Logarchief   terug   Home    verder

Logs december 2011

 


31 december
Geweldig toch? Het is dit jaar op de laatste werkdag nog net gelukt! Het campingbordje van de klompenmaker is vervangen door een zonder schrijffout. Kuipers Traffic is zelf op een keukentrap geklommen, heeft dat verdomde bord met veel moeite verwijderd, want de schroeven wilden niet los, en heeft er een ander bord voor in de plaats geschroefd, nu met de correcte spelling. Door het dorp heen stonden nog meer verwijzingen, ook fout; ze moesten allemaal vervangen worden. Maar nu telt Winterswijk ook internationaal gezien helemaal foutloos mee.
Toen ik mijn camera gepakt had en een foto wilde maken, stond meneer net tegen die dikke boom aan de rand van de weg te plassen, dus heb ik maar even gewacht tot hij klaar was.
Mevrouw (?) K.T. mocht mee op reis, zo werd het toch nog een beetje gezellig voor hem.

In de Achterhoek worden 2500 bruine borden aangebracht ten behoeve van de toeristen. We zijn toch zeker niks minder dan de rest van Europa, waar ze al jren staan. Meestal gaat het daar om een cultureel belangwekkend bouwwerk, een burcht of een kathedraal, bij ons om een klompenmaker.
Ik heb op Kuipers' website gekeken en weet nu wat een standaard bordje kost, zo n voor verplicht rechtdoor of overstekende fietsers: 33.- zonder BTW, palen en plaatsing.
De bruine borden worden speciaal gemaakt en komen van Folkersma uit Marum, ze vallen onder NEN 3381, hebben allemaal verschillende namen en kosten misschien wel het 5-voudige en met plaatsing mee het 10-voudige van die standaardbordjes. De prijs ervan moet je maar navragen bij het Recreatieschap, op de site van Folkersma staat het niet.
Het Recreatieschap Achterhoek en Liemers gaf immers opdracht aan Grontmij en Folkersma Marum
om alles in goede banen te leiden, de toeristische ondernemers zelf hoeven niets te betalen. Wie dan wel? Drie keer raden! En dat voor zo'n eindeloos geklungel. 2500 bordjes op zo'n 2000 palen! Zoveel staan er waarschijnlijk in heel Frankrijk niet. Wat een vervuiling van het mooie gezicht op de Achterhoek en Liemers!
In ieder geval was het weer een leerzame speurtocht op internet. 
Ben ik boos? Nee, verdrietig!!!!!

30 december
De bosuilen zijn actief de laatste tijd. Ik kan niet onderscheiden of het de territoriumafbakeningsroep van een jonge uil is en/of de herfstbaltsroep van een al gevestigde uil, die elke avond en morgen te horen is. Bosuilen blijven altijd in hun eenmaal afgebakende territorium, maar ze gaan dood door ouderdom, ze verongelukkken of worden vergiftigd. Dan verandert de grens en krijg je territorium moeilijkheden/mogelijkheden als uil.
Aan het vogelboek heb ik niet veel voor de geluiden, ze doen hun best die met woorden weer te geven. Ik las die uilig hardop, maar had niet het idee dat daar ook maar 1 uil in zou trappen.
Ik moet de cd weer eens opzoeken waar de verschillende geluiden op staan. Dan is het ng moeilijk, want elk mannetje heeft een specifieke roep, z herkennen ze elkaar ook. De roep van een vrouwtje heb ik ook gehoord, dat kan dus duiden op een nieuwe man in de buurt waar een nieuw vrouwtje op af komt, op de dood van een 'oud' vrouwtje, waarvoor een nieuwe wel wil invallen of gewoon een  eigen trouwe vrouw die opnieuw verliefd wordt. 'k Zal nog eens goed opletten welke geluiden ik waar kan herkennen.
Als het niet regent of koud is tenminste!

29 december
Mijn eerste echte baan was verkoopster in de boekwinkel van Albrecht op de markt. Daar hing een lijstje aan de muur met Regels voor bedienden. Het was van 1918 meen ik en er stond al in dat er een stoel moest zijn voor de bedienden om even te gaan zitten als er geen klanten waren.
Bij het opruimen van een doos met krantenknipsels kwam ik een uit het Engels vertaald briefje tegen met Regels voor bedienden die golden in een Amerikaanse winkel van een tabakskoopman in 1822.

                                   REGELS VOOR BEDIENDEN

1. Deze winkel moet geopend worden bij Zonsopgang. Neem hier goede nota van. Open om 6 uur v.m. Zomer en Winter. Het hele jaar sluiten rond 8.30 of 9.00 uur n.m.
2. Winkel moet aangeveegd en afgestoft worden- deuren en ramen geopend- lampen gevuld en schoongemaakt en schoorstenen geveegd- toonbanken, lage planken en uitstalkasten afgestoft- pennen gemaakt- een emmer water en ook de kolen moeten voor het ontbijt worden gehaald, als daar tijd voor is en bedien alle klanten die binnenkomen.
3. Op de Sabbath dag mag de winkel alleen open gaan in een geval van uiterste noodzaak en dan alleen nog maar voor enkele minuten.
4. Mocht de winkel op Zondag open moeten, dan moeten de bedienden alleen naar binnen gaan om tabak te halen voor de klanten die daaraan behoefte hebben.
5. De bediende die er een gewoonte van maakt Spaanse sigaren te roken- zich bij de barbier te laten scheren- bals en andere vermakelijkheden te bezoeken en 's nachts nog laat uit te zijn- zal zijn werkgever zeker reden geven zijn onkreukbaarheid en eerlijkheid in twijfel te trekken.
6. Het is de bedienden toegestaan in de winkel te roken, vooropgesteld dat zij geen vrouwen bedienen met een sigaar in de mond.
7. Iedere bediende moet per jaar tenminste $5.00 aan de Kerk betalen en regelmatig de Zondagsschool bezoeken.
8. Mannelijke bedienden krijgen een vrije avond per week om te vrijen en twee vrije avonden als ze naar de gebedsbijeenkomst gaan.
9. Na de 14 uur in de winkel dient de vrije tijd voornamelijk met lezen te worden doorgebracht.

28 december
Door de orthopedist ben ik weer helemaal goedgekeurd; ik kreeg een waarderende grijns toen hij de lengte van mijn benen mat, 'ja, even lang', net of ik daarvoor gezorgd had, ze daarna stevig uit elkaar trok, rekte en boog, 'mooi, hoor! krachtig en soepel!' Dat zal ik doorgeven aan de fysiotherapeut, is die ook weer blij. Laatste bezoek!
Ik zal de resultaten van het het wetenschappelijk onderzoek naar 'Nieuwe heup met grote kop bij 75-jarigen' wel flink opvijzelen!
Dit was de eerste extra controle, begin april de tweede. Wat hebben generaties vr ons pijn geleden aan versleten heupen! Ik hoor wel eens zeggen, dat mensen toen niet eens oud genoeg werden voor versleten heupen, maar die mensen vergeten dan, dat er toen veel zwaardere eisen aan het lichaam werden gesteld. Ik herinner me nog heel goed mensen die letterlijk krom liepen van de pijn.

27 december
Mooie dagen in Duitsland gehad. Carla was behoorlijk verrast door onze onverwachte komst. Vanuit de auto gebeld: kunnen we even komen koffiedrinken?
Ze had op twee rustige dagen gerekend en nu kreeg ze drie man op bezoek! Maar na het logische even schrikken: o nee toch!! vond ze het heel fijn. We konden blijven slapen, hadden lekker eten, wijn en andere dingen meegenomen, plus twee grote honden, ( nee, niet om op te eten, of eigenlijk ook weer wl!) 
We konden fantastisch wandelen, ik zeker drie kwartier alleen met Carla, Carla met de anderen een paar keer anderhalf uur. Schitterend!
Voor mij was het een fijne verrassing dat Marieke en Ton me meevroegen. Het was ook heerlijk dat het weer zo meewerkte, gistermorgen scheen zelfs de zon.  
Daar gaan ze!  De verraste gastvrouw

Maandag 26 december
Zondag 25 december  Kerstmis
Vandaag en morgen heb ik vrij van mijzelf, daarom een klein berichtje tussendoor:

Jonge, artistieke en tamelijk avontuurlijke Nederlandse vrouw ontmoet een beetje vreemde Engelsman, niet onbemiddeld. Hij koopt een klein jacht, zij komt aan boord en samen bevaren ze de zeen en rivieren van Europa. Na tien jaar gaat zij de kombuis wel een erg kleine leefruimte vinden. Ze verkopen de boot, kopen een camper en kijken uit naar een huis op een mooie en warme plek om te wonen. Ze veren naar en rijden over eilanden in de Middellandse Zee, stranden op een Grieks eilandje dicht bij de Turkse kust en vinden daar op de heuvel hun droomhuis. Als het bijna af en ingericht is, stort hij zich met de auto van de rotsen in zee. Einde verhaal.
Nee.
Zij begint een nieuw leven, alleen. Wil daar graag blijven wonen, maar heeft niet veel geld. Wat ze heeft steekt ze in het huis, verbouwt de oude waterkelders onder het huis tot gastenkamers, behangt, schildert en stoffeert, legt een terras aan, plant schaduwdruiven, en gaat een groot deel van het jaar gasten de mooiste vakantie van hun leven bezorgen. Ze pakt ook haar schilderwerk weer op, geeft lessen en verkoopt veel aan passagiers van cruiseschepen die op het nabijgelegen grotere eiland aanleggen. 's Winters gaat ze een paar weken naar Nederland, bezoekt familie en vrienden, en gaat dan weer met nieuwe ideen, n een volle reserveringslijst met interessante mensen terug naar haar eiland.
Ik vroeg aan degene die dit vertelde, of ze alleen woonde, of ze geen vriend had. O, ja, heel veel! Ze is heel aantrekkelijk. Maar ze bindt zich niet meer. Woont alleen. Al meer dan tien jaar. Ze is een oude vriendin van ons, we kennen haar al van voor de Engelsman, gaan er geregeld heen.

Lijkt me een interessant mens!

24 december
Fazant is er weer en loopt een beetje onwennig rond. Het kan natuurlijk ook gewoon een nieuwe zijn, omdat deze na elke drie stappen om zich heen speurt of  al een andere deze wei met bosrand beheert. Misschien lijkt het hem hier wel wat, want hij haast zich niet, loopt kalm recht door de wei naar de beek. Ik sluip voorzichtig achterlangs de schoppe en zie dat hij boven op de bladerhoop die op de hoge oever ligt, staat te peinzen: zal ik een slokje gaan drinken daar beneden, of zal ik naar het bos aan de overkant vliegen. Even denken. 't Komt zo wel...momentje....
Ik kijk naar zijn trage denken en word daar in de motregen behoorlijk nat van, mijn voeten voelen onnatuurlijk koud, die worden ook nat. Vind ik dit leuk? Denk het niet. Dat stomme dier doet maar wat hij niet laten kan, ik ga naar binnen, een beker warme chocola maken.  
Terwijl ik met droge sokken aan met kleine slokjes drink, overdenk ik een beetje m'n dagbesteding.  Was dit gluur half uur een verloren half uur? Had ik niet wat nuttigers kunnen doen? Mijn innerlijke stem zegt overduidelijk: dit was een hartstikke leuk halfuur. Supernuttig. Veel leuker dan mijn lakenkastje opruimen, wat ik eigenlijk van plan was. Dat is trouwens vl te laag voor me. Mag niet van de dokter!  

23 december
Kwaad zit Ludwig achter z'n piano te werken aan een nieuwe pianosonate. Hij verrekt  van de pijn in zijn schouder. Dat heeft hij al maanden, sinds de dag dat die lummel uit Holland hem kwam storen. Eigenlijk was het zijn eigen schuld, had hij zich maar niet zo kwaad moeten maken, zelf had hij in Holland ook wel fouten gemaakt, maar hij moest nu door die pijn in z'n linker schouder en arm elke dag denken aan wat deze vlerk hem geleverd had.
Ja, en wat was er nou eigenlijk gebeurd. Iedereen wist dat hij total taub geworden was en dat hij door gebarentaal, het leitje en liplezen zo'n beetje kon communiceren. En wat zegt die slungel, die schavuit, uit Holland? Ja, hij had het prima van zijn lippen kunnen lezen: '....tut mir so leid das du doof geworden bist.'
Zo'n snotjoch, zo'n bleekscheet van hooguit dertig, zegt 'du' tegen hm, Ludwig VON Beethoven!!! Dat was wel het toppunt van onbeschoftheid, maar dat hij hem ook nog zei, dat hij 'doof' was, dat deed de deur dicht.
Nou goed, later had iemand hem verteld, dat dat woord 'taub' betekende, maar toen was het al te laat. Ws de deur maar dicht geweest, dan was dit niet gebeurd, maar nu was hij met zijn kwaaie kop de trap op gestormd en tegen de openstaande kastdeur op de overloop aan gelopen en niet zo zachtjes ook! Hij was bijna van de trap af gedonderd.
De dokter had hem gezegd dat ie z'n arm moest ontzien, zeker nu met die waterzucht, maar hoe kon hij... ach laat ook maar. Het kwam er op neer dat hij nu vooral zijn rechterhand gebruikte.
Zijn kwaadheid over het gebeurde zakte weg en hij ging geconcentreerd verder met de sonate, ja, die werd goed, vooral het tweede deel met de hoge tremolo's! Hij dacht dat hij dat deel Arietta zou noemen.

Bovenstaand kijkje in het leven van de beroemde componist poogt een andere verklaring te geven voor het deze week bekend geworden verschijnsel van de grotere aantallen hoge noten, die voorkomen in het werk dat geschreven is nadat hij volslagen doof geworden was.
Hij componeerde niet met geheugenklanken, zoals de wetenschapper vorige week beweerde, maar met een zere linkerarm. 
Nee, wetenschappers, niks te danken. Graag gedaan!

22 december, winter!
M'n buurmeisje van 12 brengt me een kerstkaart van haar vader en moeder. De tweede! Vorige week haalde ik het bestelde vlees bij haar vader op. De vorige keer dat hij koetjes geslacht had, was het vlees prima, eersteklas; die koetjes lopen altijd buiten, ik ken ze, (knde ze). Hun moeders hebben nog echte hoorns!En toen kreeg ik de mooi geschreven rste kaart mee.
De brengster heeft even tijd. Ik eet mijn boterham op, zij krijgt chocomel met een rietje en we kletsen gezellig over school, over de organisatie van het kerstfeest daar, over de populaire meisjes die altijd heel snel en om het hardst roepen wat er gedaan moet worden, en over wat zij en haar vriendinnetje bedacht hebben. Volgens haar was hun idee over de placemats beter dan dat van die populaire meisjes. En toen zei ze heel wijs: 'Je moet ook bedenken wat de consequenties zijn en je conclusies trekken!'  Nou, dat is voor een 12-jarige die in groep 8 zit niet mis!
Dan gaat ze naar huis, want ze moet een samenvatting in 20 zinnen maken van een tekst. Ik zei, dat wij vroeger vragen bij teksten moesten beantwoorden. Dat hadden ze op school al gedaan, zei ze, maar de samenvatting moest thuis.
Het lijkt me pittig onderwijs daar. Haar school, die in onze buurtschap staat, was eind jaren vijftig begin jaren zestig meen ik, de proeftuin van kinderpsycholoog prof. Wilhelmina Bladergroen uit Groningen. Dat werkt misschien nog na.   

21 december
Misschien heb ik niet goed genoeg gekeken, maar ik kon in de weekkranten niks vinden over de bekroonde knieperkes van Jo. Het zou ook wel een hl snelle berichtgeving geweest zijn. Volgende week staat het er natuurlijk in.

Nog 2x naar fysio. Ik ben bijna sterk genoeg. Tijdens de kwartiertjes lopen op de band en fietsen op de fiets, hebben Hans en ik veel gepraat (ik loop en fiets, geen misverstand s.v.p.) Vandaag over de uitbreiding van de praktijk met een veel grotere sportzaal en nog meer specialisaties. Een vorige keer vertelde hij over de schoonmaakster, die jarenlang de praktijkruimtes schoongemaakt had en met pensioen was gegaan. Heel jammer! Het is zeer secuur werken in een gezondheidscentrum en zij zag wat er gedaan moest worden.
Ik weet nu precies hoe fijn dat laatste is!

20 december
Schnee von heute
Foto gemaakt 00 u18, sneeuw op de laatste restjes verdroogde druiven.
 
Dit jaar stuur ik veel minder kaarten dan andere jaren, omdat ik mijn vriendinnen die in de buurt wonen, ga opbellen. Ik had al een stel kaarten weggestuurd voor ik op het idee kwam, dat bellen eigenlijk leuker is dan kaarten heen en weer sturen. Toevallig (?) hebben mijn vrouwelijke kennissen op een enkeling na geen sjoege van mailen en internetten, ze vinden er niks aan en dat weten ze heel, heel zeker, hoewel ze het nauwelijks of nooit geprobeerd hebben. Vrouwen boven de zeventig! Beatrixen! Ze zeggen ook wel dat ze geen zin hebben om met hun man om de computer te vechten, anders zouden ze het wel gaan leren. Geleuf ie't?  Mailen kan ik ze dus niet.
Maar kaarten uitzoeken, postzegels kopen, adressen verzamelen, schrijven, naar de brievenbus rijden, het kost veel tijd, dan kun je ze zeker zo snel bellen. Dacht ik. En zo ging het:

De eerste
is net terug van een reis naar Spanje en is blij met mijn telefoontje. Het was een prachtige reis, en net zomer, 20 graden elke dag! Mooie en interessante excursies gemaakt, Granada, Alhambra o.a., ze vertelt enthousiast.
Was je in het Generalife? Nee, we hadden al een uur in de rij gestaan voor het Alhambra en voor de tuinen waren we te moe. Ze kent ze wel, was er eens op een voorjaarsvakantie.
We praten er enthousiast over, kennen een paar dezelfde plekken, we waren er ook in het voorjaar. Daarna nemen we de feestdagen, de familie, onze lichamelijke en geestelijke ongemakken door en dan duurt zo'n gesprek gauw 40 minuten. Maar het is heel gezellig en vandaag zal ik haar kerstkaart wel krijgen.

En de tweede
gaat de hele week naar haar dochter, die gauw vakantie heeft en tussen Kerst en Nieuwjaar jarig is. We praten z vijf minuten over hoe het als jong kind is om in de vakantie jarig te zijn, de voors en de tegens. We maken plannen om binnenkort weer eens te gaan wandelen, misschien kan ik in 2012 wel weer een uur lopen. Daarna nemen we de feestdagen, onze lichamelijke en geestelijke ongemakken door, ik zoek op, hoe laat het interessante 'Breingeheimen, het oudere brein' op tv was zondagavond, want in haar gids staat het niet, zegt ze, o ja tch! Als ze het kan vinden zal ze op Uitzending gemist kijken, heel erg bedankt!
Dit echt gezellige gesprek duurde maar 30 minuten en ze heeft net de kaart aan mij gepost, zegt ze nog.

En dan nog de derde:
Het heel gezellige gesprek duurde ook 30 minuten. We praatten vooral over lekker eten, feestjes, aangenaam gezelschap, lachen, kleinkinderen, bloedneuzen en schilderen. Bij haar gaat het niet over lichamelijke ongemakken, want die heeft ze, hoopt ze, overwonnen. Aan geestelijke ongemakken doet ze niet, ze is er veel te druk voor.
Misschien gaat kaarten schrijven sneller, maar bellen is leuker. Intiemer. Ik word er helemaal blij van.

19 december
dit lijkt weer een echte beek

Zo ziet de beek in het Bnnink er vandaag uit. Hij heeft weer water en dat stroomt ook nog eens hard. Zoals het hoort.

Jo had een mooi verhaal. In de krant had een advertentie gestaan van een zaak voor witgoed en electronica met de oproep om knieperkes te bakken en die voor een wedstrijd in te sturen. De prijzen waren een paar huishoudelijke artikelen en een ding 'ik wet neet wat dat is, androt of zo iets zei ze, maar het kost een paar honderd euro en ie kunt er ook foto's met maken.'
Haar kleindochter van 14 was namelijk bij haar gekomen om te vragen of zij er een paar in mocht leveren. Jo gaf haar in een zakje een stuk of tien knieperkes mee, ze had er al 300 gebakken, dus die paar konden er wel af, en M. leverde ze in. Ze had er netjes bijgezegd dat niet zij, maar haar oma die gebakken had.
Gisteren belde M. oma op: ze was gebeld door de zaak, de jury waaronder een echte banketbakker, had de knieperkes van oma de beste gevonden van 57 inzendingen.
M. mocht een prijs uitzoeken en wilde wel heel graag 'zo'n ding waor a'j ok met kunt fotograferen' zei Jo, 'en telefoneren! 't is toch wat! Ik was zelf wal an een ni'j iezer too, maor dat kan'k ok zelf wal kopen.'
Ik zeg dat ze nu als grote winnaar met een mooi stukje in de krant komt. 'Nee toch!!  Ze wet jo gaar neet hoo'k heete!' 
Morgen verschijnt de krant en volgende week dinsdag. De berichtgeving loopt wel eens achter in drukke tijden. Ik gun haar echt een mooie vermelding!

Zondag 18 december
Abulilon met knoppen

Het is nog steeds geen winter en dat zie je buiten aan de planten. Van de potplanten bloeien nog de margriet en de abutilon  (er zitten ook nog knoppen in), aan de planten in de bak zitten nog blauwe bloemetjes en in het gras bloeien madeliefjes. De beek is eindelijk weer een echte beek, het water staat zelfs behoorlijk hoog, de hoogste stand van dit jaar.

Je hebt het misschien ook wel eens meegemaakt: bij bepaalde muziek krijg je een koud gevoel langs je ruggegraat of je krijgt kippevel op je armen. Ik dacht altijd dat de  muziek via je oren en je hersens in je zenuwstelsel terechtkomt, waardoor je dan rillingen krijgt. Het kan kennelijk ook anders, zonder oren.
Ik kwam op de website van een vrouw van 46 uit Schotland, die nog maar een paar procent gehoor heeft en die de eerste en enige solo- percussionist is op de wereld. Tot haar twaalfde heeft ze kunnen horen, maar van haar achtste af ging haar gehoor al achteruit tot minder dan 20 %. Nu is ze praktisch helemaal doof. Het voordeel van kunnen horen in je jeugd is natuurlijk wel dat je goed kunt spreken. Dat kan ze perfect, en ze kan perfect liplezen.
Ze bespeelt 60 verschillende percussie-instrumenten. Die komen uit de hele wereld n ze maakt ze zelf ook. Ze heeft er 1800 in haar huis bij Cambridge!
Componisten hebben voor haar al meer dan honderd werken geschreven, er bestond nog niets voor solo. Er is ook een Nederlander die voor haar geschreven heeft: Jacob ter Veldhuis, of JacobTV. Zijn stuk Barracuda Concerto wordt op 10 november 2012 in Leicester gespeeld. 't Is maar dat je dat alvast weet. Ze treedt over de hele wereld op, het komend jaar in Nieuw-Zeeland, Taiwan, Canada en Amerika, Zwitserland,  Itali, Hongarije, Singapore, Frankrijk, Rusland, Oostenrijk, Guernsey en Engeland natuurlijk. 
Ze heet Evelyn Glennie. Sinds 2007 is ze Dame Evelyn Glennie. Ze doet nog veel meer dan optreden, ze coacht ook musici in privsessies van een halve dag, geeft lezingen en ontwerpt sieraden. De lijst van awards die ze sinds haar 19e gekregen heeft, is lang, 86 inmiddels.
Ik begon met kippevel. Zij probeert uit te leggen hoe muziek bij haar binnenkomt via trillingen die ze met haar hele lichaam voelt en kan interpreteren. Dat heeft ze niet alleen als ze solo speelt, maar ook als ze met een groot orkest speelt of met een rockband. Ze heeft n groot doel in haar leven en dat is: mensen leren hun lichaam te gebruiken als een klankkast. Leer 'luisteren' met het hele lichaam, ja, ook met je blote voeten. Evelyn speelt op blote voeten.
Als ik kippevel of rillingen krijg bij het luisteren naar muziek, dan luister ik misschien wel gedeeltelijk met m'n lichaam(?) en niet alleen met m'n oren. Who knows.
Klik hier voor haar website.  

17 december
Het wordt voor de geregelde bezoeker misschien wel saai, maar toch wil ik hier noteren wat me aanspreekt, ook al is dat een paar keer hetzelfde: de vogeltrek. Die geeft me een ontroering die ik zelf ook wel een beetje overdreven vind, maar het zien van heel hoog vliegende kraanvogels, nauwelijks te zien, die met noordenwind pal achter supersnel en vandaag roepend: midi midi! recht boven m'n hoofd over vliegen, is voor mij n van de mooiste verschijnselen in de natuur. Ik moet met m'n rug tegen het windscherm leunen, anders zou ik door het recht omhoog kijken m'n evenwicht verliezen.
In de herfst hoor je vooral die i-klanken van de jongen. Die trekken voor de eerste keer mee. Ze gaan waarschijnlijk niet naar de Midi, maar naar het Lac du Der - Chantecoq, als er geen strenge winter komt tenminste, dan trekken ze verder naar het zuiden, naar Spanje of Afrika.  Het Lac du Der is een paradijs voor vogels. Het meer is een stuwmeer dat de Marne reguleert en het is pas sinds 1974 helemaal af, dus net zo oud als het Hilgelo ongeveer, maar veel en veel groter, 4800 ha. Drie dorpen kwamen daarbij onder water te staan, o.a. Chantecoq. Er zijn daar nog veel meer plassen en ook grote eikenbossen. De naam Der is waarschijnlijk de naam voor 'eik' in het Keltisch geweest. Je rijdt er in 1 dag heen vanuit Nederland. Het is een schitterend gebied, zomers wel druk, maar in de herfst rustig.     

16 december
Vanmorgen hoorde ik weer zo'n bijzonder verhaal van A.L.Snijders over een vriend van hem al vanuit de provotijd, 1965-'67, Sjoerd Wartena. Die Sjoerd heeft deze week een grote culturele prijs gekregen in Frankrijk voor zijn verdiensten voor de landbouw. Hij trok begin jaren '70 naar een bijna verlaten dorpje op de Causses in Frankrijk en begon een geitenboerderij. Later richtte hij Terre de Liens op en startte in afgelegen streken in Frankrijk bioboerderijen door via het uitgeven van aandelen grond te kopen en die uit te geven aan jonge mensen. Nu is hij bezig om grondeigenaren die geen opvolgers hebben te verenigen in een stichting die tot doel heeft projectontwikkelaars in zo'n geval geen kans te geven.
Hij vergelijkt de landbouwmethoden van nu, waar boeren n gewas verbouwen op 150 hectare en de oogst op de stoep van de fabriek afleveren, met de kennis en de vaardigheden die de boeren een eeuw geleden hadden. Die konden alles, verschillende diersoorten houden, verschillende gewassen telen, timmeren, metselen, gereedschap maken en herstellen, enz. Die mensen waren in wezen veel veelzijdiger ontwikkeld dan de boeren met hun eenzijdige bedrijven nu.
Luister op deze website hier naar een VPRO radio-uitzending waarin hij over zijn filosofie vertelt. Ook op deze Franstalige website hier  staat heel veel informatie.

15 december
Op het ogenblik lees ik een boek over Winterswijk in de oorlog, 'De barst in de deur'. Het is geschreven door Henk Krosenbrink en gaat over een gezin in een van de buurtschappen waarin de vader en de dochter lid van de partij zijn, NSB-lid dus, de zoon fel tegen is en de moeder probeert de ruzies tussen haar kinderen te sussen, terwijl ze ook nog eens haar man niet te veel wil afvallen.
Er waren veel NSB-ers in Winterswijk. Vooral veel boeren werden lid, omdat de zeer goede en populaire veearts Bos midden jaren '30 zei dat de boeren in Duitsland het veel beter hadden gekregen nu er een sterk regime aan de macht was en dat het een zegen zou zijn als het in Nederland ook zo zou gaan. Ja, heel Europa zou op dezelfde manier geregeerd moeten worden, dan werd het een paradijs.
Winterswijk is aan drie zijden ingesloten door Duitsland en van oudsher waren er familie- en vriendschapsbanden over de grens heen. Als dan ook nog iemand die geleerd heeft en die vertrouwd wordt, zegt dat zoveel mogelijk mensen lid moeten worden, dan ga je gauwer overstag.    
De zoon in het boek gaat naar de kweekschool en emigreert eind jaren '40 om verschillende redenen naar Amerika. Daar begint hij een accountantsbureau en sticht een gezin. Als zijn vrouw overlijdt, doet hij de zaak over aan z'n kinderen en gaat nog eens terug naar zijn geboortedorp om naspeuringen te doen naar het verleden. Hij heeft dan al veertig jaar in Amerika gewoond.  
Korte beschrijvingen uit het nu worden afgewisseld met lange flashbacks. 
Voor mij is veel herkenbaar, o.a. door een vergelijkbaar gezin dat in die tijd tegenover ons woonde. Daar waren de ouders lid van de NSB, maar de twee jongvolwassen zoons oranjegezind. Hoe leef je dan als gezin.

14 december
wie produceerde dit?

Op 18 juli stuurde ik deze foto naar natuurkenner Gerrit Jansen van de Gelderlander, omdat ik geen idee had wie of wat deze drol gedraaid had. Ik vertelde erbij dat we in het buitengebied wonen en dat de drol op het stoepje achter het huis lag. Ik suggereerde een verwilderde kat, maar hij zou het wel precies weten.
Hij moest daar lang over nadenken, eergisteren kreeg ik antwoord: 

De uitwerpselen zijn volgens mij van een bunzing; hoewel die ze niet vaak open en bloot op een stoep deponeert. Gezien het formaat sluit ik zelfs een vos niet uit. In ieder geval een vleeseter, gezien het puntje en de vele haren. Vriendelijke groeten, Gerrit Jansen

Hoewel ik het aardig vindt dat hij antwoordt, ben ik wel een beetje teleurgesteld. Een vossendrol heeft in 95 van de 100 keer een sierlijk puntje en ligt op een verhoginkje. 
Die van een bunzing is kleiner
. Dat staat heel duidelijk in het diersporenboek.
Ik hoopte op iets spectaculairs als een wolf of een beer, maar Gerrit zag de duidelijk niet zitten.

13 december
Ik las in de Weekkrant iets wat me aansprak. Henk Spaan schreef in zijn column over de Corsicaanse Keuken en over een in Frankrijk verschenen kookboek dat daarover ging. Maar eigenlijk wilde Spaan daar niet over schrijven, eigenlijk ging het om Wereldroem. Ik noteer een stukje tekst:
'En dan plotseling op bladzijde 27 in het obscure Franse kookboek dit citaat van de hotelier Jean-Toussaint Canarelli, een Corsicaans icoon van een jaar of zestig: "Ik denk nooit aan de toekomst, volgens de theorie van Harry Mulisch hebben we allemaal een absolute leeftijd. Sommige mensen zijn hun hele leven vijftig of zestig. Ik ben altijd dertig."
Zomaar een citaat van Harry Mulisch in een kookboek, zonder enige nadere duiding van zijn identiteit. Dat is de essentie van wereldroem.' Tot zover Spaan.

Ik heb ook heel vaak het gevoel veel jonger te zijn dan ik ben. Van binnen ben ik vijfendertig. Zo oud/jong was ik namelijk toen we hier gingen wonen.  De gevoelens van toen, de opluchting, het avontuurlijke, de ruimte, het nieuwe begin, dat gaf  allemaal enorm veel positieve energie.
Dat energieke gevoel is er nog steeds, maar het lijf werkt niet altijd mee om het te laten doen wat ik voor hem bedacht heb. (Mijn lijf is redelijk vrouwelijk, maar taalkundig is het onzijdig. Ik zou veel liever zeggen, wat ik voor haar bedacht heb!) 
En welke weg heeft de uitspraak van Mulisch afgelegd? Mulisch' boeken zijn veel vertaald, maar heeft een Corsicaanse superkok tijd om te lezen? Ik zou wel willen weten, hoe hij aan die uitspraak komt.
Ik keek even op Internet en zag op een Franse site dat de Hotelier in 2009 al een zeventigjarige was en die hebben wel tijd om te lezen!

12 december
Op zolder de 9e muis in 8 dagen gevangen. Vorig jaar legde ik ze in de diepvries om ze aan de steenuilen te kunnen voeren in barre tijden. Maar aangezien er geen uilen in de nieuwe kast kwamen, verdwenen ze later in de groencontainer. Nu gooi ik ze gewoon buiten op het gras en binnen een paar uur zijn ze weg. Gisteren zag ik een havik uit de lijsterbes 'vallen', vlak boven de grond spreidde hij zijn vleugels en had wat gevangen. Kon niet zien wat hij had, hij vloog naar de dennen. Ik denk dat hij ook wel een lekker jong vers dood muisje lust. 
 
Mooie morgen gehad bij Met dialect op de koffie. Het gaat natuurlijk om de voordracht van 'eigen' verhalen, maar het gedoe eromheen vind ik zeker zo leuk, zoals elke keer weer het gehannes met de microfoon of de geluidsinstallatie, die al zeker 25 jaar niet vervangen is.
Het publiek bestaat uit mensen van boven de zestig met een hoog boven de zeventig gehalte, die elkaar voor een groot deel kennen, want ze zijn gehecht aan de taal, aan de locatie, aan de gesprekken in de pauze en de pannenkoek na afloop.
Gisteren was het leukste, hoewel het meest storende, de veel te late binnenkomst van een echtpaar. Het eerste verhaal liep al naar het einde.
Een dienster ging naar die mensen toe toen ze een tafeltje vooraan gevonden hadden en er ontstond een discussie, die fluisterend begon, maar steeds luider werd tot gewone praatsterkte. Ze moesten toegang betalen, maar konden dat niet, want er was niemand om aan te betalen. (De kassier zat allang ergens in de zaal en had ook de koffiekaartjes in zijn zak.)  Ze wilden koffie, maar wilden er niet voor betalen, omdat het bij de toegangsprijs in zat.  Dat schoot dus niet op. Er volgde een gerriteerde herhaling van zetten. 
De clou van het verhaal dat voorgelezen werd, bleek uit n zinnetje te bestaan, dat nu in de omgeving van het voorste tafeltje volledig de mist inging.
Gelukkig haakte de volgende spreker op het vorige verhaal in en herhaalde het zinnetje: 'De mensen vinden er wel wat op!' 

Agendapunt voor de volgende bestuursvergadering?

Zondag 11 december
Gisteren om kwart voor vijf belde Marieke: Er is een maansverduistering aan de gang, op 20 graden boven de horizon! Ik rende met mijn camera naar buiten, niks te zien. Ja, genoeg te zien: het oranje licht van de westelijke hemel weerkaatste prachtig tegen de donkere wolken in het oosten waarachter de onzichtbare volle maan opkwam. Recht boven me was het volkomen helder! Ik wachtte buiten een tijdje, maar steeds kwamen er nieuwe wolken aan en ik kreeg het koud in mijn vest. Ik ging even naar binnen om op te warmen, schoot een jas aan, en probeerde opnieuw de maan te spotten. Nee, nieuwe en nu inmiddels donkere  wolkenflarden schoven er steeds voor.
De maan is al weer vol ..  als de zon allang onder is (rond zes uur)
Ik gaf het op en liep naar binnen om de gordijnen dicht te doen. Bij het laatste gordijn zag ik de maan! Ik snel weer naar buiten. Achter het bos zag ik hem wel, maar door de takken kon ik niet zien of hij nog een stukje verduisterd was. Toch maakte ik een paar foto's, voor het idee.
In de verte hoorde ik vreemde geluiden, natuurlijk, het midwinterhoorn blazen!! Deze keer prachtig te horen, de wind kwam precies van die kant. De westelijke hemel was nog een beetje oranje, achter mijn rug stond de volle maan, recht voor me klonk 'de olde roope', en als er geen auto's langs hadden gereden, dan had het zomaar een paar honderd jaar terug kunnen zijn.
Ik kreeg weer even de bijbehorende rillingen over m'n rug, nee niet van kou, maar van voelen dat je meeglijdt of terugglijdt in de tijd, je toekomst wordt al zo snel verleden. Wat weet je nog van de mensen die de roope honderden jaren geleden ook hoorden bij volle maan met maansverduistering? Bijgelovige mensen zullen toen zo'n belevenis vast wel indrukwekkend en spannend gevonden hebben. Zouden ze er ook van in een melancholieke stemming gekomen zijn, zoals ik?

Zometeen ga ik naar Erve Kots. Ons dialect, de mooderspraoke, past goed bij olde roope en volle mne.

10 december
Ik was weer op eigen benen, op eigen wielen liever gezegd, naar Deventer gegaan. Als je een tijdje minder mobiel bent geweest is zo'n ritje bijzonder fijn. Er was heel wat te zien: tussen Groenlo en Ruurlo stonden weilanden en kale akkers onder water. Het is daar voormalig moerasland, 'brook' heet dat hier. Groenlo en Ruurlo liggen hoger en werden versterkte plaatsen, G. een vesting en R. een kasteel. Napoleon liet een dijk aanleggen tussen de beide plaatsen. Halverwege bouwde een ondernemer een caf, dat nu eens niet de naam Halfweg kreeg, maar als Brook Mentink bekend staat.

Riet had weer een heerlijke lunch klaargemaakt, we praatten bij, bekeken van boven de werkzaamheden aan het nieuwe park dat achter haar flat wordt aangelegd, de drie kikkerpoelen, de verlegde en verbrede wetering, de vistrap, de fietspaden in wording, en het water dat het geheel op brookland liet lijken. Dapper werkten mini-toys vrachtwagentjes en kraantjes zich door de blubber.
We liepen door het 'oude' park aan de voorkant naar de wijkbibliotheek, een lichte en gezellige plek om even te gaan zitten en thee te drinken. Geen automaat met heet water, nee, aardige en attente bediening. Er werken mensen die anders moeilijk een baan kunnen vinden. Wij werden bediend door een knap en slim doofstom meisje van een jaar of 18. Een mooie omgeving om te werken!
Op de wandeling terug hadden we goed zicht op de eerste kerstversieringen
Vliegende herten?  Uit   Warme thuiskomst  en Thuis

Weer thuis deed ik de lampen in de kamer aan en maakte van buiten een paar foto's. Daarna benen hoog en een glaasje port. Wie doet je wat! 

9 december
Je zult dat toch maar voor je ogen zien gebeuren: Er komen twee glinsterende stipjes, die afsteken tegen de blauwe lucht, heel hoog naast elkaar recht in jouw richting vliegen, onhoorbaar nog. Een veel lager vliegend groot toestel vliegt in de richting van die twee, die inmiddels goed te onderscheiden zijn. Dan klinkt er een ontzettend harde knal, die dreunt tegen de heuvels. De twee, kennelijk gevechtsvliegtuigen, zijn op weg naar het grote toestel, ze maken een grote bocht en gaan aan weerszijden van dat toestel vliegen in de richting waar ze vandaan kwamen. Dan zijn ze weg.
Op het Nieuws werd gezegd dat de politie vaak gebeld was over de knal. Die werd veroorzaakt door het door de geluidsbarrire breken van twee Belgische Starfighters die een onbekend toestel waarmee geen radiocontact te krijgen was, moesten onderscheppen. Dat toestel was 'verdwaald' en vloog buiten de vliegwegen.

Een oefening? Een echte bedreiging of de verklaring voor heel iets anders? Van 6-9 december is namelijk de grootste Boeing, de 747-400F op testvisite bij de luchthaven van Frankfurt am Main. Lufthansa heeft 20 toestellen besteld. In een vlucht van 9 uur vanaf Seattle zou hij vroeg in de middag van de 6e december landen, met aan boord 3 Lufthansa- en 2 Boeingpiloten. Ik kan me voorstellen dat zo'n toestel een feestelijke begeleiding krijgt het laatste stuk. 
Carla liep toevallig net buiten en had vol zicht op de hele manoeuvre. 'Ik ben misschien wel de enige die het  helemaal gezien heeft!'

8 december
Ik ga toch in mijn eentje nog eens bij die schuur van S. kijken. Er hing een heel aardig schilderijtje, voorstellend het interieur van een keuken met een doorkijkje naar een zijkamer met een drumstel. In de keuken is een man druk doende met de kinderen, 20 euro.
Misschien is het wel het werk van een bekende schilderes, het was gesigneerd, een vreemde naam, maar ik weet die niet meer. Stel dat het van een Russin is, die hier een paar jaar gewoond heeft en die nu in Rusland heel bekend is! Dat zou toch zo maar kunnen! Een rijke Rus telt er natuurlijk grif tien miljoen roebel voor neer! zo'n slordige 200.000 euro. Wat ik daar allemaal mee doen kan!
Zulke fantastische gedachten krijg ik nou altijd als ik naar Kunst of Kitsch gekeken heb.  

Even later denk ik dan aan de 2 vazen waar Jachman mee thuiskwam na de inboedelveiling van een grote villa in Lichtenvoorde. Ik vond ze naargeestig - als vazen dat kunnen zijn -  donkergroen met goud, werd er helemaal treurig van, wilde ze niet in huis hebben. Ze verhuisden niet mee.
Waar zijn ze nu???
Ik ga nooit meer naar K of K kijken!

7 december
Ooit schreef ik, dat ik tegen bakker Schreurs in de volle winkel zijn speculaasjes prees. Maar ik zei er toen lachend achteraan, dat ze weliswaar heerlijk zijn, maar dat ze bij ons niet op nr. 1 staan, want daar staan de speculaasjes van bakker Wissink uit Groenlo. Die zijn iets groter en vooral dunner. Schreurs kon het wel waarderen, hij lachte tenminste mee, en niet eens als een boer met kiespijn. Sportief van hem.
Rianne bracht van Sinterklaas heerlijke speculaasjes mee, ja, van bakker Wissink uit Groenlo. Ik vond het heel lief en attent van Sint!
We hebben samen de kast in de keuken die vol met kookboeken staat schoongemaakt en opgeruimd. Dat was in zeker drie jaar niet gebeurd. Veel stof op de boeken en een vettige kast. Stapels tijdschriften en uit de krant gescheurde recepten lagen achter de boeken, een puinzooi. 
Rianne stond op de hoge trap, gaf me de stapeltjes boeken aan, die ik afborstelde en uitzocht, terwijl zij de kast en de planken afboende. Zij zette ze er weer in en nu ziet het er picobello uit. Ik kan niet ver genoeg achteruit om de hele kast te laten zien, de planken beginnen boven de koelkast van tante Marie die als drankkast fungeert. Ze moest eens weten!  Zo krijg je echter wel een indruk van druk geweest zijn. Zie je hoe blinkend schoon de kastdeuren zijn? Ik ben zo trots of ik dat zelf gedaan heb!
de kookboekenkast

In de boekwinkel had ik een heel warme ontmoeting met Franse Annie en haar man Vincent. Zij was mijn collega Frans op de middelbare school, hij gaf wiskunde op een andere school. Ze zijn allebei uitgewerkt en reizen met hun camper van de Noordkaap tot Alanya en van de Baltische landen tot Marokko. Het is wel drie jaar geleden dat ik ze sprak. Dat was ergens achter in Huppel waar we elkaar op de fiets tegenkwamen en een hele tijd met zijn vieren bleven staan praten.
't Is echt genieten, zulke onverwachte ontmoetingen. Ze wonen niet hier, dus is de kans op zo'n ontmoeting klein.

6 december
Lezen in bed? Nee, ik doe het bijna nooit, alleen als ik niet in slaap kan komen, zoals gisteravond. RadioGelderland/Radio1 aan, mooie muziek als achtergrond. Ineens hoor ik om 5 voor 1 iemand praten: 'Hier Ewald, ik ben er weer, hoe is het bij jullie? Nog geen slaap? Ik moet zo, maar het rode lampje brandt.' Aan de andere kant van de lijn wordt iets gezegd, maar ik kan het niet verstaan.  Ewald weer:' Waar is dat van? .....   o, van 54? Dat is radio vier,  daar is zeker niemand meer. Is er ook geen bewaker die de schaak naar beneden kan schuiven naar groen?'  Hij rochelt eens flink, schraapt zijn keel en begint het nieuws te lezen.  'Hier is het nieuws met Ewald de Jong ..............'  De muziek van radio vier klinkt tijdens het lezen hard door zijn tekst heen, zodat je Ewald bijna niet kunt verstaan. Na het nieuws meldt hij zich ( zonder muziek) weer af en vraagt of het rode lampje geen kwaad kan, dat brandt nog steeds. Nee, Rens meldt, dat dinges zegt dat er niks aan de hand is. 
Ik vind het wel spannend. 'k Zet de wekker op 5 voor 2 en ga weer luisteren. Ewald is er weer: 'Hoi, hoe is het bij jullie? Ja, toe maar, met wat te drinken en te eten blijven jullie wel wakker.'
Hij leest het nieuws met mooie muziek er dwars doorheen en meldt zich weer jolig en zonder muziek erdoorheen af.
Om 3, 4, en 5 uur gaat het ongeveer net zo. De jongens goed verstaanbaar dagzeggen, onverstaanbaar vanwege de muziek erdoorheen het nieuws lezen, goed verstaanbaar afmelden met een geintje: 'Niet inzakken, even de boel oppompen om wakker te blijven!'
Om 6 uur: 'Heeft er iemand gebeld dat het nieuws door de muziek heen gaat? Dat moet dan radio vier zijn!' Hij heeft nog steeds niet door dat alles wat hij buiten het nieuws om zegt, duidelijk te verstaan is.
Om half zeven is alles weer zoals het hoort.  Leuke nacht.  

5 december
Er staat weer een opdracht in een tweedehands boek, nu in dat wat ik zaterdag spontaan kocht. Omdat ik gelijk in de winkel al begon te lezen, en er thuis 's avonds mee verder ging, vergat ik helemaal dat ik een opdracht gezien had. Dit staat er in:
opdracht

Es soll uns nicht das Herz brechen.
Es heisst aber, dass eine wirkliche Liebe mt das schnste auf der Welt ist!
Hoffnung.
Alles Liebe zum Geburtstag
von Anette!
Mrz 2010

Je krijgt voor je verjaardag een boek dat gaat over een echtgenoot die plotseling gestorven is. Het boek heeft een opdracht. 
Ik lees er in dat de geliefde van ontvanger niet dood is, maar weg is gegaan; het sprookje is uit. Het maakt me wel heel nieuwsgierig naar de verhouding tussen Anette en die ontvanger, m/v.
Uns nicht das Herz brechen? Een veralgemenisering of een voorzetje, 'jouw maar ook mijn hart'?
Wat is nog meer 'das schnste auf der Welt' naast 'eine wirkliche Liebe'? Hoffnung?
Het verhaal achter 'Hoffnung' zou ik daarom ook wel heel graag kennen. Steekt Anette de ontvanger een riem onder het hart of is het een verzuchting die meer voor zichzelf bedoeld is....blijf hoop houden, Anette.
Heerlijk, een hele roman kun je hierover fantaseren. 

zondag 4 december
Ik heb weer zin om naar de dialectmorgen te gaan bij Erve Kots. Het is wel een jaar geleden dat ik er geweest ben en ik wil weer eens gaan kijken of er ook oude bekenden zijn.

Dat was lachen vanmorgen.
Carla belt: Was je al een heel eind wandelen?
Ik: Nee, ik was me aan het opknappen voor Erve Kots.
Carla: Ben je daar weer de enige?
( een vorige keer was ik er een week te vroeg naar toe gegaan)
Ik: Nee, hoor. 't Is echt vandaag!
(later bedacht ik, om voor alle zekerheid toch maar even de krant op te zoeken om het na te kijken. Verdomd,  het is pas volgende week!) Ik ga mooi wandelen!

Gisteren zag ik op de Duitse tv het onklaar maken van bommen die o.a. bij Neuwied gevonden zijn. Koblenz is vandaag aan de beurt. Wat een spanning voor de 45.000 mensen die hun huis uit moeten. 

3 december
De zon scheen uitbundig gisteren! Als extra feestelijk gebaar kreeg ik van Marieke het prachtige boek met reproducties van schilderijen die Vic Hulshof, Henry Wolters en Robert Jansen buiten maakten in de omgeving van Winterswijk. Ze had het besteld toen ik zelf niet naar de expositie kon in september/oktober. Het is genieten van bekende en onbekende plekken, van bekende maar onherkenbare plekken, van onbekende maar vertrouwde landschappen, boerderijen en doorkijkjes. Het boek verschijnt niet in een grote oplage! Ik heb nr. 15 van 20. De dubbele pagina's die de afdelingen scheiden, zijn voorzien van wel 50 fotootjes die gemaakt zijn tijdens het werk of erna.  Hef het glas broeders!   
De dag was al zo mooi begonnen, door de trek van kraanvogels. Toen ik in het dorp  bij de eerste winkel uit de auto stapte, hoorde ik ze al en telkens en telkens kwamen er nieuwe V's aan, hoog vliegend, en recht over het dorp. Het verbaasde me dat ik niemand omhoog zag kijken naar dit prachtige oeroude schouwspel. Alleen al tijdens het telkens lopen van de ene winkel naar de andere telde ik meer dan 20 grote V's van zo'n 25 tot 50 vogels.

Vandaag waren we (Jo en ik) op pad met Yvonne. De vierde vrouw had afgezegd. Met z'n drien hadden we het reuze gezellig ondanks de regen. Eerst zochten we de schuur van S. bij Steenderen. Die ligt aan een zeer slechte zandweg met enorme kuilen die nu vol water stonden. De deuren van de schuur met schatten waren dicht en toen we wilden parkeren en Yvonne de auto al maar vast in de terugwegstand zette, stond de baas, die door Jo tegen ons Malle Pietje genoemd werd, wantrouwend in de deur van zijn huisje toe te kijken.
Het bleek een allesbehalve malle man te zijn, meer iemand die na een brand in 1987 in 1990 opnieuw begonnen is, door een hersenbloeding(?) moeilijk praat, maar wel trots laat zien dat hij bezig is een museum in te richten.
De schuur was officieel gesloten, maar we mochten toch binnen komen. Hij ging ons voor en we bewonderden onder zijn uitleg de veelal stoffige kasten, lampen, motoren, schilderijen, kinderserviesjes, enz., waarover hij veel kon vertellen. Maar hoe van die chaos een museum te maken dat op 21 maart opengaat, lijkt ons onmogelijk. Hij was nu het dak aan het isoleren en hij had al een paar keurige hildes klaar, maar dat luchtwerk zorgt voor een hoeveelheid slijpsel en zaagsel, die ook weer overal afgepoetst moet worden.
Ik kocht 2 twee-delige eierdopjes nog in de originele verpakking voor 3.- samen, de anderen kochten niks. S. werd niet rijk van ons, maar ik had 't gevoel dat hij het bezoek toch wel leuk vond.  

In Bronkhorst dronken we na dit bijzondere bezoek koffie en aten we een aangeklede kop soep. Feestelijk. Wat nu? Naar huis? Nog lange niet! Wat dacht je!
We reden naar het volgende paradijs, de Kringloopwinkel in Doetinchem. Heel overzichtelijk ingedeeld en alles keurig schoon! Gedeeltelijk hetzelfde assortiment als bij S. maar het maakte een totaal andere indruk. Het was er druk. Mensen zochten naar (de laatste?)  sinterklaascadeautjes.
Ik kocht van Joan Didion (1934), The Year of Magical Thinking (uit 2005), maar dan in het Duits, Das Jahr magischen Denkens. Soms word je zomaar aangetrokken door een boek. Het was het eerste boek dat ik uit een enorme kast pakte. Toen ik het opensloeg, zag ik op de eerste pagina mijn eigen verjaardag staan.
Onder de naam 'Aantekeningen bij Verandering' sloeg Didion die dag op haar computer een bestand op met een paar zinnen die ze in de eerste dagen na het overlijden van haar man, een paar maanden daarvoor, geschreven had. Ik geloof in een soort gestuurde intutie of toevalligheid en ben benieuwd of dit boek me wat zegt.

Weer thuis dronken we bij mij koffie, daarna ging Yvonne de laatste hand aan het sinterklaasfeest leggen en praatten Jo en ik nog een uurtje verder over van alles en nog wat. Ja, ook weer over vroeger, dat weet je toch langzamerhand wel! Ze was blij met De barst in de deur van Krosenbrink! Tweedehands gekocht in Dokkum.

2 december
Even een potje zeuren.
Het grote campingverwijsbord waar eergisteren nog zo hard aan gesleuteld is om er 1 verwijzing af te halen en de andere op te schuiven, dat bord dus is nu helemaal met paal en betonnen voet uitgegraven en afgevoerd. Onder het bruine bordje op de nieuwe paal is inmiddels een ander bordje gemonteerd met de naam van camping twee en op de plaats van het weggehaalde bord staat nu een laag bordje met de beide huisnummers. Over een paar weken zullen de borden met de foute naam (n bij het bosje en n hier plus die aan de achterkant voor al die tegemoetkomende kampeerders) wel vernieuwd worden.
Wat een geklungel, wat een geldverspilling. Het geld dat de gemeente te kort komt, wordt grotendeels door de verhoogde OZB aangevuld. Makkelijk zat toch? 

Wat zouden die twee onnozele brugmuurtjes kosten? Op 16 mei zijn ze begonnen met het karwei en het werk is nog niet af, want n  groot betonblok bewaakt nog steeds n leuning. 
Leidje, erger je maar niet, ga een eindje wandelen, dan is je hoofd weer opgefrist en is het inmiddels zo hard gaan regenen dat je de brug en de borden niet meer ziet. Wat je niet ziet, is er niet. 
O ja, er staat ook weer een nog omgedraaid groot bord voor het huis, nu n met dreigend zwart op geel:  OMLEIDING.

Straks komt Marieke en dan schijnt hier weer de zon!

1 december
Nog even over het randje boven langs de muur van de kkkene.
Ab kende dat randje nog heel goed en wist ook hoe het aangebracht werd. Een lange strook papier met uitgestanste patronen werd boven langs de muur gehouden en dan ging men er met een kwast met verf overheen. Als je het papier weg haalde bleef er een sierrandje over.
Ik had gisteren een paar stukjes beschilderde kalk meegenomen naar Riki en Ab. Het gebaar werd gewaardeerd, maar dat was het dan ook. Hij had er niks mee, en ik nam ze weer mee naar huis.
Ik vond het goed van Ab dat hij gewoon zei dat hij er niks mee had, want toen wist ik zeker, dat we al behoorlijk 'eigen' waren geworden met elkaar. Hij hoefde niet te doen alsof. 


deze man moet de bom onschadelijk maken zondag
Carla vertelde gisteren:
Voor Koblenz, waar zij dichtbij woont, zijn het spannende dagen. Deze nazomer waren ze nog op de BUGA bij de Rijn, maar nu lijkt het in Koblenz oorlog. Een drie meter lange en 1,8 ton zware landmijn is door de lage waterstand in de Rijn aan de oppervlakte gekomen en moet 'entschrft' worden. Zondag worden alle mensen die binnen een cirkel van 2 km rond de bom wonen gevacueerd, ongeveer 45.000 mensen, de halve stad. Gisteren zijn ze al begonnen de bewoners van 2 ziekenhuizen, 7 bejaardencentra en een gevangenis te verhuizen. Het is een gigantische onderneming en kost honderdduizenden euro's.
In de Rijn legt men 350 enorme zandzakken om die grote bom heen en vervolgens pompt men het water binnen die cirkel van zakken weg om bij de bom te kunnen komen om hem onschadelijk te maken. De demontage schijnt uiterst gevaarlijk te zijn.
Er zijn deze week ook stroomafwaarts al meer bommen en nevelbommen gevonden, maar die zullen waarschijnlijk tot ontploffing worden gebracht. 

600 brandweerlieden, 330 politieagenten, veel soldaten, helpers en 300 ambulances worden ingezet, om 8 uur 's morgens gaat het Centraalstation dicht, de ICE-treinen rijden niet verder dan Mainz en Keulen, je kunt de stad dus maar beter mijden als je die kant op moet.

Spannende tv zondag!