Logarchief   terug   Home   verder

Logs september 2011

 


30 september
Feest vandaag! Het is Nationale Ouderendag. Duizend wensen gaan in vervulling. Duizend vrijwilligers in het land gaan iets doen voor duizend mensen van meest boven de 75, samen eten of een dagje naar het strand, een wandeling maken, van die dingen. Er zijn veel wensen binnengekomen, ook wensen die niet vervuld  kunnen worden, zoals hulp bij euthanasie of een vliegvakantie.
Feest vandaag in huize Finkers. Herman heeft de tweejaarlijkse prijs voor creatief omgaan met de Nederlandse taal gekregen, na o.a. Drs.P, Frits Spits en Jan Mulder.
Feest vandaag bij Monica (1sept). Ze wordt vandaag net zo oud als ik en ik heb haar 'gratuliert'. In het aardige gesprek kon ik kwijt dat ik anonieme telefoontjes niet aanneem. Dat hadden er al meer tegen haar gezegd. Ben benieuwd of ze het veranderen.
Feest vandaag, bij mezelf, het been is genezen verklaard. 'Dat hebben we toch maar goed gedaan!' zegt mevrouw van de dokter, terwijl ze me stralend de hand schudt.

Eergisteren was ik bij mijn schoolvriendin van de eerste klas MULO en gisteren was mijn schoolvriendin van de eerste klas van de HBS bij mij! Eigenlijk heel bijzonder dat je elkaar na zo'n lange tijd nog wat te zeggen hebt. Niet alleen zo'n béétje 'wat', maar heel veel en heel persoonlijk en ook steeds meer. Zeker meer dan toen we 12 en 13 waren. Toen ging het over huiswerk, jongens en ik mag  nooit wat! Nu gaat het over Het Leven. 
Mijn vriendinnen zijn slimme vrouwen, ze zijn even oud, vlot en slank, ze wandelen en reizen graag. Ze kennen elkaar wel van gezicht, maar hoeven geen driemanschap. Het heeft dus weinig zin om een middagje met zijn drieën te plannen.
Het is interessant om te merken hoe je vrienden in soorten kunt hebben. Bijvoorbeeld speciaal voor praten over boeken of familiebanden, voor naar lezingen over geschiedenis of kunst gaan, voor winkelen en koffiedrinken, voor naar schilderles of concerten gaan, voor van alles, je kunt nog honderd bezigheden bedenken. Het gezegde 'de vrienden van mijn vrienden zijn mijn vrienden' lijkt me niet zo erg te kloppen. Je vertrouwt vrienden van vrienden, omdat je je vrienden vertrouwt, in die betekenis klopt het dus wel, maar een echte vriendschap houdt meer in. 'Houden van' of 'heel graag mogen' hoort er ook bij. 

29 september
Op de site van de CPNB keek ik even naar de 60 best verkochte boeken van week 39. Op 7 staat Jonas Jonasson,  'De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween'. 
Nou en..?
Nee niks, ik ga niks over dat boek zeggen, nooit van gehoord, maar gelijk als ik dat lees, weet ik de titel weer van de Duitse Fernsehserie die in de jaren '80 razend populair was en waar ik lang over heb lopen denken hoe die toch heette.
Door Jonasson weet ik het weer: Jakob und Adele. Ik zie nog de scene voor me waarin Jakob uit het raam van zijn flat klimt om naar zijn Adele te gaan. Ze wonen elk in een appartement in een flatgebouw voor bejaarden, hij weduwnaar, zij weduwe? dat weet ik niet meer. Allebei over de 70. De liefde bloeit op, en ze willen gaan samenwonen. Maar dát gaat niet! Daar steken de kinderen, de buren en het Bestuur een stokje voor. Om 10 uur 's avonds moet iedereen in zijn eigen appartement zijn, en zij dus ook. Zijn jullie nou helemaal belazerd? Ouwe gekken! Gedraag je!
Dat laatste doen ze juist niet, ze ondermijnen het gezag, doen dingen die oude mensen niet geacht worden te doen en voelen zich daar uitstekend bij. Ze worden steeds levenslustiger en ondernemender.
Ik vond het toen een prachtige serie! 
De hoofdrollen werden fantastisch gespeeld door Brigitte Horney en Carl-Heinz Schroth.
DVDhoes van de serie

28 september
De eerste kraanvogels gezien, 15 stuks, heel hoog vlogen ze, maar ze staken prachtig af tegen de helderblauwe lucht. Toen ze nog voor mij achter het dak vlogen, hoorde ik het karakteristieke geluid al. In de herfst klinkt dat intensiever dan in het voorjaar. Nu zijn er jongen bij, en roepen de jongen en de ouders aan een stuk door naar elkaar.  In kraanvogeltaal: Zijn we er nou nog niet?? en We zijn er bijna!!
Bij de beek zag ik toen ik de vuilnisbak ophaalde nog net een ijsvogel boven de beek zitten op het stevige overgebleven stuk van een door Carla afgesnoeide tak. Hij zat precies met de zon in de rug, zoals van het vogelboek moet. Hij schrok van me en vloog akelig krijsend weg. Elke keer dat ik er hier een zie, misschien 2x per jaar, krijg ik een schok van verrassing, zo'n kleur blauw, die zie je verder nooit. Misschien komt de beekjuffer in de richting, maar dat is maar zo'n klein plekje blauw, alleen van heel dichtbij te zien.
Omdat het zo'n schitterende dag was, had ik zin een eindje te gaan rijden en ik kwam in Bredevoort terecht. In een boekenbak voor een winkel vond ik wat leuks, behalve Geert Mak, De Brug voor 0,50 ook nog voor 2,00 Hermine de Graaf, Vijf broden en drie vissen, verhalen.
Dat was op zich al een aardige koop, maar het werd pas interessant, toen ik thuis het schutblad dat vastgekleefd zat, voorzichtig lostrok. Het boek van Hermine had een opdracht en geen kleintje! Omdat het toch al zomaar in een bak lag, kan ik jullie gerust laten meegenieten, moeten ze zo'n boek maar niet wegdoen! Op het schutblad staat in het handschrift van Hanneke:
'Het menselijk lichaam heeft twee streken:  de hartstreek en de schaamstreek. Een goeie rokriem snoert die bij elkaar.'
Als ik naar de naam van de medeondertekenaar Piet, kijk, denk ik 'een goeie broekriem ook!' Nu ben ik nieuwsgierig, maar eigenlijk weet ik het al wel, of de ontvangende persoon een vrouw of een man is.
De buitenkant  Dit maakt het boek al spannend

27 september
Ik heb met de onbekende bewoonster van De Boschhut kennis gemaakt en het was een warme ontmoeting, gesprekstof te over! Ik dacht dat ze er maar heel kort gewoond had, maar het waren dertig jaar! Ik woonde er nog geen 5 maanden en op mij heeft het al zo'n indruk gemaakt! 
Als ik weer een beetje vlot kan lopen, gaan we in Grolle plekjes bekijken die ík nog half ken en zij heel goed. Zij kent de halve Grolse familie van Jachman en volgens mij ook nog eens beter dan ik.
voorkant van de Boschhut

Er was ook nog een leuke internetontmoeting. Ik had in augustus bij een dichter een bundel besteld en betaald. Er kwam niks mijn kant uit ik mailde gisteren maar eens. Kreeg onmiddellijk een mailtje terug: de betaling was over het hoofd gezien, het boek wordt gelijk gestuurd. Ze schreef erbij, zal ik er een opdracht inzetten? Ik antwoordde, leuk, maar zet er dan niet mijn gironaam in, maar 'voor Leidje Berg'.
Ik kreeg gelijk weer een mailtje terug: ik heb al eens met je geschreven, ruim 2 jaar geleden, nav je gedicht in de Poëziekalender!
Dat was ik even kwijt, maar inmiddels weet ik het weer helemaal. Ik weet alleen niet meer hoe ik nu in augustus er toe kwam die bundel te bestellen bij Lans Stroeve.

26 september
Ik denk dat veel mensen gisteren net als ik genoten hebben van de magnifieke nazomerdag.
Als ik om kwart over zeven zit te eten, kijk ik precies richting Hilgelo. Ja, natuurlijk ook als ik om zes uur eet! Ik zeg dat van kwart over zeven er bij, omdat dan de spreeuwen vendelen boven het riet, hun slaapplaats, en ik er vanachter mijn bord van mee kan genieten. Om half acht slaan ze naar beneden. Morgen ( inmiddels vandaag)  iets eerder en als het bewolkt weer is gelijk wel een kwartier eerder. Ik vind het altijd een fascinerend gezicht. Ze zwenken en draaien als één lichaam, nooit is er een botsing! Geordende chaos. Ik zoek op internet naar een duidelijker foto dan die ik zelf heb. Heleen Klop maakte deze, die ik op Flickr vond. Hier zie je dat er zich een andere zwerm bij gaat aansluiten. De hoofdzwerm kan zo wel groeien tot 70.000 vogels, steeds komen er nieuwe groepjes bij. Boven een woonwijk zullen ze best voor veel overlast zorgen, ook boven het Hilgelo hoor je het 'regenen', maar daar heeft niemand er last van.
 van rechts komt er een andere zwerm bij

Zondag 25 september
Een paar dagen geleden vertelt in een mailgroep iemand vaag waar ze woont. Omdat ik de omschrijving herken, het blijkt namelijk op 10 km afstand te zijn van waar ik woon, reageer ik er op en zeg dat ik heel lang geleden 16 jaar in de plaats gewoond heb, waar zij nu woont. We mailen offlist erover verder.
Zij is daar geboren, heeft een tijd elders gewoond en is nu weer terug. Ik ben daar al veertig jaar weg. Ik vertel dat ik wegens de woningnood in 1954 een half jaar in een zomerhuisje in de Holterhoek heb gewoond dat De Boshut heette en naast de boerderij van Kroekestoel stond. Dat het een paar jaar later is afgebrand, maar mooi weer is opgebouwd.
Zij vertelt, dat haar vader in '62 een huisje, dat na een brand herbouwd was, dat De Boshut heette en in de Holterhoek stond, voor haar gekocht heeft en dat zij daar gewoond heeft. Ik heb een foto van de oude Boshut gestuurd, zij gaat ook op zoek naar foto's van '62 en komt een dezer dagen bij me om erover te praten. Schitterend vind ik zoiets! Echt geweldig! Leve internet.   
De Boshut febr. 1955  Ik zie nu dat het huisje De Boschhut heette! Helemaal vergeten.


24 september
Een onbegrijpelijk weerbericht. Gisteren hoorde ik het drie maal: 'Heel plaatselijk een enkele bui.' Geen idee wat het betekent.
'Plaatselijk' betekent volgens mij, dat het bij jou kan zijn, maar dat het niet hoeft, maar dat het dan bij iemand anders wél regent. In ieder geval valt dan wel ergens een bui. 
Wat is 'heel plaatselijk'? Betekent dat, dat het in ieder geval bij mij regent maar ook bij een ander? Dat het overal regent, min of meer? Of betekent 'heel plaatselijk', dat de enkele bui in de hele plaats valt? Maar je hebt grote en kleine plaatsen, hoe doen ze het daar dan? Een enkele grote bui of een enkele  kleine? Gaat het wel eerlijk? Een bui groot genoeg voor de grote plaats en een kleintje precies pas voor een gehucht? Moeilijk hoor, daar kan ik wakker van liggen.
't Regent verdorie!! ... en we wonen nog wel buiten de plaats! Kijk dan zelf op het bord, bui!! 

23 september
Jachman las het tijdschrift De Ingenieur. Toen hij dat opzegde, kreeg hij daarna toch nog automatisch de gratis tweewekelijkse Technologiekrant voor ingenieurs, met veel reclame van technische bureaus maar ook met nieuwtjes over technische ontwikkelingen. Ik ben een sufferd in wiskunde, maar heb wel een redelijk technisch inzicht. Nu lees ik die krant altijd helemaal door, behalve de stukken die in het Engels zijn. Technisch Engels is veel onbegrijpelijker dan Amerikaans Engels in 'O' van Oprah.

Zondag 20 maart ( zo lang geleden al weer?) schreef ik hier over een werktrein die hééél langzaam over de spoorovergang bij Eefde reed, kennelijk om iets te repareren of uit te proberen. Vandaag staat in het T-krantje de uitleg van komende werkzaamheden.
Voor de aanleg van de nieuwe rondweg N348 Zutphen-Eefde zijn 3 tunnels nodig. Eén tunnel kruist de Deventerweg, de andere twee twee spoorbanen. Er zullen in maart wel sterkte- of andere meetproeven gedaan zijn voor de tunnel onder het spoor door. Vorige week zijn de tunnels in Zutphen opgeladen en met een snelheid van 1 km/u rijden ze vandaar naar hun plek. De zwaarste tunnel staat op 240 wielen. Het hele karwei moet met afbouw en al eind 2012  klaar zijn.
Als ze daar net zo vlot zijn als de bouwers aan de brug hier bij ons, dan wordt het wel Sint Juttemis. 

22 september
De laatste weken ben ik nogal eens in het ziekenhuis geweest en mijn ervaring met artsen, verpleegkundigen, laboranten, baliemedewerkers en apothekers is, dat ze zonder uitzondering ontspannen, maar zeer ter zake en direct, met mij, de patiënt/hun klant omgaan. Voor mij is het de ideale mix. Informatie geven, meedenken, overleggen, zeggen waarom iets wel of niet, soms tussendoor een geintje, maar wel gedecideerd achter de aanpak staan, perfect.
Ik was nu al 2x een kwartier te vroeg op een afspraak en beide keren werd ik gelijk binnen geroepen. Het loopt dus echt niet altijd uit. De operatie is ook eerder dan oorspronkelijk gepland. 'Dat komt omdat er weinig knieën zijn en veel heupen, we hebben nu een extra heupendag.'
Drie mensen waarmee ik te maken heb, spreken foutloos Nederlands, maar soms is een buitenlands accent te horen of een vreemd woord. De Duitser zegt bijvoorbeeld als hij afdelingen bedoelt: stations. Vind ik wel grappig.
Ik zal niet zo ver gaan te zeggen dat ik naar opname en verblijf daar verlang, maar ik zie er ook niet tegenop.

21 september
De laatste week waren er twee ongelukken tijdens vliegshows in Amerika.
In de Gelderlander van afgelopen maandag staat een mooie foto van een spectaculaire actie van The Red Arrows tijdens de vliegshow in Leeuwarden afgelopen weekend. Het gaat niet om het showvliegen, maar om de precisie waarmee jachtvliegers moeten kunnen aanvallen en wegvliegen. Het zijn de beste vliegers die deze oefeningen uitvoeren. De gekleurde uitlaat maakt het natuurlijk extra mooi. Daardoor kun je beter de richting en de afstand zien.
De laatste keer dat ik de Red Arrows zag, was tijdens een vliegshow boven het strand van Valras, Zuid-Frankrijk. Het zal wel op een 14e juli zijn geweest een jaar of 10 geleden. Mijn liefde voor vliegshows was allang bekoeld, maar ik was in de val gelokt. We gingen een dagje fietsen vanuit Agde. Op de terugweg zei Jachman in de buurt van Valras, zullen we wat gaan drinken en op het strand gaan kijken daar? Het was er heel druk, maar we gingen met de rug tegen een muurtje zitten in het warme zand. Er werd omgeroepen dat de vliegshow een uur uitgesteld was, maar wel doorging. Vliegshow???  Vandaar die drukte! Nu ik er toch was, en de dag verder heerlijk was geweest, wilde ik geen spelbreker zijn en bleven we zitten. Het was indrukwekkend.

Mijn eerste vliegshow was in juli 1953 op Soesterberg, waar Neville Duke de eerste keer boven Nederland de geluidsbarrière zou doorbreken. Een sensatie, wat een snelheid zou dat zijn! Prins Bernhard was er natuurlijk ook en wij zaten pal naast de viptribune. Na andere voorvliegers, bommenwerpers, helikopters en transportvliegtuigen, werd Neville Duke aangekondigd. Het volgende was echt doodeng, van heel hoog dook hij recht op de tribune af, een enorme knal weerklonk en het toestel zwenkte vlak boven ons af, maakte vervolgens een groetvlucht laag boven de baan voor de tribune langs, en dat was het. 

Het was de eerste keer dat ik op een terrein was, waar Jachman zich thuis voelde, ontspannen was, op mensen toeging die hij kende. Ja hij was daar thuis. En nu was ik gespannen!
Deze twee shows herinner ik me goed. Jachman ging na '53 vaker naar die evenementen, ook naar Le Bourget en Farnborough, maar aan mij was het niet besteed, ik vond het doodeng. Zat in de rats als hij ergens naar toe was. Ik zal eens op zoek gaan naar foto's.

20 september
Gisteren begon de eerste schilderles weer en nu ik er niet heen kon vanwege de steile hoge trap daar, had ik mezelf beloofd om thuis ook aan het schilderseizoen te beginnen. Helemaal vergeten! Hoe kan dat nou? Zo:
Ik zoek namelijk in mijn bureautje even het bloknootje op met leuke uitspraken van Jachman. Als ik het gevonden heb, ben ik al in de derde la aangekomen en vind daar zomaar 2 sleutels met labeltjes zonder naam erop. Even op alle deuren proberen. Ja, een past op het windscherm en een op de buitendeur. Op de maagdelijk hangertjes wil ik gelijk de naam van de betreffende deur schrijven, maar waar is nu de viltstift die op plastic schrijft? In la twee staat een inmiddels keurig opgeruimd doosje met stiften die het allemaal doen! Net uitgeprobeerd. Ze zijn helaas niet geschikt voor het donkerblauwe plastic, want ze zijn allemaal zwart. Ha, ik heb ook nog een groengele marker en zowaar in hetzelfde bakje. Jammer dat die veel te dik is voor het minilabeltje. Het is tobben hoor.
De drie laden zijn nu keurig opgeruimd, dat wel.
Waar zocht ik nou naar? Vergeten. Eerst maar eens theewater opzetten. In de keuken weet ik het weer. Er kroop zaterdag een mier over het aanrecht, kennelijk afkomstig uit een peer van Jo uit de plastic tas die ik pakte omdat Marieke walnoten wilde rapen en een heel grote plastic tas nodig had. Ik vermoordde hem.
Ben je nu nog nieuwsgierig naar die uitspraak of denk je, dat die nooit zó leuk kan zijn dat hij opweegt tegen de moeite van het helemaal tot hier lezen! Stop dan!
Jachman had ook een ontmoeting met zo'n mier en zei: 'Hij ging om suiker, maar kwam om zeep.'                   
 ....ik vind hem wél leuk!

19 september
Morgen is het Prinsjesdag en kunnen we naar de stoet, de koets, de hoeden en de 'Könnnegin' kijken. Als je naar de stoet kijkt en speciaal naar de Cavalerie, let dan eens op of je een man op een fiets mee ziet rijden. Ik hoorde hem op de radio vertellen dat hij als reservist bij de Cavalerie opgeroepen was om als hoefsmid op te letten of er geen paard iets met zijn hoef kreeg en eerste hulp nodig had. De handigste manier om dat in de gaten te houden, was om mee te fietsen met de Cavalerie, met in de fietstas een reserve hoefijzer, nagels en een hamer.
Hij vertelde ook nog, dat de Paarden voor de Gouden Koets hun eigen Koninklijke Hoefsmid hebben.

Is hier nog nieuws? Niet echt. Drie eekhoorns hebben bezit genomen van de walnotenbomen. Ze klimmen er in, gooien de noten naar beneden tussen de brandnetels en op het gras. Beneden probeert ekster zijn buit binnen te halen, maar kan die niet behappen. Hij heeft dus veel liever dat 'die van boven' de noten gelijk in de wei begraven, dan heeft hij grondsteun bij het openhakken. Waarom doen die  beesten dat niet? Discriminatie! Omdat hij zwart is natuurlijk! krijg de pest-de pest-de pest! scheldt hij machteloos als de pesters uit de boom komen en hun eigen portie noten meenemen.

Zondag 18 september
Het was een heel leuke verrassing om onverwacht bezoek te krijgen van een dierbare oud-collega en zijn vrouw. Het laatste contact was van ruim een jaar geleden. Goed om weer bij te praten, ook over persoonlijke dingen. Zij was een paar jaar geleden onder het mes geweest van dezelfde orthopeed die ik heb uitgezocht en ze was zeer lovend over hem. Dat geeft de burger moed. Ze waren naar Curaçao geweest waar hun zoon woont.
Later kwamen Marieke en Ton die na 9 weken eindelijk weer tijd hebben voor zichzelf.  Ze kunnen nu 's nachts weer doorslapen, er zijn geen hondjes meer die gillen om uitgelaten te worden.
En dan komen ze de eerste middag dat ze vrij hebben hierheen, geweldig lief vind ik dat! Ik geniet ook altijd heel erg van het samen eten. Vet cool! zou ik misschien als 12-jarige gezegd hebben, maar mijn smaak is wat eten betreft echt anders! 

17 september
Wat waren wij toch armoedzaaiers vroeger. Dolgelukkig met eentje van 125 cc! Een Sparta, RU 85-96.  Met zijn tweeën erop naar Zuid-Frankrijk met lange leren jassen aan, op het voorwiel een loodzware tent en achterop een koffer, meer dan 3000 km, 1956.  Gisteren bewonderde ik een moderne motor in zijn eigen centraal verwarmde appartementje. Dat is toch wel héél wat anders. Zo langs m'n neus weg vroeg ik als een echte techneut hoeveel cc die had. 1200! Bijna 10x zo veel! Een andere wereld. Of je er ook 10x zoveel plezier van hebt?

Vanmorgen gaat het laatste hondje naar een nieuwe eigenaar. De hekken kunnen weer weg uit kamer en tuin, 9 hectische, vermoeiende en ook mooie weken zijn voorbij. De fokkers hebben er een stel aardige kennissen bij gekregen, de mensen die al een of twee keer kwamen kijken. Marieke en Ton gaan ze allemaal nog langs voor het afleveren van de papieren en natuurlijk ook om te kijken hoe alles gaat, en ze zullen ze terugzien op clubbijeenkomsten. Uit beide keuringen bleek, dat het een uitmuntend nest was, zowel van uiterlijk als van karakter. Je weet nooit van te voren hoe de combinatie uit zal vallen maar dit resultaat is voor een fokker wel heel mooi!     

16 september
Bij het opruimen van een kast kwam er een oud fotoalbum van een tante te voorschijn. Ze was de enige in de familie met een fototoestel en zij legde dus verjaardagen en andere speciale gelegenheden vast. 
Na 1942 worden de aantallen foto's minder, fotorolletjes waren niet meer onbeperkt te koop. Aangezien je niet wist hoelang het nog oorlog zou blijven, waren de mensen zuinig op dingen die wel eens niet meer te krijgen zouden kunnen zijn als het lang duurde. Dit is één van de zeldzame foto's waar ons gezin alleen op staat. Op bijna alle foto's staan ook nog andere mensen, tante, oom, nichten, grootouders, buurkinderen of er staat maar één ouder bij.
Pinksteren 1941
Deze foto is gemaakt op Pinksteren 1941, 1 juni. Het was prachtig weer, we zijn op een fietstocht. Links achter mijn vader staan twee fietsen. Ik was net 5 jaar geworden en zat altijd bij mijn moeder achterop, mijn zus van 10 had zelf een fiets en mijn tante die de foto nam natuurlijk ook.

15 september
Het Internet heeft duistere hoeken waar zich afschuwelijke dingen afspelen, denk maar aan Robert M.   Het Internet heeft echter ook enorme mogelijkheden om je als gewoon mens achter je PC te laten genieten van mooie nieuwe dingen. Gisteren was het een dag van nieuwe dingen voor me.
Het begon met een gedicht van een mij onbekende dichter, dat iemand liet lezen. Elke woensdag stelt iemand anders van onze gedichtenleesgroep een gedicht voor en vertelt er iets over. Vandaag was dat het gedicht Stille van de dichter Martijn Benders. Hij heeft een website en daar kun je hem en zijn activiteiten een beetje leren kennen.

In Deventer is van de week een kunstwerk op de gevel van een flatgebouw aangebracht, dat oorspronkelijk op een ander gebouw zat dat afgebroken is. De kunstenaar die het maakte, George van der Wagt, is een paar jaar geleden overleden, maar zijn weduwe heeft het opnieuw aangebrachte kunstwerk onthuld. Ze is al over de tachtig maar ziet er veel jonger uit. Mijn zus zat in de organisatie van de erbij horende feestelijkheden en had gelegenheid om met deze vrouw wat uitgebreider te praten. Die is zelf ook kunstenaar en heeft een website waarop ze haar werk laat zien onder haar meisjesnaam Isa van der Zee. Mooi werk. Hier staat een filmpje over de wijk. Het eerste gedeelte gaat over de opening van een flat die op de plaats is gekomen van een afgebroken gebouw en het tweede gedeelte gaat over de onthulling van het kunstwerk op de flat waar mijn zus woont. Ze vertelt ook zelf iets over de naam.

Twee nieuwe kunstenaars leren kennen op één dag. Mooi toch. Maar ik leerde ook iets praktisch, iets wat ik nog net nodig had voor mijn been. Ik gebruik al voor wondverzorging een mengsel van olijfolie en theeboomolie. Dat gaat goed, maar ik zocht ook naar iets om de korst op de wond nog zachter te maken. Op een Apothekerssite vond ik daarvoor het recept van fysiologisch water of fysiologische oplossing. Aan één liter gekookt en nog warm water voeg je 9 gram keukenzout toe en dept daar heel kalm de wond mee. Na 5 minuten gaan er al dode velletjes en stukjes korst af, zodat het nieuwe velletje eronder meer lucht krijgt en sneller gaat groeien. Een voorzichtige, veilige methode. Helemaal goed.

14 september
Er zitten nog een macht lijsterbessen aan de boom en ook zijn er nog heel veel trossen kleine druiven, die wel is waar een beetje beginnen in te drogen, - jawel, in deze natte zomer, je snapt het niet -, en je zou dus verwachten dat er net als andere jaren massa's merels en lijsters op aanvallen. Mis, een enkele verdwaalde lusteloze vogel komt even kijken, maar echt happig erop aanvallen, nee.
Ik denk dat het Grote Opschuiven begonnen is. De zomermerels vinden het al te nat en te koud, echt al herfst, en verkassen richting België en het noorden van Frankrijk. De wintermerels die uit Denemarken en het noorden van Duitsland hierheen komen, zullen binnenkort hun plaats hier innemen, en in tussentijd zien we weinig lijsters en merels. Ik las dat ze maar een paar honderd kilometer opschuiven en steeds naar dezelfde plekken terugkeren. 

Datum. Op 14 september 1949 hertrouwde mijn vader. Was er een feest of receptie? Ik kan me er niets van herinneren. Ik ben in ieder geval niet bij de huwelijkssluiting op het gemeentehuis geweest. Er zal wel een diner geweest zijn, maar ook daarvan herinner ik me niets. Navragen bij mijn zus. Het was een enorme verandering voor ons, we gingen wonen in haar huis dat groter was. Daar golden andere en vooral strengere regels dan in 'ons' huis. Het is in de 5 jaar dat ik er woonde voor ik het huis uit ging nooit 'ons huis' geworden.

13 september
Boek 100 eenvoudige manieren om Alzheimer te voorkomen
Naast het Ziekenhuis Survivalboek ben ik ook bezig in '100 eenvoudige manieren om Alzheimer te voorkomen'. Allebei interessante lectuur. 
Er is vroege Alzheimer en late. De vroege vorm, wordt begunstigd door het gen ApoE4, dat erfelijk is, maar deze vorm maakt slechts 5 % van de totale ziekte uit. De helft van de mensen boven 85 jaar met dementie heeft de late vorm. Bij hoge ouderdom overlappen elkaar vaak 2 soorten dementie, de vasculaire dementie en een Parkinsonachtige dementie. 
Draag je dat ApoE4-gen niet, dan krijg je niet de vroege vorm. Draag je het gen wel, dan hóef je de vroege vorm niet te krijgen, maar je hebt wel een grotere kans om de late vorm te krijgen dan mensen die dat gen niet dragen.
Veel wetenschappers denken dat behalve dat gen ook een bepaalde levensstijl de late vorm begunstigt. Als dat inderdaad zo is, dan geeft dat je de mogelijkheid om zo gezond mogelijk te gaan leven. Alzheimer kan tientallen jaren sluimeren en kan beïnvloed worden door vroege, middelste en latere levenservaringen zoals voeding, infecties, opleiding, diabetes, en mentale en fysieke beweging. Het zou mogelijk moeten zijn om door een gezonde levensstijl de ziekte zover te laten opschuiven, dat we dood gaan voordat ze duidelijk aanwezig is.   
De gezondheidstoestand op middelbare leeftijd geeft een indicatie voor de gezondheid van de hersens als 80-jarige.
Wat helpt? Beslissingen nemen. Zelfs kleine dagelijkse beslissingen helpen enorm om gezond te blijven. Blijf dus zo lang als mogelijk is zelfstandig. Ook het hebben van een groot sociaal netwerk en intellectuele activiteiten wapenen ahw de hersenen tegen fysieke schade. Veel bewegen is beter dan welk medicijn ook. 
De schrijfster draagt het ApoE4-gen, is 78 jaar, leeft gezond, denkt dat ze geestelijk nog behoorlijk gezond is en hoopt nog lang gezond te blijven. 

Na deze inleiding volgen de 100 manieren uit de titel.
Ik ben bij 1: Rustig aan met alcohol. In lage doseringen beschermt alcohol de hersenen, maar elke keer dat je te veel drinkt in korte tijd, vermink en vermoord je je hersencellen. Drink dus weinig en drink het met kleine slokjes. Vrouwen niet meer dan 1 glas per dag, mannen 2 glazen en het liefst rode wijn.

12 september
Van de bijzondere papaver die spontaan opkwam en in juni ( zie 28 juni) schitterend bloeide, heb ik nog net op tijd zaad gewonnen. Er zaten al gaatjes in de zaaddozen die ook al naar beneden hingen, dus er zal al wel wat zaad uitgevallen zijn. Is niet erg, maar ik heb van Carla gehoord hoe je zaad kunt winnen en zij wil er wat van hebben. Das war also des Pudels Kern, zoals mijn vader zei.  Hoe kwam hij daar nou bij? Wikipedia helpt en ik ben weer een beetje wijzer geworden:
 
Der Ausdruck des Pudels Kern stammt aus Goethes Drama Faust I. Mephistopheles erscheint darin Faust in der Gestalt eines Pudels. Als er sein wahres Wesen offenbart, kommentiert Faust: „Das also war des Pudels Kern!“.

Ik denk dat mijn vader dat niet wist, al was hij eind jaren twintig op Duitse les geweest bij een leraar hier net over de grens, waar hij 2x in de week heen fietste. Hij leerde daar ook foezel drinken! Maar dat is een ander verhaal. Franse conversatieles kreeg hij van De Wit, leraar Frans op de RHBS hier. Of hij daar ook nog meer leerde dan converseren?
Maar ik dwaal af. Toen ik de dozen openbrak, probeerde een stel oorwormen zich te verstoppen. Ze zaten daar heerlijk hoog en droog op hun zaadbedje. Na schoonmaken en drogen van het zaad bleef er maar een minibeetje over. Als er uit elk korreltje zo'n grote plant komt, kan het natuurlijk nog best meevallen. Het lijkt heel wat, maar de zaadjes zijn veel kleiner dan op de foto.
papaverzaadjes

Zondag 11 september
Nine eleven, 9/11, tien jaar geleden. Ik weet nog precies hoe die middag was. We kampeerden aan de Middellandse zee en liepen aan het eind van de middag van het strand terug naar onze caravan. We hadden op het strand iets gehoord over Amerika, maar omdat er op het strand geen radio's waren, hadden we alleen van mensen die naar zee gingen gehoord van Etats Unis en een catastrophe!  We hadden in onze caravan geen tv en wilden naar de Wereldomroep luisteren. Dicht bij 'huis' werden we aangeschoten door Nel uit Scheveningen: Kom gauw bij ons kijken, het is zo afschuwelijk, er zijn vliegtuigen de TwinTowers ingevlogen en de mensen springen naar beneden en de torens zijn ingestort!
Het was geen ongeluk, dat was wel duidelijk. Jachman ging bij Nel kijken, ik niet, ik kan niet tegen afschuwelijke beelden en zette de radio aan. De volgende dag braken we op en gingen naar huis. Het was onzeker wat de gevolgen van de aanslagen zouden zijn en daarom wilden we thuis zijn.

We hadden die middag iets bijzonders gezien op het strand. Tegen 5 uur kwamen er twee donkere onweerswolken uit zee opzetten. Ze dreven apart naar ons toe maar de lucht ertussen was helder. Vanaf het strand kwam een grote gele vlinder tussen Jachman en mij doorvliegen die daarna recht naar zee koerste, richting open ruimte tussen de onweerswolken.
Het was toeval natuurlijk, maar achteraf ga je die wolken interpreteren als de TwinTowers en de vlinder als het vertrouwen, dat zich niet bang laat maken en bij alle dreiging er toch een gat in ziet. We zagen die vlinder allebei en vonden het een wel heel opmerkelijk diertje.
In het vlinderboek dat we in de caravan hadden, lazen we over de nazomertrek waarbij ze enorme afstanden afleggen ook dwars over de Middellandse zee heen. Ik maakte een schets van de situatie en schilderde later thuis een klein schilderij met vlinder en wolken.
september01

10 september
Ik kan weer onder de brug doorkijken! Het plankier waarop de bouwers hard zouden hebben moeten werken is opgeruimd.
Wat er sinds 16 mei, in bijna vier maanden, gedaan is? Eén dag het plankier aanbrengen en één dag twee muurtjes wegbikken met 2 man. Eén morgen 2 sleuven in de weg fresen, één morgen 2 banen beton storten.  Dat voorbereidende werk ging op zich best snel, alleen gebeurde er in tussentijd dagenlang niks, drie weken deden ze erover.     
Het afbouwen duurde helemaal eindeloos. Twee muurtjes metselen, de leuningen plaatsen en schoonpoetsen was 14 dagen werk. Reken de droogtijd van het metselwerk op een week, het beton idem, dan zou het karwei, met opbouwen, materiaal aanslepen enz., in vier weken klaar hebben kunnen zijn. Met een beetje plannen had het drogen in de vakantie kunnen vallen. De metselaar was een ander dan de sloper, hij werkte 2 dagen alleen, zijn collega kwam na de regendag niet weer. De overblijver had het werk niet uitgevonden, elke auto keek hij na, elk meisje op het fietspad, en telkens stonden zijn handen stil. De brug wordt wel gebouwd met belastinggeld, gemeenschapsgeld, zou hij zich dat realiseren? Als hij zo in een fabriek had gewerkt was hij allang ontslagen. Gisteren kwam zijn baas meehelpen.   

Jo bracht peren, de bollencatalogus van de zangvereniging en een voor mij bestemd bij haar bezorgd postpakje. Mijn bel deed het niet, de batterijen bleken op te zijn. Ze vertelde opgetogen dat er een nieuw lid bij de zang gekomen was!
Een jong lid? vroeg ik, want daar zitten ze om te springen. Ja! Pas éénenzestig! 

9 september
Er was een aardbeving gisteravond! Zeg liever aardbevinkje, 4.6 op de schaal van Richter, epicentrum Aken/Nijmegen. Niks van gemerkt. Er rijden zo vaak vrachtwagens te hard over de weg of rammelen over de zandweg, dat ik er nauwelijks op let, en zeker niet als de tv aanstaat. Jammer.
Die van '92 weet ik nog heel goed, we lagen in bed en dachten dat het huis zou instorten.  

Vandaag start de Nationale Kunstloterij. Koop een lot van een tientje en je steunt kunstenaars en culturele instellingen. Op de website staan alle gegevens.

Eergisteren schreef ik over een wachtkamer in een ziekenhuis en de beleving van de wachtenden. Gisteren zocht ik in de boekhandel het boekje met 100 tips om Alzheimer te slim af te zijn. Dat zag ik niet, maar wel een ander boek, dat me enorm handig leek voor het geval je eens opgenomen moet worden in een ziekenhuis.
Het is geschreven door een ervaringsdeskundige, die ook nog eens een behoorlijk psychologisch inzicht heeft. Het leest gemakkelijk, er zit heel veel informatie in en gelukkig ook humor, zonder 'humoristisch' te zijn. 
Voorbeeld: hoe herken je de functie van al die verschillende mensen in witte jassen die langs je bed komen, en welk soort vragen stel je aan wie.
De schrijfster hamert erg op zelf meedenken en controleren. Vertrouw er niet blindelings op, dat artsen en verpleegsters nooit fouten maken. 
Vanaf de eerste afspraak die je met je specialist hebt, is het zaak om de goede manier van communiceren toe te passen. In het boek staan heel duidelijke voorbeelden van miscommunicatie en aanwijzingen hoe het beter kan.
Achterin staat een 60 titels lange literatuurlijst, een bijlage met ontspanningsoefeningen en nog een met handige adressen. 
- Yvonne Prins, Ziekenhuissurvivalgids,
Wegwijs in de wereld van de witte jassen. Uitg. Scriptum Psychologie. 250 pag. ( www.scriptum.nl) -

8 september
Gisteren heb ik afscheid van de 8 hondjes genomen, ze zijn groot genoeg om 8 gezinnen gelukkig te maken. Die zijn allemaal al 1 of 2 keer wezen kijken, dus het waren drukke weken, veel bezoek, veel koffie zetten. Het is een buitengewoon goed nest, van uiterlijk en van karakter. De keuringsrapporten zijn om in te lijsten. Tien dagen geleden zagen ze er zo uit, heel schattig na stoeien, vechten en kennis maken met hun vader.
lekker even zonnen buiten  genieten!

De foto's zijn gemaakt bij Linda, de eigenares van Diego, de vader van deze hondjes en bij Marieke, die o.a. deze foto's maakte. Meer foto's staan hier op Flickr, Marieke stuurde haar foto's naar Linda op.
Stroomstoring vannacht. Ik denk van ongeveer 12 uur tot kwart over zes. Ook de straatverlichting deed het niet. De diepvries was 6 graden minder koud geworden. 

7 september

De laatste weken was ik in verschillende wachtkamers en had ik tijd om mensen te kijken. Een kleine beschouwing.  
               In de wachtkamer van het ziekenhuis is het vaak doodstil. Mensen die bij elkaar horen, praten hooguit fluisterend een paar woorden, anderen kijken op het filmscherm met ziekenhuisreclame of bladeren in stokoude tijdschriften. Angst, spanning en pijn maken de gezichten strak.
Het is een verrassing als opeens iemand begint te lachen om iets wat ze leest en dan gewoon hardop tegen de buurman zegt: Ik heb zo'n zin in een kop koffie met een appelpunt!'  Ze geeuwt aanstekelijk. Het is een vrouw van een jaar of veertig, het type dat denkt: 'Alles wat ik straks te horen zal krijgen, moet ik aankunnen. Ik laat me niet bang maken.'
Ze kan lachen in een wachtkamer en de anderen even laten glimlachen. Even is door haar de spanning gebroken en denken mensen een paar seconden niet aan hun sores.

Maar het kan ook zo gaan:
Ik zit in een grote wachtkamer in het ziekenhuis en heb een voor mij belangrijk gesprek met de chirurg. Het is nog oriënterend, en ik heb me op internet zo goed mogelijk ingewerkt in de materie. Nu repeteer ik in gedachten de inlichtingen die ik wil krijgen en de wensen die ik heb.  
Het is heerlijk rustig, mensen praten fluisterend met elkaar of zitten te lezen. Ik kan me goed concentreren.
Ik zal eerst tegen hem zeggen dat ik al veel voorwerk..... hé? Opeens begint dat mens met die rooie jas te kwekken dat ze zin heeft in koffie met een appelpunt. Wie zégt nou zoiets!  Ik erger me altijd dood aan mensen die iets aanstellerigs doen om hun grote angst voor wat ze zullen horen te overbluffen. Nou, ze doet maar. Moet je nóu eens horen, daarginds beginnen ze ook al te kwebbelen. Waarom houden ze hun mond niet, ik moet nadenken! Ik ga wel op de gang zitten!

6 september
De brug heeft haar leuningen weer terug, alleen zit 'onze' leuning nu aan de overkant. Een kenner die het voelt, dus ik kan dat nu.

Gisteren heb ik bij mijn jeugdvriendin gegeten en we hebben weer op een goede manier bijgepraat. Ze is nu minder streng voor zichzelf dan een paar jaar geleden. Voor mij is het zo in ieder geval een stuk relaxter, en voor haar ook. Het is ook fijn om te kunnen lachen om onszelf en onze domme dingen, maar ook om elkaar gerust te stellen en te zeggen dat veel mensen dat hebben en dat het natuurlijk doodnormaal is, echt waar meid.

Dat had ik eerder moeten uitproberen! Voor het eerst van mijn leven zijn mijn voeten na het gewone knip-en vijlwerk gescrubd, gezalfd, gemasseerd, en in een kleipakking verjongd. Luxe gevoel! Nu nog een paar leuke sandaaltjes aanschaffen en de zomer kan niet meer stuk. Nou ja, die van volgend jaar dan, bedoel ik. 

5 september
Van de dokter mocht ik de wond verder zelf behandelen. Met het inprenten van een paar dingen waar ik op moest letten droeg hij het been aan me over.
Mooi, dan ga ik het anders doen, geen betadine laten indrogen en dan de harde korst later er af moeten trekken, maar zorgen dat er geen harde korst op komt. Een zachte korst is beter, want dan kan daaronder de nieuwe huid ongestoord groeien. De behandeling die ik me voorschrijf, gaat zo: Leidje, meng 1 deel olijfolie met 2 delen teatree oil en smeer dat 1x per dag op de wond.    Ik doe het nu al 6 dagen en het ziet er heel goed uit. De aboriginals van Australië gebruiken theeboomolie al 20.000 jaar voor snij-en doornwonden aan hun voeten, die ze vaak hadden omdat ze altijd op blote voeten liepen. De desinfecterende werking wordt hier bij ons nu ook steeds vaker benut, maar mijn dokter vindt alles wat niet uit een fabriekslaboratorium komt kwakzalverij en bijgeloof.
Het is wel zaak de échte teatree-olie te gebruiken, dus op het flesje moet staan Melaleuca Alternifolia. Er is namelijk ook namaak in de handel die bijna net zo duur is.
een klein flesje, maar met een grote werkin

Gistermiddag: strrr tik,  psjj tok,  strrr tik, psjj tok,  en dan  'Ja ze is thuis!' hoor ik van een afstand roepen. Ik zit buiten te luieren, voor de derde keer inmiddels, want het regende een paar keer. Op de zandweg staan J & J, allebei met van die sleepstokken, waarmee ik ze nog nooit heb zien wandelen. J. heb ik überhaupt nog nooit zien wandelen in die 40 jaar dat ik hem ken. Hij rijdt motor, auto, tractor, zitmaaier of fiets, maar lopen, waar is dat goed voor?
Ze zijn op de terugweg van het trekkergedoe bij Bertie, en komen hier even uitrusten. We praten bij. Sinds maandag heeft &J haar huis in de verkoop. Spannend in deze tijd, waarin de huizenmarkt stagneert.
Vijf jaar geleden is J's vrouw gestorven en een jaar eerder &J's man. J&J zijn nu al een paar jaar samen en ik vind het een prachtig stel. Ben blij dat ze mijn buren zijn.

Zondag 4 september
Smikkelen

Wat een schitterende dag gisteren! Van 8 tot 8 ben ik buiten geweest. Alleen even naar binnen voor eten en drinken klaarmaken en de mail checken. Weinig post vanwege het prachtige zomerweer. Eén verwante ziel ging ook buiten eten met een glas wijn, we dachten aan elkaar! Het was trouwens allesbehalve een luierdag, ik heb hard gewerkt. 's Morgens eerst boodschappen gedaan, en 's middags gemaaid.
Donderdag had ik dat al gedaan bij huis en gisteren deed ik de rest, de graspaden langs de wei en achter de heg. Het gras stond zo hoog, dat ik eerst op 9, toen op 6 en voor de laatste keer op 3 eroverheen moest. Toch liep de machine nog een keer vast.  Mooi moment om hem te laten afkoelen en heerlijk met de benen hoog de kranten te lezen.
Graspad langs de wei
Op de foto staat mijn luiehuisvrouwen gezonde avondmaal: verse groente uit de wok en een pizzabroodje. Ik dacht aan Jopie, toastte in gedachten en genoot. Voor ik naar bed ging, liep ik even naar buiten en genoot van de sterrenhemel en de bosuilen in de linden langs de weg. Ze waren heel dichtbij, ik had ze al weken niet gehoord.

Vannacht om half vier begon het te regenen en in de verte te onweren en vanmorgen is alles nat en grijs.

3 september
Op de radio hoorde ik gistermorgen om kwart over zeven een interview met een filmer. Hij gaat dit weekend ook naar Manuscripta in Amsterdam, de opening van het boekenseizoen, waar uitgevers en schrijvers boeken promoten. Hij maakt namelijk 1-minuut filmpjes van schrijvers en lezers die in die minuut duidelijk moeten maken welk boek waarom voor hen heel belangrijk is, waarom het hen ontroert, waarom ze het zo bijzonder vinden. Het is niet de bedoeling om een korte samenvatting te geven.

Hij filmde ook Stephen Fry, die vertelt dat hij Ulysses van James Joyce het beste boek vindt dat in de Engelse taal geschreven is. Het is niet gemakkelijk, maar zo rijk, alles zit erin, en toch bestrijkt het maar 1 dag in het leven van de hoofdpersoon. Hij aarzelde eerst tussen Ulysses en The great Gatsby, maar het eerste boek vindt hij toch rijker.
 
Op de site Why i love this book staan al heel veel filmpjes van Marc Barteling. 
Bij Over ons vertelt hij over de filosofie achter zijn project.

2 september
Na ruim drie weken weer eens een eind auto gereden. Wat kan er aan het wegennet veel veranderen in die tijd! Normaal rij ik in een uur naar zus in Deventer.
Nu
1. omleiding in Groenlo, werk aan de weg
2. stoplichten achter Ruurlo, werk aan de weg
3. lange omleiding om Warnsveld, werk aan de weg
4. nieuwe rotonde bij Gorssel
5. overal borden van afsluiting deze weg m.i.v. maandag 5 sept/ 9 sept/ en nog een paar.
Ik deed er 1.5 uur over. De omleidingsroutes zijn overvol. Over Lochem gaan helpt ook niet, omleiding wegens werk aan de spoortunnel. 

Waar zouden de bruggenbouwers nu werken? Het werk ligt al weer twee dagen stil. Misschien liggen zij ook stil, hebben ze kou gevat. Dat zou me niks verbazen, het hoosde van de week toen ze stonden te metselen.

Gras gemaaid na thuiskomst. Het was lang, maar eindelijk goed aangedroogd. Twee maal eroverheen geweest, op hoge stand en dwars erop op lage stand.

1 september
De herfst/winter catalogi vallen weer in de bus. Heb je ooit een bloesje, een cd, een tijdschrift, een boormachine of een tafeltje gekocht, dan weten ze je eeuwig te vinden. De sticker op de brievenbus helpt niet in zo'n geval, de reclame is geadresseerd.
Hier verschijnen twee huis aan huisbladen en daar worden heel listig steeds meer folders bij in gestopt.
De telefoonreclame is zo goed als gestopt. De ene hardnekkige anonieme, die drie keer laat overgaan en dan oplegt, ken ik langzamerhand en belt nog maar 2x in de week. De andere anonieme is moeilijker, omdat die wel 10 keer laat overgaan, maar die hoor ik maar 1x in de 14 dagen op ongeregelde tijden. Zoals hier bekend neem ik in principe al wel een half jaar niet meer op bij anoniem of onbekend op het scherm.  

Dochter uit Duitsland belde. Haar schoonmoeder had verteld dat ze me vaak probeerde te bellen, maar dat ik nooit thuis was. Ze had het gistermorgen ook weer geprobeerd, maar ik was er weer niet. Gistermorgen is er lang anoniem gebeld bij mij!
Nu zit ik met een dilemma: zal ik haar zelf bellen en vertellen waarom ik niet opneem?Zal ik bij lang anoniem bellen toch maar opnemen en het dan vertellen of zal ik net doen of er niks aan de hand is, zeggen dat  ik buiten was of boodschappen deed of wat dan ook.
De tweede optie spreekt me het meeste aan.

Nou, bel dan, Monica !!