Logarchief   terug   Home   verder

Logs oktober 2010

 

 

Zondag 31 oktober
Niet door nachtvorst, maar door regen zijn veel bladeren van de esdoorn gevallen, een dik rood tapijt ligt er al op het gras. Ook mooi.
esdoorn
Carla is weer naar huis. Het is niet fijn om 300 km in de regen te rijden, maar langer wachten had ook geen zin. Bovendien lijkt in Duitsland het weer al op te klaren.
De dochters hebben wel ongelooflijk geboft gisteren. Hier in het oosten was het somber en vochtig, aan zee scheen de zon en was het prachtig weer voor een lange strandwandeling. Haarlem in de zon, met veel mensen op straat en volle terrasjes was ook heel feestelijk. Ze hebben genoten.
Er staat een maagdelijk schilderdoek op me te wachten. Morgen is er les en ik weet nóg niet wat ik ga doen! 

Harry Mulisch is gisteravond overleden. Zeer ziek zijn, maar zo gewoon mogelijk doorgaan zoals je altijd deed, sterke karakters zijn het die dat kunnen. 

30 oktober
Vanmorgen waren we al voor half zeven op, want Carla gaat met de trein naar zee op een kruidvatkaartje. Marieke stapt onderweg in. Ik denk dat ze veel plezier samen hebben. Of ze het droog houden? De lucht was zeer rood vanmorgen.
water in de sloot?


Het is een slecht walnotenjaar. Pech voor de eekhoorns. Gelukkig hebben we nog een flinke mand noten van vorig jaar en daarvan strooi ik er elke dag zo'n 25 uit op het gras voor de kamer. Ze hebben snel in de gaten dat er weer wat ligt, want de eksters maken lawaai van opwinding, ze wagen een poging om ook noten te verschalken en waarschuwen zo de eekhoorns. Als die verschijnen weten de eksters niet hoe snel ze op moeten vliegen! 
De eekhoorns verdoen ook veel energie, ze vechten. Knallen al vechtend tegen de ruit.
Er is genoeg voor allemaal, maar nee, eerst vechten. Ik wil meer dan jij. Ik wil alles.
Vervolg: De eksters hebben een andere strategie bedacht, even kijken waar de eekhoorns de noten verstoppen en dan proberen om snel de buit op te graven, zo gauw ze weer nieuwe noten halen. Met drie eekhoorns en twee eksters is het wel moeilijk voor de laatste om alles bij te houden.  

vrijdag 29 oktober
Vandaag is het een dag met een hoog Jachmangehalte. Appeltaart, bloemen en een prima (hoop ik) Bourgognewijn bij het verjaardagsmenu 'Jachman'.
Wat we vanavond eten? Hetzelfde als andere jaren, dus zelfgemaakte tomatensoep, runderrollade met prinsesseboontjes en sla, en toe ijs van Talamini met zelfgemaakte pruimencompote, (de pruimen gestoofd in wijn met kaneelstokjes).

In de namiddag hebben we de as verstrooid. De kinderen en ik. Het was een mooi moment, maar we voelden alle vier dat wat we verstrooiden niet Jachman was.
Die zit in onze herinneringen, in het huis en in alles wat hij geplant en gezaaid heeft. 

28 oktober
De randen van de aansluiting zandweg/grote weg worden geplaatst. Het zwaarste werk zoals zand en stenen aanvoeren doen machines, maar het fijne werk zoals die randen, doen Peters en een collegaPeters langs een touwtje en met de hand. Ik vind dat ze het snel, goed en handig doen.
Mag ik een paar foto's komen maken voor mijn dagboek? Ja, dat mag.
Dan gaat het nét niet zo vlot als de eerste stenen, dat zul je nu altijd zien.
zo, die ligt  nee, kijk eens bij je voet, hij past niet  dan maar weer d'r uit

Ik heb maar niet gewacht op het uitdiepen en opnieuw pas maken. Ze vonden de foto's wel mooi.

Er was geen vorst voorspeld, maar omdat het weer in deze tijd snel kan omslaan en de grondpomp niet één graad vorst kan hebben volgens Jachman, heb ik hem eigenhandig gedemonteerd, met steeksleutel 13, jawel - dat hebt u goed onthouden, en met de steekwagen naar binnen gebracht. Hij staat pal naast de verwarmingsketel, die verdraagt ook geen vorst. Eind april mag hij weer naar buiten. Het 'één graadje vorst' zal wel niet zo nauw kijken.

27 oktober
Carla heeft de takken die over de zandweg groeiden weggehaald en is nu bezig de wildgroei van de border langs het graspad te kortwieken. Het is een nat karwei. Oude kleren en idem schoenen aan dus. Ik heb gisteren wel een paar kruiwagens vol takken weggebracht, maar nu mag ze het alleen doen. We waren vanmorgen al een tijd in het dorp en ik heb genoeg gelopen. Nu, net na de middag, breekt de zon flauw door. Het is wel echt koud nog, maar 9 graden.
Op de markt was het zo koud, dat we ons absoluut heel nodig op moesten warmen bij Marlies in haar huiskamer koffiehuis/winkeltje. (Ik heb haar hier al eens abusievelijk Annelies genoemd.)
klein, vol, maar gezellig
Aan de overkant van de straat heeft ze een groot winkelpand gehuurd en daar opent ze in november haar cadeau afdeling. Ze  verkoopt mooi aardewerk, bestek, koffie- en theesoorten, chocola en allerlei handige en vooral mooie accessoires. Ik ben heel benieuwd hoe het gaat worden.

De esdoorn aarzelt of hij het blad zal laten vallen of niet. Door regen en wind is er al iets op de grond terechtgekomen, maar hij is nog schitterend. Ook van heel dichtbij. Het blad is aangevreten, half bevroren, koud en nat, maar wel fotogeniek.
oud blad 

26 oktober
Tien dagen geleden is er voor ons huis langs een diepe sleuf gegraven. Daarna is die volgestort met zwarte aarde en daarna kwam er een vrachtwagen met straatstenen, die een slordige rups stenen op dat zand liet glijden. Logisch allemaal, als het asfalt dikker wordt, moet ook de goot die daar diep onder ligt weer opnieuw en nu hoger aangelegd worden. Het water van de weg loopt dan niet in de tuin en spat niet hoog tegen de ramen, maar stroomt netjes in de beek.
Vanmorgen kwam er een vrachtwagen met een enorme grijper, die heel voorzichtig, niet één lavendelplantje is gekwetst, die rij stenen en de laag zand oplepelde. Daarna kwam de chauffeur uit z'n hoge werkplaats en wrikte heel ouderwets met een schop de inmiddels diep verscholen oude gootstenen (?) los en gooide ze in de wagen.
Toch maar eens even gaan vragen wat de bedoeling is van die werkwijze. Krijgen we geen goot?
'Jawel, er komt een heel mooie goot, maakt u zich maar niet bezorgd, maar het moet anders dan eerst.' Hoe? Ja, dat wist hij ook niet, maar het kwam prima voormekaar.
Ach, iedereen vergist zich wel eens, het kost ons allen alleen maar een beetje geld.

25 oktober
Verrassing! Marieke is terug uit Normandië en komt volkomen onverwacht 'even' hier, toch weer zeker 150 km rijden. Gelukkig lust ze vrijgezellenvoer, wel met als toetje de extra noir Danone chocoladepudding die ze zelf meebrengt! Een traditionele lekkernij die hier niet te koop is, maar waar we in Frankrijk aan verslaafd waren.
Ze vertelt dat ze de hele week elke dag lange wandelingen maakten, noodgedwongen, omdat ze diesel wilden sparen voor de terugweg, maar het was zo afwisselend en prachtig wandelen in en rond Granville, dat het beslist geen straf was.
de pracht is snel voorbij  

De esdoorn kleurt weer schitterend rood.  Je weet dat het maar even duurt voor alles in één nacht op de grond ploft. Hij groeit ook nog eens heel langzaam, tenminste hier op de schrale zandgrond en daarom moet je wel dubbel van hem genieten om je portie plezier uit zo'n boom te halen. Dat lukt aardig.

Zondag 24 oktober
De spreeuwen zaten nog te lawaaien in het riet, bijna klaar om op te vliegen. Even later is er het bekende ruisen als de eerste groep wegvliegt, heel laag over het water, 2 seconden later weer een groep en zo 6 keer. Ik vind het elke keer weer fascinerend en ben altijd óf te laat met indrukken óf te vroeg, en altijd beweeg ik mee. Te langzaam of te vlug. Dat je überhaupt nog kunt zien dat het om vogels gaat, vind ik eigenlijk best knap.

Even verder maak ik een praatje met een jonge visser onder een grote paraplu, keurig met 2 hengels en een stoeltje. Geen stroper. Onderwerpen: hij geniet van de opkomende zon, de spreeuwen zijn nog lang hier dit jaar, meestal zijn ze zo half oktober vertrokken, hij zit lekker uit de wind en was laat want zit pas 10 minuten, nog niks gevangen.

De nog bijna volle maan mag ook op de foto.  

23 oktober
Bij de bieb sta ik weer eens te stuntelen bij een nieuw apparaat, de vooruitgang. Nee, zo heet het niet, het is een verzuchting. Het is ook niet eens een vooruitgang, want je kunt er niet mee praten zoals met de aardige mensen die je een jaar geleden hielpen aan de balie en die overal met boeken rondliepen. Waar zijn die gebleven?
Ik kan het ding wel vragen hoe het met zijn vader gaat, maar ik krijg echt geen wisselgeld terug. Ik vind het een achteruitgang. Een vriendelijke jonge vrouw die met me begaan is, helpt me onopvallend en loopt met me mee naar de enige official die toezicht houdt en aan wie ik mijn slechte gedrag opbiecht.
Apparaten die we thuis hebben, worden snel vertrouwd en hebben ook bij de beginmoeilijkheden niet dat bijeffect van paniekerig gestuntel. Bij een beroepskeuzetest, nog maar 45 jaar geleden, kwam er zelfs uit dat ik een groot technisch inzicht had. Nou dan! 
Het zijn de dingen buiten de deur die me dwars zitten.
Tolpoorten, slagbomen, parkeertoestanden, toegangscodes, al die dingen die jonge mensen blind kunnen, zijn voor mij fuiken. Ik begin eraan zoals ik het logisch vind en kan niet meer terug als het onlogisch werkt. En achter me staan altijd mensen die haast hebben.
Ja,  mens, je bent oud, dat ga ik dan denken, maar toen ik jonger was, had ik ook een hekel aan parkeerautomaten en slagbomen. Het komt echt nooit meer goed tussen ons.

22 oktober
In het Kerkblad staat een schitterende foto van de beukenlaan in het Jachmansbos. De zon schijnt op prachtig verkleurde beuken en op een dikke laag droog blad. De foto is duidelijk genomen in een ander jaar!
Als ik bij de vorige Jachman ben (en een halve kilo zit aan te komen), komt daar ook een echtpaar op bezoek dat banden met het Jachthuis heeft, de moeder van de vrouw is op het Jachthuis geboren! Met die foto van het Jachmansbos erbij is het een bijeenkomst met een hoog Jachthuisgehalte! Heel leuk! Langs een omweg ken ik deze mensen een beetje, want mijn moeder heeft na de dood van mijn vader een paar jaar naast hen gewoond.

Het plakt en blijft nog zitten ook als ik door de hobbelige zandweg rij! Ik ga nou echt niet meer zeggen welk ding ik bedoel. Dat is wel duidelijk.

een paar minuten zon 
Er komt regen, we wonen vandaag in het noorden, vrees ik.

21 oktober
Wat een prachtig heldere sterrenhemel vannacht! Na al die buien was de lucht heel schoon en dan heb je dat stralende, fonkelende sterrenlicht. De maan was ook wel mooi hoor, maar daarvan kun je niet zeggen dat die fonkelt.

Telefoon, de garagehouder. 'Vanmorgen bij de koffie hebben we hier nog even over dat kleinigheidje gepraat, waar u naar vroeg, maar we weten zo gauw geen oplossing.' Dat kleinigheidje was de vraag of ze kans zagen een slimme oplossing te bedenken, behalve spuug dan, om de tomtom op de ruit te bevestigen. Of nog liever, of ze met het bijgeleverde rare pinnetje het apparaat op het dashboard konden bevestigen.  
Mijn spuug plakt niet goed. Misschien was de ruit ook niet schoon genoeg.  Kan heel goed zijn. Daarom legde ik de tt gewoon op de bank naast me. Ging prima. Maar nu is het interieur weer brandschoon. Ze hebben de auto van binnen helemaal schoongemaakt, ideaal. Voor een paar tientjes. Dat zijn me drie nagels, twee heupen en een rug wel waard. Straks die ruitbevestiging nog maar eens proberen, want ze hadden het pinnetje bekeken, maar hadden geen idee hoe het vastgemaakt kon worden ergens.
Toch wel lief dat de baas nog even nazorg verleent.
Die man heeft de meest ouderwets vaderlijke stem die ik ken, heel karakteristiek. Hij geeft me echt het gevoel dat ik het heus best zelf kan, dit kleine probleempje oplossen.

20 oktober
Stoppen jongens, we hebben nu genoeg regen gehad! Waar is al dat water goed voor? Ja, voor de pas geplante bollen en voor het schoonspoelen van de gisteren leeggeschepte dakgoot. Door mij leeggeschept! Jawel, een kruiwagen vol prut en halfvergane bladeren.
Dit is niet de slotregel van een gedicht, al begrijp ik De Genestet nu wel heel goed. Ik had in de regen ook al een kruiwagen vol ver overhangende takken gesnoeid en zag er niet uit.
Linda die onverwacht aankwam, vond dat ik genoeg stinkzooi gemaakt had en dat het tijd was om me te gaan douchen en netjes koffie voor haar te zetten. Graag gedaan!
Nu óp naar de markt. Straks komt Riet en ik wil Moules de Bouchot bakken. We aten dat op haar feest en het was heerlijk. Direct daarna maakte ik het toen Marieke hier was en ik weet nu bijna hoe het moet. (Niet op z'n restaurants, maar op z'n thuis') Ik had een te kleine pan, moet dus 2 pannen nemen de volgende keer. 1 kg per grote koekepan. Dat wordt een moederrecept, dat weet ik nu al, naast de rode kool met appelmoes en stoofvlees. Ik denk dat ik het nog vaak zal inzetten, want het kost maar een fractie van de tijd die rode kool + nodig heeft.
Na het eten, m'n zus is al wel weer thuis, zoek ik Bouchot op.
O, jé, geef ik helemaal verkeerde voorlichting! Moules de bouchot heet niet naar de manier van klaarmaken, of naar de plaats waar ze vandaan komen, maar naar de manier waarop de mosselen gekweekt worden. Er worden dicht op elkaar lange palen in de baai geslagen en bovenaan worden 6 m. lange touwen geknoopt die gewoon naar beneden hangen. Daaraan hechten de mosselen zich en kunnen gemakkelijk geoogst worden. Lang leve Internet!
Ik kan geen foto meer maken van het heerlijks, want alles is op.

19 oktober
zon en regen 
Schitterend toch, zo'n bui die eraan komt. Of is het: schitterend toch, de zon die doorbreekt!

Het nieuwe wegdek groeit door. Het is nu al een paar centimeter hoger dan het oude en er komt nog een grintlaag overheen. Het lijkt op die manier of ons huis steeds dieper wegzakt en steeds kleiner wordt. Ik hoop dat ze de oude goot weer herstellen, zodat het water van de weg in de beek kan stromen.

Er heerst hier een reiger, die zich  als een roofvogel gedraagt. Een paar weken geleden joeg hij een paar kraaien op en ging gericht steeds zwenkend achter ze aan. Kraaien zijn niet zulke zachtzinnige dieren van zichzelf maar deze wisten van angst niet hoe ze die schreeuwende reiger konden ontwijken.
Vanmorgen joeg hij een stel eenden weg uit het water van de beek. Hij achtervolgde ze tot ver boven het bouwland. Hij krijste angstaanjagend en de eenden snaterden opgewonden. De natuur is echt niet rustig! Het is de eerste reiger die ik zulk jaaggedrag zie vertonen.  

18 oktober
De spreeuwen gaan al om goed kwart over zes slapen in het riet. Gisteren was ik eens op tijd bij het Hilgelo om het te zien. En te horen. Het was nog geen grote zwerm, maar elke dag komen er nog vogels in kleine groepjes bij.

          We krijgen nieuwe achterburen, de bordjes Te koop zijn weg. We hoorden al een maand geleden dat het huis verhuurd was, maar nu zal het wel definitief verkocht zijn. Zouden de toekomstige bewoners hun Utrechtse huis al zo snel verkocht hebben? 't Is wel spannend, nieuwe buren.
links : verkocht huis Links is het net verkochte huis te zien. De wei hoort bij dat huis en is van ons uit alleen te zien op het achterpad. Wij hebben een brede border geplant. De nieuwe buren kijken vanuit hun tuin wel op de nieuwe kippenschuur van hun buren aan de andere kant. Wij dus niet.

Zondag 17 oktober      
Ik knikte naar een mevrouw die ik van lang geleden kende. Ze bleef staan, kwam op me toe: 'U bent toch de juffrouw geweest van onze kinderen? Wat leuk om u weer te zien. Hoe oud bent u nu?'
Zo'n directe vraag krijg je anders alleen bij de balie in het ziekenhuis ter controle of je wel bent die je bent. Ik vond het wel geestig, zo'n directe. Het gesprek dat volgde was ook zo, direct en open.
Ik had haar drie kinderen op de middelbare school in de klas en in die tijd zag ik haar geregeld op ouderavonden en bij het organiseren van feestelijkheden. Het was gelijk weer als vroeger. Met sommige mensen heb je dat.
Bij andere toevallige ontmoetingen schrik je al, o, nee toch, dat wordt weer 10 minuten klagen. Ik heb altijd moeite om dan weg te komen. Zeg dat ik haast heb, of zoiets doms, een echt goeie smoes weet ik dan niet zo gauw te bedenken. Als ik dan maar blijf luisteren en zo weinig mogelijk reageer,  zegt de klaagster tot slot: 'Fijn hoor, dat het zo goed met je gaat!'

16 oktober
De autodealer zit 25 km verderop en voor een grote beurt of zo worden auto's van klanten gehaald en gebracht. Gisteravond bracht dezelfde man die mijn auto opgehaald had die ook weer terug en net als toen praatten we even met elkaar. Wat bleek? Zo'n veertig jaar geleden heeft hij hier achter aan de zandweg gewoond bij Zwarte Willem in huis. (Het was een rommelig gezin, met drank, geschreeuw en een stel smoezelige kinderen. Ze hadden een sloopbedrijf.)
    Mijn eerste kennismaking met drie van de kinderen had niks ongewoons. Ik kende ze nog niet, omdat we er nog maar kort woonden. Een jongen van een jaar of tien, spits snoetje, mager, klopte op keukenraam. Ik deed open en zag dat hij een trekkar bij zich had waar een klein jongetje inzat. Een minimeisje stond er naast.
Hij vroeg of ik oude kranten had. De kar was nog leeg. Er lag al een flink pak kranten in de schuur en die legde ik tussen de benen van het kleinste jochie.
'Lusten jullie wel een sinaasappel?' De twee oudsten keken verwonderd, maar knikten wel van ja.
Toen ik erover vertelde tegen iemand uit de buurt en vroeg wie het waren, zei die: 'Gééf je die blagen nog wat?!'
Het zullen echt geen lieverdjes geweest zijn, maar hoe het daar thuis was, konden zij niet helpen. Van de week hoorde ik van een kennis, dat in ieder geval één van die jongens als kind een schatje was. Dat zal dan degene geweest zijn  die mijn auto haalde en terugbracht!

Hij is inmiddels een boom van een kerel, heeft nu een vervoersbedrijf, rijdt vrachtwagens, ook voor derden, woont aan de rand van het dorp naast een bos, heeft een grote tuin en uitzicht over de weiden. Werkt hard.
Prachtig vind ik dat, na zo'n rommelige start. 

15 oktober
Vanmorgen ben ik met de leenauto naar Bredevoort geweest. Gelijk bij het starten ging de radio hard aan: Sandwich of zoiets. Is er geen knop om hem uit te zetten??? Na overal schuiven en drukken had ik hem eindeljk heel zacht staan. Rust, heerlijk na die herrie.
Wat hoorde ik nou? Iets van Boudewijn de Groot? Even harder zetten. Maar hoe? Na overal drukken en schuiven, ja!
Ach, dat is nou jammer, net afgelopen, maar hij staat wel mooi hard.
De rest van de rit was het overwegend een licht en goed programma. Leuk eigenlijk, muziek onder het rijden!
Mijn eigen auto heeft geen radio, vond ik niet nodig. Onderweg op vakantie met de andere auto hadden we de radio nooit aan. De verkeersinformatie was vol onbegrijpelijke wegnummers en we genoten liever in stilte van de omgeving.
Maar vanmorgen vónd ik het toch leuk. Dus....wie weet.

14 oktober
Sommige bomen hebben pech. Ze staan dicht bij het pad en hebben een huid die sommige mensen uitnodigt om hun voor-, of afkeur over andere mensen in te kerven.
teken van wat

13 oktober
Ik werd een uur later wakker dan anders! Het is doodstil op de weg.
Dat schreef ik gistermorgen al.
Die rust was toen snel voorbij. Even later begon het frezen, het zuigen, de laadbandherrie, de dieselstank, en dat alles vermengd met de stank van het vergruizelen en dat weer begeleid door een constant claxonneren: langzamer rijden! 5 meter vooruit! enz., want het asfalt moet niet als een berg in de laadbak komen, maar netjes in een egale laag. 
    Hier rijdt een karavaan voorbij die bestaat uit een reservevrachtwagen met laadbak, daarachter de vrachtwagen met laadbak waar het vergruizelde asfalt in valt, dan de freesmachine die een baan uit de weg snijdt van 1,5 m breed, 5cm diep, en tegelijk de grove stukken opzuigt en via een laadband in de ervoor rijdende laadbak laat vallen, en dan volgt nog een veegmachine die in drie keer met draaiborstels en een sterke stofzuiger het laatste losse asfaltgruis uit de ontstane goot opzuigt.
    Achteraan deze beschrijving wilde ik eigenlijk zeggen: en dat alles kaarsrecht. Maar dàt gaat mooi niet door.
Voor de technisch geïnteresseerden:
de freesmachine rijdt langs ons huis  gevolgd door de veegmachine  terug aan de overkant  recht?

12 oktober
Het is doodstil op de weg als ik de vuilnisbakken buiten zet. De tweede  dag van vier weken wegafsluiting. Op het fietspad komt een auto heel kalm aanrijden, mevrouw brengt de kinderen naar school. Twee agenten laten haar stoppen en ze krijgt een bon. Op de rijbaan nadert een auto. Moet ook stoppen, maar is een aannemerswagen die de zandweg 10 meter verder in moet. Dat mag. Voor één keer dan. Nog een auto komt eraan. Een duidelijk zeer oude, ooit zeer luxe en dure, wagen. Pools.
"Waar komt u vandaan?"
De bestuurder verstaat het niet, zijn drie maten ook niet.  Agent gaat over in Duits. Ze wijzen dat ze ook de zandweg in moeten. Bouwvakkers.
Er zit wel systeem in merk ik later: Auto's die op de weg rijden, krijgen een waarschuwing, auto's op het fietspad een bon. 
drie vissen tegelijk in de fuik
In de aankondiging die we in de bus kregen staat: In overleg met de aannemer van de weg is veel mogelijk.
Daar heeft Hermandad geen boodschap aan. Ik vraag hem of de vuilniswagen wel mag komen. "Daar zal de Gemeente wel een regeling voor getroffen hebben."  We wachten af.

Gisteren.
'Ik kom even zeggen, dat ik niet kom vanmiddag.' Vic begrijpt volkomen dat ik absoluut nu moet maaien, dat anders het gras helemaal te nat, want te lang wordt.  Ik fietste een uur rond, kwam bijna langs het atelier en ging even naar boven. Het slot van de toegangsdeur moest vernieuwd worden, een inbreker had het vernield op zoek naar geld. Bij de benedenburen, muziekvereniging De Eendracht, was de kluis gekraakt. Bij onze schilderclub bestond de buit uit één opgegeten koekje, de schade viel dus nogal mee.
Het is heel rustig op de weg, want hij is nu officieel afgesloten. Ook voor de zandwegen staan borden verboden de weg op te rijden. Ouders die met de auto de kinderen naar school brengen rijden over het fietspad. Daar fietsen de grotere kinderen die al alleen mogen gaan en de jeugd uit de buurtschappen die naar de middelbare scholen in het dorp moet. Het houdt niet over op het fietspad, ook zonder die auto's ertussen. Over de hele lengte van het fietspad rijden, is ook niet de bedoeling, dat mag alleen maar tussen de rotonde en de wijk Bargerbosch.
Het was zo rustig, dat ik op de weg kon lopen om de randen van de berm netjes te maaien, dat kan normaal nooit.
Het paaltje is weggehaald uit onze weg, wij hoeven dus niet helemaal  om te rijden door Huppel, maar kunnen via de zandweg naar het dorp.

11 oktober
Wat is voor mij beter: vanmiddag 2,5 uur binnen zitten bij de schilderles of spijbelen en buiten in de tuin werken? Heb ik de verplichting om naar les te gaan? De vraag stellen is haar beantwoorden, zou Jachman zeggen, ik weet het antwoord al.
Vanavond wordt mijn auto opgehaald voor de eerste beurt en ik heb hem al 3,5 jaar. Beetje slordig misschien. Ik gebruik hem eigenlijk alleen om boodschappen te halen, en de teller staat pas op goed 6000 km. 

Vandaag wordt de weg voor ons huis afgesloten voor een totale vernieuwing. Het duurt tot eind november. Lastig hoor. Veel omrijden. Gelukkig kun je er met de fiets wel langs.
De gebruiksaanwijzing voor de weg in de komende weken is door lui die het zelf precies weten erg sumier opgesteld en bovendien is wát er in staat ook nog eens voor tweeërlei uitleg vatbaar, zodat ik niet aan bezoekers kan zeggen op welke dag ze van de ene of van de andere kant moeten komen.
Misschien valt het in de praktijk mee. Nu hoor ik de auto's nog op volle snelheid langskomen.

9 oktober en zondag 10-10-'10
Deze twee dagen neem ik samen, want die horen bij een druk, gezellig, feestelijk weekend.
Vrijdagmiddag waren  Carla en Wolfgang al bijtijds hier, hoewel 6 Bundesländer herfstvakantie kregen en er veel Staus waren. Op een handige manier je weg kiezen, voorkomt veel fileleed.
Lekker gegeten, bijgepraat, voetbal gekeken (W) en plannen voor zaterdag gemaakt (de rest). C en W slapen in de camper en ik had dus niets te doen aan slaapkamer opruimen, bedden opmaken en zo.
Zaterdagmorgen gingen C en ik naar het dorp. Ik kreeg het advies om toch maar dat jeugdige, blauwe leren jack te kopen dat ik op zicht had. We struinden nog even verder rond, maar behalve lekkere dingen voor bij de koffie en violen voor de Duitse bakken vonden we niet veel anders dan een paar t-shirts in mooie kleuren. Nooit weg.
Weer thuis pootte Carla de 2 zakken narcisbollen die Marieke meegebracht had onder de eik van Jachman. Er staan er al wel wat, maar nu voegde ze rondom flinke plekken toe. Zal mooi worden!
Wolfgang ging trainen voor de volgende Marathon en liep 4 ronden hard om het Hilgelo.
hoor ik kraanvogels?

We gingen 's middags naar Deventer. Riet, mijn zus, was 80 jaar geworden en zoiets belangrijks moet gevierd worden. We hebben een kleine familie en ze had ons allemaal uitgenodigd voor iets met makkelijke kleren 's middags en voor een etentje 's avonds.
Op het programma stond bowlen, maar omdat het zulk schitterend weer was, gingen we eerst aan de westkant van de IJssel wandelen. Het zicht op Deventer is prachtig! Wat was het boffen met zulk weer!
zicht op Deventer
Bowlen. Het is wel 30 jaar geleden dat ik het gedaan heb en intussen zijn mijn heupen flink verouderd en nooit vervangen, dus deed ik nu niet mee, behalve om geestelijke bijstand te verlenen en aan te moedigen. 
De jarige deed twee uur lang mee! Ze won uiteindelijk niet, maar als enthousiasme mee zou tellen was ze hoog geëindigd.
Riet en Frank: wordt het STRIKE?

Bij Riet thuis hadden we een borrel op het balkon en konden we ons omkleden en mooi maken, en daarna togen we naar de oude binnenstad voor een diner.
Wat is dat deel van Deventer mooi! Via smalle straten met oude huizen waarin vaak leuke winkels, over trappen om op een hoger gelegen straat te komen, door smalle stegen met onbegrijpelijke namen, kwamen we bij Boas in de Walstraat. Het is gevestigd in een middeleeuws huis, heel sfeervol. Het eten was heerlijk, de sfeer huiselijk en gemeend vriendelijk, de eters allemaal genieter en francofiel, een mooie avond, een avond om te onthouden.
Riet vertelde tijdens het diner, dat het een traditie was in het gezin van onze grootouders om op hoogtijdagen, zoveel jaar getrouwd of bij een speciale verjaardag, aan de kleinkinderen een blijvend aandenken met inscriptie te geven. Mijn zus wilde op haar 80e verjaardag deze traditie in ere herstellen en schonk aan haar 15-jarige kleindochter een prachtige armband.

Het is lang geleden, dat ik midden in de nacht thuiskwam, dat zal met Oud en Nieuw '05/'06 geweest zijn! Wel erg lang geleden.

Vandaag konden we al vroeg op een beschutte plek in de zon buiten zitten. Wolfgang liep weer 4 ronden Hilgelo, wij 1 ronde, door de wei wel te verstaan, en na de middagboterham vertrokken ze weer richting Limburg a/d Lahn.
Het was genieten deze dagen.

M, van M&M, belde dat ze weer thuis waren, in Frankrijk. Prachtig weer gehad de hele reis, maar nu goot het. Ze wonen niet zo ver van Bordeaux.
Carla belde ook dat ze weer thuis waren.   
Ik vind het fijn als mensen even melden dat ze goed thuis gekomen zijn. Ik weet best dat het goed is, als je niks hoort, maar vind het toch fijn ook even te hóren dat het goed is.

8 oktober
Kleren kopen, een crime. Ik had me voorgenomen om eindelijk weer eens een goede broek te kopen. Voor veel vrouwen is zo'n uitje een feestje waarschijnlijk, maar ik voel me er heel ongelukkig onder. Ik had me al georiënteerd bij webshops op internet, ook Hippas afgestruind, maar daar geen broek in mijn maat gevonden.
Op naar het dorp. Ik zoek een klassieke grijze flanelbroek en ga naar de eerste van de twee goede kledingzaken. Ze zijn supervriendelijk en zeer bereid om mee te denken, maar zo'n broek hebben ze niet.
Twee jaar geleden kocht ik er een bij hen en die heb ik aangetrokken als bewijs. Ze hebben hetzelfde merk en dezelfde maat, maar de pijpen zijn te kort en de stof heeft een vage ruit. Ik pas nog 6 broeken aan en niet een ervan heeft mijn wensstof in combinatie met de voor mij juiste taillewijdte, beenwijdte en beenlengte.
De mevrouw wordt ook een beetje ongelukkig door mij en komt met een meer sportieve versie aan. En verdomd, nummer acht past. Hij heeft wel een andere stof, maar hij past! Aangezien het ook nog de goedkoopste is, neem ik die.
In de spiegel zie ik mijn hoogrode gezicht. Opgelucht trek ik mijn eigen lekkerzittende grijze flanellen slobberbroek weer aan.
Volgende week ga ik het ook nog in de andere zaak proberen. De stressmaat voor deze dag is vol.

7 oktober
De laatste dagen ben ik de terrassen aan het opschonen. Bakken leegmaken, natte potten met planten op de tuintafels zetten om te laten drogen. Proberen om zo pissebedden en regenwormen te ontmoedigen, want die houden niet zo van droge potten.
Er is één plant die het nog geweldig goed doet, wéér doet, liever gezegd, want hij bloeit dit jaar voor de tweede keer. Eerst van mei tot diep in juli, en nu al weer vanaf begin september. Het is een jasmijnsoort, maar hoe hij precies heet, kan ik niet terugvinden. Waar is het kaartje dat erbij was?
Kweenie, kwijt. Hoevaak ik dat laatste vroeger niet van de kinderen gehoord heb! Een want verloren, een portemonnee, een zwembroek. O, nee, die laatste is niet verloren, die heeft onze kleuter in een put van de zijstraat laten zakken, omdat hij niet lekker zat. Ik had hem zelf van een handdoek gemaakt en hij zoog zich zwaar vol water in het badje achter het huis.
Ik dwaal af. Het gaat nu even over de Jasminum en nog wat. Dit is hem.
een voor de tweede keer dit jaar bloeiende Jasminum

6 oktober
wilde lucht
Deze wolkenlucht gistermiddag leek wel een schilderij van John Constable. Die naam kwam tegelijk met de herinnering aan onze fietsvakantie in Suffolk bij me op. In de buurt van Dedham waren we op veel plekken die hij geschilderd heeft. Sommige plekken zijn na 200 jaar nog heel goed te herkennen. De plek van het schilderij The white horse b.v. is er één van.
Toen wij daar waren, was er ook een klas keurige gediciplineerde young ladies in schooluniform. De manier waarop die pubers zich gedroegen, was totaal anders dan onze 3 Mavo-klas zich gedroeg. We waren in datzelfde jaar een week in een jeugdherberg in Kent en hadden daar héél interessante excursies voor ze bedacht!
Ik heb ergens gelezen dat Constable een selfmade meteoroloog was. Hij bestudeerde wolkenformaties, tekende ze snel na want camera's bestonden nog niet en legde ze in kleur vast op het doek. De wolkenlucht was eigenlijk zijn enige onderwerp.  
Vanmorgen weer zo'n mooi schouwspel. Foto's genomen tussen 7.30 en 7.35  Er zitten er nog 10 tussen, maar dat lijkt me te veel van het goede hier.
    

5 oktober
In het late licht kwam gisteravond een ballon recht op ons huis af. Leuk! Hij zat vrij hoog, dus hij zou waarschijnlijk niet bij ons landen. Toen hij al dichtbij was, zakte hij een eindje, kwam in een andere luchtstroom terecht en veranderde van richting. Tja..
ballon bij ondergaande zon   ballon gaat meer noordelijk 
Vanmorgen moest ik alleen maar voor een paar verse dingen naar het dorp en dacht met een half uur wel weer thuis te zijn. Op dinsdagmorgen ga ik bijna nooit en nu zie ik weer heel andere mensen dan op woensdagmorgen. Leuk.
Op het parkeerterrein bij de supermarkt stapt uit de auto naast me de oude kennis, vaak een beetje verlegen, vind ik, en vraagt of ik zondagmorgen ook ga. Ik weet wat hij bedoelt, de dialectmorgen bij Erve Kots. We praten over de groep die optreedt en ook nog over een paar persoonlijke dingen en zijn zo tien minuten verder.
Buiten de winkel loop ik de vrouw van een oudcollega van school letterlijk tegen het lijf. Ik ken haar zo gauw niet terug, ze lijkt wel 10 jaar jonger in een spijkerpak en ze draagt een bril. Nu ze pensioen heeft, voelt ze zich vrij om te dragen wat ze wil. In haar werkzame leven moest ze er keurig uitzien, had nooit een lange broek aan. We zijn zo weer 10 minuten verder.
Bij de bakker komt een collega uit de boekhandeltijd net naar buiten als ik naar binnen wil. Ze heeft haast, want ze moet over tien minuten solliciteren naar een parttimebaan als postbode. Je gelooft het niet, zoveel mensen raken daar hun baan kwijt en nu nemen ze voor 2 uur per dag nieuw personeel aan. Ze zou het fijn vinden die baan te krijgen, want ze moet afvallen.
Veertig jaar geleden konden we goed met elkaar opschieten en de zeldzame keren dat we elkaar later ergens tegenkwamen was het gelijk weer vertrouwd, net als nu. Mooi.

4 oktober
Dit kleine kalfje is nog geen dag oud. Het andere kalf, dat al een week of vijf is, wil spelen, maar de baby is nog beduusd van al het nieuwe en staat half te slapen. Ze lopen nu in een andere wei van CJ. De afrastering van de Bonninkwei zal nog wel gerepareerd moeten worden.
pasgeboren kalfje


Van meer belang is de uitreiking van de Erasmusprijs op 7 oktober. De Venezolaan José Antonio Abreu zal hem ontvangen uit handen van Prins Willem Alexander. Tot zaterdagmorgen had ik zijn naam, naar ik weet, nooit gehoord, wel de naam van zijn levenswerk, El Sistemo. Ik zag ooit een documentaire daarover.
De voormalige Nederlandse ambassadeur in Venezuela, Dick den Haas, vertelde op de radio bevlogen over El Sistemo.
Omdat er nu op cultureel gebied bij ons mogelijk zwaar bezuinigd gaat worden en er in onze achterstandswijken niet veel geld voor cultuur beschikbaar zal zijn, is zo'n kijk op cultuur in sloppenwijken in een ander land en eens zien wat cultuur daar voor grote positieve invloed heeft op jongeren, een prachtig voorbeeld voor ons.   

Dit staat op de website van radio 4 bij 2 oktober:

'Dick den Haas was Nederlands ambassadeur in Caracas, Venezuela van 2001 tot 2005. Hij kwam in die periode in aanraking met het prachtige Venezolaanse muziekonderwijssysteem, El Sistema, dat er op gericht is om kinderen uit sociale achterstandsgroepen met klassieke muziek in aanraking te brengen. El Sistema is een wereldsucces geworden. Grote musici en dirigenten en orkesten zijn eruit voortgekomen en het is een brug naar een goede toekomst geworden voor veel kinderen uit de sloppenwijken van Venezuela. De oprichter van El Sistema, José Antonio Abreu, zal op 7 oktober a.s. de Erasmusprijs ontvangen uit handen van Z.K.H. Prins Willem Alexander.   Voormalig ambassadeur Dick den Haas vertelt in zijn programma over El Sistema en laat klassieke muziek horen van Zuid-Amerikaanse bodem.'
Kijk op:     http://www.erasmusprijs.org/nl/     voor meer informatie.

Zondag 3 oktober
Mooie uitzending van Una Voce Particolare gisteravond. Vijf 'amateurs' zongen op een geweldige manier een solo uit Les Miserables. De verschillende overgangen van het verhaal werden aan elkaar gepraat en gezongen door Ernst Daniël Smid.
....en de winnaar is: Rutger de Vries uit Winterswijk! Je kon merken dat E D het fijn vond, dat een Winterswijker erbij was en nog won ook. Hij woonde zelf lang hier voor hij een paar jaar geleden naar het Gooi verhuisde. 
In augustus werd in de kalksteengroeve Jesus Christ Superstar opgevoerd. Rutger had daarin de hoofdrol en hij deed het fantastisch. Het is een schitterende omgeving voor dit stuk. Ik ben er niet geweest, maar ik heb wel veel mensen gesproken die er geweest zijn. Onder de sterren zitten en in een haast bijbels decor het verhaal van Jezus dood meebeleven, het moet indrukwekkend geweest zijn.

2 oktober
De schaapskudde graast al een paar dagen op de Scholtenbrug, midden in het dorp. Als ze onderweg zijn, blaten ze onophoudelijk, maar nu in dit graasgebied zijn ze stil. Gelukkig voor de mensen die er dichtbij wonen.
schapen midden in het dorp  makke schapen 
Stip.
Een tijd geleden vertelde ik al iets over de kat die hier al een paar jaar rondzwerft en alleen Turks bleek te verstaan. Zijn baas woont in de nieuwbouwwijk en kwam de kat een keer bij ons zoeken. Hij vertelde dat hij Stip heette vanwege de witte punt aan de zwarte staart.
Stip dus. Dinsdagmorgen kwam hij uit de border lopen, met zijn mooie rooie bandje om.  Speurend en waakzaam liep hij verder langs de rand van de wei. Helemaal thuis hier.
Toen Marieke naar huis gereden was, kwam ze na een paar minuten al weer de poort inrijden: Stip is dood! Aan het rode halsbandje had ze hem herkend, er was verder niets meer te herkennen. Hij lag volkomen platgereden midden op de weg. Na een week is hij nog te zien, maar kraaien hebben al goed hun werk gedaan.

1 oktober
Voor het goede doel (de kas van de zangvereniging van Jo) heb ik een pakket amaryllis besteld. Met Kerstmis zullen ze bloeien, als ik ze volgens Jo's aanwijzingen verzorg tenminste. Staat in de folder. Ik ben benieuwd, het is misschien wel 30 jaar geleden dat ik zelf een amaryllis opgekweekt heb.

Het Bonnink is nog aardig groen, misschien dankzij de week hoge waterstand in juli en de regen van de laatste tijd. Het water in de beken staat ondanks die regen heel laag.
echt 2 bruggetjes in het Bonnink
Nu de campings weer bijna leeg zijn, is het heel rustig rond het Hilgelo en in het bos. Genieten! Daar kan niet op bezuinigd worden, gelukkig.