Logarchief    terug    logoverzicht    verder                                              foto's                             home

Logs van maart 2009

 


31 maart, bevrijdingsdag. 
Vreemd dat ik met het ouder worden -waarbij dus die bevrijdingsdag verder weg komt te liggen-, de herinnering eraan niet verflauwt, integendeel, steeds sterker lijkt te worden. Meer details herinner ik me, de zwarte langwerpige zandrug, waar de schuilkelder onder was uitgegraven, de paarden die buiten bij de staldeur stonden met de boer en een paar schreeuwende moffen ernaast, de flak, waar soldaten bij zaten die schnaps inschonken, het gerommel van afweergeschut in de verte, en, toen het donker werd de lichtspoormunitie, die ik maar even zag, want toen werkte mijn vader -waar kwam die ineens vandaan?-  me naar binnen de schuilkelder in. Later, toen ik toch weer buiten half achter de grote mensen langskeek, zag ik het opblazen van de bruggen in de Kottenseweg.
Het was angstig en feestelijk tegelijk: het eind van "oorlog" was dichtbij, maar van de groten hoorde je wel dat er nare dingen konden gebeuren voor het zover was. Verderop werd gevochten. Wat gebeurde daar? Bij ons had de boer 'geluk' gehad, hij was niet doodgeschoten, maar had later ook een borrel gekregen én hij mocht zijn paarden houden! Dat laatste weet ik niet helemaal zeker, maar ik vind het zo'n mooi slot.  

30 maart. De winterprogramma's op tv lopen op hun end. Gisteravond vroeg ik Jachman:
Wat is er vanavond?
J: Niks
ik: Geen Jelle BC Moskou-Magadan?
J: Nee is afgelopen, net als Geert Mak en Una Voce Particulare,
ik: Dus alleen nog Paul de Leeuw en zo?
J: Ja, maar naar dat platvloerse gedoe kijk ik niet, ga ik van over mijn nek.

Intussen maak ik het aanrecht schoon.

J: ...een vette pan he?
ik: Gaat wel, maak ik zo schoon met een papiertje.
J:    Amen, zei de koster en poepte in de kerk
       Foei, zei de dominee, dat is geen werk.
       Och, zei de koster, dat ben ik zo gewoon,
       straks neem ik een papiertje en maak ik het weer schoon.
ik: OOOhhhhhh, jij bent nog erger dan Paul de Leeuw!!! 

Jachman heeft met hulp van de Manual eigenhandig de satelliet gemanipuleerd, niet gewacht op eigen initiatief daarvan, en nu staat de tv op tijd, als je dat zo zeggen kunt. Mijn camera(atje) heb ik ook zelf vooruit gezet. Wel met het handboek erbij. De geweldig aangeprezen intuïtieve programmering werkt bij mij niet zo goed, zodat ik driemaal intuïtief opnieuw moest beginnen.
Gisteren heel vroeg op, stralende blauwe lucht, windstil, fantastisch begin van de dag. Foto's gemaakt. Rest bij de foto-afdeling foto's klik hierboven.
duizend neuzen van het Lelietje van dalen

Zondag 29 maart. Zomertijd! Een uur minder in bed. Zou er iemand zijn die midden in de nacht de klokken vooruit zet? Onze Aldihorloges en de keukenklok doen het vanzelf al, maar de Astrasatelliet heeft er altijd moeite mee en sukkelt een paar weken achteraan. Lastig bij programmeren. Ik verbaas me over techniek. Een horloge van €20, doet het radiografisch gestuurd precies op tijd, en zo'n wonder van techniek als een satelliet kan het niet?  Jachman zegt, dat dat niks met elkaar te maken heeft. Wil het me uitleggen, heb ik geen zin in.
Nee, we hebben hier geen kabel.
Willen we Engeland en België ook kunnen zien, dan hebben we twee schotels nodig. Ik geloof niet dat ik het erg mis, ben nog uit de tijd dat we blij waren met 2 kanalen. Zwart-wit. Bovendien kijken we heel weinig. In de zomertijd bijna helemaal niet. 

Wel eens wilde konijnen met rode oren gezien? We zien er twee die behoorlijk aan het rommelen zijn onder de dennen. Vanuit huis zijn de rode oortjes zelfs nog te zien. Heel grappig.

28 maart. Wakker worden van de vogels. Ik vind dat een prachtbegin van de dag. Mijn vader, die toch van het buitenleven hield, had er een gruwelijke hekel aan. Dat lawaai 's morgens vroeg!
Als het na een half uur weer rustiger wordt, slaap ik zo weer in, hij kon dat niet, wond zich steeds meer op. Die verrekte vogels.
Bij het ontbijt kijk ik naar een mevrouw die met hondje en klein half gevuld plastic tasje naar de vuilnisbak op de parkeerplaats loopt. Het lijkt me te veel voor 1 hondje, zelfs voor 1 hondje twee dagen. Zou ze echt rotzooi op de zandweg opgeruimd hebben? We zien nu behalve onszelf ook twee anderen al vaker schoonmaken. Dat zou mooi zijn!
Jachman wijst naar buiten: zie je dat? Ja, ik heb het ook gezien, wel een half tasje vol. ???? Dat bedoelt hij niet. Op het moment dat ik wat zag, zag hij wat anders, dat de pot met bieslook uit de violenbak op de grond viel, zomaar ineens.
Geen harde wind, geen storm, niet topzwaar, hoe?
Even later zie ik de veroorzaker, een tussen de violen rondhippende en snoepende winterkoning. Je wilt toch weten waarom zo'n pot, toch?

27 maart. Langs de beek zijn afgelopen herfst een paar bomen scheefgezakt bij een storm. Eén is er al gelijk door de gemeente omgezaagd, maar de andere drie kwamen pas vanmorgen aan de beurt.
Bij het karwei zijn 5 mannen nodig. Nummer één bestuurt de truck met grijper, nummer twee de bus met gereedschap, nummer drie een onduidelijk gemeentepick-upje, nummer vier is de opzichter en nummer vijf draagt de kettingzaag.
Terwijl 5 zaagt, zeer langdurig, kijken de anderen toe.
werkoverleg: wie haalt de tak uit de beek  Jan is de klos   kunnen wij mooi gaan schaften, aju!

26 maart. Een heer komt statig rechtop en met gezwinde pas de uitrit inlopen en stevent recht op de eik af. Een paar meter voor hij daar is, schiet hem kennelijk iets te binnen en maakt hij rechtsomkeert. Bijna bij de uitrit bedenkt hij zich en draait op de plaats om. Loopt weer naar de eik. Het wordt nu toch wel een beetje verdacht, zeker als hij opnieuw omdraait en terugloopt. Zoekt hij wat? Moet hij wat kwijt? Jachman denkt, dat hij niet kan kiezen naar welke vrouw hij zal gaan, die onder de dennen of die bij de beek. Uiteindelijk verdwijnt hij onder de dennen, de Tinus Plotseling fazanthaan. 
Toen we hier pas woonden kwam er 's zomers een jongen die bij kennissen logeerde bij onze kinderen spelen. Hij kreeg van Jachman de bijnaam Tinus Plotseling, omdat hij bijv. de hele morgen hier was en dan zonder iets te zeggen verdween. We zagen hem nooit gaan of komen. Hij was er of hij was er niet. Hoe we aan die naam kwamen?
In deze internettijd google je en zo kwam ik bij de Bevrijding, waarbij Tinus Plotselings ingezet werden, Pipercubs met een artilleriewaarnemer aan boord die het gevecht vanuit de lucht kon sturen. Ingezet in Oost- en Noord-Nederland. Jachman zal door zijn vliegachtergrond die naam wel gekend hebben, maar waar kwam de bijnaam voor die vliegtuigjes oorspronkelijk vandaan?

Dat zal die fazanthaan ook niet gedacht hebben, dat ik een uur naar TP gezocht heb om hem te karakteriseren.

25 maart. Iemand van de KNNV die bij 'waarnemingen' mijn onzekerheid zag over topper- of kuifeend leerde me via die site dat het kuifeenden waren op het Hilgelo. Ze hebben namelijk een zwarte rug en de toppers een donkergrijze. Zulke mensen zijn de echte kenners. Die zien dat van een klein miezerfotootje af. Ik vind het leuk om mee te doen, ook een duit in het zakje te doen, spuit elf geeft ook modder, dat kreeg ik vroeger te horen. Maar eigenlijk kan het me geen moer schelen of het nu deze of die eend is.
Ken je deze van Ivo de Wijs?

               Eend

Al raak ik aan de waterkant
in observaties steeds getrainder
Van eenden heb ik geen verstand:
Voor mij zijn alle eenden eender.

Uit: Vroege Vogels,  1987 , Uitg. Thomas Rap

24 maart. Op het Hilgelo zwommen gisteren 7 en vanmorgen 5 zwartwitgeruite eenden. Het zijn misschien toppers, maar het kunnen ook kuifeenden zijn. Dat is niet  of nauwelijks te zien als ze van je wegzwemmen. Brood meenemen? Ik zal morgen proberen een betere foto te maken.
 5 toppers of kuifeenden? 

De anemonen in het Bönnink sliepen nog, waren verkleumd van de hagel van gisteravond die nog op sommige plekken was blijven liggen.
bosanemonen nog niet wakker

23 maart. Toen we vanavond zaten te eten, zag ik opeens boven de beek een felblauwe vlek: een ijsvogel op een laaghangende beukentak. We dachten dat er bijna geen ijsvogels de winter overleefd hadden, door de dichtgevroren beken, maar nu zat daar in het doorbrekende licht na een sombere regendag die vogel. Geen foto maken, gewoon van achter het raam genieten.

Een rare dag. Vanmorgen een uur lang een KPN-medewerker gehad die me helpt weer verbinding met internet te maken met de oude pc, wat nog niet echt goed lukt, omdat het geen superbeveiligde verbinding is, daarvoor moet ik eerst de pc die hij geformatteerd heeft weer in de allernieuwste staat brengen met SP3. Dan kan hij pas een superbeveiligd netwerk instellen. Daar dus vanmiddag druk mee geweest, tekenles schoot er bij in. Aan het eind van de middag kwam hij weer en heeft alles prima in orde gebracht. Ik vind die KPN-dienst echt heel goed. Geen voorrijkosten, 15 euro per kwartier, je weet precies waar je aan toe bent, mensen uit de buurt, het is de tweede keer geweest dat ik hun hulp ingeroepen heb en beide keren ging het heel prettig. 

Het piepen op zolder is opgelost: Lege batterij van brandmelder. Geen uilen of andere dieren op zolder.

Tussendoor contact met jarige schoonzoon in Duitsland. Vrolijkheid en toekomstplannen.
Veel denken aan zwager die vandaag naar een verpleeghuis gaat en niet weet of hij ooit weer naar huis kan. Contact met zus die haar man daar achter moet laten.  Triest.

Zondag 22 maart. Al een paar nachten word ik telkens wakker van een hoog doordringend gepiep, één keer, na een minuut of zo nog een keer, dan weer tien minuten niks, dan weer onregelmatig een paar keer zo'n piep, echt doordringend. Het komt van de zolder, maar meer boven het voorhuis. Overdag hoor ik niks. Jachman heeft het nog niet één keer gehoord, die hoort die heel hoge tonen niet (meer). Vannacht hoorde ik ook een antwoordkreet van veel verder weg. Van buiten. Uilen? Steenuil? Nest op zolder? Jongen?
We komen nooit meer op zolder, er staat bijna niets meer, maar voor uilen lijkt het me daar ideaal tussen de spanten en de vloer op de isolatie en bij de schoorsteen.
Ik zal na de koffie eens gaan zoeken boven.
Niets gevonden wat op een nest lijkt. Er zijn genoeg openingen tussen de dakspanten waar dieren door naar binnen kunnen. Misschien zitten ze buiten op de schoorsteen, dat klinkt binnen ook heel hard. Spannend allemaal.

21 maart. giraffe van papier maché in ziekenhuis Deventer 

Hier word je toch vrolijk van? Een papieren blauwe giraffe, blauw als de lucht, beschilderd met takken en bonte vogels en te koop voor slechts 1200.- Is toch geen geld? Slechts anderhalve maand AOW. Te veel? Dan maar behelpen met een foto ervan. Hij staat in het gezondhuis van Deventer.
Riet stuurde een tweelingbroertje, die we helemaal niet gezien hadden! Bedankt!
nóg een giraf, een beetje maf
Twee uur buiten gezeten, eindelijk! Vannacht vroor het nog 5º.

20 maart.
Lente vandaag! De middagzon laat je denken dat het echt bijna zomer is. Op het dakterras van het nieuwe ziekenhuis in Deventer zaten al mensen heerlijk te zonnen, al was de wind nog koud. Een ziekenhuis met een dakterras vol tafels, stoelen en parasols op het zuiden kunnen ze beter een gezondhuis noemen! Lijkt me sowieso een betere naam.
Jachman an de schuppe
Jachman verandert de voortuin. Het bergje tussen tuin en berm gaat verdwijnen en er komt een sierlijk hekje. Het zand moet de enorm diepe sporen die een vrachtwagen vol stenen al een paar jaar geleden in de berm geploegd heeft opvullen en verder ook alle plekken waar konijnen en mollen bezig zijn geweest.

De konijnen zijn inderdaad bezig geweest, er huppelen nu al 2 minikonijnen rond, een zwarte en een bruine.  

19 maart. Leuk stukje in Tubantia Achterhoek gisteren over het voorlezen in Eibergen dinsdag.
derde van rechts voorste rij ben ik   en de tekst de gerda w. ben ik ook

Er loopt al maanden een zwartwitte kat om ons huis. Hij vangt geweldig muizen, daar schreef ik al eens over. Het is een geciviliseerde kat, hij draagt een halsband met een belletje. Het is een beetje jammer dat hij geen Nederlands verstaat. Als Jachman hem roept: Poes, poes, kom dan..... lelijke rotkat, dan niet! doet hij net of hij J. niet verstaat. Naar mij is hij wel nieuwsgierig maar hij komt toch nooit dichter bij dan 10 meter.
We weten nu dat hij ons niet verstaat, omdat hij een Turk is.
Er kwam een mevrouw met een meisje van een jaar of tien over de zandweg fietsen. Aan de hoofddoek te zien een Turkse mevrouw. Net toen ze langs onze uitgang fietsten, kwam de kat uit de border de weg op. Onmiddellijk stapten de dames af en begonnen opgetogen lokgeluidjes tegen hem te maken en tegen hem te praten. Nou, dat verstond ie. Hij wist van gekkigheid niet hoe hij zijn blijheid kon tonen. Hij ging op de rug liggen, liet zijn buikje kroelen, draaide om hun benen, holde weg, kwam gelijk weer terug, hij was thuis!
Eindelijk stapten de dames weer op de fiets. Poes ging midden op de weg zitten om ze na te kijken.
Jachman moet nu zijn Turksopreisboekje maar eens opzoeken, dan kan hij kat bedanken voor het muisvrij maken van ons huis.

18 maart.
De Buerzerbeek is gedeeltelijk weer in oude staat teruggebracht en er staat een artikel in de krant over de nu weer natuurlijk slingerende beek. Het stukje is niet vrij van eigenroem over het goede werk dat Natuurmonumenten en de Provincie doen om de natuurwaarden terug te brengen.  Een prachtige foto erbij van een slingerende beek.
Hoe was het daarvoor dan? Een kanaalrechte goot met brede 'maaipaden' erlangs. Zo'n 30/40 jaar geleden moest alles recht en efficiënt ingericht worden, dat was noodzakelijk voor de boeren en het Waterschap anders hadden de laatsten niks te doen hier en de boeren hadden te veel water in de grond en dat moest afgevoerd worden. Slingerende beken hielden het water te lang vast. Dat kwam dus mooi uit. Waterschap en boeren werkten eendrachtig samen.
Een enkeling protesteerde hevig tegen die schending van het landschap en waarschuwde voor verdroging die het gevolg zou zijn. Een van die mensen die niet ver van de  Buerzerbeek woonde is weggepest door zijn boerenburen. Nicolaï, de biologieleraar van mijn kinderen, geprezen zij z'n naam. Hij heeft nog net lang genoeg geleefd om mee te maken dat die goten een debacle werden en het Waterschap begon met het herstel van de oude beeklopen om de verdroging tegen te gaan.
Nu de verdroging een feit is en de boeren al jaren grondwater oppompen om weiden en akkers te besproeien, nu doen Natuurmonumenten en Waterschap ( De Provincie)  net of zij de Redders van het Landschap zijn. Zij gaan de oude natuurwaarden herstellen. In die krantenartikelen staat nooit dat ze die zelf eerst vernield hebben.

Natuurlijk ben ik blij dat het weer een beetje teruggebracht wordt zoals het was, maar de grond is verpest. Het is toch idioot dat weiden die onder de grond vol liggen met draineerbuizen boven de grond besproeid worden met grondwater.

17 maart. Het voorlezen in de bibliotheek van Eibergen werd een gezellige happening van bibliotheekpersoneel, een fotograaf, een verslaggever, de voorlezers (3) met aanhang (2) en 4 mensen die 1½ uur bleven luisteren naar dialectgedichten en -verhalen waar een dier in voorkomt. Bij het voorlezen in Winterswijk waren er maar 5 mensen geweest, dus deze score van ons is lang niet gek! 

Vanmiddag druk geweest met het verder kortknippen van de grassen. Het is echt zwaar werk. Het is taai gras en drie grote pollen hebben heel wat stengels. Die zijn ook nog eens heel licht en droog en bijna twee meter lang, dus voor je die in de kruiwagen hebt, is de helft al weer weggewaaid. Ik ben het knippen begonnen met de takkenschaar, want dan kon ik verder reiken en hoefde niet zo krom te staan. Die was in no time bot of had het verkeerde model in ieder geval ging het slecht daarmee. De heggenschaar, niet de electrische, want die wurmt zich vast, deed het aanvankelijk prima, even later iets minder en op het laatst deed alleen het voorste puntje het nog goed. Ook de heggeschaar was nu bot. Hè hè even zitten.....

Bij het uitrusten las ik Jachman blaadje 17 maart van de spreukenkalender voor. Dr. Lex Schaars van het Staringinstituut vertelt over de vader van Frederik van Eeden, een natuurliefhebber, die in 1871 in de omstreken van Lochem wandelde en noteerde: 'Ik was niet weinig verheugd bij Markelo het zeer merkwaardige gras te vinden dat van de landbouwers reeds de weinig eervolle naam van slofhak (=slordig wijf, heks) ontvangen had.' 
Even in mijn oude Flora gekeken, Heimans c.s. schrijft: 'Afkomstig uit het Middellandse Zee-gebied, maar sedert driekwart eeuw in het Oosten van ons land hoe langer hoe algemener. Lastig onkruid, heet in het 't platduits Sensendüvel, zeisduivel, omdat het de zeis snel bot maakt.'
Kun je nagaan hoe oud mijn Flora is!
Mijn mooie lange winterbloeiende siergras uit de tuinen van Piet Oudolf is er vast familie van.

Ik ben nog even weer verdergegaan met knippen en nu ziet het er weer kaal uit. Te lelijk voor een foto. Maar moet je van de herfst eens zien! Dan wordt alle inspanning beloond.

16 maart. Het eerste bloempje zit aan het speenkruid. Het is een grote plek en er bloeit nog maar 1 minibloemetje. 't Schiet niet op. Wel komen Jo's sneeuwklokjes op die ik gepoot heb. Ook bloeien in de berm buiten de voortuin de kleine narcisjes.
 nog maar 1 speenkruidjeWe zagen een dood stammetje in de border waar waarschijnlijk een specht zich mee vermaakt heeft. Er zullen wel pissebedden of andere heerlijkheden ingezeten hebben.
spechtenwerk?   60 kraanvogels in de motregen op weg naar nog meer
Ik geef nu regelmatig opvallende dingen door aan de waarnemingensite.
Gisteren zagen we 60 kraanvogels, 12 scholeksters en nog zo wat. Twee scholeksters schreeuwen de hele buurt al bij elkaar, kun je nagaan wat voor lawaai 12 van die beesten maken. 'Zang' heet dat officieel.

Zondag 15 maart. Wat een dag gisteren, tenminste tot 4 uur. We hebben heerlijk een poos(je) buiten gezeten, mouwen opgestroopt, nog niet bruin geworden. 14º.

Ben begonnen de winterbloeiende grassen af te knippen. Tenminste wat er nog van stond. Het meeste blad was er al tussenuit gewaaid, maar de stengels stonden nog rechtop. Hoewel ze droog lijken, zijn ze na de langdurige sneeuwbedekking waardoor ze tegen de grond gedrukt waren, weer helemaal rechtop gekomen. Het waaide voor het huis zo hard dat het afgeknipte gras weer uit de kruiwagen woei, dus ben ik maar mee gestopt. Het begon toch te regenen.

We zagen vanmorgen twee witte kwikstaarten op het gras. Echt een lentegezicht.  Ze bleven nog niet, maar nu kunnen wel elk ogenblik onze 'eigen' kwikstaarten terug zijn. De dakpannen liggen nog net zo, een beetje scheef dus, ze kunnen er zo weer onder kruipen.

Jachman heeft de waslijnpaal weer bedrijfsklaar gemaakt en de vorige, van jaren geleden, eindelijk meegegeven met het traditionele 'oudijzer ophalen' door de muziekvereniging. Alle draden moesten er wel eerst af, anders nemen ze hem niet mee. De was buiten drogen vind ik altijd zo'n ouderwets stoer gezond Hollands fris gevoel geven van Goede Huisvrouw zijn.

14 maart. Met een lange plukstok met haak heeft Jachman de beekoevers en de parkeerplaats geschoond. Ook de dikke tak die in de beek lag heeft hij in stukken gezaagd en op de kant gekregen. Knap werk!
De zon scheen zo fel in huis dat ik meer spinrag zag dan in de afgelopen drie weken bij elkaar. Aan het werk dus. Even zelfs gedacht aan ramen lappen, maar dat idee verdween gelukkig heel snel.
Het 'bankje' aan de beekoever dat overwoekerd was door klimop en ook onder de modder zat is nu weer schoon. De witte schuimplasticplaat die er op lag om geen koude billen te krijgen is vergaan. Nu moet ik een kussentje meenemen als ik daar  op de boomstam wil zitten.
Op het Hilgelo drie Canadese ganzen gezien, ze maakten een enorme herrie, net blaffende honden. Ik weet niet of het de gewone of een van de kleinere ondersoorten is. Alle drie vogelboeken die ik heb, tonen ze op het land en niet zwemmend.
Canadese ganzen, groot, klein, kleinst?
Precies om 5 voor 7 sloeg gisteravond de spreeuwenzwerm in het riet. Door de sneeuw is dat platgeslagen maar toch gingen ze daarin. Eerst hadden ze 25 minuten met een aangroeiende zwerm boven het Hilgelo rondgevlogen.

13 maart. We wonen vandaag 38 jaar in dit fijne oude huis. Twee keer zo lang als mijn moeder en vader in hun huis woonden. Ze trouwde op haar 25e en stierf toen ze 44 was. Ik hou van herdenken.
 
Vrijdag de dertiende, ja hoor, ik kan geen verbinding krijgen met internet. Alle lampjes branden maar hij doet niks. Systeemherstel, alles dubbel gescand, geen plaagdingen gevonden. Kreeg wel klein popupmeldinkje: hebt u de schakelaar wel ingezet op de laptop? Verdomd, dat is waar ook, had ik laatst ook al een keer. Knopje ingedrukt en alles doet het weer. Misschien heeft een andere sufferd er nog iets aan dat ik dit vertel. 

Eerste levensbehoeften. Op de parkeerplaats bij AH laadt Jachman zijn boodschappen, een paar dozen wijn, in de auto, als hij ziet dat de auto naast hem er net zo één is als hij heeft, maar dat die van een andere leverancier komt, gezien het reclameschildje achterop de bumper.
Aangezien J. zich aan het oriënteren is op betrouwbare en niet te dure dealers, knoopt hij een gesprek aan met de man achter het stuur, die kennelijk op zijn vrouw zit te wachten.
Man is zeer tevreden en vertelt waar garage is en hoe voordelig ze daar zijn enz. Hij weet het telefoonnummer. Jachman zegt dat hij het wel kan onthouden. Nee nee, zegt man, ik schrijf het wel even op. Zoekt papiertje, vindt niks. Mevrouw komt er net aan en heeft wel een kassabonnetje, of dat ook kan.
Zo komt het dat Jachman thuis de beide bonnetjes vergelijkt: Hij heeft twee dingen, wijn en wijn, en mevrouw heeft twee dingen, een salade en appelflappen. Op de salade van 1.35 heeft ze ook nog 40 ct korting gekregen. Wat opvalt is echter het btw-tarief, van haar 6% en van Jachman 19%.
Op eerste levensbehoeften zit het lage tarief. Zijn Johmasalade en appelflappen eerste levensbehoeften? Wij vinden rode wijn een veel eerstere levensbehoefte, de dokter is het met ons eens, twee glazen rode wijn is goed voor hart, bloedvaten en  humeur.
Protest dus!

12 maart. De muziekkoepel is bij de Raad van State geweest. Uitspraak over een week of zes. We hebben een prachtige weide waar de beek doorheen slingert midden in het dorp op een steenworp afstand van de grote kerk. Er loopt een fiets/wandelpad doorheen, er is nog een rest van een boomgaard met een nieuwe heg, er staat een rij oude huisjes met de achterkant naartoe en aan één zijde ligt wat hoger het Oude Kerkhof met bomen. Heel idyllisch. Maar je moet dan wel met je rug naar het appartementengebouw staan en je moet er overdag zijn. 's Nachts is de brug al eens vernield, wordt er rondgehangen door types die je liever niet wilt kennen.
De Muziekvereniging bestond 100 jaar en gaf aan ons, burgers van Winterswijk,  een muziekkoepel ter meerdere glorie van henzelf ( wat ze niet zeiden) en als prachtig geschenk aan alle burgers van Winterswijk ( wat ze heel duidelijk wél zeiden). De plek stond ook al vast net als het ontwerp. De plek was die weide, De Scholtenbrug en het ontwerp was van een voormalig ambtenaar van de gemeente, had snel een bouwvergunning. Er was alleen een klein hobbeltje te nemen:  die ondankbare burgers wilden dat grote moderne 4,30m hoge pompeuze ding niet op die plek. Detoneerde daar vreselijk. Was een aantasting van het historisch nog redelijk bewaarde gebied. Hangplek voor jongeren. Ze kregen echter bij de gemeente nul op het request. Dit speelde allemaal 2004/ 2005, en het gebouw had er al lang kunnen staan volgens de muziekvereniging.
Nu moet de Raad van State beslissen. Ik ben bang voor de afloop. Alles van waarde is kwetsbaar.

11 maart. Een paar weken geleden liepen hier 2 fazantenmannen rond, maar inmiddels is er één ingeruild voor een dame. We zien man en vrouw echter nooit samen wandelen. Misschien mag dat niet bij het nest waar zij vandaan komt.
We hebben nog niet ontdekt of en waar ze nestelen.

Ik liet al wel eens de sneeuwklokjes in de berm zien. Ook dit jaar weer een uitbundige bloei. Dat vinden andere mensen zo verleidelijk dat ze pollen weghalen. Ik denk dat al meer dan de helft meegenomen is. Jammer, want al die bloemen vormen een mooi tegenwicht tegen het zwerfvuil in de berm.
Ach, we geven de kredietcrisis maar de schuld, mensen hebben geen geld voor een paar pollen sneeuwklokjes, natuurlijk, dat is het.

Vanmorgen voor de laatste keer naar fysio  geweest. Weer heeft Martin M.  foto's gemaakt van mijn rug- en schouderspieren als bewijs van de prima vooruitgang na de armbreuk, rond 95% van de functie terug. Ze komen als voorbeeld van een efficiënte behandeling -en goed oefenen van mij natuurlijk (!)- bij een tijdschriftartikel te staan dat in september verschijnt. 

10 maart.
 Tot ziens bij McD Bedankt en tot ziens bij McD. Gewoon een kassabonnetje. Lekker klein maaltje was het, een hamburger en een toetje, klein colaatje erbij. Niks mis mee. NIKS  MIS MEE?
Het bonnetje vond ik in een bruine McD zak geplakt. Beetje vet geworden, dat krijg je dan. Ik kreeg nog meer: 2 servetten, 2 bakjes, een bekertje en nog wat ongeregelde rotzooi en dat lag allemaal wijd verspreid in onze berm en in de tuin. Gooi maar weg die handel, ben je het mooi kwijt, hou je je auto tenminste schoon.
Ik ben boos!

9 maart. Gisteravond 3 minuten hevige storm en 2x donder.

's Middags zagen we wat bijzonders. Twee buizerds cirkelden heel hoog rond boven de wei en terwijl we naar ze keken, vielen ze aan elkaar vastzittend loodrecht naar beneden. Toen we dachten dat ze te pletter zouden slaan in de wei, lieten ze elkaar op minder dan 5 meter boven de grond los en zweefden elk een andere kant op. Een paar minuten later cirkelden ze weer rustig rond. Baltsgedrag?
Nagekeken in het roofvogelboek, ja, balts, de man stort zich soms op de vrouw en het komt voor dat ze met hun poten in elkaar haken. Ze laten dan los op zo'n 40 meter hoogte. Nou, deze speelden dan wel een heel gevaarlijk spelletje!  

Zondag 8 maart. Een wit vliegtuigje heeft een noodlanding gemaakt op de Willinkbeek achter de berg. Alle inzittenden zijn eruit gekomen, want we zagen niemand meer. Foto volgt als het droog wordt.
dat ziet er niet best uit   het lijkt mee te vallen na Jachmans reddingsactie   klaar voor nieuwe start
Na droging zagen we dat het een prulspeelgoedje met afstandsbediening was. Het kan alleen aan en uit, dus rechtuit vliegen en stoppen. Het batterijtje was leeg. Weer een teleurgesteld kind. 

Vrouwendag. 101 Jaar solidariteit. Hier staat een link naar achtergronden en oorsprong van
Internationale Vrouwendag.  
Er stond net gisteren - toevallig of niet - een stuk op de voorpagina van de Volkskrant over vrouwen in de top die het minder goed doen dan men had verwacht. De verwachting was, dat ze juist gebruik zouden maken van dié eigenschappen die als typisch vrouwelijk worden gezien, maar bij navraag bleken vrouwen aan de top net mannen te zijn. Zowel mannen als vrouwen vonden vrouwen tegenvallen.

Beetje raar stukje, kort door de bocht lijkt me. Hier staat mijn blog erover:
http://leidjes.blogspot.com/
Op mijn blog zal ik vaker inhaken op wat ik er de krant staat en wat ik niet begrijp of waar ik me over verwonder of opwind. 
Mijn achterhoeksite blijft gaan over huis en omgeving.

7 maart. De bloembakken, 11 stuks, bij de keuken geven een bijna zomerse aanblik, al die bonte viooltjes maken je vrolijk bij dit sombere weer. Gisteren is het niet droog geweest.
De buurt (een paar mensen) is in opstand gekomen tegen het plaatsen van een UMTS-mast bij de nieuwbouwbuurten. Er is al een voorlichtingsavond geweest met vertegenwoordigers van de KPN en anderen die er belang bij hebben, maar het actiecomité olv een bijenhouder is er fel op tegen. Zet hem maar een paar honderd meter verder, waar bijna geen mensen wonen, zeggen die verontrusten. Nee, dat is leuk, daar wonen wij toevallig. Koop ons maar uit, dan kunnen jullie hier je mast neerzetten. Voor hun plezier ( van de nieuwbouwwijken) komt die mast er eventueel, niet voor ons plezier. We zien wel, hoe het gaat, zolang we hier wonen is alles alleen maar beter geworden. Nu is er van de week een bijeenkomst met deskundige mensen die tegen die masten zijn. Komt allen. Iedereen in de buurt krijgt een uitnodiging in de bus. Ik heb nog niks ontvangen.

6 maart. We zagen twee mandarijneenden op het Hilgelo, een koppeltje. Die zijn óf uitgezet óf ergens ontsnapt. Ze zwommen tussen wilde eenden. Vreemd was wel dat het mannetje achterna werd gezeten door wilde woerden en dat het vrouwtje achter een wilde eendenvrouw aanging.
De zwartwitte zwerfkat heeft bijna alle muizen opgegeten, we hebben dankzij hem de hele winter geen geren en geknaag op zolder gehad. Hij zit wel op de motorkap en op de voorruit van de auto, met zwarte pootafdrukken tot gevolg. Als de zon schijnt, zit hij vaak voor de schoppe op het stoepje, dat als het iets groter was geweest de 'plas' geheten zou hebben. Zo noemen ze hier een verhard erf. Dat zou dan een mies-en-plas geweest zijn ;-))  Jachman in actie. Ik jaloers dat ik het niet bedacht heb.
Het giet en ik moet naar AH voor de laatste voetbalplaatjes en o, ja, boodschappen. De oudste jongenskleinkinderen (10 en 12) van Jo komen vanmiddag bij haar eten zoals elke vrijdag en die krijgen altijd de voebalplaatjes, zoals zij die noemen.
Leuke mail terug van Arie. Er wordt aan gewerkt, nog een beetje de boel fatsoeneren en dan komt het op de site. Brief ook in dialect.
Mazzel: toen ik de boodschappen in de auto pakte, vond ik zes voetbalplaatjes onderin de kar. Jo was er namens de jongens blij mee en ik kreeg een doos krielkipeitjes als tegenprestatie.

5 maart. Het is deze maand de Maand van de Streektaal. Mail in de streektaal naar mensen van wie je weet dat ze dialect spreken. Het Staring Instituut heeft een oproep gedaan om limericks te schrijven en die voor 21 februari via mailen in te sturen. Je denkt dan dat erop gereageerd zal worden, maar op de website staat alleen bij nieuws erover dat er enkele tientallen mailericks binnengekomen zijn, opvallend veel uit Twente, en dan staat er het woordje 'meer' als een link. De link komt uit bij de oproep om voor 21 februari ....enz.  dat schiet niet erg op. Ik zal een mailtje sturen aan Arie, de Streektaalconsulent. 't Zal wel zoiets worden:

"Beste Arie, kaerl wat maak i'j mi'j noo! Limericks oet Twente? Dat geleuf i'j toch neet? Könt ze dat daor? unze mooie Achterhookse spraoke schrieven en dan nog met vaste regels en 'n betken lollig?
De webstee van 't Staring Instituut was trouwens wal grappig.  A'j klikt op 't meertni'js en dan op lees meer en denket, da'j dan meer könt laezen ovver de ingestuurde mailericks, dan kom i'j bi'j de oproop veur metdoon terechte, instuurn veur 21 februari. Dat schöt neet op, vin i'j wal?
Zo, dat wol ik oe maor aeven zeggen, dan wet i'j dat de stee good elaezene wordt!

Den Harold Pelgrom mo'j toch is controleern, wat kost oe zonne webstee wal neet! Goodgaon! "

Wat denk je daarvan, moet kunnen he? Weet je, dat je zulke dingen kunt doen, is zo heerlijk! Voor mij is het een van de voordelen van oud zijn, dat ik geen soort van vanzelfsprekend ontzag meer heb voor officiële instellingen. 't Zijn allemaal mensen die daar zitten om hun brood te verdienen. Als je jong bent, denk je toch wel eens: laat ik maar oppassen, misschien heb ik ze nog eens nodig, ze kunnen me terugpakken. 

4 maart. Eén bak violen gekocht om de bakken bij de keuken weer te vullen. Ik koop ze bij Arie, die een groot planten- en snijbloemencentrum heeft in een voormalig fabrieksgebouw. Ik moet zeggen 'had' want langzaam is het assortiment veranderd. Tot een jaar of tien geleden gingen bijna alle Winterswijkers er heen voor hun snijbloemen, want Arie was heel goedkoop én goed. De klanten kwamen vanuit Duitsland om voor meer families tegelijk bloemen mee te brengen, nonnen kochten bloemen voor in de kerk, de zaak liep als een trein, rijen voor de afrekenbalie waar ze met drie vier vrouwen hielpen.
Langzamerhand werden de bloemen en planten duurder, Arie betrok een grotere fabriekshal, er kwamen echte kassa's, het assortiment bloemen werd kleiner, maar de kerstbakjes namen hun plaats in en dat begon al eind oktober. Arie ging ook kerstballen en kaarsen verkopen, en in de loop van een paar jaar werden vazen,  sierpotten, klompen en sjieke tuinhandschoentjes, voer voor de vogeltjes, later ook voor huisdieren, speeltjes voor honden en paarden, een hele winkel met dierenspullen de hoofdmoot van de plantenwinkel. Het hoekje snijbloemen werd steeds kleiner. Het assortiment planten ook. Het werd meer van hetzelfde.

Vandaag was er nog maar 1 bak violen en ik moest er zeker 6 hebben. Gelukkig hadden ze nog wel 20 paar van die zalige kniekousen, in allerlei kleuren en precies mijn maat. Daar nam ik een paar kleuren van mee. Handig, Arie, dat je die ook verkoopt! Voor de violen kan ik ook wel bij de Welkoop terecht. Vroeger hadden die alleen maar dierspullen, klompen en kunstmest, maar langzamerhand schakelen ze over op planten. Vijf bakken violen gekocht. Handig.

3 maart. Gisteren gebruikte ik 'achter de hegge'. Winterswijks voor achter de heg, dacht ik. Helemaal fout! Een hegge is een grasberm langs bouwland. Een heg is een hèège. Ik had dus moeten zeggen achter de hèège.
Achter de hèège, dus dicht bij je in de buurt, woont altijd iemand waar je een hekel aan hebt, hij is niet te vertrouwen, is 'groots', is rijker, is uit een slecht nest, van die natuurlijk zeer goed te begrijpen dingen. Je noemt nooit zijn naam als je het over hem hebt, maar zegt dèn, achter de hèège, met bijbehorende gezichtsuitdrukking. 

Leide woonde in een heel klein boerderijtje aan de Morgenzonweg, een paar huizen van Jachman vandaan. Naast haar woonde een grote boer. Dat is niet noodzakelijk een boer van 2 meter, ook geen lompe kerel, maar een gewone boer met een grote boerderij.
De verhouding tussen de buren was niet best. Leide had maar één koe en de melk daarvan bracht ze niet naar de fabriek maar ze verkocht die aan buurtgenoten. Ze kreeg dus veel aandacht voor haar klachten over 'achter de hèège'.
Toen het eind september '44 aan de Morgenzonweg te gevaarlijk werd vanwege frequente aanvallen van Jabo's op het spoorwegkruispunt, waarbij de bommen soms wel heel ver uit de buurt terechtkwamen, moesten alle bewoners hun huizen verlaten. Leide weigerde weg te gaan, want ze wilde bij haar koe blijven. Op 4 oktober kreeg haar boerderijtje een voltreffer en werd van Leide en het boerderijtje bijna niets teruggevonden. Achter de hèège was toen al veilig ergens anders.

2 maart. Toen we hier in '71 kwamen wonen was het kaal rondom het huis. We wilden zo snel mogelijk beschut zitten, vooral tegen de inkijk, dus begon Jachman direct en met hulp van de kinderen te planten. Omdat dat nogal in de papieren liep, waren we blij met elk aanbod van struiken dat we kregen.
Een tante van mij woonde in een huis waar ook een verpleegster op kamers woonde. Die verpleegster had een oude vader die in Velp woonde en die veel van tuinieren hield, een tuin had die meer leek op een kwekerij. Die vader kon de boel niet meer bijhouden en gaf alles weg aan wie iets hebben wou. Of wij ook....   Ja natuurlijk! Wij direct zaterdagmiddag met de auto waar Jachman de achterbank uit had gehaald naar Velp. Het viel een beetje tegen wat er nog was, maar we kwamen toch met een auto vol struiken, waaronder een paar rodo's, thuis. Dicht bij de deeldeur zette J. er één neer, de andere struiken kwamen verder weg te staan.
Het volgend voorjaar stond die rodo er armetierig bij, maar in het gras aan zijn voet bloeiden pollen sneeuwklokjes, prachtig. Die hadden in de kluit gezeten.
Stijf naast de plek van de rodo zat de rioleringsput, die bij de verbouwing weggegraven moest worden. De rodo verhuisde naar een plek achter in de net gepote border, maar weidegrond was niet gezond voor hem, zeker niet toen de maaimachine van de boer een stuk van hem meenam.
Na 37 jaar leeft de struik nog wel, maar is nauwelijks gegroeid, ook staan er nog een paar sneeuwklokjes bij uit Velp die meeverhuisd zijn naar het verbanningsoord, inmiddels 'achter de hegge'.
De rest van de sneeuwklokjes doet het beter, op een paar meter van de oorspronkelijke plek. 
Velpse rodo met rest sneeuwklokjes   de rest van de sneeuwklokjes

Zondag 1 maart. Zoals altijd met een nieuw blaadje wil ik weer eens heel netjes gaan schrijven. Zonder doorhalingen, schots en scheef geschrijf, zonder dan weer dik dan weer dun en dat lukt me nu aardig, of niet?
Zo, de kop is eraf.

Gisteravond Voskuil, Terloops, uitgelezen. Als je een goed verhaal wilt lezen, kom je bedrogen uit, het is gewoonweg saai. Ik las het Jachman voor en hij had grote moeite om er bij wakker te blijven. We lazen het omdat we Frankrijk en vooral de streek waar Voskuil en zijn vrouw wandelden behoorlijk goed kennen, we hebben vaak gekampeerd in dezelfde departementen en in dezelfde tijd, ze wandelen met een paar jaar overslaan tussen '57 tot '73. Het is leuk om die streken zoals ze toen waren en de hotelletjes, de dorpen en stadjes beschreven te zien. We kunnen ons nog precies herinneren hoe het toen was.
Maar: onze herinnering geeft een heel ander beeld van de sfeer daar op het platteland. Er deugt volgens Voskuil niet veel. De eerste jaren ziet hij bijna niets anders dan imbicielen, gebochelden, eenbenigen en louche boeren. De hotels zijn op een enkele na slecht, met vuile kamers, slecht eten, onaardige bediening, slechte bedden. Het regent veel, er zijn veel koeien, de GR's zijn slecht onderhouden, de mensen wantrouwend, de winkels vaak dicht, de paden modderig, enz. enz. Een enkel dorp is mieters, net als sommige uitzichten mieters zijn en zo nu en dan het weer mieters is. Het is zo ongeveer het enige waarderende woord dat hij gebruikt. 
Maar een heel enkele keer staat er iets in waar je om kunt lachen.
Het ergste is, dat je wel eens moet praten. Hij kent er genoeg Frans voor, maar hij wil niet dat geklets aan zijn kop. Krijgt hij maar hoofdpijn van.
L. komt er ook niet best van af, als ze al genoemd wordt, altijd als letter, is het bij een meningsverschil. 
De stijl is die van korte notities, onderweg gemaakt. Dat weet je van te voren, staat op de flap.
Ik vraag me af, waarom ze daar gaan wandelen als er zo weinig deugt en vooral als je zo weinig plezier hebt. Of ze hebben wel prachtvakanties, maar wil Voskuil niet dat wij daarvan mee genieten.
Wij herinneren ons ook gekke dingen en dingen die niet goed waren, maar wij lachten er om en vinden het achteraf schitterende verhalen. We hebben ook bijna altijd heel goede hulp gekregen van wildvreemde mensen, we strandden nl nog al eens met onze oude en veel te zwaar beladen auto's. Nee, wij kennen die streek en de bewoners op een andere manier dan Voskuil.