Logarchief  terug  Home   verder

Logs augustus 2011

 

 

31 augustus
Eindeloos zijn ze al met de brug bezig, ze werken er onregelmatig aan, dus het gaat zo  l a n g z a a m. Vanmorgen toen ze terugkwamen van de ochtendschaft heb ik even met de twee jonge metselaars gepraat. Ja, de oude brugleuningen komen er weer op te staan, Ab. Ik heb gezegd dat de leuning met de deuk aan deze kant hoort. Plus uitleg over wat jij als puber aangericht hebt. Vertoon je dus maar niet bij de brug, want dan moet je alsnog dokken.
Nee, na 50 jaar is je wandaad verjaard!
muurtjes zijn bijna klaar

30 augustus
Zo nu en dan vertel ik op een bepaalde datum iets over de mens die op die dag jarig was en nu niet meer boos kan worden omdat ik iets persoonlijks vertel.
Op dertig augustus was tante Anna jarig. Ze werd geboren in 1900. Ze had een geboortegebrek. Heupdysplasie aan beide zijden, waardoor ze schommelend en moeilijk liep. Verder mankeerde haar niets, ze was een bijdehante intelligente tante, met donkere felle ogen die alles zagen. Vooral wat anderen niet goed deden. Dat was veel. Ze hadden niet het goede geloof, niet de goede man, voedden hun kinderen niet op de goede manier op of gingen niet op de goede manier op vakantie. Ze trouwde nooit.
Je zou het na deze inleiding niet verwachten, maar het was een leuk mens, ook heel geestig. Ze werd negentig jaar en woonde tot een week voor haar overlijden zelfstandig in haar huis met tuin. Haar zuster, die tien jaar jonger was, kwam haar eens per week een middag helpen en de laatste twee jaar deden Jachman of ik de weekboodschappen voor haar. 
Als ze jarig was, kwam de in de buurt wonende familie op bezoek en wist precies waar Anna op trakteerde: gerookte paling. Eerst slagroomgebak met koffie en dan paling op een bordje met een papieren servetje erbij. Jachman verdroeg helemaal geen vet, dus het gebak was al een aanslag op zijn nachtrust, maar dan ook nog de paling erachteraan, het was te veel. Hij had wel eens geweigerd, maar dat werd niet geaccepteerd:  eet je bord leeg, kwajongen! Ze scheelden dertig jaar, en ze zag hem nog als tienjarig jochie.
Een eigenaardigheid was dat ze alle afvallige neven gratis exemplaren van het Katholiek Weekblad of van Missiekrantjes liet sturen. Wij deden net of we ze niet kregen, negeerden het, maar andere neven baalden er zo van dat ze haar Sekstant en Opzij stuurden. Toen bleven langzamerhand haar kranten uit.
Op haar zesentachtigste kondigde ze aan dat ze naar Canada ging. Een neef die daar woonde, vierde zijn 60-jarig priesterjubileum en daar wilde ze bij zijn.  Nee, ze ging niet alleen, een jongere neef uit Groenlo, vrijgezel, ging mee om haar te helpen met de bagage. Zij betaalde zijn reis. Ze logeerden bij een nicht. Ze had alles al geregeld.
Alleen de neef die mee zou gaan wist nog van niks. Een kleinigheid.  Maar ja, hij moest wel, stond voor het blok.
Tante Anna, we hadden allemaal respect voor je en moesten toch ook wel lachen om je manier om iedereen naar je hand te zetten.
Dertig augustus is tanteAnnadag.

29 augustus
Even terug gekeken naar vorig jaar augustus, toen hadden we ook moessonachtige regens, net als dit jaar. Al weken heb ik de plantenbakken geen water hoeven te geven. En nou staat juist de regenton zo mooi tot aan de rand vol!
vuurdoorn
De vuurdoorn wurmt zijn takken tussen de planken gevel van de schoppe door. Doorns zorgen er dan voor dat ze niet terug kunnen veren. Het metersbrede stuk blijft hangen zonder vastbinden.

Een interessant gesprek op tv van Willem Brands met Marcel Möring n.a.v. Louteringsberg. De speurtocht naar je eigen identiteit is het eigenlijke onderwerp. De hoofdpersoon in het boek is Jood, zijn moeder is in Sobibor vermoord, zijn vrouw is veertig jaar later van de ene op de andere dag verdwenen, Nederland verkeert begin jaren tachtig in een identiteitscrisis, hij weet zelf bijna niets over zijn ouders en grootouders, wie of wat is hij eigenlijk?
De mens is zijn eigen geschiedenis, was één van de uitspraken. In jou komen alle verhalen, eigenaardigheden, karakter, uiterlijk en voorkeuren van je voorgeslacht samen en maken je tot de mens die je bent. Als je niets van je familiegeschiedenis weet, fantaseer je verhalen om zo aan een identiteit te komen. 
De hoofdpersoon van Louteringsberg is dezelfde als in Dis. Het wordt een trilogie. Ik ga dus eerst Dis lezen.

Zondag 28 augustus
Passiebloem  Anthuriums
 
Buiten staan in de regen de eerste passiebloemen te bloeien. Ze staan in nedapkistjes om tijd te rekken. Want waar zet ik ze neer? Dat zou hier geen probleem hoeven te zijn, maar dat maak ik er van. Een niet te koude plek in de winter, een niet te warme plek in de zomer. Ik had er al eerder een, die zich hier echter niet thuis voelde en na twee jaar het loodje legde. 't Is nog geen oktober, nog tijd genoeg!
De anthuriums hebben het geweldig naar hun zin, genieten van warm weer en regen. Ze staan met hun vijven bovenop een pot met klimop. Kunnen in de winter zo naar binnen.
 
Het was feest in het dorp en voor alle zekerheid ging ik in Meddo boodschappen doen. Daar zag ik een kennis die tijd had voor een praatje. Ze gaat maandag met vakantie en natuurlijk vroeg ik wat ze ging doen. Wandelen. In haar eentje. Dat doet ze vaker en altijd gaat ze naar het Schwarzwald, de Harz, Siegerland en voor mij andere sombere gebieden. Sparrenbossen. Als ik daar alleen maar doorheen rij, heb ik al m'n geestkracht nodig om mijn vakantiegevoel vast te houden. Ik moet er niet aan denken om daar in mijn eentje een week lang te wandelen.  Zij vindt het heerlijk, hoeft met niemand rekening te houden, kan zo ver lopen en zo lang rusten als ze zelf wil. Dàt begrijp ik wel, maar die troosteloze plekken! Andere mensen helemaal begrijpen kan wel eens heel moeilijk zijn!

27 augustus
Toen ik de tafel afruimde en me weer omdraaide richting wei, zag ik net een hinde met twee jonkies van de beek naar de verste inrit rennen en daar verdwijnen onder de dennen. Ze werden achterna gezeten door een klein ruig behaard hondje, kleur lapjeskat. Vanuit het bos werd geroepen en gefloten en na een paar minuten kwam de onruststoker tevoorschijn en verdween door de beek naar het bos. Even later reden twee auto's weg van de P-plaats, mét het hondje dat me uitlachte vanachter een achterraam.   Je bent een verdomd brutaal beest, jij Pembroke Welsh Corgi. Waag het niet om nog eens hier te komen!

Hier viel het 'noodweer' nog wel mee gisteren, een paar buien trokken langs ons heen, zoals zo vaak, en maar één grote bui kwam met veel regen en wind hier over. Ik heb nog veel buiten gezeten tot 5 uur, toen werd het kouder. Tijdens het bloemencorso 's morgens was het dreigend maar droog. 't Zou ook heel jammer zijn als al het werk en de prachtig versierde wagens letterlijk in het water zouden vallen.
Dit ballonnetje danste in de stromende regen door de wei.
dansend in storm en stortregen

Ik hoorde van de week over een overlijdensbericht waarin de uitdrukking stond die de overledene als levensmotto had: Zorg da'j de beene d'r onder holt.
Hou je staande, ga niet bij de pakken neerzitten, blijf aan de gang. Zoiets betekent het, denk ik.
Een man wiens vrouw twee jaar geleden gestorven is en die ik alleen ken van het tanken bij zijn pomp vroeg me van de week onderzoekend en echt belangstellend hoe het nou met me ging. Net of hij meer van me wist. Het viel Carla ook op.
Die man is nou echt iemand die de beene d'r onder holt. Beetje oud en een beetje doof, maar hij gaat gewoon door met zijn winkel. Petje af.  

26 augustus
Sinds drie dagen wordt er weer aan de brug gewerkt, kalm aan, dan breekt het lijntje niet. Aan beide kanten staat een knaap het nieuwe muurtje onder de brug te meten. 'Hier is ie ongeveer 30 cm. Bij jou ook ongeveer?'
Ik ben benieuwd of ze vandaag werken. Van gisteravond af tot en met zondag is het Volksfeest. Dat betekent kermis, kinderspelen, vogelschieten, maar vooral een groot bloemencorso op vrijdag- en zaterdagmorgen. Ik ga er dit jaar niet heen, ben veel te bang dat er in het gedrang een buggy tegen mijn been stoot of iets anders onvoorziens. Wel jammer, want je ziet daar altijd oude bekenden die elders wonen, maar voor het feest naar Winterswijk komen. Kunnen ze weer eens plat praten, ook al deden ze dat vroeger niet. 

25 augustus
Carla is weer naar huis. Gezellige dagen gehad, weer helemaal bijgepraat, veel buiten geweest. Ze was jarig geweest, had nog niets gekregen, en ik vroeg of ze iets wist. Ja, ze had iets op de radio gehoord dat ze prachtig vond, zo rustig werd ze ervan! Ze wist een melodietje dat ongeveer zo klonk:    tadie tada tadie tada tadomdom, op piano en dan heel rustig dus. Ik: Erik Satie?  Ja!! Ze was helemaal verbaasd over iets bestellen bij Bol.com. Voor alle zekerheid nagekeken of de mooie uitvoering van Reinbert de Leeuw ook bij Bol in het assortiment zat, een track beluisterd, en toen de cd besteld, dinsdagavond 10 uur. 
Gisteren gingen we naar de hondjes. Marieke en Ton zorgden wel voor de uitgebreide ontvangst met gebak en meeëten, maar éigenlijk......    ;-)   Goed dat het achttal dit niet kan lezen.
Het is een prachtstel. Nog twee à drie weken kunnen ze met elkaar ravotten en opeens weer liggen pitten, dan gaan ze naar hun nieuwe bazen. Het zijn al echte buitenhonden, 's nachts binnen en overdag in de buitenren. Wij zaten daar ook en het spul speelt, ontdekt de wereld en eet uit bakjes bij onze blote voeten.
Het is zo leuk. We roepen  aaaahhhh!   ooohhhhh!    áu!verdómme!  want ze hebben naaldscherpe tandjes.
Eten. Ze kregen elk een appelflap-grote brok gemalen vlees in een bakje, maar 't was sneller naar binnen geschrokt, dan ik mijn toestel kon instellen. Hap, hap, slik, weg. Deze mocht voor de foto even op tafel, maar het eten ging te snel. Alleen het schoonlikken kwam er nog op.
hap, slik, weg  
Zondag komt hun vader uit Zuid-Duitsland naar ze kijken. Of hij zijn vrouw van 2x een half uur herkent?  Vader Diego bezoekt alle nesten die hij verwekt heeft, zijn eigenares brengt hem daar met de auto heen.
Carla is ook helemaal verliefd op veulen Betrys. Het is ook een heel mooi paard, maar nog wel schichtig. Een hand brokjes helpt tegen schichtigheid. 
Vanmorgen zat de cd van Satie in de bus. Besteld, betaald en bezorgd, binnen anderhalve dag in huis. Carla kan hem vanavond al opzetten.

De hechtingen zijn uit mijn been gehaald. Zaterdag moet ik zelf de wond verzorgen en maandag laat ik hem weer bekijken. Of ik het niet vervelend vind om telkens te komen, vraagt mevrouw. Ze is verpleegster geweest bij eerste hulp en werkt snel en superhandig. Haar man de huisarts komt een halve minuut kijken, maakt een opmerking die zij ook al maakte en verdwijnt weer. Nee, ik vind het juist gezellig. Van al die bezoekjes heb ik haar beter leren kennen en we worden al behoorlijk eigen. Ik ben ook altijd gelijk aan de beurt. En het gaat goed.

24 augustus
Gistermorgen kwam Carla al eerder dan verwacht. Ze blijft tot donderdag en ik geniet.
Ze bracht al schoongemaakte en ontpitte ingevroren pruimen van eigen boom mee. Heerlijk voor compote en jam.
Over geniet gesproken, rare gedachtesprong: donderdag gaan ook de hechtingen uit mijn been, ze hebben er dan iets meer dan 14 dagen in gezeten. Om de drie dagen controle en het ziet er niet echt mooi uit, maar wel goed. En dat is het voornaamste!

23 augustus
Het is zondagmorgen, 21 augustus, 6 u 55.  Wat doe ik, opstaan, of er nog even weer in gaan? Dat laatste. Wel zet ik vast Radio 4 aan. Daar staat hij altijd op. Ach nee, nu toch maar niet, vanmorgen heb ik geen zin naar kerkgezang te luisteren. Dan schakel ik over naar Radio 1. Onwennig is dat. Het is de eerste keer sinds ik deze radio heb, een half jaar nu ongeveer.
Nieuws. Dan Gelders nieuws.   ????     O, ja, dat was ik vergeten, Radio Gelderland neemt vaak Radio 1 over. Ik heb geen zin om weer uit bed te komen en blijf luisteren. Er is een vraaggesprek met de schrijver van boeken over de Kabbala en alchemie. Het hele uur blijf ik supergeboeid luisteren. De interviewer die eerst een beetje lacherig doet, als de alchemie ter sprake komt en het omsmelten van lood in goud, wordt serieuzer,  en na 10 minuten wordt het een echt gesprek met veel informatie over de twee verwante onderwerpen. In dat uur hoor ik niet 1 maal de naam van de schrijver, maar ik weet dat ik hem al eens ontmoet heb. Als bij de afkondiging zijn naam genoemd wordt, Geert Kimpen, weet ik het weer. Hij was hier in november 2007 in de Doopsgezinde kerk waar vaak lezingen zijn en vertelde over de Kabbala. Ik kocht toen zijn boekje Stap voor stap van wens naar werkelijkheid,
Het geheim van de Kabbala.
schutblad met opdracht als antwoord op mijn wens
Deze zondag lees ik het weer. Het is fascinerend.
Ik herinner me van de lezing nog het hondenfluitje. Blaast iemand op dat fluitje dan hoor jij het niet, maar je hond wel. Het maakt dus wel degelijk geluid. Met meetapparatuur kan het bewezen worden.  Die meetapparatuur was er vroeger niet. Toen bestond dat geluid niet voor mensen.
Niet alle krachten in de kosmos zijn nu door ons te meten en 'dus' bestaan ze niet. Nog niet. Misschien nooit, maar misschien wel eens.
Op een zondagmorgen om 7 uur naar radio Gelderland luisteren, iets wat ik nooit doe, en dan over de kabbala horen vertellen, dat zal voor een kabbalist een duidelijke aanwijzing zijn dat er 'ergens' met me meegedacht wordt en dat ik in actie moet komen.  Griezelig? Nee, absoluut niet. Wat ik al zei, ik vind het een fascinerende gedachte.

22 augustus
komende oogst
Nog nooit heb ik zoveel druiven boven de achterdeur zien hangen. Het zijn er te veel, ik zou moeten krenten. Een enkele begint al flauw blauw te worden. Ze zijn eigenlijk meer om naar te kijken dan om op te eten. Of de merels dat straks ook vinden, is afwachten.  
wat is dit voor een dier

Er schijnen veel nieuwe beestjes in Nederland te arriveren. Ik ben benieuwd of dit er één van is. Hij klom net als de krekels in het gordijn naar boven. Ik bevrijdde hem voor even en stopte hem in een potje voor een foto. Hij begon als een idioot rond te rennen, en kwam nooit ergens aan. Toen hij uitgeput stil zat, kon ik hem op de foto zetten. Wees maar niet bang, ik liet hem daarna vrij. Toen ging ik de foto vergelijken met tekeningen in het insectenboek, maar kon niet precies dit beest vinden.
Terwijl ik daar mee bezig was, stond aan het andere kant van de kamer de tv aan. Het was een heel geschreeuw en gedoe en ineens hoorde ik een stemmetje: Dat staat in de kleine lettertjes, die hoeven we niet.
Natuurlijk! Erik!
Godfried Bomans' Erik of het Klein Insectenboek. Een animatiefilm. Mensen in schitterende insectenkostuums spelen wespen, mieren enz. Ze rennen op 2 benen door de namaak jungle van Wollewei het schilderij en door de gangen van het slakkenhuis Hootel. Ik blijf kijken, maar hoewel ik geboeid ben, vind ik het heel erg dat mijn beeld van de insecten in mijn hoofd verstoord wordt. In het boek tonen de tekeningen echte dieren, wel hier en daar met menselijke attributen zoals een servet, een stoel, een muziekinstrument, maar het blijven echte dieren. Mooier.

Zondag 21 augustus
Totaal onverwacht kwam Marieke gistermiddag hier. Hartstikke leuk en gezellig: samen eten is, hoe gewoon ook, echt een feestje. Hoewel we elkaar vaak bellen is dat toch anders dan even knuffelen. We konden nog tot na het eten buiten zitten. Genieten! 

Oud worden is echt niet alleen maar lekker luieren en vakantie vieren. Het onderhouden van sociale contacten is belangrijk en vraagt behoorlijk wat aandacht en tijd! Telefoonnummers en adressen beslaan inmiddels een pagina in mijn agenda. Allemaal mensen met wie ik contact wil houden. Nu, in de zomer is er hier en daar de klad in gekomen, zij druk, ik druk, zij weg, ik niet weg- want op een vakantieachtige manier ben ik nu meer gericht op zo veel mogelijk buiten zijn thuis. Ik heb gelukkig genoeg aanloop om niet wereldvreemd te worden.
Een heel waardevol contact is mijn jonge achterbuurvrouw. Ze was er ook op de avond dat ik mijn been bezeerde.
Wat zij voor mij doet, is volgens haar gewoon naoberplicht.
Dat kan wel zo zijn, maar ik kan niks terug doen om haar eens te helpen. Gelukkig kreeg ik de opwelling om haar 'zomaar' een bloemetje te sturen met een briefje erbij.
Ze belde, dat het precies op het goede moment kwam, ze had bijna niet geslapen, omdat de honden er vandoor waren gegaan de vorige avond. Gelukkig waren ze berouwvol midden in de nacht weer verschenen, maar ze durfden in het donker niet over de schrikdraad te stappen en stonden zielig buiten te huilen. Om vier uur kon ze eindelijk gaan slapen. Ze hebben een bedrijf en ze moest al vroeg weer op.  Het bloemetje kwam als opkikker precies op het goede moment. Mooi toch, dan hebben we allebei een goed gevoel!

20 augustus
Het is zover, ze zijn gisteren getrouwd. Met een receptie in een hippe gelegenheid en een groot feest. Al een tijd wonen ze samen, ze werken allebei en een van hen studeert voor een ander beroep dan waarin hij werkt. Eerst woonden ze in bij zijn ouders, in de kleine woning waar Bertie's vader gewoond had na het overlijden van zijn vrouw, maar ze hebben een tijdje geleden een eigen huis gevonden in het dorp.
Toen ze na de huwelijksvoltrekking bovenaan de trap van het gemeentehuis stonden, riep één van de kijkers: KUSJE! en lachend en ontroerd kuste hij hem.
Twee mensen die van elkaar houden en samen oud willen worden. Prachtig. Ik heb er een paar keer met Bertie over gepraat, ook toen hij er nog een hard hoofd in had hoe de buurt het zou opvatten.  Nou, de buurt had het allang gezien en vond dat de jongens goed bij elkaar pasten, dus leven en laten leven.
De ouders van beide kanten zijn erg gesteld op hun schoonzoon.  
Ik vind dat onze buurt- en dorpsgemeenschap zich heel beschaafd gedraagt. Nou goed dan, in dit opzicht tenminste! 

19 augustus
Tot zeven uur kon ik nog buiten zitten gisteravond, al kon ik niet meer echt ontspannen mijn laatste T-ijsje opeten want het rommelde aan een stuk in het zuidwesten en de buienradar liet een rij intensieve buien zien die hier recht op af kwamen. In zo'n geval koppel ik pc en tv af. Raar gevoel geeft me dat altijd, of ik helemaal van de buitenwereld afgesloten ben. Om negen uur was het onweer weggetrokken. Harde regen, spectaculaire bliksem, donker weer, maar onverstoorbaar komt een reebok de wei inlopen. Tot het echt te donker wordt om iets te zien (voor mij dan) blijft hij grazen.
Peter heeft met zijn hulp in nog geen 2 uur onkruidranden weggemaaid, ook langs de zandweg, de stoep langs de schuur van onkruid ontdaan dat tussen de tegels groeide, de lavendel weer mooi schoon gemaakt, kweekgras weggehaald, evenals de oude ligusterheg, enz. enz. Ik ben zijn opvulklant. Hier kan hij telkens even komen om de werktijd vol te maken, als hij ergens anders eerder klaar is dan gepland. Zijn hulp moet nog een jaar, dan is hij afgestudeerd hovenier en komt in vaste dienst bij Peter.
Ze werken keihard. Het tuinwerk gaat dus bij kleine stukjes en dat is net zo hapsnap als ik het zelf doe bij tuinwerk, dus het gaat helemaal goed.
Nu moet ik een lijstje maken met dingen die ik gedaan wil hebben, dan kan hij die als stoplap inplannen.  

18 augustus
Het is 200 jaar geleden dat Napoleon de Hollanders verplichtte om een achternaam te hebben. Veel mensen dachten dat het maar voor even was, vonden die moderne fratsen flauwekul en kozen rare namen als Naaktgeboren en Vroegindewei. Daar zitten hun nazaten nog mee. 
Dinsdag kwam mijn zus uit Deventer onverwacht aan. Ze was in Hengelo en dacht,  nou ben ik al halverwege en rij even door. Leuk!
Gisteren had ik  al weer 'zomaar' aanloop: Marc en Willy, met Marianne en Wolfgang die twee dagen in W. waren. Marianne is net als Carla met een Duitse Wolfgang getrouwd en woont al heel lang in Duitsland. Ze hadden hier dichtbij geslapen bij B&B Nieuw Beusink, wat ze heel goed bevallen was.
Ze wandelen en fietsen veel, zij werkt in de touristenbranche en ik kon ze gelijk mooi enthousiast maken voor Vrienden op de Fiets, wat ze niet kenden. Ik ben daar al bijna 20 jaar lid van. Er waren toen 500 adressen en nu 4200, niet alleen in Nederland maar over de hele wereld verspreid inmiddels. Overal wonen Nederlanders. 't Lijkt me echt iets voor Marianne om zelf logeeradres te zijn. Ik was het drie jaar tussen '97 en 2000 en heb er van genoten.
Boekje met 4200 adressen

17 augustus
Gistermiddag was ik bij een oud-leerlinge van me. Ik had haar 27 jaar niet gezien en was verrast te zien hoe uit een verlegen bescheiden meisje een gedecideerde en zelfverzekerde vrouw geworden was. Ze heeft een eigen schoonheidssalon, is arts- en tandartsassistente, werkt als medisch pedicure in een ziekenhuis en is bezig met het opzetten van een webshop. Ik ken lang niet alle kinderen meer die ik les gegeven heb, maar haar nog wel en ook de vriendin die ze toen al had en die nu in dezelfde straat woont als zij.
We haalden heel wat herinneringen op aan leraren en leerlingen terwijl ze mijn voeten onder handen nam. Een grappige omdraaiing, nu was zij de autoriteit. Ook leuk vond ik dat ze op nog geen 50 meter afstand van mijn ouderlijk huis woont, in het huis waar mijn grootouders woonden rond 1930. Ik weet alleen van foto's en verhalen dat ze daar woonden, maar bijzonder vind ik het wel. Ik hou van draadjes die van de een naar de ander lopen.
Met haar vriendin heb ik ook een draadje, daar vertel ik nog wel eens iets over.

16 augustus
De 8 hondjes van Isa zijn naar buiten geweest. Een stuk van de tuin dat grenst aan de overdekte zitplek is omheind en een ideale speelplek. Toen ze moegespeeld weer naar binnen gingen, vielen ze als een blok in slaap. De meest bijdehante ging met zijn snoet tegen de buitendeur liggen pitten: zo! ik ben de eerste die weer buiten is straks!
Ze eten nu zelfstandig uit een bakje, Isa krijgt rust.

Vanmorgen had ik een afspraak bij de orthopeed in het ziekenhuis. Ik was er een kwartier te vroeg maar kon gelijk binnenkomen. Het was het eerste gesprek met hem, dus ik moest even proberen wat werkte. Op de site van het ziekenhuis werd hij door patiënten als niet toeschietelijk en mededeelzaam beoordeeld. Maar aangezien de huisarts van hem zei dat hij snel en goed werkte, had ik hem toch uitgekozen.
Hij kwam helemaal niet stug op me over! We bekeken de al eerder gemaakte foto's en hij onderzocht de heup. Ja, er moest een nieuwe komen. Ik vroeg naar de grotere kop, hoe dat beviel. Er werden nog proeven mee genomen, maar de resultaten leken heel goed. Een grotere wendbaarheid van het gewricht. Of ik mee wilde doen aan het project. Ja, dat had ik ook al bedacht.
Wat toen volgde, had ik hier nog niet meegemaakt. De meetfoto maken voor de prothese, een vragenlijst invullen, bloeddruk opnemen, bloed prikken, een plasje doen, een hartfilmpje maken, het gebeurde allemaal op verschillende afdelingen en nergens hoefde ik langer dan 3 minuten te wachten!
Ik zei dat ik blij verrast was over de snelle manier van werken.
Sinds een paar jaar deden ze het op deze manier, met behandelpaden. Dan konden de mensen op één rondgang alles laten doen zonder op verschillende dagen aparte afspraken te hoeven maken.  Met anderhalf uur stond ik weer buiten. Geweldig!
 
15 augustus
Ik las een dezer dagen een bericht van iemand die lyrisch is over de Provence. De lavendel wordt nu geoogst, het is er 29 graden, je kunt er heerlijk eten en ze weet zeker dat ze daar wil wonen, als ze oud is.
Dat dachten Jachman en ik ook. We hadden al naar huizen gekeken in de Pyreneeën en de Montagne Noire, maar vonden het klimaat daar in de herfst al vrij bar en gingen toen in de Provence kijken, die we van zomers vrij goed kenden. We hadden in diezelfde zomer genoten van het Festival in Avignon en gingen er in de kerstvakantie weer heen. Je wilt niet weten hoe koud, stormachtig, triest en leeg de Provence 's winters kan zijn. De mistral waait ijzig koud van de sneeuw op de Alpentoppen naar de Middellandse zee. Die ijzige storm is de hel van de druivensnoeiers. Ik las eens dat het zo hard kan waaien dat de kiezelsteentjes tegen de luiken ketsen. Ik geloof het onmiddellijk, wij konden ons op de brug over de Rhone bij Avignon alleen met beide handen aan de leuning vasthoudend en zijwaarts schuifelend naar de overkant bewegen.
De in de zomer zo bruisende stad was uitgestorven. We maakten tochten in de omgeving en overal leek het uitgestorven, de bewoners bleven binnen. We hadden een totaal ander beeld in gedachten. We droomden over zachte winters en in januari bloeiende mimosa.  We gingen er weer heen in de voorjaarsvakantie in februari, er woei toen geen mistral en het was best lekker weer, maar er waren nauwelijks terrasjes en het regende veel.
We bleven in Nederland. Genezen van wonen in Provence of Pyreneeën.   

Zondag 14 augustus
Nu ik buiten even niet zoveel kan doen, dacht ik via de pc mijn diensten maar eens aan te bieden aan iemand die ik het afgelopen jaar heb leren kennen. Nou, leren kennen, ik heb haar maar drie keer gesproken. Ze heeft een zaak en een heel aardige website. Alleen heeft ze geen sjoege van de Nederlandse spelling. Misschien maakt dat tegenwoordig niks uit, maar ik vind dat je site er verzorgd uit moet zien als je exclusiviteit aanbiedt.  
Aangeboden diensten worden zelden gewaardeerd, zeggen ze, maar het woord zelden zegt het al, er zijn uitzonderingen. Binnen een kwartier na mijn aanbodmail kwam er een enthousiast mailtje terug: Heel graag!
Dat kan dan mooi de komende dagen nu ik het nog een beetje kalm aan moet doen. Het is een win-winsituatie.  Zij krijgt een betere site en ik kan met plezier mijn rode schooljuffrouwenpotlood weer eens overdrachtelijk gebruiken. Heb er zin in.

13 augustus
Het been. De story. Het gaat goed, heeft niet meer gebloed, maandag weerkomen.
Ik word verwend met aandacht, bloemen, port en stoofpeertjes.
Het is voor mij wel vreemd om in de zomer, thuis, gewoon overdag, te gaan zitten lezen. Er is altijd zoveel te doen buiten. Nu even niet.
De Vasalis-biografie leest langzaam maar is, voor mij tenminste, boeiend, omdat ik bepaalde dingen herken. Wat zij heel sterk had, de momenten van totaal geluk bij iets zien in de natuur, het licht, vogeltrek, water, de zee, het buiten zijn 's nachts, ken ik. De biografe heeft het over mystieke ervaringen, maar op die manier zie ik het niet en Vasalis zag het ook niet zo, volgens mij.
'Ik' ben nu in Zuid-Afrika, waar ze verlichting zoekt voor haar rheumaklachten. Zal het nog wat worden met Gerard, die daar ook woont? Ze verlangt sterk naar de lichamelijke liefde, maar ze laat het nooit zo ver komen, ze leeft ahw in een onzichtbare cocon en een vriendschap die uit had kunnen groeien tot liefde verandert dan in vriendschap op afstand.

12 augustus
Het went al een verband om het been. Volgens mij gaat het wel goed. Vanmiddag controle.
Op mijn verhaal over de sjoel (10 aug) kwamen een paar reacties binnen. Een mevrouw vertelde iets over de reinigingsvoorschriften. Ze kende iemand die niet joods was en als jong meisje bij een joodse familie in dienst was. Aangezien volgens de joodse spijswetten geen vlees en melkproducten in één maaltijd gegeten mogen worden, en er minstens 5 uur moet zitten tussen vlees en melk, zijn er ook gescheiden afwasmiddelen, een set doekjes en borstels voor vlees en voor melk apart.
Het dienstmeisje was goed geïnstrueerd, maar vergiste zich een keer. Het verkeerd afgewassen bestek werd in het zand van de tuin gestoken en moest een week blijven staan, dan was het weer rein.
Op het eerste gezicht lijkt dit idioot, maar het is kennelijk een oeroud voorschrift. Een woestijnvolk reinigt mes en lepel bij gebrek aan water door het in het zand schoon te maken.
Mijn vader vertelde dat hij als jongen een cent verdiende als hij bij de buren het licht aandeed bij het begin van de sabbat, vrijdagavond als de zon onder was. Die mensen namen het rustgebod wel erg nauw!

11 augustus
Gisteravond. Drie jaar geleden brak ik op dezelfde plek op dezelfde tijd in de keuken mijn arm. Nu was mijn been aan de beurt. Een grote vleeswond door te haastig bezig zijn en daardoor tegen de openstaande klep van de vaatwasser aanlopen. Stom natuurlijk, ik waarschuw iedereen ervoor, dus zou beter moeten weten. De arts van de dokterspost was er met een helper binnen een kwartier, echt fantastisch. Hij heeft het been netjes dichtgebreid, hoopt dat het ook weer dichtgroeit, en geeft me instructies voor verstandig gedrag. De buren waren ongerust omdat de opvallende auto al een half uur hier stond, overlegden of ze konden komen, beslisten van ja en zo kwam Yvonne kijken of ze kon helpen. Ze krijgt het recept mee en zal vandaag naar de apotheek gaan. Met een uur waren de redders klaar met me. Yvonne heeft ook nog de keukenvloer aangedweild waar nogal veel bloed op terecht gekomen was. Onbetaalbaar zoveel hulp.

10 augustus
Het was jaren geleden dat ik bij een excursie naar de synagoge was, de sjoel, zoals de Joden zeggen.  Er was nu iemand anders die uitleg gaf, Mirjam Schwarz, en ik kon nu ook de volle aandacht bij de uitleg houden en stak er meer van op dan 20 jaar geleden toen ik een schoolklas begeleidde.
Het is een rijksmonument, de sjoel met woonhuis, mikwe, school en begraafplaats. De mikwe is het badgebouwtje. Vrouwen die menstrueerden waren onrein en moesten zich na de menstruatie ritueel reinigen. Het bad is een stenen gat in de grond waar je met een paar treden in kunt komen, een minikelder eigenlijk. Het water werd verwarmd in een grote ketel, het badhok zelf was onverwarmd. Het was niet de bedoeling dat je je daar waste, je ging brandschoon het bad in, dat werd ook gecontroleerd.
De kinderen gingen naar de openbare school in het dorp, en na schooltijd kregen vooral de jongens in het eigen Joodse schooltje nog 2 uur les in Hebreeuws en Joodse geschiedenis.
Ik kocht het boek van Hans Kooger, Het oude volk,
kroniek van joods leven in de Achterhoek, Liemers en het grensgebied. Mirjam had bij de boekenverkoop van het Staringinstituut de laatste exemplaren voor de helft van de prijs gekocht. Mazzelen.    

9 augustus
Na de zware bui met 10 mm neerslag breekt de zon door, de wei dampt.
dampige wei na regen en zon,  8 aug.half 1

Ik geniet enorm van de jonge hovawartjes. Goed drie weken nu. Ze eten al geweekte hondenbrokjes uit een bakje. Sinds gisteren kan ik volop meegenieten dankzij de webcam die bij de kist hangt. Ze klimmen al vlot uit hun huisje, maar kunnen niet ver komen, want er staat een stevig hek omheen. Met een tuintje van krantenpapier. Ze zullen nog raar opkijken als ze echt buiten komen. 
Toch geeft het een vreemd gevoel om zo in andermans huis mee te kijken en vooral te luisteren. De probeerblafjes van de pups zijn leuk om te horen, ook het aanmoedigend gepraat of gemopper van Marieke, naargelang het goed eten van de een en het plassen in de net verschoonde kist van een ander, maar als er bezoek binnen komt, ben ik toch blij dat ze de webcam uitzetten. Ik kan natuurlijk ook zelf niet langer blijven kijken, maar dát is moeilijk!

8 augustus
Van de kleine ergernissen is de grootste de anonieme beller. Een paar weken geleden had ik ook zo'n hardnekkige. De bel gaat 3x over en als ik er net ben, stopt ie ermee. Ja hoor, anoniem. Een paar maal per dag, en in het weekend is ie vrij. Na anderhalve week bedenk ik om wel op te nemen, maar dan de handset voor de radio neer te leggen. Wel met klassieke muziek, zo ben ik ook wel weer.
Al weken geleden heb ik me opgegeven bij Belmeniet, maar voor sommige verkopers kan het wel 6 weken duren voor ik in het bestand sta.
Goed, de handset ligt voor de radio. Ik ben wel nieuwsgierig, dus hou ik m'n oor er dicht tegenaan. Hallo! Hallo! Spreek ik met meneer of mevrouw Berg?? hoor ik roepen. Ja toe maar, roep maar raak. De volgende keer Jantje Smit, ik zal je leren.
De les is geleerd, meer dan een week rust.
Verdomme, gisteren werd er weer anoniem gebeld, lang. Mooi laten bellen, ik vertik het om een indringer beleefd te woord te staan. Zo vat ik de anonieme beller op. Een indringer is het. Komt met veel lawaai mijn huis binnen, dwingt me om op te staan uit mijn stoel en zegt niet bij binnenkomst als eerste wie hij /zij is. Daar kan ik goed kwaad om worden.
De volgende keer zal ik opnemen en zwijgen, tot de persoon aan de andere kant zijn naam en telefoonnummer gezegd heeft of ophangt.

Toen we bij ons thuis na de oorlog telefoon kregen, 2316 weet ik nog, was het gewoonte dat jij als eerste je naam zei als je gebeld werd.  Dat stamde uit de tijd dat alle gesprekken via de telefoonjuffrouw bij de centrale liepen. Werd je gebeld dan zei die juffrouw 'Meneer die en die is aan de lijn, kan ik hem doorverbinden.' Je wist altijd wie jou belde, de juffrouw, dus kon je rustig je naam zeggen als de bel rinkelde. Zij wist dan dat ze je goed verbonden had. Nu is dat volkomen anders. Vandaar.

Zondag 7 augustus
na de regen

Vijf tropische planten op een achterhoeks terrasje. Zouden ze zich erg ontheemd voelen? Ik denk dat ze liever daar staan dan elk in een pot binnen op de vensterbank. Ze stonden nog buiten in een kartonnen doos te wachten tot er een plek vrij kwam in een bak op het keukenterras. Die bak was namelijk geruïneerd door naaktslakken.
Er een plek vrij kwam? Smoesjes! Die is allang vrij, maar ik had weer andere dingen te doen, maaien bijvoorbeeld en dan verzin ik excuses voor wat ik dan niet kan doen. Wat ik op dat moment het leukste vind krijgt voorrang.
Nadat Bertie de wei gemaaid had viel de hoge onkruidstand onder de eik pas goed op. Ook de smalle richels in de wei die hij niet mee gemaaid had, stonden lelijk. Met de bosmaaier heb ik alles een kopje kleiner gemaakt. Ook het pad achterlangs de beukenhaag is weer beloopbaar. Nu alleen nog het achterste pad langs de buurwei.
Die tropische planten dus. Ik zette ze met pot en al bovenop de klimop die opgeslagen is in de grote bloempot en het ziet er prachtig uit. Er horen regendruppels op het blad te schitteren. De druppels zijn er al. Nu de tropische warmte nog.

6 augustus
Het is er echt maar één hoor, ik hoor één hartje. Alle vrouwen die een beetje zwaar zijn, denken dat ze een tweeling krijgen. 't Is er echt één! 't Gaat prima met je.
De dokter was zeer gedecideerd. Ik had gezegd dat ik zo zwaar werd en dat er zoveel getrappel was in dit vroege stadium. Ik dacht dat ik gelijk had, maar ja, hij had ervoor geleerd, ik niet.
Bij de bevalling in het ziekenhuis bijna drie maand later riep hij hard na de geboorte van een jongetje, terwijl hij naar de nog aanwezige bobbel in mijn buik keek: Verduld, daar zit er nóg één!!
Die 'nog één daar' was een meisje. De dokter keek me een beetje beduusd, een beetje onhandig haast, aan. Hoe kon dat nou? Ik wist het ook niet. Maar ik had toch maar mooi gelijk gekregen! En er klopten zeer duidelijk twee hartjes. Dubbele vreugd. Een beschuit met ham én één met hagelslag verdiend! Bij de vorige keer kreeg ik om op krachten te komen maar één beschuit.

De oude dokter Smit die de bevalling had gedaan van onze oudste had de praktijk overgedaan aan zijn schoonzoon. Die had nog niet zo'n lange ervaring met eigenwijze vrouwen.   
Drieënvijftig jaar geleden. Haarscherpe beelden. Leuke vent trouwens, Oppelaar.

De keer dat ik bij hem was en hij maar één hartje hoorde, was op de avond voor mijn verjaardag geweest. Ik was bij huis van de fiets gevallen doordat het handvat losschoot toen ik wilde afstappen. Op aanraden van de toevallig passerende wijkverpleegster ging ik naar de huisarts. Ik was behoorlijk geschrokken en had ook nog een heel dikke voet. De dokter onderzocht me en verbond de verstuikte enkel. Toen ik strompelend de kamer uitliep, zei hij Loop maar gewoon, hoor! Je mankeert niks en lopen is er goed voor! Ik, half huilend: maar ik ben morgen nog jarig óók.

Nu moet ik er om lachen, maar toen vond ik mezelf heel zielig. 

5 augustus
Mijn zus kreeg een paar jaar geleden een nieuwe heup. Ze genas behoorlijk snel en een half jaar later was de andere kant aan de beurt. Operatie ging goed, alleen beviel het ziekenhuis niet. Toen wij twee dagen na die operatie op bezoek kwamen, wilde ze naar huis. Ze kon thuis ook genezen, ze wist hoe alles moest, en wij konden haar gelijk mooi naar huis brengen. Zo geschiedde. Haar man was thuis, maar wist van niks.  Om hem niet te laten schrikken belde ze bij een benzinestation een paar kilometer voor haar huis even op om haar komst aan te kondigen.
Daar hadden we het over toen ze gisteren hier was. Nu vertelde ze dat de bediende, die het gesprek hoorde, opgemerkt had: Goed dat u uw man even belt, mevrouw, dan kan hij nog mooi die Miep wegsturen!

Het is fijn om herinneringen op te halen aan mensen die ik lang geleden gekend heb. Omdat mijn zus ruim 5 jaar ouder is, weet ze uit eigen ervaring meer over onze ouders en familie, de buurt en het dorp. Het is echt niet zo'n gesprek met vroeger was alles beter, ik begrijp door onze herinneringen te vergelijken vooral beter wat onze ouders voor mensen waren. Gewoon prima mensen, geen heiligen.     

4 augustus
Achttien dagen oud. De hele dag drinken en slapen. De oogjes zijn open maar ze herkennen hun eigen moeder niet. Wel haar warmte, haar tepels, haar tong als waslap, haar geur, haar geluiden, maar niet haar uiterlijk.
Zeven en een stukje staart  van nummer acht

Betrys, het veulen van Gwen, is nu 2 maanden oud. Ze is nog wel schichtig en verschuilt zich vaak achter haar moeder, maar ze durfde nu toch wel een paar brokjes van mijn hand te snoepen. Ik durfde ook. Mooi man!

3 augustus
Zo lijkt het niet veel hooi,  maar zo lijken het bergen!
Met een opraapwagen is in 2 ritten het hooi opgehaald. Langs de beekkant bleven plukken hooi liggen, die ik opgeharkt heb en op de composthoop gebracht. Ik zag bij het harken wat gewriemel op de grond, maar ik keek niet goed wat het was. Ik dacht aan krekels, want die sjirpen al dagenlang de hele dag en voor zo'n herrie moeten er behoorlijk veel zijn. Maar bij de composthoop zag ik die wriemelbeestjes weer, het bleken tientallen bruine kikkertjes van zo'n 3 centimeter klein. Of padjes, zoals iemand suggereerde.
Kleine krekels kruipen graag van de grond af omhoog tegen het deurhoge vitrage vliegengordijn bij de kamer. Denken zeker dat het een boom is. Bovenaan de buitenkant ervan zit een extra losse omslagstrook. Daar kruipen ze onder, kunnen niet verder omhoog en blijven daar zitten. Ik heb er vijf tussenuit geplukt. Een half uur later zitten er weer een paar. Ik weet niet of het dezelfde zijn. Zijn er meer krekels dan in andere jaren?
Misschien door dezelfde weersomstandigheden die ook de steekmuggen gunstig vinden om flink uit te pakken. Ik zag de muggenwolken op tv. Hier valt het mee. Tot negen uur was ik gisteren buiten bezig en ik ben niet gestoken.

2 augustus
Een knap jong meisje van een jaar of 15 duwt meneer Balikpapankronjo in zijn rolstoel terug naar de wachtruimte, vraagt of hij wat wil drinken en haalt uit de automaat een kop koffie. Ze verdwijnt door een van de deuren aan de overkant van de gang. Het is echt zo'n meisje dat later een prima verpleegster zal worden, en nu kennelijk een vakantiebaantje heeft als haal- en brenghulp op de afdeling radiologie.

Ik pak mijn tijdschrift weer op, de nieuwe herfst-winter- ELLE van 2009/2010 en dan hoor ik mijn naam roepen. Bij de deur wacht het aardige meisje me op, geeft me een ferme hand en stelt zich voor: Mabel, ik maak de foto's. Wat is uw geboortedatum? Ik moet een beetje lachen en vertel haar van mijn overdenkingen. Ik zie nu echt wel dat ze misschien twee maal zo oud is als ik dacht. Ja, ze is inderdaad dertig, zegt ze, en ze vindt het fijn om mensen op hun gemak te stellen. Nee, ze vindt mijn vergissing  helemaal niet erg, want ze komt in de leeftijd dat het weer leuk wordt om jong geschat te worden.
Ik voel me stokoud.
Even maar.           

1 augustus
Het is nu echt waar. Na 5 jaar leegstand is het huis van de achterburen weer bewoond. Al zitten er ook 2 weiden tussen ons huis en dat huis, het is toch een ander idee, of het bewoond is of leegstaat. 'k Ben er blij mee.
Over de wei gesproken, Bertie heeft hem nog net in juli gemaaid. Er komt niet veel hooi af, maar hij mag het voor niks hebben. Dat is al zo sinds hij niet meer mest. Ik ben benieuwd wanneer hij geld toe moet hebben! 
Een mooi weekend was het met Carla en Wolfgang. Het was te koud voor buiten eten, maar niet voor het vrijmaken van onkruid van de trap naar de 'berg' en weer een pad maken langs de beek. De laatste weken, was alles harder gegroeid dan ik het kon kortwieken en dan is zo'n hulp, die in een uur meer doet dan ik in een dag, toch wel heel fijn.