Logarchief   terug    Home   verder

Logs april 2011

 
 


30 april Koninginnedag vooral in Thorn en Weert.
Ik kan het niet opbrengen om nu weer een paar uur tv te gaan kijken. Vooral omdat het zo bekend is. Ik zet de tv aan en kijk zo nu en dan even.
Hond. Toen ik hem gisteren al vroeg uitliet, liep hij los braaf met me mee naar de dennen, deed wat hij moest doen en wandelde gezellig weer mee naar de schuur. De boterhammen en een half oor waren op. Om 9 uur gaf ik hem nog wat en dacht dat hij misschien wel weer even naar buiten wilde. Ik deed de schuurdeur open en hij stoof langs me heen naar buiten, net of hij heel nodig moest. Voor ik me kon omdraaien was hij al bijna uit zicht. Toen ik bij de uitrit was, zag ik hem al nergens meer. Ik denk dat er gefloten is, of hij wist ineens de weg weer toen hij de zandweg zag. Als hij door de wei achter het bosje rent, kan ik hem ook niet meer zien. Probleem opgelost, geen asiel gebeld.
Vorig jaar ook rond deze tijd gebeurde bijna hetzelfde. Ook tijdens een hevige regenbui hadden twee jongelui honden op de weg zien lopen en dachten dat die van ons waren. Zouden honden bij een stromende regen na een droge periode de weg kwijtraken doordat de sporen wegspoelen? 

29 april
Vannacht had ik een logé. Hij heeft in de schuur geslapen. Toen ik hem welterusten wenste, gaf ik hem nog een bruine boterham en een oor. Het was m'n laatste. Nou, dat lustte hij wel!
Zo dadelijk ga ik het dierentehuis bellen, misschien mag hij daar logeren. Gisteravond tijdens een onweersbui, werd hij afgeleverd door een Duits meisje van een jaar of 16. Sprechen Sie Deutsch? Ja, een beetje wel.
Ze had de hond gevangen toen ze zag dat hij steeds de weg wilde oversteken naar onze kant en dat probeerde in de stromende regen vlak voor aankomende auto's. Ze dacht dus dat hij hier woonde. 
Het lijkt een lieve hond, probeert steeds naar binnen te glippen, is dus wel een huis gewend en is beslist geen zwerver, al draagt hij een rode boerenzakdoek om zijn nek.  Ik denk, dat hij een soort kleine zwartwitte, ruwharige, grappige terrier is. En een allemansvriend. Geen hond voor mij. Ook niet om zijn zeer bewerkelijke vacht.
Het meisje staat op de camping hier tegenover en liep buiten om een boeketje bloemen te plukken in de berm. Dat kreeg ik toen van haar, omdat de hond vannacht hier mocht blijven. Ik zal haar bellen als hij in het asiel is ondergebracht. Ze was erg met hem begaan.
verdwaald   lekker geslapen
Ja, ook nog naar Kate en William gekeken en naar de stijve gezichten. Niemand die hartelijk knikte. De mondhoeken even optrekken was al een hele moeite. De kerkdienst was zo saai en emotieloos, het moet dan maar, zoiets. Het bruidspaar en prins Harry plus de bisschop die de preek deed, waren een beetje losser. De menigte op straat gedroeg zich als echte gentlemen, gedisciplineerd uitgelaten. Hoe ze zonder dringen achter de agenten aan naar het paleis liepen, geweldig mooi, petje af.
   
28 april
De regen maakte gisteren net alles een beetje vochtig, maar met de regen van vannacht meegeteld zit er toch nog 11mm in de regenmeter. Gisteravond lag er een deken grondmist boven het land. 
Nu in de namiddag trekt een onweersbui ten zuiden langs naar het westen, het rommelt al uren. Op Buienradar zie ik dat het er meer dan een zijn en dat er vanavond om half acht hier nog een overkomt. Nu was het heerlijk weer om te maaien, het stoof niet meer en het gras was bijna droog.
Ik schrok boven het maaigeluid uit van een griezelig laag vliegende heli. Ze komen wel vaker laag over als er een patiënt met spoed naar Enschedé gebracht moet worden. Er is hier bij het ziekenhuis een helihaven. Deze kwam net over de boomtoppen leek wel. Voor politiewerk worden ze ook ingezet en als ik iets uitgespookt had, zou ik me doodschrikken als zo'n heli me zocht.
 
herinneringsboek Joodse slachtoffers
Ik kocht het boek met alle namen van door de duitsers vermoorde Winterswijkse Joden in de jaren '40-'45, dat zijn er 126! Het is enorm goed gedocumenteerd, met familiefoto's, foto's van brieven en documenten, herinneringen van overlevende familieleden en herinneringen van 'gewone' Winterswijkers. 
De goede documentatie was mogelijk door de perfecte boekhouding die de duitsers erop na hielden. En de Nederlanders.  Alles is bekend: wanneer zijn ze opgepakt, waar gingen ze heen, wanneer zijn ze vermoord, datum en kamp.
Op de middelbare school zat ik begin jaren '50 bij Juultje Stein in de klas. Nu weet ik pas hoe het haar moeders familie en de aangetrouwde familie vergaan is. Er werd in de klas en ook buiten school niet over gepraat. Wat moet dat erg voor haar en de anderen geweest zijn!

27 april
Buiten bij de keuken kun je op het ogenblik hooguit een boterham eten en beslist geen soep. Enorme hoeveelheden beukenbloempjes komen met noordoostenwind op het terras terecht. Ik heb aardige dekseltjes voor thee- en wijnglazen maar soep eten met een deksel op je bord lepelt niet lekker. 
Oogst van één dag:
een berg beukenbloempjes 

Op de voorpagina van de Achterhoeknieuws staat een klassenfoto van school C. Ik ken die foto, mijn zus en haar vriendinnetje en nog meer bekenden staan erop. De klas is die van juf Van der Klashorst, 1939 ongeveer. Op die foto staan ook de drie Joodse Hannies, die niet terugkwamen. Die meisjes zijn mede onderwerp van de dodenherdenking waarbij leerlingen van de Julianaschool een rol spelen.
Er staat een oproep bij de foto. Kent iemand die kinderen op de foto, herkennen mensen zichzelf, meldt het en ze kunnen dan speciaal deze herdenking bijwonen.
Ik bel Riet en ze zegt dat er ook nog een Joodse jongen opstaat. Ze kent nog veel kinderen van die klas. Leuk is, dat er ook broers en zusjes van die leerlingen opstaan. Ze neemt contact op met de organisator, maar de reactie is nogal lauw. 

26 april
Ja, ik heb gisteren nog een heel stuk gras gemaaid na alle voorbereidingen. Om half 12 werd het te warm en ben ik er mee gekapt. Het ziet er toch al weer een stuk netter uit. Vandaag zal het minder warm worden, dan ga ik wel verder.

In Benali Boekt was van de week Tommy Wieringa te gast. Als ik dichter bij Geesteren zou wonen, bracht ik voor de APK mijn auto net als hij naar Marinus! Een wijze oudere man, techneut met boeddhistische inslag.
Ik ging op Wieringa's website kijken en daar stond het verhaal Ballon, uit de bundel 'Ga niet naar zee'. In cursief een fragment uit het verhaal.

Een man vist met zijn wandelstok uit een slootje bij zijn huis een wedstrijdballonnetje met een naamkaartje. De naam van de kleuterschool is leesbaar maar niet de naam van het kind. Hij gaat naar zijn lege huis en schrijft aan die onbekende kleuter deze brief: 

Kleuter,
Ons schip voer honderd zeemijl ten westen van Tristan da Cunha, op weg naar Kaap de Goede Hoop, waar eeuwig de Vliegende Hollander zwerft, toen ik je ballonkaart vond. Het zeewater heeft je naam uitgewist. Zeg je meester dat hij watervaste pennen koopt.

Ik weet niet wat je van me wilt horen. Misschien dit: zorg dat je, wanneer je daar de leeftijd voor hebt, een betrouwbare geliefde vindt. Liefst een die pianospeelt. Blijf daarbij. Dwaal niet af. En vind een huis waarvan het dak niet lekt. Heb je deze dingen, dan bezit je de juiste tuigage om de zwaarste stormen het hoofd te bieden. Verder zul je moeten nadenken over een auto waarin je zonder haperingen duizenden kilometers achter elkaar kunt rijden. Een goede auto is belangrijk, wat de milieubeweging ook beweert.
Probeer niet langer te leven dan je gegeven is, tachtig jaar is genoeg voor een mens. Plant een boom, dat is voldoende. Hang daarin al je goede herinneringen als lampjes voor wanneer je bang bent in het donker. En denk nog eens terug aan de Siciliaan Antonio Todde, die een paar weken voor zijn honderddertiende verjaardag overleed en ons de volgende raad naliet: Houd van je broeders en drink elke dag een goed glas wijn. Hij stierf volgens zijn familie zonder een zucht.
Vrees niet, kleuter, en twijfel niet te veel, ook al zeggen de filosofen dat je daar wijs van wordt.
Wees vrolijk. Eet uien tegen kanker. Draag nooit de schoenen van een dode. Ga niet naar zee.

Ik vind dit een wijze en aangrijpende tekst, zó raak verwoord wat belangrijk is in het leven. En ik hou zeer van de humor en de zwaarte er in. De eerste zinnen zijn al zo prachtig veelzeggend.
'Wees vrolijk' zou ik liever 'wees opgewekt' noemen, maar verder komt deze brief recht bij me binnen. Jachman had het kunnen zeggen, hij leefde zo. Mijn dag is goed.

25 april
De rook van de paasvuren hangt nog in de lucht.
In Meddo was een enorme hoop hout opgestapeld en halverwege waren er nog 2 kleinere stapels. Naar de kleinere die vroeger aangestoken werden, gingen veel ouders met jonge kinderen, naar die in Meddo vooral de oudere jeugd. De terugkomers van de eerste vuren, ontmoetten rond negen uur de gaanders. Het was vol op het fietspad. Veel gebel, geroep en gelach.
Ik ben niet wezen kijken, kon goed de gloed zien en soms het vuur. Ik weet het niet uit het hoofd, maar ik meen dat er zo'n 30 paasvuren waren rond Winterswijk.
Vandaag is het een gewone dag en ik ga gewoon het gras maaien. Gisteren fatsoeneerde ik een paar struiken waar veel dood hout in zat. Dat kon zonder lawaai. Eerst zo dadelijk dat snoeisel wegbrengen op de takkenhoop. Daarna moet ik de waterslang oprollen want die ligt een heel eind over het gras. Dan de laatste molshopen wegharken -het zijn er maar een paar gelukkig- en dán kan ik maaien. Kán. Ik denk dat ik tegen die tijd aan een beker chocola toe ben!
Bij de keuken doen de violen het heel goed. Ze ruiken ook heerlijk. De blauwe regen die over het rek groeit is al half uit. Het doet zuidelijk aan. Daar ga ik mooi eerst uitrusten voor ik begin te maaien.
Heerlijk zo'n scharrelige dag met ook nog eens zomerweer. 
blauwe regen  de bakken groeien dicht

Paaszondag 24 april
Vanmorgen bij 't Hilgelo 3 nachtegalen en de eerste koekoek gehoord! Nagekeken wanneer ik vorig jaar de eerste nachtegaal hoorde, dacht 22 april, was 24 april. Blij dat ik nu op tijd de wekker zette!
Gisteren hebben we een halve Krosenbrinkroute gefietst. We begonnen niet bij het beginpunt, want de weg naar Den Tappen is niet de mooiste. Wij namen de Bataafse weg, dan langs het strandbad naar De gulle Waard. Als die open was geweest hadden we daar wat gedronken, maar nu fietsten we door via de Guldenweg en het pad door Bekkendelle naar Berenschot. Aspergesoep gegeten buiten boven de beek, waar bijna geen water in stond.
Bij de splitsing gingen we rechts en pikten een endje voorbij de spoorlijn de Route op. Een prachtig stuk Woold en Miste gefietst, op paadjes waar ik als fietsende Winterswijker nog nooit geweest was en Marieke helemaal nooit, als dat mogelijk is. Vooral het stuk bij Kreil en dan tot Beestman was voor en groot deel onbekend. Prachtig! Bos, natte weiden met russen, droge weiden met koeien, mooi gerestaureerde boerderijen, smalle paadjes, brede mulle paadjes, weidse vergezichten, weiden geel van paardebloemen, kortom genieten.
Bij de Haartseweg steken we door richting Misterweg en rijden via Corle weer naar huis. Een volgende keer nemen we de andere helft van de route.
laag water Bij 't Kreil staat het water beneden nul!

inlichtingenbord over de route  Bord langs de route.

23 april
Als het warm weer is, krijg ik zin om met water te knoeien, wel verantwoord knoeien natuurlijk! De auto glanst weer na een week groen van het stuifmeel te zijn geweest. Ook de kamerramen en de schermen heb ik afgespoten. Met laarzen aan heerlijk door de plassen stampen. Genieten.
Ik heb nog een herinnering aan zo'n genotvol moment van toen ik acht of negen was en samen met Jopie van Drie met de armen om elkaars schouders midden op straat in de stromende regen liep te zingen. Tot mijn moeder me boos binnenriep, Jopie naar huis stuurde en mij naar bed. En het was zó heerlijk geweest. Wat had ik fout gedaan?

22 april   Temp. in Meddo 27.1
de pasgeplantemorellenboompjes doen hun best, nu de bijen nog

Morellen. Ze zijn een maand geleden geplant en bloeien nu al volop! Ik weet niet vanaf welke leeftijd ze vrucht dragen. Ik weet wel dat daar bijen voor nodig zijn en die zijn er bijna niet meer. Ook zijn er weinig hommels en andere zoemers.
De een zegt, dat dat komt door de GSM-straling en wil geen zendmast in zijn 'achtertuin' hebben staan, want hij houdt bijen. Bij de buren is er een veel betere plek, roept hij schijnheilig.
De ander geeft de schuld aan het royale gebruik van pesticiden in de landbouw, maar wil niet méér betalen voor bio-piepers.
Als er geen bijen zijn, moet ikzelf dat bevruchtingskunstje maar toepassen, penseeltjes genoeg.

Vannacht heb ik de nachtegalen weer gehoord bij het Hilgelo. Zeker twee.  Vorig jaar waren ze ook op 22 april. Ik zette nu de wekker op 2 uur en ging buiten luisteren. Ja!!
Dat is zo'n bijzonder moment. Een gewoon klein vogeltje dat je nauwelijks opvalt als hij niet zingt, is een kilometer ver te horen in de nacht. Er zijn ook eenden en andere watervogels te horen, maar de nachtegaal gaat over alles heen.
Vanmorgen ben ik even op de fiets boodschappen wezen doen in Meddo en weer hoorde ik nachtegalen. Ze móeten wel dag en nacht fluiten, want ze weten niet hoelaat de vrouwtjes over komen vliegen. Nee, dat kan wel een week duren, maar misschien ook een dag, je weet het nooit bij vrouwen. Dus moet je er naar fluiten! 

21 april
In Jelle van Sipke Froukjes, een van de boeken van Nynke van Hichtum, heeft Jelle een Stabyhoun. Het gezin is arm, dagloners bij een rijke boer, en de hond eet eigenlijk te veel. Al spaart Jelle het uit eigen mond. Dat hoort Jelle als zijn ouders zacht in de bedstee overleggen en hijzelf wakker ligt in de andere bedstee. Wat moet hij doen? Wat doet hij?
Een prachtig boek.
Op zoek naar hondensites, want de opmerking van Uschi zeurde nog een beetje na, kwam ik bij de Stabijhoun en Wetterhoun site. Friese honden die gebruikt worden voor de jacht en voor het schoonhouden van het erf van bunzing en ander ongedierte. Ze zijn waaks en vriendelijk voor kinderen. Moeten wel consequent opgevoed worden, en ze moeten veel werk te doen hebben. Sympathiek vond ik bij de rasvereniging, dat geďnteresseerde en eventueel toekomstige kopers bij mensen die er een of twee bezitten thuis mogen komen kijken hoe ze in een gewone omgeving zijn. Thuis gedragen ze zich toch anders dan op een clubmatch of een open dag.
Ik zei altijd STAbyhaun, maar dat is fout, het is staBIJhoen. Een 'sta de baas bij hond'. Valt af, want hij jaagt ook graag op hazen.
Misschien is Wetterhoun wel waterhond, en wordt hij gebruikt voor de eendenjacht. Nee, oorspronkelijk voor de otterjacht, lees ik in Kies uw hond. Maar deze is een beetje agressief en moet stevig aangepakt worden. Nee, valt ook af.
Ik wil heel misschien ooit wel eens een mooie lieve hond, die niet te sterk is, van nature goed luistert, alleen blaft als er echt onraad is, niet achter konijnen en hazen aanzit, wel mollen vangt, nooit ziek is, van klassieke muziek houdt, mijn autosleutels opzoekt, en me waarschuwt als ik de rits van mijn tas niet dicht heb gedaan. Hij moet wel iets dóen voor de kost.
Ik zal het boek nog eens goed doorkijken. Zo'n hond is er vast wel, en anders moeten ze er maar gauw één fokken. De StaMIJbijhoun.

20 april
Het is boeiend om een boze vrouw te zien en helemáál mooi is het, als die vrouw zo geweldig boos is, dat ze de moed heeft om een
bísschop  op zijn fouten te wijzen, een aartsbisschop nog wel, een halve heilige. Deze vrouw heeft wat in haar mars, is Doctor in de Geesteswetenschappen, docente Vertaalwetenschap aan de UvU én ontslagen vrijwilligster bij de Kerk, omdat ze kritiek had op de leider. 
Je brengt Nelleke echter niet zo gauw van de wijs. Ze heeft Fries bloed van vaders kant (grootvader was van Tzum, Tsjom)  en waarschijnlijk Spaans bloed van moeders kant. Haar grootmoeder, moeder en tantes hadden heel donkere ogen, een knap en onnederlands trots uiterlijk plus een duidelijke mening: 'en zo is het!'
De vader, ooms en twee tantes van Jachman hadden dat ook. Hún moeder kwam uit Groenlo, waar lang de Spanjaarden gelegerd zijn geweest in de 80-jarige oorlog, en waar je nu nog een enkel Spaans type ziet.  De oma van Nelleke kwam van de kant van Brielle waar ook lang de Spanjaarden gelegerd waren. Dat Spaanse spoortje is kennelijk dominant. Boeiend.  

19 april
Weer een gedenkverjaardag. Jachmans vader was jarig. Niet dat hij een echte vader was, hij was altijd ergens anders dan waar zijn kinderen waren. Hij ontvluchtte het streng godsdienstige r.k. milieu waar hij in opgegroeid was, ging samen met zijn vrouw naar het buitenland en liet Jachman en zijn zusje achter bij zijn moeder. Later probeerde hij de band met Jachman te herstellen, maar die was zonder hem volwassen geworden en kon weinig liefde opbrengen voor de man die eigenlijk een vreemde voor hem was. 
Ik ben hem heel dankbaar, want zonder zijn vader was Jachman er niet geweest!

reebok die hier woont
Deze reebok is hier helemaal thuis. Ook als ik in de tuin aan het werk ben, staat hij rustig te grazen. Alleen als ik stilsta en blijf kijken, of een paar passen in zijn richting loop, gaat hij in dekking. Niet eens gehaast.
Dikwijls komt een hinde bij hem in de wei, maar die is veel schuwer, kijkt vaak op bij het grazen, en rent weg bij geluid van wandelaars op de zandweg. Reeën hebben evolutionair een kleine maag om snel te kunnen vluchten. Maar ze moeten als gevolg daarvan wel vaak uit de dekking komen om te eten.  
Mooi is te zien bij Beleef de lente/ de ijsvogel, hoe kalm reeën langs de beek lopen. Dat doen ze hier ook, gisteren zag ik de hinde vanuit de beek omhoog de oever op klauteren. 

18 april
Sinds vorig jaar is het huis €14000.- minder waard geworden volgens de WOZ-beschikking. Dat is niet mis, meer dan 1000.- per maand eraf. Maar de OZB is €15.- hóger dan vorig jaar. Ook de gelijk te betalen afvalstoffenheffing is verhoogd, met €7.- . Lastenverlichting noemen ze dat.
Vorig jaar mocht je de betalingen nog spreiden over 6 termijnen, nu maar over 2. Alleen als je een machtiging afgeeft, mag het nog in 6 termijnen. Je moet toch bewondering hebben voor de creatieve rekenmeesters, want ze zullen heus wel binnen de 'wet' en de afgesproken regels blijven.
In de toelichting staat, dat ik, als ik nog vragen heb, contact mag opnemen met de afdeling PIFA, team Belastingen. PIFA?? 't Lijkt wel een circusnaam! Dat zoeken we op. 
PIFA staat voor Personeel Informatisering Financiën Automatisering.

 Zo kwam die naam tot stand.
Hoofd Naamgeving riep de afdeling Naamgeving bijeen:
Dinsdag om half 12 vergaderen we erover en Kim zorgt voor kippesoep en worstebroodjes. 


De voorzitter doet een voorzet:  Ik stel de naam PIFA voor, klinkt dat niet lekker vlot?
Lid: Ik weet niet..... pifa, iets pieferigs, we voelen ons een pief, nee, ik heb een ander idee. Ik stel voor dat we AFPI doen. Klinkt snel en efficiënt. Ze hebben maar te luisteren! Áf PI!
Voorz.: AFPI? Gatsie nee, klinkt zo WC-achtig. Ik moet aan spuitbusreclame denken.
Ander lid: Ik weet wat!! Ik weet wat! PIAF!!  Dat kan iedereen onthouden. Dan horen we die naam ook weer eens. Non je ne regrette rien ( begint te zingen) 
Voorz.: Kom zeg, we moeten hier geen Franse toestanden krijgen, we zijn serieus bezig.
Nog ander lid: Is FIAP niet wat, dat vind ik ook wel leuk, meer ontspannen, klinken.

Voorz.: Nee, lijkt te veel op dat autootje van de werkster. We doen gewoon PIFA, wat ik al zei. 
Tegenstribbelend kwam er nog één met IFPA, maar dat kon helemáál niet, omdat het dan net was of je om de burgemeester riep: 'If PA aanwezig is, dan wil ik wel eens met hem praten! 
De vergadering eindigde een beetje lacherig, de voorzitter had weer gewonnen, maar broodjes en soep waren lekker. De hele hal rook ernaar.

Zondag 17 april
Met Marieke had ik het over mijn bezoek aan de loge van de Vrijmetselaars vorige week. Ze zei toen dat zij uit de nalatenschap van Ernst Schrader, die Vrijmetselaar was, een herinneringsbord bord had gekregen, of uit de nalatenschap van zijn vrouw, die hoorde bij de Vereniging Van Vrouwen Van, en die veel later de oma van Marieke was. Klinkt als de Randstadreclame.
herinneringsbord   Goedewaagen Gouda
De W staat natuurlijk voor Wilhelmina die op 6 september 1938 haar veertigjarig ambtsjubileum vierde, maar onder de W staan de passer en de winkelhaak, de symbolen van de Vrijmetselaars. De loge in Winterswijk is opgericht in 1950 en ik heb geen idee van welke Loge Ernst lid is geweest. Hij stierf in 1946.

Koning Willem II was vrijmetselaar en zijn jongere broer Prins Frederik leidde de Orde 65 jaar als grootmeester. Ook Prins Alexander, de jongste zoon van koning Willem III, was grootmeester van 1882 tot zijn dood in1884. Tussen de vrijmetselarij en de Oranjes bestonden al sinds de 18e eeuw sterke banden.
(De groene takjes op het bord kunnen ook duiden op het symbool van de 'jonge' gemengde orde, sinds 1893).

16 april
Mijn opa, de vader van mijn vader was op 16 april jarig. Ik schreef over hem op Schrijven 13. Zolang er aan iemand gedacht wordt of er wordt een herinnering aan hem opgehaald, zolang 'leeft' die persoon in zekere zin nog. Nu ik zelf de gevarenzone nader, denk ik vaker aan die uitspraak. Ik vond hem stil en streng. Voor mijn zus 'leeft' opa meer dan voor mij. Ik was altijd een beetje bang voor hem, hij zei weinig, rookte zijn pijp, kreeg zijn borrel en had waarschijnlijk veel pijn in de tijd dat ik hem nog meemaakte, zo tot mijn twintigste.
Hij stierf in 1956 en had jaren daarvoor zijn heup gebroken. Kon alleen met een stok een beetje om het huis scharrelen. Voor mij heeft hij geen speelgoed gerepareerd, ik zou niet op het idee gekomen zijn het hem te vragen.
Nu bedenk ik, dat hij toen ik 11 jaar was alle kipperingen die ik gespaard had tot een lange ketting aan elkaar draaide, zoals je 2 sleutelringen in elkaar zou draaien, want dat was toen een rage, kipperingen als een ketting om je jurk dragen. Ze waren er in allerlei kleuren, kostten haast niks en je telde echt goed mee als je zo'n lange had dat er ook nog een eind 'over' was, dat los naar beneden hing. 
Bij Geerlings, de ijzerwarenzaak op de Markt, waar ze ook keukenspullen verkochten, kon je die kipperingen kopen. 't Was echt iets voor lagere school kinderen. Waar die ringen van gemaakt waren weet ik niet, maar elke kip had zijn eigen ring. Haar eigen ring, hanen droegen bij mijn weten geen ring. Deze ringen vond ik op internet maar ze zijn van plastic en dat waren die van 1947 niet. De kleuren waren ook anders, geen neonkleuren, gewoon helder rood, geel, groen, blauw en wit.

15 april
Hard buiten werken is een perfect slaapmiddel merk ik de laatste dagen. Het pad onder de beuk was gisteren mijn schoonmaakproject en de 5 kruiwagens die ik weg harkte en opraapte zijn mijn ideale slaapmiddel, merkte ik. Grandioos verslapen vanmorgen. Ook haalde ik 200 liter potgrond bij de Welkoop, de oude Boerenbond. Die gaan bij de clematis, kamperfoelie en andere planten zoals de geraniums en andere potplanten die buiten staan en wel een nieuwe energiebron kunnen gebruiken.

Mijn tv is ook opgewaardeerd, een gloednieuwe schotel met een andere kop zorgt voor de ontvangst van meer zenders zonder dat mijn abonnement veranderd hoeft te worden. Ik dacht wel even dat ik voor de rest van mijn leven last van wroeging zou hebben omdat voor mijn plezier iemand zo gevaarlijk het oude dak op moest om de schotel aan de schoorsteen vast te maken. De monteur die ook 15 jaar geleden de oude schotel monteerde, deed het nu weer, maar was ook 15 jaar ouder geworden en al grijs. Ik hield mijn hart vast. Niet goed voor zijn zelfvertrouwen. Hij liet zich echter niet gek maken en deed wat een monteur moet doen, monteren.
doodeng   fluitje van een cent

14 april
Gistermiddag heb ik het gras gemaaid. Het hele stuk tussen de beek en de oude appelboom en weer terug richting caravan. Als je niet al te secuur kijkt, ziet het er nu uit als een gazon. Heerlijk ruikt het ook. Laatst zei iemand, die voor het eerst achter het huis kon kijken nu de oude struiken weg zijn: Wat hebben jullie een mooi gazon achter het huis. Ze bedoelde de wei, vol molshopen en kale plekken. Nou, ik moest voor ik het 'echte' gazon kon maaien ook heel wat molshopen egaliseren. Voordat ik het graspad helemaal buitenom kan maaien, ben ik wel 2 dagen bezig met takken rapen en ook weer molshopen slechten. Het lijkt of ik dat vervelend vind, maar het tegendeel is waar, het is heerlijk om weer buiten bezig te zijn! Het tempo ligt wel een paar tandjes lager dan zeg 10 jaar geleden, vandaar die 2 dagen. 

Uschi belde en vroeg of een hond niet iets voor me was. Ik vroeg haar of ze er zelf één had. Nee, want dan zat ze toch wel erg vast. En dat gevoel heb ik zelf ook.
Al meer dan vijftig jaar heb ik hondenboeken. Als ik al die rassen op foto's en platen bekijk, krijg ik het gevoel, dat ik nu eens deze en dan weer die andere hond zou kunnen nemen.  Heel handig hoor! Ook waren (en zijn nog) modebladen heel geschikt om in onze (tamelijk) arme tijd de mooiste en duurste kleren uit te kiezen. Ik was een behoorlijk tevreden mens. Zo doe ik dat nu nog. Designmeubelen, buitenbankstellen, al die dingen die je moet hebben volgens de reclame, zijn niet echt iets voor mij om te hébben. Ik bekijk wel foto's in woonbladen, maar ben nog heel tevreden met mijn bij elkaar geraapte meubels. Die kennen me. Er verandert wel eens iets aan de randen van het meubelgebied, zoals de drie pas aangeschafte glazen bijzettafeltjes en een beetje rare, flubberige 3x afgeprijsde katoenen lampenkap, die bij mij oud mag worden. Ze lijkt op me, zie ik nu. Alles rimpelt maar er zitten vrolijk gekleurde kraaltjes op. 
lieve lelijke lamp 

13 april
Over de uit de berm verdwenen witte paaltjes en de brokken asfalt die na de ophoging van de weg achter gebleven zijn, heb ik al eens geschreven. In november belde ik de Bel en Herstellijn van de gemeente, geen reactie, in maart herhaalde ik dat op het klachtenformulier van de gemeente, weer geen reactie.
Afgelopen maandag informeerde ik maar eens beleefd bij het gemeenteloket naar de vorderingen. 'O, maar de Bel en Herstellijn en al het onderhoud van de openbare ruimte hebben we per 1 april overgedragen aan ROVA! Als U daar nu zelf even contact mee opneemt!'
Ik werd een beetje boos, zeg maar erg boos. Daar schrok mevrouw een beetje van en beloofde dat zij zelf ROVA zou bellen. Ik heb het niet afgewacht en gisteren zelf rechtstreeks gebeld. Toen ik zei, dat ook hun maaimachines niet tegen die brokken asfalt tussen de messen kunnen, beloofde mevrouw S. me er werk van te maken.  'k Ben benieuwd.

Toen ik om zes uur vanmorgen naar buiten keek, liep een grote hinde van de notenbomen naar de plek achter de beukenhaag waar ze vaak dekking zoekt. Ze had totaal geen haast.  At hier en daar een hapje gras, keek niet richting huis. Die was waarschijnlijk ook van de prenten in het hofje. Zo noem ik dat nog maar eens, hofje, dat was het toen we hier kwamen wonen, maar al gauw werd het bosachtig en gebruikten we 't woord hofje nooit meer.

12 april
In de twee weken geleden aangeplante morel en kers zitten al dikke witte bloemknoppen. Daar zit een heel hardwerkende biochemische industrie achter, waar ze dag en nacht doorwerken. Net of er een baas zegt: Opschieten jongens, in juni moet alles (er)af zijn, even flink aanpoten!
Gisteren aten we, mijn zus en ik, nog buiten. Tot 7 uur, toen werd het te fris. Was dat de vierde dag op rij? Ik hou elk jaar bij hoe vaak en wanneer we buiten kunnen eten. Ik meen dat het record 105 keer is geweest.
Bij Carla was het 29 gr. in de schaduw geweest, ja, altijd baas boven baas. Kunst, in de schaduw tussen planten, maar wel op een helling in de zon. Als ze dit leest heb ik binnen 10 minuten een verontwaardigd telefoontje. Even uitproberen.   

11 april
In het hofje naast het huis staan prenten van ree. Ze zullen wel van de bok zijn die hier vaak in de wei loopt, soms met één of twee hindes. De bosstrook langs de beek naar de achterburen vertoont duidelijk een paadje, waar ze vaak lopen. Carla zag gisteren in de beekoever naast de kamer reeprenten. Hij komt dus heel dicht bij het huis.  Ik heb de nieuwe seringen en kersen nog niet gecontroleerd op vreetschade. Ga het gelijk doen. ........
Niks te zien!
Het weekend was geweldig! Samen eten, ook met Marieke en Ton erbij, we leefden buiten, pas om 7 uur gingen we gisteren naar binnen, omdat stilzitten te koud werd. Zoals overal zie je ook hier de knoppen en het gras groeien waar je bijstaat.
Ik ben zo blij dat de vijver er weer netjes bijligt! De trap naar het bankje op de berg is ontdaan van het meeste onkruid. Als er geen nachtvorst te verwachten is, ga ik een waterlelie planten. Die hebben we ooit gehad in het begin, maar ongemerkt is die verdwenen.
Mijn kastanje heeft de geest gegeven. Al jaren had ie het heel moeilijk en nu zitten er nog maar aan één miezerig takje een paar 'dit is echt de laatste keer, ik stop ermee'- knoppen.

Zondag 10 april
Carla heeft de vijver opgeschoond...en de beek....en het bos.....en de tuin.
Vijver, dood blad van lissen verwijderd, onder de waterval het onkruid weggehaald en de vlonder weer vrijgelegd.
Beek, grote takken aan de overkant in het bos gegooid.
Bos, grote takken in de beek gegooid.  Nee hoor, is geintje. Ze haalde het witte weg dat er lelijk lag te zijn en wat kapotte bermpaaltjes bleken te wezen. 
Tuin, een halfvolle vuilnis zak weggegooide blikjes, flessen en verpakkingen.
bos en beek moeten schoon   de vijver ook   erin of eruit?   romantisch plekje

Na de opening even op de clubtentoonstelling rondgekeken naar de schilderijen van de andere groepen. Sommige heb ik zien groeien, omdat veel mensen hun werk niet mee naar huis nemen, maar het op het atelier laten staan tot de volgende les. Nu ze officieel hangen zie je ze voor het eerst helemaal af. Boeiend. Vooral door de enorme afwisseling in onderwerp, kleur, vaardigheid, voorkeur, originaliteit enz.
Ik heb deze winter 5 schilderijen gemaakt, maar we mochten slechts 2 exemplaren inzenden. Het werden het eerste en laatste strandgezicht. Carla maakte foto's. Nee, nee, geen prijs. Toen ik jaren geleden met de Achterhoekse schilderdagen meedeed, in Vorden en Bredevoort, was het wel prijs. Jawel, de derde bij het brons, toch niet mis! 
WAS-inzending 

Voor de Lentemarkt in de Grote Kerk waren weinig schilderijen ingeleverd. Mensen konden kennelijk geen afscheid nemen van hun werk. Ik sprak daar wel een oudleerling die ik 17 jaar niet gezien had. Ze zat in de organisatie van de steunaktie voor Roemenië. Daar gaan ze met het verdiende geld van de Lentemarkt de abominabel slechte huisvesting van een paar geestelijk gehandicapten opknappen.  
Ik kocht geitenkaas van de Brömmels en een blauwe aardewerkschaal voor sinasappels van het activiteitencentrum. 

9 april
is de dag die je nooit vergeten mag, weet je het nog van alle vorige negen april dagen? Cilia Rozijn van de deurwaarder uit Groenlo. Ik heb nog een duidelijk beeld van haar, en van haar broer Ab, die op de HBS een paar klassen hoger zat dan ik, in de eerste groep die examen deed in oude talen. Later werd hij sportarts en begeleidde Nederlandse topteams, o.a. profvoetballers bij Go Ahead Eagles, schaatsers en wielrenners. Ik vond op internet het voorblad van Wielersport van 16(?) oktober 1970, waar Ab Rozijn op staat als sportarts en ploegleider van de Nederlandse renners die meededen aan de Ronde van Sofia in Bulgarije.  (http://wielersport.slogblog.nl/post/1/1466) Winnaar was Fedor den Hertog.  Hij overleed nog geen twee maand geleden, op 12 februari, 64 jaar oud.

Met Carla door Huppel en Meddo gefietst, een fantastisch mooie route, door Döttenkrö, langs Boeink, via minipaadjes naar Meddo en daar naar de drie boerderijen gekeken waar ik pas nog over schreef, langs de beek weer terug naar het kerkepad en langs het Hilgelo naar huis. Veel anemonen gezien, veel kieviten, 5 rennende hazen bij elkaar, lammeren en schapen, lama's, koeien in de wei, een kleine pluk pinksterbloemen en 2 margrieten. Een paar keer op een bankje wat gedronken, bijna zomer.

Schilderijen weggebracht voor de tentoonstelling en tegelijk de drie bij elkaar horende schilderijen van onze kamperfoelie afgegeven voor de lentemarkt ten behoeve van arm  Roemenië. Ben benieuwd of ze verkocht worden en wat ze opbrengen. 
opbrengst voor Roemenië

8 april
Filosoof Coen Simon legde gisteren zijn gedachten uit over de macht die 'de wetenschap' in onze samenleving heeft. Hebben we een eigen mening? Nauwelijks. We gaan voor onze mening af op wat deskundigen of zogenaamde deskundigen zeggen. We denken dat als iets meetbaar is, we dan alles weten en dat idee passen we toe op allerlei gebieden. 
Op het gebied van de liefde bijvoorbeeld. Voorbeeld: Onze hersens reageren bij een scheiding alsof het een scheiding is van een deel van ons lichaam, zoals bij de amputatie va n een pink. Mooi, dat is gemeten en weten we dan. Maar iedereen weet dat de pijn van een scheiding totaal anders voelt dan de lichamelijke pijn. Je gaat ook naar een andere dokter. Wat verliefdheid is, weet je echt niet door precies te weten welk deel van de hersens in de alarmtoestand schiet.
Het niveau van het gevoel, het innerlijk weten, inlevingsvermogen en gezond verstand in het kwadraat, dat is goede oppervlakkigheid waar Simon voor pleit. Oppervlakkigheid in de betekenis van op de oppervlakte, de aarde staan, op gelijk niveau met mensen omgaan, en niet vanaf een denkbeeldig balkonnetje commentaar leveren, zoals bij de Muppetshow.  
Denk zelf na, vorm zelf je mening, neem kennis van de stand van zaken, maar oordeel zelf. Daar is kennis voor nodig.
Hij besprak een paar gebieden. De liefde, de sociale wetenschappen, de breinwetenschap en de uitvaartindustrie.
In zijn boek(en) is de redenatie duidelijker dan hij nu in een uurtje kon uitleggen.
de filosoof  over dit boek vertelde hij

De bijeenkomst was in het logegebouw van de vrijmetselaars. In de pauze kreeg ik van een oude schoolkennis een rondleiding in de tempel, met uitleg over rituelen en symboliek. Ik dacht dat je uitgenodigd moest worden om aspirant lid te worden, maar je kunt je zelf opgeven. Als je een man bent. Je doopceel wordt gelicht en heb je niks op je kerfstok en blijkt na een paar goede gesprekken dat je het niveau hebt om mee te bouwen aan de tempel van Salomo, dan word je aspirant lid. Na drie jaar ben je redelijk volleerd, maar uitgeleerd ben je nooit. De leden helpen elkaar om betere mensen te worden.  

7 april
Een kennis vertelde haar verhaal. De namen heb ik maar veranderd.
Toen Ans en dochter Maddy samen naar de bioscoop in het dorp wilden, kwam Maddy haar moeder ophalen. Ze gingen lopen, want het was een prachtige avond. 'Heb je de achterdeur op slot gedaan?', vroeg Maddy. Ja, dat was prima voor elkaar. Ze genoten van de film en om na te praten met vrienden dronken ze in het aanpalende café nog een glaasje wijn. Het werd laat.
Toen ze thuis waren, vroeg Maddy de sleutel van de achterdeur. Ze draaide de sleutel om, maar kon vervolgens de deur niet open krijgen. Ze snapte er niks van, net of hij klemde. Toen bedacht Ans dat ze misschien in de sleur de knip erop had gedaan. Daar stonden ze een beetje giechelig om twaalf uur.
Het was al eens eerder gebeurd en toen had er een klein raam op de bovenverdieping op een minikier gestaan en met een lange ladder van de bevriende aannemer een straat verder, was de zaak zo gepiept. Dat was overdag geweest, maar om nu 's nachts mensen wakker te maken en al die toestanden, dat zagen ze niet zitten.
Er zat een plat dak op de schuur, als dochter daar nu op kon klimmen, dan kon ze misschien net bij het raam komen, dat waarschijnlijk nu ook op een minikiertje stond, hoopten ze.
Een hoge huishoudtrap zou wel hoog genoeg zijn. De buurvrouw had er één. Terwijl ze zo stonden te overleggen, ging het licht bij de buurvrouw aan, het slaapkamerraam ging open en buur vroeg wat er was en of ze kon helpen.
Met die trap kon Maddy hoog genoeg klimmen om te zien dat er een vijver op het platte dak stond, nog van de bui van gisteren. Ze had een dure lange broek aan en nieuwe sučde laarzen en daarmee wilde ze niet in de prut gaan staan. Ze trok broek en laarzen uit, en klom in haar onderbroek naar boven. Als ze op de beugel van de trap zou kunnen staan, was die net hoog genoeg. Buur en Ans klemden de trap stevig vast, Maddy klom op de beugel en van daar in het water, sopte tot onder het raampje en kon naar binnen klimmen. Probleem opgelost. Weer een mooi verhaal geboren. Ans is van de vrolijke blunders.

6 april
Hoe het verder gegaan is weet ik niet, het was later doodstil, maar het begin was indrukwekkend. Ik val maar midden in het verhaal, dat gebeurde in het echt ook, want het begin hóórde ik alleen maar.
Je kent het gekrijs van een overvliegende reiger? en van twee reigers tegelijk? Nou, dat soort geluid, vogelachtig, maar dan tien maal sneller en met een ondertoon van een dier in doodsnood. Ik hoorde het om half twaalf 's avonds. Ik rende naar de achterdeur, deed de grote schijnwerper aan .... en zag niks, hoorde alleen opnieuw dat zich verplaatsende gekrijs ergens achter de schoppe. Ik ging naar buiten, want misschien kon ik daar ginds ergens helpen... Op dat moment kwamen twee krijsende marters om de hoek van de schoppe, zagen me in het felle licht niet eens, renden met een meter tussenruimte achter elkaar over het gras richting achteringang, namen een grote bocht door de wei en kwamen terug, recht op me af, steeds met dat afschuwelijk nare geschreeuw, namen vlak voor me de bocht, knalden tegen de nieuwe jasmijn aan, en verdwenen richting beuk en grote weg. Toen werd het stil. Doodstil.
Ik ben nog 5 minuten blijven luisteren maar hoorde niets meer.
Ik weet niet of het steenmarters of boommarters waren, ik dacht geen bunzings omdat die iets forser in de schouders zijn en anders lopen. Deze stoven zonder 'golven' recht achter elkaar aan, terwijl ze bij kalm lopen sierlijk golven. 
Zat er een man achter een vrouw aan? Krijsen die dan alle twee?
Waren het twee mannen? Concurrenten? Lijkt me waarschijnlijker.
Wat de setting ook was, ik vond het indrukwekkend om mee te maken, wilde natuur vlak voor je ogen.

5 april
We hebben de laatste tekenles van het seizoen gehad. Komend weekend is de jaarlijkse tweedaagse clubtentoonstelling. Ik rij al met een poster achter de achterruit rond. 't Is leuk als er veel mensen komen kijken.
In mei kunnen mensen die lid van de club zijn hier bij ons een weekend komen schilderen. Buiten. Mooie plekjes genoeg, achterpad met koeienwei, de paardenwei, de beek, de bomen, het huis, het bos hiernaast, ze zoeken het maar uit. Bij 't Hilgelo zou zelfs nog kunnen. Er hebben zich al behoorlijk wat mensen aangemeld. De club tracteert: Geef aan of je van wijn en kaas houdt! Het is een Bourgondisch weekend, dus lekkere dingen meebrengen wordt aangemoedigd. De deelnemers hoeven alleen voor eigen doek, kwasten en verf te zorgen, de rest zoals stoelen, waterbakjes, wegwerppaletten, ezels of tafels, wordt door de club geregeld. Ben benieuwd hoe het gaat.    

4 april
Langs een binnenweg in Meddo staan een paar boerderijen (nu verbouwd) waar mensen woonden, die ik gekend heb. In de eerste is mijn grootmoeder geboren en ze heeft daar tot haar 27e gewoond, later woonden daar de ouders van Piet. In de tweede woonde later Harry, een danslesvriend van toen ik 14 was, en in de derde woonde eind jaren zestig, begin jaren zeventig Renate Rubinstein.  Je kunt in het veld staan en alledrie de huizen tegelijk zien. Theoretisch kunnen die bewoners elkaar voor 1965 daar op de weg of in het dorp tegengekomen zijn, maar het lijkt me niet waarschijnlijk.
In 1950 bijvoorbeeld, was de jongste, (Harry), 16 jaar,  Renate 21 en mijn grootmoeder 77. Qua leeftijd zou het kunnen, maar mijn grootmoeder ging niet meer naar dansles en heeft misschien nooit de boekenzaak van binnen gezien waar Renate en Harry wel kwamen, Renate woonde en werkte in Amsterdam en Harry zat op de middelbare school en woonde in Winterswijk.
Als mijn grootmoeder in 1965 nog zover had kunnen lopen, en áls Harry al dromen had over een huis in Meddo en er al eens zoekend rondliep, en ŕls Renate daar met haar toenmalige man/vriend/ex of anderszins fietste, zou het niet eens onmogelijk zijn geweest zo'n ontmoeting. Tot op hoge leeftijd, tot diep in de tachtig, liep mijn grootmoeder elke zomer een keer vanuit ons dorp naar Meddo om te kijken of het huis er nog stond, maar op haar 91ste kon ze dat echt niet meer. Ze heeft nooit gefietst. Mijn vader nam haar wel mee in de auto om bij het huis te kijken, maar dat was voor haar toch maar surrogaat, lópen moest je. Daar had je benen voor gekregen.

Dit is een stukje van niks, maar voor mijzelf was het een leuke puzzel om eens te kijken wanneer wie wat waar deed, of zou hebben kunnen doen. Ooit waren de bewoners van die boerderijen waarschijnlijk naobers, in ieder geval van de twee huizen die dicht bij elkaar aan dezelfde kant van de weg staan.
Het regende toen ik de foto's maakte, vandaar dat ze zo donker zijn.
pachtboerderijtje van grootmoeders ouders   van Harry  van Renate        

Zondag 3 april
Met Dialect op de koffie was vanmorgen één van de mooiste bijeenkomsten die ik  bij Erve Kots meemaakte, voor mij althans. Het Nedersaksisch Vocaal Ensemble zong, begeleid door piano (Jeroen Jongejan) en dwarsfluit (Saskia Abbes) liedjes in vooral de Groningse variant van het Nedersaksisch. De dirigent en componist en liedtekstschrijver was Herman Koster.
Derk Jan ten Hoopen las eigen proza en poëzie voor. Hij ontroerde me weer. 
Nedersaksisch Vocaal Ensemble  Derk Jan ten Hoopen vertelt  Intermezzo  (zonder flits)

Gisteren heerlijk veel buiten geweest. Was behoorlijk actief zelfs. De windschermen bij de keuken van binnen en van buiten ontdaan van algen en daarna glimmend gesopt en gezeemd. De viooltjes spiegelen zich nu in de ruiten. Ze kijken al duidelijk minder verongelijkt.
schoon gezicht

Ik zat echt nog maar heel even buiten een minuutje te dommelen boven de Opzij, toen er drie wielrenners, vader, moeder en zoon om hulp vroegen, want moeder had een lekke band. Het was haar eerste rit op een gloednieuwe spierwitte Batavus en ze vond het niet leuk. Ze hadden een reserveband bij zich, maar geen fietspomp. Die had ik gelukkig en ook nog met de goeie nippel. Ze hadden er al vijftig km opzitten en moesten er nog twintig naar Eibergen. 
Als ze thuis kwamen, moest moeder nog twintig km fietsen op een gewone fiets, met 2 jongere zonen, want die thuisblijvers had ze een gewone fietstocht met een speciaal ijsje beloofd.
Ze had dertig jaar een Jan Janssen gehad, maar die was op. Een liefhebber had haar gevraagd of hij hem voor zijn JanJanssenmuseum mocht hebben, maar ze kon er moeilijk afstand van doen. Ik vertelde van Jachmans fietstochten naar Jan Janssen voor een nieuw soort dynamo of nieuwe trappers. Zijn Kogaframe was aangekleed en pás gemaakt met JJ onderdelen. 
Tijdens al ons gepraat over fietsen in Frankrijk en Engeland, werkte pa zich met een rood hoofd uit de naad en hield zoon quasi leergierig de fiets vast.
Nee, ze wilden niks drinken, waren toch al later thuis dan gepland. Na  een half uur werkte het wiel naar behoren en kon ik ze uitzwaaien.
Ik moet steeds bij zo'n toestand denken aan onze eigen pannes op verre tochten. Ik kan me niet herinneren dat iemand ooit weigerde ons te helpen. 

2 april
Je moet me op mijn woord geloven: er rennen 5 hazen door de wei. Ik heb een foto gemaakt waar er 4 opstaan, de 5e zat te ver weg, die kon ik er niet bij op krijgen. Het was ook  nog te donker voor een goede foto. Nu hangt er dichte grondmist en zie ik ze zo nu en dan. Ze zijn niet alleen, konijnen huppelen tussen ze door, druk met hun eigen spelletjes. Eén konijn is pikzwart. Kennelijk weer een ontsnapt tam konijn of een nazaat van de zwarte die hier een paar jaar geleden was.
echt 4 hazen en een zwart konijn!
Hazen wassen zich als katten. Ik heb het gisteren goed kunnen bestuderen. Eén ging half op haar zij liggen, witte buik duidelijk zichtbaar, en likte met gekromde rug en hoog naar boven stekende malse achterbout haar dijtjes. Daarna waste ze haar snoet, eerst likken aan de voorpoten en dan hevig poetsen. Goed achter de oren meid, prima!

Ik leerde van mijn zus, dat de vrouwen van vrijmetselaren een eigen orde hebben, de vijf veetjes, VVVVV, Vereniging van vrouwen van vrijmetselaren. De vrouw van oom Ernst, ze werd later onze tweede moeder, was er ook lid van toen Ernst nog leefde. Wist ik niet. Op internet zag ik dat er ook weduwen en ongetrouwde dochters van vrijmetselaren lid van kunnen worden. Zo zorgen ze allemaal samen voor een goede maçonnieke sfeer in het gezin. Dat is het idee. Denken ze. Hopen ze.
Als nu elke getrouwde man vrijmetselaar wordt en als zijn vrouw en dochters lid van de VVVVV worden, wat zullen we dan in no time een perfecte samenleving hebben! 

1 april
Elke maand beginnen met een nieuwe pagina, nieuwe linken en mappen is een heel gedoe, al weet ik onderhand wel precies hoe het moet. Waarom doe ik dit mezelf aan? 't Is geen aangenomen werk! Maar eens even in zelfanalyse:
1. Een dagelijks stukje schrijven, geeft me het gevoel dat ik een behoorlijk gedisciplineerd mens ben. Pluspunten.
2. Ik klets graag en er is niet altijd iemand in de buurt die me aan wil horen. Neutraal, geen plus geen min.
3. In mijn hoofd zit een stemmetje dat mijn hele leven al zegt: Eerst afmaken waar je aan begonnen bent.
Ik hou niet van dat stemmetje. Heb er ook vaak niet naar  willen luisteren, maar dat gaf geen goed gevoel.
Me laten leiden door een stemmetje? Slap gedoe.
Net doen of ik het niet hoor? Lukt niet echt. Ook slap. Minpunten.
Bij elkaar genomen sta ik op de nullijn, kan het net zo goed doen als laten.
Maar dan komt
4. Ik vind het geweldig leuk om te doen! Pluspunten!