Logarchief   terug  Home   verder

Logs november 2011

 


30 november
Wandrandje in brokjes 
Dit lijkt een raar soort scherfjes. Dat is het ook. Scherfjes witkalk met resten van een verfversiering. Toen de witkalk nog onder een laag behang op de muur zat, hadden we geen idee dat ook vroegere generaties het bovenste randje van die kalk versierden. Toen de muren van de kkkene door ons onder handen genomen werden, probeerden we een paar stukjes van het wandrandje te redden. Dit is het resultaat. Het patroon sluit niet aan, dat lukte door het afbrokkelen absoluut niet. De kleur van de verf is een beetje paarsbruin. Toch mooi om het nog in het echt te hebben gezien.
Ik zal Ab eens vragen of hij het nog als een muurrandje gekend heeft.

29 november
Er is gisteren weer een bord bijgekomen, de vierde handwijzer naar de klompenmakerij/camping. Van m'n keuken uit gezien dekt het vierde bord het derde af. Het vierde is een bruin bord dat de toerist wijst op een toeristisch aanlokkelijk object, in casu de klompenmakerij. ( Dit schreef ik maandagavond al)
Borden op maandag   en de borden op dinsdag

Vanmorgen ging ik met het verslag verder en omdat er meer zon was, wilde ik even een betere foto maken. Er was weer iemand in een oranje pak aan het sleutelen en ik wachtte tot hij weg was. 
Zoek de verschillen.
Behalve het verschil in belichting is er ook een aanwijzing verdwenen op de achterste paal, het witte bord met de naam ten Hagen is nu weggehaald en het nieuwe bruine bord vermeldt abusievelijk ten Hage.  Daar zal ten Hagen niet blij mee zijn. Ik denk dat iemand anders er wel blij mee is, de campinghouders zijn behalve verre familie van elkaar ook naaste buren en felle concurrenten. Zou het zo gegaan kunnen zijn: H! Een nieuw bord  van de klompenmaker erbij en nu dus 4x ten Hagen en wij maar 3x!! Dat pik ik niet!
Belt de gemeente.
Vandaag is er n aanwijzing weggehaald, goed zo! 3-3! lekker! en ng lekkerder: hun naam is verkeerd geschreven!

28 november
Zon, een beetje vorst, een schitterende dag.
De elegante kous die ik wil hebben i.p.v. die 3-dubbele dikke zwachtel is gearriveerd, en onder leiding van de huisarts ( nee, van zijn vrouw) ga ik die aantrekken. De 'nette' schoenen passen me weer.

Vanmiddag was Ties hier en na de thee hebben we gewandeld, ze doet het heel graag, maar het is even afwachten of dat vandaag lukt. Ze is 2 maanden ouder dan ik, ernstig ziek en de ene dag gaat het lopen beter dan de andere dag. We hebben afgesproken om het vaker te doen, misschien met een hapje eten, een kop soep of zo na afloop. De zon ging prachtig onder toen we langs het Hilgelo liepen en we werden er een beetje beschouwend van. Zo van aan alles komt een eind, en ja, ook het leven is eindig. Thuis hadden we het over zo lang mogelijk doorgaan met gewoon leven - zolang je nog leeft. Ik vertelde over Jachman, die terwijl hij doodziek was drie maand voor hij overleed nog door de rijbewijskeuring kwam. We bekeken de vergrote foto van de pasfoto, die hij toen liet maken.
Ties wil het precies zo doen. Ze is uitbehandeld, maar gaat door met wat ze normaal ook zou doen, wel langzamer, korter, minder vaak, maar wel echt leven zolang ze leeft.
Ik hoop dat ik ook zo sterk ben als ik zo ver ben.    

Zondag 27 november
Het was een mooie dag vandaag. Ik was bij M&M, die weer in Nederland zijn voor een paar maanden. Vanmorgen heb ik eerst door de tuin gestruind op zoek naar iets bloeiends, naar bessen en bottels om er een aardig bosje van te maken om mee te nemen. Ik had ook een winkelboeket gekocht, maar & M houdt van persoonlijke aandacht en ik vind struinen leuk, want dat geeft me nu nog een beetje een zomergevoel, en ik kon nog een aardig bosje maken van sedum, koekoeksbloemen, margrieten, takjes sneeuwbes, kamperfoelie, 1 roosje, en voor de stevigheid takjes klimop met nog onrijpe bessen. Al staat het maar 1 dag, het gaat om het idee. 

&M kan fantastisch koken! Ze had voor deze lunch
1. verschillende broodjes met gerookte zalm en daarbij een frisse appelsalade*
2. een kopje kippenbouillon*,
3. hartige broodjes, gebakken scampi's* met knoflook, zalige vissaus* en een vissalade*
4. cerises. flambes*. (* is zelfgemaakt).
We zijn allemaal dol op vis en aanverwant, we zaten in de open keuken en ik vond het een wonder om te zien hoe rustig &M de laatste hand aan het eten legde terwijl ze gewoon meepraatte. En geen spoor van paniek. Een vakvrouw.   

26 november
Bij de verongelijktheid die de benzinestations tonen omdat zij geen alcohol mogen verkopen en de wegrestaurants wel, mis ik in de discussie over gelijkheid n argument:  je hoeft niet naar een wegrestaurant, je mg naar binnen, maar bij de benzinestations met je naar binnen, in de meeste gevallen moet je binnen afrekenen en je bent genoodzaakt zo nu en dan te tanken....
Eigenlijk zijn de wegrestaurants dus in het nadeel ;-) 
( misschien is deze redenering al wel ergens te lezen/te horen, maar ik volg uiteraard niet alles)

25 november
Met Jootje van Slatman plannen gesmeed voor het dagje naar de schuur van S. Ik verklap z'n naam niet, want dan gaat iedereen erheen. We gaan met 4 vrouwen o.l.v. Yvonne, die aanbood om te rijden. Jo is er al vaker geweest en vindt het er fantastisch. Nu de vrienden waarmee ze altijd ging niet meer lang kunnen drentelen, zoekt ze vervangende drentelaars. Ik wil het graag eens meemaken. Ik drentel tegen die tijd vast al wel een uur. Dan kun je heel veel schuur zien. Je moet geen goede kleren aantrekken, want het is er van stoffig tot smerig. Spannend hoor.
Heeft hij dan geen vrouw, vroeg ik.
Dat wist ze niet zeker. Ze was er een keer geweest toen een keurige dame midden in de troep zat te breien.
Zo spannend is het bij Jan Stam ( mbh) niet.

24 november
't Is nog steeds genieten met zonder krukken. (Dat zei ik als kind, met zonder). Wat kan ik veel gewoon los, dus zonder blad, in m'n handen meenemen. Een beker chocola en de trommel vol beschuitjes, en dat ook nog eens met de krant onder m'n arm geklemd. Klein geluk.
Groot geluk!
En de echte Grolse, dikke, goed gevulde appelflappen die ik gisteren kreeg en die vandaag niet haalden? Die ik alle twee achter elkaar als late avondmaaltijd met mes en vork verorberde van een groot bord; klein of groot geluk?   Op het moment zelf was het groot geluk, maar nu ik het vrij kunnen bewegen en het appelflapgedoe bekijk, weet ik heel zeker, dat het klein geluk was.
Niet te versmaden, zo'n klein geluk! 

23 november
Drukke dag. Omdat ik al een paar dagen last had in mijn 'goede' been, beetje dik en rood, en het na 2 dagen asperines slikken niet slechter werd maar ook niet beter, ging ik vanmorgen maar eens naar de huisarts. Een ontsteking die gelukkig aan de oppervlakte zit waardoor die gebaat is bij inzwachtelen en waarvoor ik ook nog een ontstekingsremmer krijg voor 2 weken, want dan moet het over zijn. Veel lopen.
Hebt u....?
Nee, ik heb geen zwachtel, en geen kous van 2 meter lang, en geen ondergaas, geen watten- en geen tussengaas, ik heb alleen de drager ervoor.
Arts: Als u zo'n doos (kosten 91,50) even bij de apotheek gaat halen, dan kunt u over 20 minuten terug zijn en dan kan mijn vrouw u leren hoe het zwachtelen moet.
Zijn vrouw: Ja dan heb ik intussen tijd om na te kijken he het moet. Hij: Op dit briefje staat in jouw handschrift de gebruiksaanwijzing! Lachen!
De opdracht wordt net door de computer uitgespuwd als ik de apotheek binnen kom, en ik ben net binnen 20 minuten weer terug. Nee, ik kan niet zelf bij de tenen beginnen te zwachtelen, want ik mag nog niet zo ver voorover buigen. Mevrouw doet het keurig en ze wil het vrijdag weer doen, zodat ik nog niet de thuiszorg hoef in te schakelen. We mogen elkaar en zij wimpelt zijn suggestie, nu kan dat inschakelen toch ook al, gelukkig af. Ze houdt de doos met spullen in de praktijk achter, dus ik moet wel naar haar terug.

De hele middag had ik bezoek uit Groenlo. Het was ontspannen, meer dan ik van te voren gedacht had. Diny is bekend, net als Ton, maar Riet zijn vrouw kende ik alleen maar van gezicht. We kennen alle vier nogal wat mensen en plekken van 55 jaar geleden in Groenlo n van dit jaar, zoals Ans van de Boschhut. Leuk om dat weer op te halen. Tom is 5 jaar ouder dan ik en ik ken hem al heel goed sinds mijn 13e. Hij werkte van zijn 14e tot zijn 18e bij banketbakker Harmsen in Winterswijk en woonde in Groenlo. Op zijn 19e moest hij in dienst, dus ik zag hem maar een jaar. Later toen ik in Groenlo woonde, bewees hij mij een keer een grote dienst, die ik niet vertel. Hij had toen al een eigen bakkerij.
35 Jaar later ging ik hier bij Harry op tekenles en daar was Tom ook. Verrassing. Ik ging een paar jaar later over op schilderen bij Vic en hij hield er helemaal mee op. Dat is ook al weer 10 jaar geleden!
En nu opnieuw contact. Mooi! Als een draad die niet geknapt is, maar opgerold ergens ligt en voorzichtig weer recht getrokken kan worden. We hebben toch een soort vriendschap, zijn in ieder geval mr dan 'zomaar' kennissen. We mogen elkaar.      

22 november
Zonkomt, maangaat
Geen mist, wel wat bewolking. Ander weer op komst. En voor mij weer andere tijden: ik kan de krukken vergeten. Eerst schreef ik 'wegdoen', maar aangezien ik ng een heup heb, is dat de goden verzoeken. Het was nog even spannend vanmorgen. Staand (ik) werd een foto gemaakt, toen n liggend. Degene die de foto's maakte kwam weer te voorschijn: Gaat u maar ontspannen liggen, ik wil even met de orthopedist overleggen. Ik schrok echt, dat naar buiten draaien van de knie deed al zo'n pijn net! Ze nam in het hokje contact met hem op en kwam naar me toe.
Ik: Is er iets niet goed?
Zij lachend: O, nee hoor, ik wilde alleen even vragen of er ook van de andere heup een foto gemaakt moest worden.
PFffffffffffffff!
H. wist niets van het voorval bij de slager, heeft alleen maar naar de kruk gekeken blijkbaar. Hij liet me later op de computer zien hoe mijn nieuwe bot het deed bij mij, het was er op zijn plaats zo te zien.
Vanmiddag zonder krukken 20 minuten gelopen met Hans, dat was voor het laatst, van nu af ga ik naar hem toe. Oefenen met.

21 november
Om 9 uur komt de zon al door de mist heen. Gisteren boften we ook al zo enorm met prachtig zonnig weer. Om 11 uur zegt het KNMI dat in het oosten de zon kn doorbreken. Jaloers zijn ze daar, dat is het, ze gunnen ons onze zon niet.
Helemaal helder  ...ontstond op moment van zonsondergang
Mooi boek gekregen! De bard balkt in het roggeveld. Over H.H. ter Balkt in Twente.
Boek H.H.ter Balkt
Essays van Peggie Breitbarth- van der Stok en Enno de Witt.
Ik kende hem als Habakuk II de Balker en las wel eens een rauw doemgedicht van hem. Ik was stomverbaasd dat hij in 2003 de P.C.Hooftprijs kreeg, maar nu begrijp ik dat beter. Je houdt zoveel van het oude Twentse platteland, je voorouders waren boeren bij Usselo en Boekelo, dat je de verstedelijking, de dierindustrie en andere ontwikkelingen niet kunt begrijpen, ertegen tekeer gaat, verhaalt hoe het vroeger was. Niet dat alles toen beter was, maar wat wl goed was, gaat verloren.  
De jury noemde hem 'een verontwaardigde oudtestamentische profeet bezig met verzet tegen machines en onrecht'.
Dit boek laat zien dat hij veel meer is dan een 'boerendichter', hij is een Dichter, en de thematiek is veel complexer dan vechten tegen machines.
'De bard balkt ....' bevat essays over zijn werk, met ter illustratie uitspraken en gedichtflarden van hemzelf.  
Ik wil dus eerst nog meer lezen en ook meer van hem zelf, zoals In de waterwingebieden ( Bezige Bij 2000). Ik kom er op terug.

Zondag 20 november
Carla en Wolfgang zijn weer op weg naar huis. Het was geen 'longweekend', maar het leek wel lang, omdat ze gistermorgen al voor tien uur hier waren. Ik was net weer thuis van de laatste boodschappen. Na de koffie ging Carla het blad op het gras te lijf en harkte 5 kruiwagens vol de beek in. Wolfgang repareerde de afvoer van de douche met een stuk pijp uit de voorraad van Jachman. De stank is over! Na de lunch liepen we bijna drie kwartier en daarna ging Carla even op de fiets naar 't dorp en werd daar herkend door Ab en Riki, wat ze heel bijzonder vond. Marieke was met Isa intussen ook gekomen en ik had een ouderwetse boerenkoolmaaltijd voorbereid.
Bijpraten, samen eten, het was heel goed om zo bij elkaar te zijn.  
Vanmorgen liepen Carla en ik weer bijtijds een eind langs het Hilgelo, we praatten daar met Leen en zijn vrouw, en weer thuis harkte Carla nog eens 5 kruiwagens blad, nu vr het huis. Wolfgang snoeide de roos bij de schoppe, het pad er achterlangs is dankzij Carla ook weer schoon en ik kan weer een ander rondje lopen op eigen terrein.  't Is mooi weer, dus dg!

19 november
Dat was lachen gistermiddag! Ik mag officieel nog niet autorijden en ik wilde toch wat boodschappen doen voor het weekend, dus stiekem ging ik met de auto naar het dorp. Ik had maar 1 kruk bij me, hoewel ik tot dinsdag, wanneer ik naar de orthopedist ben geweest voor de 6-wekencontrole, nog met 2 krukken moet lopen. Eerder op de middag had ik al met de fysiotherapeut buiten gewandeld en als demonstratie 25 meter zonder krukken gelopen. Het ging goed. Recht boven de heup, zoals hij zei, en niet zwiebelig.
Goed, eerst naar de slager. De winkel is vol, maar op het moment dat ik de deur opentrek, willen net een paar klanten naar buiten. Ik sta als een portier bij de deur en als de eerste naar buiten loopt, kijkt die me lachend en hoofdknikkend naar de kruk aan: Het is H. de orthopeed! Betrapt! Het is een wonder dat hij me herkent na 6 weken, waarschijnlijk herkent hij de kruk! Ik ben wel benieuwd of hij het dinsdag nog weet.

18 november
Mijn zus was gisteren hier, we aten samen en wandelden mijn rondje, langs 't Hilgelo heen en door het bos terug. Wat een heerlijkheid om weer zo zonder pijn te kunnen lopen! Volgende week wordt er een controlefoto gemaakt en hoor ik wat ik allemaal nog meer mag doen dan wandelen en oefeningen doen bij het aanrecht.
Ik verheug me op een druk weekend met logees en eters. Ze maken zelf hun slaapplaats in orde, veldbedden op de grond. Het wordt tijd dat ik eens een paar goede logeerbedden aanschaf die niet doorzakken, minstens 2 meter lang en licht zijn, en onzichtbaar worden als ze niet meer nodig zijn.

Op de radio hoor ik net een mooie koorzang. Het verhaaltje erbij: Een groot  mannenkoor maakte met de dames een concertreis naar Wenen. Toen ze 's morgens uit het hotel kwamen om een kerkdienst te begeleiden, werden ze getroffen door het prachtige licht dat door de nevels heen op de herfstbomen viel en spontaan begonnen ze op straat te zingen O, Lord, what a morning!
Ik denk dat dat een mooiere lofzang is dan zingen in een kerk in een vast programma.

17 november
Een week geleden had ik het over Lans Stroeve en de dichtbundel Leerling in de tijd. Hier komt een gedicht uit die bundel:

'In nacht tegen de ochtend leunt tijd
tegen verleden en kan het zijn dat van gisteren
gonst of trilt tussen de sparren, in glinster
op gras zien konijnen in knikkers de achterkant
van dit nu, de rek van het rekenen, in uren
en tellen de jaren want, wat weten we van
nacht, schaduw van zelf, slaapkant van aarde.
Groot droomhalfrond. Op de grens van ontwaken
schieten vliegtuigen vergeefs voor het duister uit:
de zon, het azuur en daarachter de slaap
en het donker dat meedraait. O, hoog in het noorden
draai ik mij telkens weer om.'

Van dit moment hou ik erg: heel vroeg buiten zijn op de grens van nacht en dag. Wat er 's nachts gebeurt weet je niet, en op dit moment, op die grens, 'leunt de tijd tegen het verleden', misschien hangt nog een rest van het verleden van gisteren tussen de sparren, de konijnen zien hun keutels als losse knikkers van een telraam waaruit ze de achterkant van 'nu' zien als een omgekeerd rekenrek, en ook de andere waarnemingen vind ik heel verrassend en geestig verwoord.  Het eeuwige draaien van donker naar licht. Van zomer naar winter.

16 november
Laat nou diezelfde lezeres van gisteren het verschijnsel Aruba-spot kennen!  De naam slaat niet op de vorm van het eiland, maar op de passaatwind die steeds uit dezelfde richting waait en het landschap mede vormt. Dank!
Dat staat in het boek van Nora Ephrom 'Daar staat mij niets van bij en andere herinneringen'. 'k Ga het gelijk bestellen! Iets opgewekts lezen over de oude dag vind ik geweldig. Kan me niet te opgewekt zijn.

Ik heb een nieuwe keuken. Zo lijkt het tenminste. De indeling wordt groots aangepakt door mijn hulp. Alles aan levensmiddelen wat nogal rommelig over drie kasten verspreid stond, staat nu in n kast en er is nog een zee van ruimte over. Bakmeel met de datum november 1999 en andere oude troep is verdwenen in de container, servies dat ik 2x per jaar gebruik is verhuisd naar een verre plank, vazen die ik vaak gebruik staan nu onder handbereik en ik hoef niet meer het trapje te pakken om er bij te kunnen. Mijn hulp Rianne is nu al onmisbaar. Ik verheug me op volgende week, als ze verder gaat met organiseren. Er zijn nog meer kasten!

15 november
Een al vaker attente lezeres opperde naar aanleiding van het 100-euroverhaal dat het misschien uit een economieboek komt. Zou best kunnen! Dan hebben de twee mensen die als ondertekenaars genoemd staan het alleen maar ingezonden. Ik heb me suf geprakkiseerd over de strekking van het verhaal, er zal wel een denkfout in zitten denk ik dan, maar ik kan niks bedenken!

Ik maakte me zorgen. Nee, niet daarom, niet om iets ernstigs hoor, schrik maar niet, meer zorgen om iets eh storends, om m'n eh Aruba-spot, je weet wel. 
Je weet het niet? Ik wist het tot gisteren ook niet, maar het heeft een naam. Aruba-spot! ARUBA-SPOT!
Mannen hebben er geen last van, het is echt een kwaal van oudere vrouwen. Als ik het gisteren niet in de nieuwe Woman gelezen had, zou ik het nu ook niet geweten hebben.  De kwaal is niet weg, ik erger me er nog wel aan, maar nu die een naam heeft, nu een bekende charmante vrouw (70) er over schrijft, lijkt het minder erg. De Amerikaanse columniste in de New York Times, Nora Ephron, die ook een bekend filmregisseuse is, heeft het zelf, heeft er n. Ik denk dat ze zelf de naam ervoor bedacht heeft. Waar het over gaat? Over een beetje kale plek op het achterhoofd in de vorm van Aruba(?), waar het haar maar met moeite overheen gevleid kan worden. 
Ja, lach maar, dat doet m'n kapper ook.
Maar het is echt niet leuk, hoor, je wordt er behoorlijk onzeker van. Zeker als je net 40 euro bij die kapper neergeteld hebt! grrr!

14 november
Dinsdags krijgen we hier 2 huis-aan-huiskrantjes met reclame en plaatselijk nieuws in de bus. In de editie van 8 november stond een aardig stukje tekst over de manier waarop Grieken hun schulden afbetalen. Een half dorp betaalt met de 100 euro die door een toerist als borg in het hotel is afgegeven zijn schuld van telkens 100 euro af. Dat gaat zo: De hotelhouder betaalt ermee zijn schuld aan de slager, die weer zijn 100 euro schuld aan de boer, die aan de koelcelman, die aan de barman, die aan een prostituee en die weer aan de hotelbaas. Die legt tenslotte de 100 euro weer terug op de balie voor de toerist die het biljet weer meeneemt omdat hij toch maar besluit geen kamers te nemen. Een geestige tekst. Knap bedacht.
Was ondertekend, Henk Plakmeijer, gemeente Berkelland.

In de Volkskrant van 12 november staat hetzelfde stukje met een iets ander begin en slot, maar met exact hetzelfde Griekse 100 euro verhaal.
Was ondertekend, Karin Bisschop-Lemmers, Julianadorp. 
Rara hoe kan dat? Wil de echte schrijver opstaan!

zondag 13 november
er zitten ook  nog knoppen aan de struik!
Vijf jaar geleden zou ik een feestelijke boottocht op de Lahn gemaakt hebben met familie en vrienden van Carla en Wolfgang die 25 jaar getrouwd waren, als ik niet behoorlijk ziek was geweest. Nu, hooguit drie jaar later, zijn ze dertig jaar getrouwd! 't Klopt echt, dat de tijd steeds sneller gaat als je ouder wordt.

Op het dak van het schuurtje bloeit deze roos. Goed dat ik de tak niet weg kon snoeien om achterlangs de schoppe te kunnen lopen, ik kon sowieso niet lopen.
Nu loop ik er heen om een foto te maken. Wat een weelde, gewoon lopen!
Vier keer lopen, de hele dag wil ik wel lopen....

12 november
'Ab eens vragen of hij er iets van weet.' Daar eindigde ik gisteren mee. Voordat ik het  in het echt kon vragen kreeg ik al antwoord! Hij heeft destijds als kind ook in de beek gespeeld, dammen gebouwd en van die stenen in de hand gehad, maar hij besefte toen niet waar die vandaan kwamen. Volgens hem moeten er nog meer liggen. Het lijkt me geweldig voor zijn kleinkinderen om met hun opa de beek in te gaan en schatten te zoeken!

Ik was ook even met de auto op pad, niet ver, alleen naar de kapper en de kruidenier. 't Geeft weer een heerlijk vrij gevoel. 'k Heb al 5 weken binnen gezeten, niks voor mij. Op internet heb ik gekeken welke leefregels de diverse ziekenhuizen voorschrijven na de operatie. Dat wisselt van helemaal niet autorijden tot je de zeswekencontrole bij de orthopeed gehad hebt,  tot  ja, ach, je merkt zelf wel of je het weer kunt. Op sommige sites staat de waarschuwing: niet rijden zolang je nog krukken nodig hebt, want dan ben je niet verzekerd. Ik heb mijn krukken dus thuisgelaten en heb geparkeerd op de stoep van de kapper en de kruidenier. Dat ging goed omdat ik zo vroeg was.
Ja, ik heb weer een lekker kort koppie! Heeft dat iets met in 't zand steken te maken?

11-11-11
In de weekkrant staat de foto van een jongetje dat vandaag jarig is. Leuk om vandaag 11 jaar te worden met veel aandacht op school en zelfs in de krant. Alle nieuwe 11-jarigen: gefeliciteerd!

Ik loop al zo zeker en snel op de zandweg en in het bos (wel nog met krukken) dat ik van de fysiotherapeut ook zonder begeleiding op pad mag. Ik struikelde niet een keer tijdens de wandeling van een half uur. Hij vertelde zelf dat hij zijn auto gisteren in de prak gereden had en die van een ander ook, door zijn eigen stomme schuld, geen voorrang verleend. Gelukkig alleen blikschade. Ik vroeg naar de vervangende auto.
Die was gewoon van henzelf, want ze hadden vier auto's! Dat moest gewoon, ze woonden buitenaf en hij, zijn vrouw en de twee zoons werkten en studeerden in verschillende plaatsen. 
iets van een raamboog?  muurroset  In de zomer van '71 vonden onze kinderen een paar prachtige fragmenten van steen afkomstig van waarschijnlijk Het Walin in de beek naast ons huis. Het waren 2 stenen rozetten van gelijke grootte en een stuk van een boog. Op de linker foto staat ook nog het oor van een ijzeren pot dat ze vonden. We hebben het altijd vreemd gevonden dat die stukken steen helemaal hier terechtkwamen. Aan ons huis zit, behalve het 'kastrandje' langs de dakrand, geen versiering, heeft er zo te zien ook nooit gezeten. Ab eens vragen of hij er iets van weet.

10 november
Een paar maanden geleden schreef ik iets over Lans Stroeve, maar wist toen niet precies meer hoe ik er bij kwam een gedichtbundel van haar te bestellen. Nu weet ik het weer helemaal.
Op 2 juli 2009 stond er een versje van mij in de Dagkalender Pozie van Meulenhoff. We zaten toen in Frankrijk en Jachman voelde zich ziek. Hij ging die dag naar een dokter die een slap middeltje voorschreef dat niets deed. Aan het eind van de week gingen we naar huis. Op 10 juli bleek hij echt erg ziek te zijn.
Toen we net weer thuis waren, kreeg ik een aardige mail van Lans Stroeve, die ook in die kalender stond. Haar gedicht vond ik heel goed en dat mailde ik met mijn bedankje terug. Ze had een bundel geschreven Leerling in de tijd, verschenen bij de Arbeiders Pers en ik wilde die bestellen. Maar door alle veranderingen hier in huis, een jaarlang zorgen en hoop, verdween Lans uit mijn gedachten. Tot ik weer in juli, 2 jaar later inmiddels, mijn mailbox opschoonde/uitmestte en de mails van Lans tegenkwam.
Ik keek op haar site, was weer enthousiast voor haar prozagedichten en bestelde bij haar die bundel. Volgende week zal ik een gedicht van haar bij de Boekgrrls n hier laten lezen. De keus is moeilijk, zovl van haar spreekt me enorm aan. Nog een week geduld!

9 november
'k Heb weer een heel eind, nou ja 20 minuten, in vlot tempo gewandeld met m'n fysiotherapeut. Donderdag zoek ik weer een andere route. 'k Hoop, dat dan weer zo mooi de zon schijnt en ik trots 'mijn' prachtige omgeving kan laten zien. Hij woont aan de zuidkant van de Veluwe en rijdt elke week minstens 10 uur om hier in zijn praktijk vooral binnen te werken. Daarom is hij blij met zijn half uurtje wandelen met mij.

Het begin is er. Het opschonen van de boekenkast bedoel ik. Hard gaat het niet, want het criterium van 'weg doen wat ik de laatste 3 jaar niet ingekeken heb' blijkt onmogelijk uit te voeren. Ik sta vaak voor de kast, zie een titel, weet weer wat er in staat, neem het boek in de hand, blader het even door, maar lees het niet echt en zet het terug;  dat boek moet blijven, want ik weet nog precies waar ik het las, namelijk tijdens die herfstvakantie toen het een week regende aan de Middellandse Zee en het water bijna tot de caravandrempel kwam. We waren bijna de enige nog overgebleven kampeerders, het was de laatste week dat de camping open was en de meeste mensen die er anders wel waren, hadden de moed opgegeven en waren vertrokken. We lazen hele dagen, toen mijn 'eigen' boeken 'op' waren begon ik aan die van Jachman, en hij aan die van mij. Hij was in een half uur klaar met De Garnalenpelster en ik nog niet in 10 uur met Onverklaarbaar bewoond. Gelukkig voor hem had ik twee dozen boeken bij me.
Zo'n boek als Onverklaarbaar bewoond kan ik toch niet wegdoen!   Nou dan!

8 november
Grootmoeder Drika, bijna 90 jaar
Net als elk jaar denk ik al een dag van te voren aan de 8e november, want dat was de geboortedag van mijn grootmoeder. Ze heeft veel voor me betekend, eigenlijk meer dan mijn eigen moeder, want die stierf toen ik 11 jaar was en mijn grootmoeder toen ik 29 was, haar heb ik dus veel langer gekend. Zij heeft ook mijn ontwikkeling meegemaakt van kind tot vrouw. Ze heeft haar achterkleinkinderen nog gekend. ( Vanmorgen schreef ik 'kleinkinderen', maar dat was ik al van haar! foutje. Een wakkere lezeres maakte me erop attent!)
Wat ik zo enorm in haar waardeerde was dat ze de keuzes die ik maakte, accepteerde, ook al leken die niet verstandig. Ze was daarin de enige, maakte geen verwijten. Ze praatte met me over wat een huwelijk inhield, vertelde over haar eigen keuzes en was later blij dat alles zo goed uitpakte voor mij en Jachman. Ik denk dat ze daar behoorlijk aan bijgedragen heeft!
Toen ze diep in de tachtig was en niet meer zo goed uit de voeten kon, woonde ze een paar jaar op een bovenhuis in Amsterdam bij haar jongste dochter. Daar hield ze het op een gegeven moment niet meer uit, kwam terug naar Winterswijk en kreeg een kamer in het Wamelink, het 'rusthuis', heel dicht bij mijn vader, haar zoon, en had nog een paar gelukkige jaren, al werd ze heel doof. 
Zolang je nog over mensen praat, die je gekend hebt, zijn ze niet helemaal dood.

7 november
De uitzending over Transtrmer gisteravond was wel totaal anders dan ik verwachtte. Alleen een paar gedichten werden zonder toelichting voorgelezen en verder werd er muziek gedraaid. Daar werd ik trouwens blij door verrast, hoorde voor mij totaal onbekende koormuziek. Van het Trio Mediaeval heb ikzelf een prachtige CD, maar nu hoorde ik de dames in een heel ander werk. Een oud Engels volksliedje vermengd met een Stabat Mater, heel bijzonder.
Maar het allermooist vond ik de zang van het Zweeds Radiokoor met een stuk van Alfred Schnittke, Concert voor Koor deel 4, Sej trud, shto nachinal ja supavan'jem. Alleen al het overtypen van die naam is sprookjesachtig.
Ook het Ests Filharmonisch Kamerkoor met het Alleluia van Algirdas Martinaitis vond ik prachtig.
Weinig Transtrmer dus, maar wel heel veel schitterende muziek.
De hele uitzending is terug te luisteren op
http://www.radio4.nl/pip-uitzending/oase/6428/

zondag 6 november
Jachthuisbos
In plaats van het pad naar het Hilgelo liep ik een 25-minuten rondje langs het paardenweitje en door het bos. Het is een rijk gevoel om over zo'n prachtig pad naar huis te lopen. Aan het eind daarvan loopt de beek en aan de andere kant van de beek woon ik. 
Merels vechten om de uitgedroogde appels die ik niet weggeslikt krijg. Volgens mij hebben ze jaren in een koelhuis gelegen. Ze zien er van buiten prachtig uit, maar je ziet geen vochtige glans als je ze doorsnijdt. Waardeloos vind ik dat.

Vanavond op Radio 4 om 11 uur een uur lang Transtrmer, de Nobelprijswinnaar 2011 voor Literatuur. Lijkt me interessant.

5 november
Novemberclematis

Bijna niet te geloven, maar gisteren maakte ik deze foto van bloeiende Clematis bij de zitkuil. We hebben tamelijk veel zon gehad de laatste tijd, de nachten zijn niet koud, gisternacht was het om 2 uur nog 15 gr.C.,  dus dat zal de oorzaak zijn van de late bloei. Op de klimop die in de zon staat, vlogen nog honderden vliegen. Toch wel bijzonder.  

Ik heb afscheid genomen van de 7 verpleegkundige helpsters en word dus niet meer gewekt en ondergestopt ;-)  Het was prima om al die mensen over de vloer te krijgen toen het nodig was, maar nu vind ik het wel weer lekker rustig. Langzamerhand keert het gewone leven terug. In huis loop ik vaak zonder krukken, buiten met twee. Een kennis had me op het fietspad zien lopen toen ze over de weg reed. Waarom heb je niet even getoeterd? Ze was bang geweest, dat ik zou schrikken en mis zou stappen.  
Bijna was ik bij het Hilgelo, morgen haal ik het wel.

Een (jonge?) havik heeft een koolmees te pakken en zit die in de border te plukken als ik daar langs loop. Hij vliegt op en laat de buit liggen. Vanuit de berk op de berg kijkt hij schuin naar beneden, gaat dat mens mijn koolmees opeten? Nee, vandaag heeft dat mens er geen trek in. Als ik 10 meter verder ben, is hij al weer terug. Zo onvoorzichtig is alleen een jong dier. 

4 november
De huisarts belt om te vragen of ik een griepprik wil. Nee, die heb ik immers nog nooit gehad, want ik had al zeker 40 jaar geen griep.
Jawel, n keer hebt u er n gehad volgens de computer.
Dat zal ik dan wel verdrongen hebben, f Jachman nam de verkeerde oproepkaart mee. Ook ben ik nauwelijks verkouden. Volgens mij komt dat door het versgeperste sinaasappelsap elke morgen.
tekst over Bredevoort
- Gisteren was het de laatste les van Krosenbrink over de geschiedenis van deze streek. Volgend voorjaar starten we bij het eind van de 80-jarige oorlog en gaan door tot het eind van de Franse tijd. Ik kon er de laatste paar lessen niet bij zijn, maar ik kreeg de lessen keurig thuisbezorgd door Ab, de vorige Jachman. Ik mis dan wel het verhaal eromheen, maar vind het fijn dat ik alles nu wel compleet heb. 't Gaat keurig in een mapje.  Natuurlijk praten we even over Willem Wilterdink die 's middags begraven is.
Ook hebben we het over de nieuwe poort naar oud model op de Oude Begraafplaats die deze week officieel aan de gemeente overgedragen is. Het geld voor de poort kwam niet van de gemeente, maar van de Vereniging Monumentenbelangen Winterswijk en een grote bijdrage uit het Roelvinkfonds. Op de site van Monumentenbelangen Winterswijk staat een mooie foto van de poort plus een lijst van de graven met foto's daarvan. Ab is n van de vrijwilligers die de begraafplaats onderhouden en zoveel mogelijk gegevens proberen te verzamelen over de mensen die daar liggen.

3 november
herinneringsbeeldjes 
Op de foto zie je nog een aandenken, het staat op de schoorsteen. Het zijn drie bronzen mannetjes die met elkaar in gesprek zijn. Ik vind ze grappig om te zien, vooral met een kaarsje erbij, dat grote schaduwen op de muur erachter werpt.

Jachman kreeg ze met, meen ik, nog 749 mensen ter gelegenheid van een jubileum van Nedap Groenlo. Hij had niets met die beeldjes. Zo ontspannen als die mannen met elkaar lijken te praten, had hij het tijdens zijn vele jaren op het werk bijna nooit meegemaakt. Hij kende vooral stress en in het weekend hevige hoofdpijn. Nooit ging hij naar de verplichte, streng georganiseerde, 'ontspannen' verbroederingsfeestjes van de zaak, wat de volgende werkdag natuurlijk fijntjes vermeld werd.
Hij moest zelfs in zijn welverdiende vakantie verplicht met de zaak bellen om te horen of er problemen waren. Wat heb je dn een ontspannen vakantie.
De directeur tijdens een vergadering: 'Ja mensen, meneer Jachman gaat gewoon op vakantie terwijl de tijden voor ons bedrijf zo dreigend zijn.' 
Aan zulke dingen dacht hij, als hij naar die beeldjes keek. Hij keek er dus niet naar, keek wel naar de schaduwen erachter.

2 november
Met de fysiotherapeut heb ik gisteren 250 m heen en terug op de zandweg gelopen. Wel met krukken, ik dan, en het was zo warm dat we zo zonder vest konden lopen. Later liep ik alleen nog een eindje over het fietspad. Echt genieten. Mijn halfhoge schoenen (Wolky's) kan ik aantrekken zonder te bukken, de veters van elastiek rekken zover mee, dat het lukt met een lange schoenlepel. 
Vorige week schreef ik, dat het wel eens zou kunnen klikken tussen mijn hulp en mij. Ik denk, dat het klikt en wel daarom: ( wie zei dat toch: en wel daarom?) toen ik zei dat ze maar zo moest werken of het haar huis was omdat ik niet veel verstand van huishouden heb, stelde ze gelijk voor om volgende week of wanneer ik lang genoeg zou kunnen staan, samen de boekenkast eens onder handen te nemen. Dat is toch geweldig!
De kamer is bijna klaar, drie hoeken en het midden zijn schoon. Geen spin waagt zich nog op het hoge houten plafond, de bakstenen muren, de horizontale balken of de snoeren van de lampen. Dat moeten we hebben! Ze heeft begrepen dat de weinige decoratieve dingetjes die hier en daar staan of liggen een verhaal vertellen en dus niet uit een winkel komen.
Zoals het Madonnabeeldje dat ik in Frankrijk uit een afvalhoop bij een kerkhof redde. Lees het versje Madonna maar eens bij 'gedichten'. 
Brok van De Muur   Madonna van metaal
Of zoals de beschilderde betonbrokken die Wolfgang uit de Berlijnse muur hakte een dag na 9 november 1989. Zijn grootouders en andere familie woonden in de DDR, ze mochten niet naar het westen reizen en als Wolfgang en Carla naar hen toe reden, ging dat vaak met pesterijen door de Autobahnpolizei gepaard. Dat was na die 9e november voorbij.  
 

WIKIPEDIA: Te midden van een grandioos volksfeest hakten velen een stuk beton uit het bouwwerk. De volgende dag sprak de West-Duitse bondskanselier Helmut Kohl de verenigde Berlijnse bevolking toe. Hij riep op tot kalmte. De oproep was niet alleen gericht aan DDR-burgers, maar ook aan Sovjetleider Gorbatsjov. Het was maar de vraag hoe de Sovjet-Unie zou reageren op de val van de Muur. Maar Moskou liet al snel blijken niet te zullen ingrijpen. De grens was definitief open en de Muur was gevallen.

1 november
Buurvrouw Jo, voor de bekenden van vroeger Jootje van Slatman, bracht me nogwarme appelmoes en gestoofde peertjes. Heerlijk!
We kunnen goed met elkaar praten en nu ging het natuurlijk over de plotselinge dood van de hier zeer bekende Willem Wilterdink. Hij was 85 jaar, en een echte mensenman. Schreef vaak een column in het wenters in de Gelderlander, schreef toneelstukken, speelde er in mee, en iedereen in Winterswijk kende hem. Ik kende hem van Met dialect op de koffie bij Erve Kots, van de schrijfmiddagen, de zomerse bijeenkomsten bij Kotmans, en van zomaar even kletsen op de markt. Hij was creatief, blijmoedig, had gevoel voor humor en was boer geworden, omdat hij de jongste zoon was, er toch iemand op de boerderij moest blijven, en aangezien zijn oudere broer dokter werd, moest hij dat zijn.   
Hij vond het heerlijk om in de belangstelling te staan. Vrijdag stierf hij in de supermarkt waar hij elke week boodschappen deed, je zou bijna zeggen dat hij op het toneel stierf. Dankjewel Willem voor het vele plezier dat je ons gegeven hebt.  
De esdoorn

De esdoorn ziet er prachtig uit, nog feller rood dan op de foto. Ik denk dat hij dit jaar op het grondwater gekomen is, want de bol groeide in doorsnee met ongeveer een meter.