een echt Blog maken en een waarneming tegelijk met een foto uploaden naar waarneming.nl
Het geeft mij een kick om iets, waarvan ik absoluut niet begrijp hoe het werkt, aan het draaien te krijgen. De moeilijkheid is meestal de handleiding. Mensen die moeilijke apparaten bedenken, snappen zelf uiteraard precies hoe ze ze moeten bedienen, maar ze snappen niet wat een leek niet snapt.
Wilt u reacties moderaten? Moderaten? Ik ken geen werkwoord moderaten. Bedoelen ze het Engelse moderate of een vernederlandsing ervan die iets anders betekent? Wat betekent reacties moderaten trouwens. De help zegt wel wat Yes of No moderaten kan, maar ik kan nergens een duidelijke Nederlandse verklaring vinden van het nut ervan.
Ja, dit is gezeur. Ik weet het, dus nu wat anders.

Eindelijk stond er eens een belangrijk bericht in de Gelderlander: De kraanvogeltrek is in volle gang over de Achterhoek. Er zijn al grote vluchten gesignaleerd. Ik zag de 19e al een vlucht van 140 exemplaren.

De meerkoeten van zondag zijn nu serieus begonnen met de nestbouw.
Op het vlot zaten niet 1 of 3 aalscholvers, maar 6! Nog nooit tegelijk gezien.
Bij de Ronde wei oefende de zanglijster. Jachman heeft de vijvertjes vrijgelegd en Jo's krieltjes leggen sneller mini-eitjes dan wij kunnen opeten. 

26 februari. Jachman is druk met het opknappen van de voortuin. Die is namelijk ingezakt. Jaren geleden hebben we een paar cementbakken ingegraven als vijvertjes, een rand gehakte natuurstenen eromheen aangebracht en het uitgegraven zand als een bergruggetje tussen berm en diepgelegen tuin opgeworpen. Dat bergruggetje is volgegroeid met bodembedekkers en onkruid. Als we het onkruid ertussenuit trekken, gaan de bodembedekkers mee, gaat het zand mee en kunnen we opnieuw beginnen. Daar is Jachman nu mee bezig. Ik praat wel van 'we' maar hij doet het werk. De vijvertjes zitten vol zand, de randen steen zitten onder een dikke laag zand, de tuin zelf verzandt en de bergrug is een heuvelrug geworden, nauwelijks zichtbaar.
Drie vijvertjes liggen weer vrij, de vierde moet even wachten, want Jachman heeft rust nodig. Dat vindt hij hopelijk nu in de stoel bij dat kleine zwartje van de kapper. Jachman noemt haar zo, ze heeft namelijk zwart haar, dat zeg ik er maar even bij om geen verdenking van discriminatie op me te laden. Wat een land, waar dat moet.
zandvijvertjes

25 februari. Hier komt een verslag van wat we vanmorgen zagen tijdens het koffiedrinken.
Lege wei. Zwart konijn komt uit border, wil spelen. Wie zijn er in de buurt? Gaat even door de border rennen om iemand te zoeken. Ja, twee wilde rennen de wei in. Zwarte d'r achteraan. Ze gaan een eind van elkaar afzitten, driehoek. Zwarte draait zich om en begint weg te rennen. Stopt, kijkt achterom, de andere zitten doodstil te kijken. Zwarte rent op ze af, tussen ze door, geen reactie.
Haas komt de wei in sloffen. Neus over de grond, volgt snuivend een spoor: vrouwen!! Gaat steeds harder door de wei rondjes lopen. Zwartwitte kat die net met rug naar de wei iets beloert in de border, schrikt, draait zich naar de haas en gaat plat op de buik liggen toekijken wat dat grote beest aan het doen is.
Haas loopt naar beek en komt terug met vrouw. Gaan rustig bij elkaar onder de eik zitten (foto). Zwart konijn ontdekt hazen en rent erop af. Hazen gaan er van door tot achter in de hoek. Zwart konijn kan ze niet bijhouden, maar ontdekt onderweg de kat die inmiddels achter de kastanje zit en racet daar nu op af. Kat vlucht. Zwart konijn erachteraan. Kat vliegt een boom in. Alles is vertrokken. Wei is leeg als een kwartier geleden. 

24 februari. Waarschuwing! Lees dit stukje alleen, als je GEEN fan van Yvonne Krrg bent!

Je schrijft een boek over de bio-industrie want je bent zeer begaan met het lot van dieren. Je hebt bij boeren en slachthuizen onderzoek gedaan en bent zo geschrokken van de praktijken daar, dat je geen vlees meer eet. Je doet mee aan radioreclame voor de Partij voor de Dieren, je strijdt voor dieren in nood in de nertsenfokkerij en in de varkensindustrie. Want het gaat daar alleen maar om geld, heb je ontdekt. Slim ben je.  Het promofilmpje van de uitgever voor je nieuwe boek laat dat duidelijk zien. Dat boek verschijnt net voor de Boekenweek. Fantastisch dat je je zo inzet voor het bedreigde dier. Dat is echt respect tonen voor dieren.  Mooi van je, Yvonne Kroonenberg.

Je schrijft ook boeken over mensen, vooral over mannelijke mensen, echt geestig om te lezen. Vooral als je een vrouw bent. Je beschrijft sommige mannen heel raak. Je hebt echt onderzoek gedaan, aan tafel, in bed en in je studie. Je bedenkt titels die de aandacht trekken, maar natuurlijk draait het bij jou niet om geld. Je wilt helemaal niet verdienen aan het afzeiken van mannen, eh sorry, aan het belachelijk maken van bepaalde eigenschappen van bepaalde mannen.
Voor dieren toon je meer respect dan voor mensen. Tenminste voor dieren die geslacht worden. Aan mensen slachten doe je niet, niet letterlijk, maar hoe noem je dat figuurlijke afslachten? Plagen, belachelijk maken? en het verdienen daaraan, gaat dat ook niet alleen maar om geld? 

Je dierenliefde. Laat me niet lachen, je houdt drie witte muizen in een bak, "ik kan er uren naar kijken", nu wil je nog een kooi met wandelende takken, die zijn ook erg leuk. Ja, "want soms ontsnapt er wel eens een en zit er een twijgje op het plafond", zeg je lachend. Leuk, soms ontsnapt er een en dan kunnen je kat en je hond er leuk mee spelen in je ruimbemeten appartement in hartje Amsterdam. Moet je toch aardig voor verdienen, maar dat is een heel ander soort geld dan dat van varkensboeren.
Kan iemand het zwarte biggetje redden uit de knuffelarmen van Yvonne, ze vindt het om te zoenen en zo lief, dat ik het ergste vrees. Ze heeft namelijk ook nog een dakterras.

23 februari. Voor de vijfde morgen op rij word ik wakker door het roepen van een bosuil. Een paar weken geleden riep hij als we gingen wandelen, zo om kwart voor acht en dan deden schoolkinderen hem na. Nu roept hij om zeven uur. Ik kan nu ook verstaan wat hij zo klagend roept:
Vrou-ňuw, kom nou gŕu-auw\
au  en dat nog zeven keer. 

Het water klotste weer tegen de oevers bij het Hilgelo. ......in water wat teen walle klop op stormagtige nagte.... Keet (1888-1972) Uit het hoofd geleerd bij Kamman, net als Gerrit Komrij waarschijnlijk tien jaar na mij nog moest en Jachman zes jaar voor mij. Elke week moesten we een gedicht leren, het eerst netjes van het bord overschrijven in het Gedichtenschrift en dan las Kamman het plechtig voor.  De week erna kregen een paar mensen een beurt voor de klas. Hij stond dan opzij met zijn cijferboekje en loerde naar je over de rand van zijn nikkelen brilletje ( soms schoof hij dat ook omhoog op zijn dikke bijna kale hoofd).
Opoe vertelt.

't Is leuk dat de dieren in de buurt zo aardig zijn om mee te werken aan het vermaken van bezoek. Gisteren kwam de fazant om de hoek van de schoppe bij de beek toen onze dochter op mijn plekje voor het raam zat en met de neus bovenop hem zat, bij wijze van spreken dan. Goed gedaan, jongen! Jij krijgt wat extra maďs.  

Weer geboeid gekeken naar het verslag van Jelle Brandt Corstius over Rusland. Nu was het onderwerp de Goelag-archipel en speciaal de streek rond Magadan. Gesprekken met oude mensen, die als 17-jarige, 22-jarige als vijand van het Russische volk opgepakt werden om slavenwerk te verrichten. Ik heb nooit zo begrepen wat ze moesten doen, behalve bossen rooien, maar ze vertelden dat Stalin in korte tijd de Sovjet-Unie op westers welvaartsniveau wilde brengen door de enorme goudvoorraden te ontginnen. Daar had hij miljoenen slaven voor nodig.
Jelle sprak met mensen die zeggen dat het onder Poetin dezelfde communisten zijn die weer de macht bezitten. Hij bezocht scholen en hoorde daar dat Stalin weer als goede manager in de geschiedenisboeken verschijnt. Op de middelbare school leren de leerlingen om geblinddoekt een Kalaschnikov te demonteren en weer in elkaar te zetten.
Magadan is een stad die gebouwd is door dwangarbeiders en er wonen eigenlijk alleen overlevenden van de kampen en hun kinderen en kleinkinderen. Een treurigmakende reportage, maar leerzaam! Wel iets anders dan carnaval vieren.

Zondag 22 februari. Jachman ziet een mooi schouwspel in de wei als hij voorzichtig zoals altijd de gordijnen opendoet. Vaak zie je dan dicht bij huis iets bijzonders.
Het zwarte konijn wordt achterna gezeten door het gewoon grijsbruine wilde. Als wilde dichtbij is, springt zwarte een eind de lucht in en schiet wilde onder haar door. Niet één keer maar wel 5 keer. Ze zijn niet alleen tijdens dit waarschijnlijk amoureuze spelletje, onder de eik zitten rechtop een eekhoorn en de grote haas onbewogen toe te kijken.
laatste ijs

Als ik deze foto neem, kwaakt eend 1 waarschuwend: Dat mens schiet een plaatje. De tweede tegen de derde: Dat mens schiet!! en weg vliegen ze.
Het meeste ijs is gesmolten, de watervogels nemen weer bezit van het water en hier en daar worden al de toekomstige broedplaatsen gereserveerd. Een paartje meerkoeten bewaakt een paar rietstengels op de plek waar ze immers altijd zitten, dat weet toch iedereen. Door hoge waarschuwings 'tinken' maken ze duidelijk dat zij hier een optie hebben. Wilde eenden verspreiden zich al in de weilanden en langs de beekoevers. Het paartje smienten dat we zagen, broedt hier waarschijnlijk niet. De meeuwen broeden over de grens in het Zwillbroekse Veen.
Gisteravond om 23.41 u hoorde ik kraanvogels overkomen, ri no, ze vlogen vrij laag want het was zwaarbewolkt, het leek of ze wilden landen. Het bekken hiernaast is te klein voor ze, maar in de stille weiden langs de grens overnachten ze wel eens.

Gistermiddag bij erve Kots weer een gezellige schrieversmiddag gehad, met voorlezen van eigen werk, commentaar krijgen en geven. Het haardvuur brandde in de kökkene waar we op de keitjesvloer zaten, maar het was er steenkoud! We waren met 7 man.... en 3 vrouw.
17 maart ga ik met Henk Krosenbrink en Dick Bartelink voorlezen in de bibliotheek van Eibergen. Zeven OostGelderse bibliotheken willen tijdens de Boekenweek ook het Nedersaksisch onder de aandacht brengen. Dat gebeurt door dialectschrijvers tijdens inloopochtenden voor te laten lezen. Het thema is ook Dieren. 

21 februari. Ik kreeg net de nieuwe lidmaatschapskaart in de bus van Vrienden op de Fiets. Heb ik daar al eens over geschreven? In ieder geval zijn we van die club al zeker 13 jaar lid. De gedachte is dat je goedkoop bij particulieren die zich daarvoor opgegeven hebben, kunt overnachten, tenminste als je  op de fiets of aan de wandel bent en lid bent voor €7 per jaar. Automobilisten komen er niet in. Je betaalt voor een overnachting, douche en ontbijt max. €18,50. Even bellen of er plaats is.
Toen wij er midden jaren '90 lid van werden, waren er ongeveer 500 adressen, nu 3600! Bij de links staat het adres.
Wij hebben misschien 13 keer van zo'n overnachting gebruik gemaakt en vonden het meestal heel goed. Ik ben toen zelf ook gasten gaan ontvangen en daar ontstond na een jaar een heus B&B uit met één 2-persoons slaapkamer, een zitkamer met open haard en een badkamer. Het liep als een trein. Voor Vrienden op de fiets gold het lage tarief en op andere dagen gold voor de VVV-gasten een hoger tarief.  We wonen aan fiets- en wandelroutes en de eerste zomer  hadden we al een bezetting van 60%. Er bleef nauwelijks tijd over om zelf met vakantie te gaan. Na een paar jaar begon Jachman te protesteren en eerlijk gezegd vond ik het ook welletjes worden langzamerhand.
Na een druk schoolleven was het een prachtige afkickgelegenheid geweest.

20 februari. Gisteravond na het eten kon ik dit winterse plaatje maken. De hele middag heeft het gesneeuwd, maar het bleef niet liggen. Pas om 5 uur werd het zo koud dat het een witte wereld werd. Winter!
winter op het dak

'De crisis draait de paardedagen de das om', tekent de verslaggever van de Gelderlander op uit de mond van APD-penningmeester Joop Jansen, die vervolgt met 'de financiële buffer is bijna opgedroogd'. De krant van de wakkere Achterhoek is een buffer van vreugde!
In dezelfde editie: Hoofdwond na botsing met fietser. Wie denkt u dat de hoofdwond kreeg?  Niet een wandelaar of een andere fietser, nee, een fietser die in aanrijding kwam met een auto. Behalve dat je bij het lezen van de kop op het verkeerde been wordt gezet ('n goeie van mij he?) staat er bij ongeluksberichten steevast, dat de verwonding na het ongeluk ontstond. Hoelang erna komen we helaas nooit te weten.

Beetje flauw van me, want zelf laat ik ook regelmatig steken vallen, vooral  als ik de achterbannen knopen hoor doorhakken. Dit hoorde ik deze week in het Journaal verschillende geďnterviewden zeggen. Jongerius hoorde ik zeggen, dat 'we met zijn allen als een speer om de tafel moeten zitten'.

19 februari. Prachtige zonsondergang gisteren.

6 04 uur, de zon is net onder


Het Hilgelo ligt nu al meer dan 7 weken dicht. Een week lang was er langs het strand een strook open water, maar nu is die ook weer licht dichtgevroren. Vanmorgen vloog er een groep van zo'n 140 kraanvogels over, ri noord, zw wind, licht bewolkt, zeer indrukwekkend.

140 kraanvogels

18 februari. De C R I S I S ! Sombere gezichten van onze Leiders. Extra persconferentie. Het gaat slecht! Het lijkt op de jaren dertig van de vorige eeuw, zegt JP! Bezuinigen!!
Nee, man, niks bezuinigen, we moeten kopen en dat doen we ook. Vanmiddag waren de caravanmovers niet aan te slepen bij Obelink, dozen wijn gingen over de toonbank bij AH, in het dorp wel 10 jonge mensen met mobieltjes gezien, wat kosten belminuten?
We moeten wel 3,5% terug, zegt JP! Nou en? Lijkt dat op de jaren '30? Een gotspe. De mensen toen moesten van armoe naar nog grotere armoe, maar wij? Van rijkdom naar iets minder rijkdom. De vergelijking vind ik schandelijk!

Hoeveel jaar kun je doen met de kleren die je nu in de kast hebt liggen? Moet je de kleren waar de groten niet meer in passen vermaken voor de kleintjes? Zit je sokken te stoppen?
Ach wat zielig: je moet misschien wel twee jaar met je iPod doen?
Een groot deel van de huidige crisis komt door mensen die als kind geen zuinigheid geleerd hebben, die zo verwend zijn dat ze alles wilden hebben wat ze zagen. Meer! Nog meer! Groot! Nog groter!
We kijken nog op een prima gewone tv en hebben er daarom voorlopig  nog geen behoefte aan om het gepraat over de crisis breed uitgemeten op flatscreen te zien. 

17 februari. Jachman heeft wat ontdekt. De verjaardagen van ons beiden en de kinderen vallen in de maanden mei tot oktober, bijna altijd kunnen we wel buiten zitten tijdens koffiedrinken of eten, we zijn dus in de warme tijd jarig. De schoonzoons zijn in de winter en het heel vroege voorjaar jarig. In de koude tijd dus. En hoe noem je dat? Ze zijn van de kouwe kant! Logisch toch. 

Schrijven in het dialect van Winterswijk. De opdracht, een limerick maken in het Nedersaksisch valt om de dooie dood niet mee, het ritme, de plaatsnaam, het rijm en de grap, liefst een beetje ondeugend, moeilijk hoor. De extra opdracht is om het over een moeder te laten gaan. Ik ben begonnen met plaatsnamen hier uit de buurt te zoeken, waar ik dialectwoorden die daar op rijmen bijgezocht heb, liever gezegd geprobeerd heb te vinden!
Waarom doe ik dit eigenlijk? Het is zo'n uitdaginkje waarvan ik denk dat het net iets voor mij is, o, dat doe ik wel even. Heb ik nog nooit gedaan. Leuk.
Na de 21e zal ik een probeersel laten lezen.
Voor de schrijversmiddag heb ik ook een versje gemaakt:  

                       Knap old.

De schoppe steet te lekkene in de raegen
zoat e noo al honderd jäöre dut.
Onder de olde pannen, af ebrokkeld
skuult zelfs de hoondere neet maer beschut.
Het ruk daor binnen schimmelig, 't is kold,
zomaor ne schoppe, af elaefd en old.

Maor dan, een uurken later, wordt 't wear dreuge
en schient er lichkes op de pannen van het dak,
het blauwe mos gleujt in de warme zunne
en boeten schudt zik d'hoonder' 't natte pak,
mien' schoppe bleujt met rooie pannen in 't lech.
Wát 'af elaefd'
               ..............Nae, 'k hebbe niks ezeg!  

16 februari. De scholen hebben vakantie, kinderen zitten na lang uitslapen de hele dag achter de pc, met gevolg een slechte verbinding in het buitengebied. We zitten net aan de rand van mogelijk ADSL en hoewel iedereen zegt, dat ik het me verbeeld en dat het niet kan, weet ik zeker, dat mijn verbinding in de schoolvakanties trager is en vaker wegvalt. Elke dag rond 8 uur en 9 uur heb ik het ook, als bedrijven en winkels de computer inschakelen. De glasvezelkabel naar Meddo loopt aan de overkant van de weg, maar een aftakking moeten we zelf betalen en dat is niet mis.
Ik red het prima met deze aansluiting. Al een hele verbetering met de telefoontikken uit de begintijd van de internetaansluiting eind 2001.

We zijn met een nieuw voorleesboek begonnen, kijken of het zo leuk blijft als de eerste dag.
Voskuil, Terloops. Voettochten 1957-1973 in Auvergne/Dordogne.
Onze Frankrijkreizen begonnen in 1956 en we waren vaak in de streek die hij en zijn vrouw L.,  Lousje, uitzoeken om te wandelen en we kennen ook uit die tijd de kleine dorpen, de armoe, het vuil langs de straten, de achterdocht, maar ook de kleine hotelletjes, het eten wat de pot schaft, het geen haast hebben, de prachtige natuur, echt Frankrijk.
Met de kaart erbij lees ik er uit voor en we kletsen wat af in de trant van weet je nog wel, toen we daar door het bed zakten! Waar was dat nou? Espalion? Ispagnac?

Zondag 15 februari.  Vanmorgen vroeg bij zonnig weer grote groepen ganzen zien overkomen, ri noord, de hele lucht was vol geluid. Vanavond na hele middag sneeuw die nu blijft liggen is het doodstil. Erwin Kroll zegt voor komende nacht minimum temperatuur + 2graden. Nu om 9 uur vriest het al 1,5 gr. De sneeuw blijft liggen, het lekt niet van het dak. vorst en sneeuw   ..na winterse buien

De laatste keer dat we de twee fazantenhanen zagen, liepen ze broederlijk naast elkaar te wandelen, maar vanmorgen was het feest. De een joeg de ander voor zich uit, steeds op zo'n drie meter afstand blijvend en maar rennen, de hele wei rond. Als de achterste harder begon te lopen, deed ook de voorste er een tandje bij en schakelde weer terug als de achterste langzamer ging. Uiteindelijk waren ze op dezelfde plek waar ze begonnen waren. Raadsels.

We hebben Nilgün Yerli, De garnalenpelster, uit. Ik las het Jachman na het eten 's avonds voor bij het vuur. Super huiselijk. We doen dat voorlezen al een paar winters, 's zomers zijn er zoveel andere dingen die je 's avonds kunt doen. We vonden het boek een goed beeld geven van de verschillen in cultuur tussen Nederland en Turkije. Mooi is ook het proces van losmaken, of zich bevrijden, van de gedachten over goed en kwaad die haar moeder haar had bijgebracht en waar ze toen ze als 15-jarige alleen in Nederland woonde veel steun aan had. Ze leert langzamerhand dat ze zelf moet vaststellen wat voor haar de grenzen zijn.

14 februari. Heb ik al eens iets over het zwarte konijn gemeld? Goed, we signaleren al maanden regelmatig een volkomen zwart konijn in de wei. Hij/zij speelt met de gewone wilde, is wel iets groter zo te zien op afstand, want dicht bij huis komt het niet. De andere konijnen zien we vaak 's morgens vroeg in de buurt van de sneeuwklokjes, ook wel 's avonds laat als we zomaar even het grote buitenlicht aandoen, maar het zwarte is er dan nooit bij. Ik ben benieuwd hoe de jongen eruit zullen zien.
Zou er nu een kindje heel verdrietig zijn omdat zijn Flappie verdwenen is? Een advertentie zetten om te laten weten dat hij hier ergens is, lijkt me geen nut hebben. Hij is helemaal verwilderd. Die vang je niet meer.

Vrijdag de dertiende is voorbij, gelukkig. Volgende maand weer één. Je zult toch maar bijgelovig wezen!  En nog een keer in november!!
Gelukkig duurt het tot 2012 voor het weer drie maal is, dan weer in 2015, maar daarna is er betrekkelijke rust tot 2026. Wat is zulke kennis toch leuk! Nee, dat je die kennis met driemaal klikken op het www te weten komt is leuk. 

13 februari. Eten. De eetgoeroe zegt, dat we niet zouden moeten eten wat onze overgrootmoeder niet als voedsel herkend zou hebben. Ik ben al oud, dus wijzig ik het in grootmoeder in 1900. Ik denk inderdaad dat er dan heel veel ongezonds af zou vallen. Al die voorverpakte levensmiddelen met ellenlange ingrediëntenlijsten lijken me niet gezond. In de super zijn er straten vol chips en tussendoortjes, snoep en koekjes in honderd soorten, kant en klare soepen, sausen, snacks, complete maaltijden. Kijk op het etiket en je ziet een lijst e-nummers en enge namen voor dingen die je helemaal niet zou lusten als je ze op je bord zag liggen. Mijn grootmoeder zou dat niet als eten herkennen.

Wat at zij? De hele winter groente uit het zout, snij- en slabonen, zuurkool, verder verse ( nou ja) wortels en uien, boerenkool, gedroogde bonen en capucijners, erwten en misschien nog rode kool. In een zachte winter wat prei, selderij en peterselie plus aardappels die na nieuwjaar blauw en taai werden. Erbij, als het meezat, spek en worst plus gezouten vlees.  Soms een oude kip of een konijn, maar zelden vers vlees.
Het eten werd lang gekookt, want dat was gezond, dat doodde de  ziektekiemen, dat wist ze al wel.

Haar eten bevatte geen E-nummers en chemicalien, maar gezond lijkt het mij niet en lekker zeker niet.

Wij schipperen er zo'n beetje tussen door, kopen dingen met korte ingredientenlijst, ook vooral groenten die van hier komen, geen uitzonderlijke dingen als peultjes in december, koken ze zo kort mogelijk, eten niet veel vlees, wel 2x in de week vis, maar drinken wel wijn bij het eten en houden van een ijsje toe, met drank en koekjes erbij.  We zondigen niet vaak, want dat we ervan houden wil niet zeggen dat we het ook veel eten! Denk dat niet!
Misschien zou mijn grootmoeder absoluut niet lusten wat ik kook. Stevige spruitjes ( die zijn nog lang niet gaar!), gewokte groente (wat is dat nou weer, gewokt), knoflook( ??) , nee, dat was niks voor haar.

12 februari. Een prachtige lucht vanmorgen. Rondom waren de sneeuw- en regenwolken rose verlicht. Zelfs de regen die in de verte viel was rose.
rose regen boven Meddo

De reigerkolonie bij Oud Beusink is zich al weer een week aan het formeren. Dat gaat niet geruisloos, tjé, wat maken die dames en heren een herrie! Ik vraag me af, hoe ze nog tijd vinden om de oude nesten op te knappen, weggewaaide nesten weer nieuw op te bouwen of hele nieuwe te maken. Misschien is het wel heel leuk om een tak van een ander nest te roven en die heel onschuldig te verwerken in je eigen nest. Misschien is het nog wel leuker om als de vermoorde onschuld te keer te gaan als de eigenaar het merkt en hem terug komt halen.

In de Ronde Weide een ontmoeting met aardige vrouw met hond. Ze staat midden in de wei heel stil te kijken als we door het klaphekje komen. Ze blijft ook zo stil staan als we achter haar langs lopen. Ik denk dat ze naar haar grote lichte hond kijkt, die op zo'n 10 m afstand recht voor haar ligt en haar ook aankijkt.
Ik zeg: Een mooi plaatje. Zij: Ja, het is zo genieten hier, er kwam net al een reiger over, daar in die boom zit een uiltje, de zon schijnt zo prachtig op de stammen van de berken in het kreupelhout, de specht lacht en ratelt, ik vind het geweldig om zo rustig te kijken.

11 februari. Op de kalender staat voor de tweede keer een stukje over Rusland van twee Achterhoekers die daar wonen en 1x per maand schrijven over iets dat hen opvalt. Ze wonen op het eiland Sachalin. Sakhalin, zo schrijven zij het.  Ik weet dat het aan de andere kant van het immense Rusland ligt, maar kan me de grootte en de ligging niet precies voorstellen. Opzoeken dus. Een eiland van bijna 1000 km lang en tussen de 30 en 170 km breed ligt als een vis met de kop bijna tegen het vasteland aan en met de staart naar het zuiden bijna tegen het noordelijkste Japanse eiland.
Het ligt op een enorm olie- en gasveld.
Ik weet niet wat de Achterhoekers daar doen, maar dat ze daar boer zijn, lijkt me zeer onwaarschijnlijk.

Ze schrijven over de taal die na vier jaar verblijf daar nog heel vreemd voor ze is. Ze ontdekken echter ook woorden van Nederlandse oorsprong en schrijven daar over.
Mannen moeten op het werk een 'galstoek' dragen bij hun nette 'kostjoem' en 'brjoeki'.
Een 'sjhlang' of een 'brandspojt' spreken voor zich, net als 'stoel' en 'rjoekzak' maar wat betekent een 'fartoek' voordoen en met 'bretel' of 'banten' vastmaken. Fartoek zal wel van vaatdoek afkomen en die bind je met bretels en banden achter de rug vast. Gewoon een schort dus.

Ik ken niet een Russisch woord in het Nederlands, Jachman kent 'antenne', vangdraad. Wikipedia noemt een paar woorden, als glasnost en perestrojka, maar dat zijn geen woorden die hier als vervanging voor Nederlandse woorden zijn blijven hangen, dat zijn de typisch Russische woorden voor  Russische begrippen.
Een woord dat hier wel is ingeburgerd, is 'tolk'. Via de Achterhoekse en Liemerse Spreukenkalender en Google weer heel wat geleerd vanmorgen.

10 februari. Muziek schijnt voor mensen van levensbelang te zijn, in ieder geval is het goed voor je hersens, en vooral voor oude mensen is zelf zingen heel gezond. Zonder Sacks' Musicofilia gelezen te hebben ben ik het roerend met hem eens. Ik kan me geen dag voorstellen zonder muziek. Op de badkamer staat een radio, in de keuken, in de hobbykamer en in de woonkamer. Als ik in huis aan het opruimen ben en veel heen en weer loop, staan er zeker twee aan, ja, wel met hetzelfde programma. Mijn favoriete zender is radio vier en na 10 uur 's avonds Duitsland vier, met Musik zum träumen. Is er op radio vier een programma met veel hoge dameszang, dan ben ik gauw weg, zang zoek ik liever zelf uit.
Jachman is langzamerhand ook een klassiekemuziekfan geworden en daar ben ik heel blij om. Stel je voor dat hij gek was geworden op Jantje Smit en soortgenoten.
Soms probeer ik radio Gelderland, maar na 4x hetzelfde item in vier uur haak ik af, al draaien ze vaak leuke platen uit de jaren 50/60 enz. Ik hou niet van spelletjes met codewoorden waarbij je gedwongen wordt uren te luisteren.

Oliver Sacks' Musicofilia.
Mensen zijn de enige dieren die muziek maken en het fijn vinden. Muziek doet veel voor je hersens omdat meer gebieden tegelijk geactiveerd worden, nl die van emoties, motoriek en kennis/geheugen. Muziek doet nog meer voor de hersens dan taal, de andere grote menselijke eigenschap. Vooral zelf muziek maken -zingen is helemaal geweldig- stimuleert je hersens. Het blijkt dat muziek zich heel diep nestelt en het langst van alle hersengebieden bij mensen met Alzheimer intact blijft en weer geactiveerd kan worden.  
Ik zing niet meer zoveel als vroeger, mijn stem is niet meer om aan te horen, maar luisteren en in gedachten meezingen doe ik graag. Ik hoop dat het helpt gezond te blijven!

9 februari.   Mensen die zelf niet fietsen hebben er vaak geen idee van hoeveel ruimte een fietser nodig heeft om door slingeren zijn evenwicht te bewaren. Vooral in Engeland merkten we, dat automobilisten rakelinks langs ons heen reden, omdat, zoals iemand eens zei, een fietser immers maar 60 cm breed is.
We zagen in de sneeuw vanmorgen het spoor van twee jongens die naar school fietsten. Ze hadden met tegenwind toch nog een behoorlijk tempo. Je kunt mooi het slingerpatroon zien van elke keer rondtrappen. Voor het oog fietsten ze recht naast elkaar. 
fietsspoor

Gisteravond ademloos gekeken naar de tweede aflevering Moskou - Magadan door Jelle Brandt Corstius. Je kijkt niet tegen de Russen en Rusland aan, maar erin, leert het karakter, de vele karakters van de  verschillende volkeren een beetje kennen. Hij spreekt goed Russisch, komt kennelijk betrouwbaar over, want hij komt veel te weten van wat de gewone mensen denken. Heel goed. Gisteren ging het over de ingewikkelde verhouding van Rusland met Georgië - en de kleine buurlanden daarvan, die niet alleen vorig jaar maar al veel langer vijanden van elkaar zijn. Het geraffineerde spel van Rusland om de oude sovjetlanden langzaamaan weer in het grote Russische rijk te verenigen, maakte hij heel goed duidelijk. Ook dat de meeste Russen voor een sterke heerser zijn en eigenlijk niets met democratie hebben, al denken wij dat ze naar democratie snakken. 

Zondag 8 februari.   De bergfietsentoertochten zijn weer begonnen. We waren er al op geattendeerd door de oranje pijlen die op ons huisnummerpaaltje en op een ander paaltje in de berm geplakt waren. Toen we om acht uur gingen lopen, reden de eerste fietsers en auto's met fietsen erop al naar het beginpunt bij de molen.
De verkeersgeleider stond in zijn oranje hesje al bij het bos klaar. Een half uur later komen de eersten uit het bos fietsen. We geloven niet wat er nu gebeurt. Officieel moeten ze nu oversteken naar het fietspad, 100 meter naar links rijden en weer oversteken naar het zandpad naast ons huis, waar de tocht verdergaat. De verkeersgeleider wijst ze dat ze niet over hoeven te steken, maar aan de linkerkant van de weg kunnen fietsen tegen het autoverkeer in. Auto's rijden gewoon door, fietsers zwenken met een grote groep of als eenling de weg op, zwaaien na de brug onze berm in en maken in het bevroren gras diepe sporen.
Dit is echt van de gekke. 
     

Tussen 10u 45 en 11u 45 zien we drie groepjes van 7 - 10- 8 kraanvogels. Heel hoog en ri no vliegend. We horen er meer maar lopen dan onder de bomen.

Viertakt op zaterdag is een programma op radio vier. Heel vaak luisteren we om 6 uur naar een uitgebreid interview  met iemand uit de muziekwereld, meestal een musicus, een dirigent of een componist, maar gisteren was er een gesprek met de pas aangetreden artistiek en zakelijk directeur van het Concertgebouworkest Jan Raes. Het gesprek was interessant, maar de muziekkeuze van Raes was heel verrassend.

Luciano Berio
Jard van Nes, die een rauw zigeunerachtig lied uit Azerbeidjan zong. Vreemd, boeiend, prachtig!

Johann Sebastian Bach
Glen Gould die Bach op een bijna romantische manier speelde, een oude opname, nu een voor ons vreemde opvatting van Bach.
Verrassend, eigenlijk wel mooi. Gould niet horen hummen.

Franz Schubert, arr. Reinbert de Leeuw
Reinbert de Leeuw bewerkte Schuberts bekende lied Der Erlkönig en maakte er met Barbara Sukowa een uitvoering van die je naar de strot grijpt. Ze vleide en verleidde, dreigde en lokte als Erlkönig, zoals ik het in dit lied nog nooit hoorde zingen. De kinderstem wás van een kind in doodsnood, de vader iets minder indrukwekkend, maar het geheel vond ik heel mooi. Nu het door een vrouw gezongen werd kreeg het een heel andere lading dan door een man gezongen.

Johnny Mercer/Harold Arlen
One for my baby (and one more for the road)
Frank Sinatra
In tijden Sinatra niet gehoord in dit nummer, heerlijk weer die stem in dit jazzie nummer.

Een geweldig mooi muziekuur.

Hier  de link naar de pagina waar de muziek te beluisteren is en waar de gegevens van de gespeelde muziek opstaan.  Onderaan de pagina klikken op beluister. Je krijgt wel aan het begin 1,5 minuut van de radioreclame mee.

7 februari. Zaterdagmorgen. Ik doe de wekelijkse boodschappen, markt, supermarkt en nog een paar dingetjes, Jachman stofzuigt intussen en ledigt prullebakken. Een prima taakverdeling. Alleen.... stofzuigt J wel overal? Nou, in ieder geval wekt hij die indruk, ik vind een veertje. Gezinstaal. Misschien heb ik het al eens verteld, maar hier komt het nog eens.
Jachman kende vroeger via de sportvlieghobby een zakenman die zijn relaties met Kerstmis een cadeautje stuurde. Dat deed hij anoniem, anders was het puur reclame en hij vond, dat het zo ook als iets fijners overkwam. J. vroeg hem wat dan het nut was van zo'n anoniem relatiegeschenk.
Antwoord: De mensen die het ontvingen wisten toch wel dat het van hem, B. kwam, al had hij er zijn naam of de firmanaam niet opgezet. Hij had er namelijk een veertje aan laten zitten. Een klein onopvallend kenmerk, waardoor de mensen toch wisten dat hij de gulle gever was.

Toen ik vanmorgen thuis kwam, was J al klaar.
Ik: Ha mooi, dat je al gestofzuigd hebt, ik zie alleen geen veertje.
J. : Dat is er wel hoor!
( meestal staat de steel van de stofzuiger , vergeten' nog in de keuken, ligt het tafelkleed teruggeslagen op tafel, zulk soort veertjes.)
Een half uur later zag ik het tijdschrift waarin ik gisteravond in bed had liggen lezen boven op het bed liggen. Het veertje! Gisteren had ik het op de tast onder het bed geschoven.
We hebben er beiden lol om.
                                        - - - - -
Ik heb mijn kraanvogels aangemeld op waarneming.nl en ben benieuwd of ze het opnemen. Ja, gisteravond stond het op de site. Het lijkt of wij de enigen zijn die ze zagen, terwijl ze toch door het geluid de aandacht trokken en er om die tijd genoeg mensen buiten zijn.  Vorig jaar zagen we de eersten ruim 14 dagen later. Toen waren er sowieso weinig te zien hier, er was veel westenwind.

6 februari. Opwinding hier: de eerste groep terugkerende kraanvogels gezien, 30 stuks overvliegend ri n.o. op grote hoogte bij zuidenwind om 8u30. Lente! Het is wel koud in Skandinavië maar misschien gaan ze nog niet zover. 

We hebben hier ook een sociale bonte specht. In het ijzeren gaasnet dat Jachman gevouwen heeft om pinda's in op te hangen zaten altijd veel leeggepikte basten en de hoeveelheid pindabasten leeg of vol bleef ongeveer even hoog in het net. Moeilijk voor de mezen om nog volle tussen de bastresten te vinden. De laatste week zakte de hoeveelheid echter zeer snel. Oorzaak: Bonte specht die voor hij begint te oogsten, eerst alle lege basten verwijdert. Hij trekt ze door het gaas en laat ze op de grond vallen. Vreugde bij de mezen. Ze kunnen er weer goed bij. Vreugde bij Jachman, hij hoeft niet eerst zelf de lege eruit te zoeken voor hij gaat bijvullen.

5 februari.  Vanmorgen voor zonsopkomst schaatste een man dwars over het Hilgelo, volgens mij was het dezelfde van 11 januari. Ik weet niet hoe dik het ijs nog is, maar na de harde wind van een paar dagen geleden waardoor behoorlijke scheuren ontstonden, en het dooiweer van gisteren en vannacht moet het ijs wel poreus en gevaarlijk zijn.

Als je een blikje sardines openmaakt, verwacht je een vol blikje, hoe komen ze anders aan die gezegdes. Haringen in een ton, een potje vol pieren, een blik agenten. Ik stond toch raar te kijken toen het blikje maar goed half vol was. De vaste orde wankelde.

Langzaam ebben de beelden van gisteren weg, die zijn opgeroepen door een gedicht van Garcia Lorca. Ik ben lid van de boekggrls en elke woensdag is het woensdaggedichtdag. Dan brengt iemand een gedicht in en daarna mailen we erover. Het gedicht van Lorca gaat over de slachting die de Guardia Civil onder de zigeuners aanrichtte in Jerez de la Frontera. De beelden die hij oproept zijn gruwelijk én prachtig. Op mijn innerlijk netvlies blijven die lang nagloeien. Zelf is Lorca door fascisten in augustus 1936 vermoord bij een massa-executie. Hij was immers driedubbel crimineel: links, kunstenaar en homo. Hij werd 38.

4 februari. Twee fazantenhanen lopen gezellig naast elkaar door de wei naar de dennen. Een paar maand geleden sliep er telkens één in de bomen achter bij de oude caravan, met veel gekakel vloog hij als het begon te schemeren in een boom. Nu was het nog licht gistermiddag en zochten ze kennelijk alvast een plekje voor twee. Wat het gaat worden als er één of meer hennen aangelokt worden? Als hier wat moois van komt, zal ik het melden.
Hoe kan het dat ik al weken geen cocosnoten kan kopen in Winterswijk? Ik ben alle winkels afgeweest. De mezen, spechten en boomklevers zijn er namelijk gek op.

Jachman heeft de heggen achterin weer keurig getrimd en is nu bezig de sliertige takken van de wilgen langs de beek af te ( even vragen, knippen of zagen?) zagen, zegt hij, met de kleine kettingzaag (als ik toch de boel noteer, moet het wel secuur gebeuren natuurlijk!)
 Gisteren gebruikte hij de takkenschaar maar toen vielen te veel takken in de beek, die hij er weer uit moest vissen, vandaag met de kettingzaag kon hij beter sturen er viel er minder in het water. Waarvan acte.

Het postkantoor hier wordt binnenkort opgedoekt. De mensen die er werken proberen een goede andere baan te vinden. Vanmorgen moest Jachman voor zijn paspoortaanvraag naar Burgerzaken. Nog tot 1 maart zit dat in een gehuurde lokatie bij het ziekenhuis, dan verhuizen ze naar het gloednieuwe gemeentehuis bij het station. Hij dacht dat hij verkeerd was, het geinige meisje van het postkantoor zat er achter de balie. Maakte grapjes, was vriendelijk en alles ging snel en secuur.

3 februari. Het Hilgelo ligt al weken dicht en de watervogels zijn weggetrokken naar open water westwaarts. Ook DE aalscholver zagen we niet meer. Tot vanmorgen. Toen we in het Bönnink over het kleine bruggetje liepen, vloog met veel lawaai een aalscholver op uit het water en verdween om de beekbocht. Wat was hij groot van zo heel dichtbij boven het beekje! Onder de brug in de grote weg waar het verkeer overheen raast, zaten 8 woerden en drie eenden.

De harde wind van de laatste dagen en het beetje sneeuw van zondagmorgen maakte van het Hilgelo een enorm tafelkleed.
  tafelkleed Het lijkt zo'n serene omgeving, maar vergis je niet. Rechts achter de bomenrand 100 meter verder is het Recreatieschap aan het snoeien. Beetje veel lawaai van motorzagen. Maar de enorme trekker die meereist en de super takkenversnipperaar die hij achter zich aansleept, maken samen een lawaai, waar je op de plek van de foto oorbeschermers voor nodig hebt. Gelukkig is thuis de wind van ons af, dus daar hebben we er niet veel last van!
De tweede verstoorder van de sereniteit is de gigant met mest die de buurwei wil injecteren. Het mag vanaf 1 februari, maar alleen als er geen sneeuw ligt en/of de grond niet bevroren is zoals nu. Eén baantje rijdt hij, dan geeft hij het op.

2 februari. Maria Lichtmis. Het is vanavond al weer precies een uur langer licht. De scharensliepers gaan weer op pad en de knechten worden weer aangenomen op de binnenschepen. Als je vandaag met de koe naar de stier gaat, dan is het kalf er met Allerheiligen. Oude gewoonten.
Oude spreuk: Is het met Lichtmis koud en helder, dan krijgt de boer een lege kelder, regent het, is er modder en sliek, de boer is met Allerheiligen riek.

Is het met Lichtmis helder en koud, dan wordt de dichter geen honderd jaar oud. (helemaal eigen rijm)

Gisteren zijn we naar 'Met dialect op de koffie' geweest, waar Thea Onnink- Stronks en Hans Mellendijk optraden met eigen werk. Thea herkenbaar, gevoelig, intelligent, Hans intelligent, onderhuids gevoelig en niet direct herkenbaar, omdat zijn gedichten prachtig klinken, maar niet altijd helemaal te volgen zijn, er komen te snel veel beelden en woordspelingen en verwijzingen voorbij. Het klinkt ook anders dan het Wenters dialect, meer uu's waar wij oe's hebben. Dat is eerst even wennen.
Als ik het goed begrepen heb, ging één gedicht over een bedrogen jongen, die de naam van zijn geliefde in de sneeuw pist. Op het laatst is hij zo kwaad en verdrietig dat hij haar naam weer wegpist. Gelukkig dooit het de volgende dag.
Ik vond het een sterk en prachtig aards beeld.

Jachman vertelde op de terugweg naar aanleiding hiervan een soortgelijk, maar toch totaal ander verhaal uit Grolle.
Na een avond van stevig bierdrinken komt een stel kerels uit de kroeg en ziet dat er verse sneeuw is gevallen.
Jonges, zu'w eens GROLSCH in de sneeuw pissen? Kobus doo'j met? Tegen iemand die net langs komt.
Jao, da wi'k wal doon, maor dan mot ie 'm maor vastehollen, want ik kan neet schrieven.
Dit is misschien niet de meest verfijnde humor, maar toch vond ik het een mooie mop. Een echt Grolsche mop.

Zondag 1 februari.  Een nieuwe maand. Zoals elk jaar denk ik weer aan de watersnoodramp van 1953. Ik zat op de middelbare school in vier gym. Er kon nog op de Schoten geschaatst worden, wat we die zaterdag de 31e januari ook volop deden, want er zat al dooi in de lucht. Die zondag 1 februari zette hier de dooi door. In de loop van de dag kwamen via de radio de rampberichten binnen van de dijkdoorbraken en overstromingen in Zeeland, Zuid-Holland en Brabant, waar springtij en storm uit het noordwesten grote verwoestingen hadden aangericht en de mensen op de daken en in bomen zaten. Wat konden we doen? Niks, alleen huiswerk maken en bij de radio zitten..... of toch nog even naar de ijsbaan gaan kijken of je kon schaatsen? Ik weet nog dat ik me 's avonds heel schuldig voelde over dat schaatsen. Het was ook helemaal niet fijn geweest, de plassen stonden al op de baan en er waren maar een paar lui van school geweest. Ik had Jachman ook niet gezien.

Nee, want op de radio werden alle militairen opgeroepen naar hun legerplaats te reizen om eventueel te kunnen helpen in de rampgebieden. Jachman was toen gelegerd in Winterswijk, een kwartier fietsen van zijn huis. In de loop van de middag belde hij het kamp op om te vragen of hij ook nog moest komen. Hij kreeg te horen dat zijn maat Hans V. uit Zeeuws-Vlaanderen er al was, helemaal via Antwerpen gekomen met de trein, want over Nederland ging al niet meer! En of ie zich maar als de blonde bliksem wou komen melden!!!! Krachtterm!!