Logarchief  terug  Home  verder

Logs juli 2011

 

 

Zondag 31 juli
Een paar dagen geleden noemde ik Michel van der Plas. Op internet vond ik een aardig interview met hem van 3 jaar geleden. Hij vertelde o.a. dit verhaal.
Als jonge verslaggever was hij met Kees Fens, nog 2 jaar jonger, voor een klus in Engeland. Werk was mooi, maar Engels voetbal ook. De topclub Arsenal speelde en daar wilden ze absoluut bij zijn. Op de tribune, omringd door Arsenal-aanhangers, staken ze een sigaret op. Grote opwinding bij de buren, bij de mensen daarachter, de halve tribune. Ze begrepen niet direct waarom dat was. Het pakje sigaretten bleek de opwinding te veroorzaken: in Holland hadden ze sigaretten met het merk van hn club, ongelooflijk!
de Hollandse Arsenal

Met Ton en Wolfgang gaat Carla naar de Internationale Menwedstrijd Beekbergen. Daar kun je natuurlijk niet zonder hoed verschijnen, dus staat er bij de ingang een hoedenverkoopster. Deze hoed scoorde Carla voor 5 euro. Het bijpassende gezicht zet ze zelf op!
Ascot?  Voor Ascot en carnaval!

30 juli
Vervolg van gisteren.
Dat slijten moet. Als we alle rampen steeds sterk zouden meebeleven, dan zouden we constant in een alarmtoestand verkeren, want alarmtoestanden zijn een onbewuste vorm van leren. Alleen is het zo dat er nog een ander mechanisme meespeelt. Als blijkt dat de catastrofe ons niet bereikt, dat wij er geen last van hebben, dan geeft het onbewuste het signaal 'niet relevant'. Eigenlijk heel goed, want steeds gestresst zijn is niet gezond. We maken wat geld over en 'vergeten' verder de ellende die ergens anders is en maken ons zorgen om de molshopen die het gazon runeren. 
Maar dat vinden we als beschaafde mensen eigenlijk ook weer niet in orde. Het lijkt zo ongevoelig.
Ellende binnen onze eigen kring, brengt ons onmiddellijk in actie, we tonen meegevoel, willen helpen, we omarmen, praten met elkaar en dat geeft ons een goed gevoel. Dat hebben we niet bij ellende ver weg, we kunnen daar niets van deze dingen doen. We voelen ons onmachtig. Ver weg is niet alleen een verre plaats, maar ook een andere cultuur, een ander politiek systeem, een andere sociale groep, een ander geloof. We 'hebben daar niks mee'. 
Toch is meegevoel de sleutel om ons weer goed over onszelf te voelen. Als we ons meeleven op een doel dichtbij richten, dan leidt dat als het ware de zorg om de verre ellende naar een wel bereikbaar doel.
Dus, ga iets goeds doen voor je omgeving, verspil geen grondstoffen, vervuil niet, wordt vrijwilliger in het bejaardenhuis, help mee bij Winkiestad, maak de berm schoon, van die dingen, maak de wereld een beetje beter.
We denken dan globaal, maar handelen lokaal. Dan verdwijnt dat gevoel van onmacht.
Dit is een superkorte samenvatting van een artikel dat ik in Brigitte Woman van augustus las.

29 juli
Na de afschuwelijke moordpartij in Noorwegen van afgelopen vrijdag was ik behoorlijk aangeslagen. De hele zaterdag was er de berichtgeving op radio en tv, dus daardoor dacht ik er steeds aan, en ook zondag, toen er meer bekend was over de dader en de jonge mensen op het eiland, bleef het op de achtergrond in mijn gedachten. Een andere ramp had zich echter naar de voorgrond gedrongen, de honger in de Hoorn van Afrika. Ooggetuigen vertellen over de duizenden mensen die om hulp smeken. Beelden van enorme mensenmassa's in opvangkampen. Een dag later weer een ramp, een afschuwelijk treinongeluk in China tgv blikseminslag. 150 doden en honderden gewonden. Elke dag worden we met leed geconfronteerd, ook dichtbij, in de eigen omgeving. Elke dag is er iets ergs, hoe ga ik daar mee om? Ik kan niet alle ellende van de hele wereld verhelpen, kan alleen maar dankbaar zijn dat we hier niet vaak grote rampen hebben, en verder geld storten op 555 en hopen dat er voedsel voor gekocht wordt.
En toch slijt de ontzetting snel.

(Morgen meer hierover)

28 juli
Nog even over gisteren. Het is om half zeven nog heerlijk weer. Van elf uur af heeft de zon geschenen en ben ik buiten geweest. Nu zit ik buiten te eten. Zomergevoel komt terug. De zon schijnt tussen de bomen door warm op mijn gezicht. Ineens hoor ik onweer, een aanhoudend gerommel. Als ik achter me kijk zie ik een enorme bui opkomen. De pc staat nog aan binnen en ik kijk gauw op de radar hoe de bui trekt. Een kleine trekt ten oosten langs en een enorm regengebied ten westen. Met een beetje mazzel blijft het hier droog. Van de kleine krijgen we een staartje regen mee, maar het echte onweer trekt verder weg langs. De wei begint te dampen na de bui. Bij de Ubbeker lopen later de koeien weer de wei in. Een ver plaatje. 
Dampige wei na het onweer  tegen donker gaan de koeien weer de wei in
De Ubbeker heet eigenlijk Samberg, maar die naam wordt in de buurt nauwelijks gebruikt. Samberg is ook niet de oorspronkelijke naam, ik las dat het een verslapping is van Sandberg. De mensen woonden een paar honderd jaar geleden op een boerderij dichter bij dorp op een hoog stuk zandgrond ongeveer waar nu het kerkhof is. De boerderij die later hier tegenover gebouwd werd, ligt aan de beek. De boer die er woonde was dus de Up bker.  Later samengetrokken als bbeker, met de laatste 2 lettergrepen onbeklemtoond.

27 juli
In zijn boek 'De mens leeft niet van bloot alleen' heeft Michel van der Plas een afdeling Laatste woorden. Deze bijvoorbeeld:

Tsjechow: Da's een hele tijd geleden dat ik champagne geproefd heb!
Voltaire: Wat? Nu al vlammen?
Nero: Welk een kunstenaar gaat er in mij verloren!
Heine: God zal me wel vergeven. Dat is zijn vak.
Leo XIII: Wat zal dat hier morgen een drukte worden!
Gerrit Achterberg: Nog graag wat gebakken aardappeltjes, maar niet teveel.
Gertrude Stein: Wat is het antwoord?  (stilte)   Goed. Wat is dan de vraag?
Zomaar een greep uit geestige en alledaagse, diepzinnige en spottende laatste woorden van bekende mensen.

Voor mij zijn deze laatste woorden de mooiste: Ik hou van je... Had je dat maar op een bandje..

26 juli
Hoe groot kan een egel zijn? Ik schat hem net zo groot als mijn laptop, die 37 cm breed is. Het dier dat op zijn dooie gemakje het gras oversteekt richting rododendron is groter dan welke egel ook die ik ooit gezien heb. Wat zegt het egelboek?
geleende foto, maar zo zag ik hem ook
'Afmetingen: Lichaam 18-30 cm; staart 1,6-5 cm.' De grootste maat is dus 35 cm, klopt aardig met mijn schatting. Volgens mij was hij nog iets groter dan die 35 cm. Er staat nog bij dat hij/zij overdag niet jaagt, dat doet hij in de schemering. Je ziet of beter gezegd hoort hem in de schemering wel eens scharrelen onder de struiken.
Egels zijn nergens bang voor. In een boek dat ik vroeger had, stond, dat egels een ringslang kunnen pakken. En ze zijn zoals bekend ook niet bang voor auto's!
Een egel die hier vroeger woonde, heeft eens een paar kuikens soldaat gemaakt. We hadden halfwilde krielkipjes die 's nachts op stok gingen in de den, die toen nog bij de beek stond. Krielkippen zijn felle beestjes, zeker als ze kuikens hebben. Op een avond toen we in de schemering met de auto aan kwamen rijden, zagen we in de koplampen moe kriel in paniek richting den rennen met achter zich aan de piepende kuikens en een egel die een kuiken in de bek had. We joegen de egel weg, maar de volgende dagen verdwenen alle kuikens een voor een. 

25 juli
Het is nu al te zien hoe het karakter van sommige pups is die nog maar 9 dagen oud zijn. Ze zijn nog doof en blind en toch zijn er een paar heel dominant en laten andere dat toe.
De bazen weten wat al die geluidjes betekenen die uit de werpkist komen, ze hadden al vaker pups. Nu hoorde ik een kreunend geluidje dat ik nog niet eerder gehoord had. Wat betekent dat?
'O, dat? Hij zegt: Ik zit zo vol, lik mijn buik eens, zodat ik kan poepen.'  
Deze toch wel duidelijke taal verwacht je niet van zo'n wurm.

Gisteren waren er telkens op TV updates van het afschuwelijke nieuws uit Oslo. Flitsen van overlevenden, de huilende premier, de kerkdienst, en een overzicht van het gedachtengoed van de lone wolf, en elke keer zei de omroepster er achteraan Fijne dag verder.
Ja, dat moet kennelijk. 

Zondag 24 juli
Het gras ligt er weer frisgroen bij. Dat vindt ree ook. Ik ben nog geen half uur klaar met maaien of mevrouw komt door het hoge gras met opgetrokken poten aanlopen en begint te grazen op het gemaaide stuk. Het is niet de eerste keer dat ze gelijk na het maaien aan komt lopen. Mogelijke redenen:
1. Het ruikt sterk door het kneuzen en uit elke snede komt sap.
2. Misschien smaakt dat vers lekkerder dan een dag later.
3. Het maaien maakt een klereherrie ook al heet de machine 'Silent', dus als ze dat lawaai hoort, denkt ze waarschijnlijk iets als: hoera daar wordt gemaaid/ vers sap/ minder kauwen/ snel en lekker eten/ er op af/ goed dat die mensen zo'n lawaai maken, aardig van ze!  
In mijn nieuwe reenboek kan ik daar niets over vinden. Maar als ik een ree was, zou ik het wel weten. 

23 juli
was getekend, SLAK

Dit is toch een geweldig kunstwerk? Het gaat me werkelijk aan het hart om het weg te spuiten, zo mooi. Echte natuurkunst, zou je kunnen zeggen.

Echte Kunst. Lucian Freud is overleden.  Dirk Scheringa had toch ook werk van hem in zijn museum? Wat gebeurt/gebeurde daarmee? Ik ben destijds niet naar de grote tentoonstelling in het Haags Gemeentemuseum geweest, eigenlijk wel jammer. Marieke vond de menselijke huid heel levensecht geschilderd, hoewel de afgebeelde mensen vaak meer dood dan levend lijken. Ik ken nu Freuds werk alleen van reprodukties.

Na n dag HD-tv was de pret al weer over. Niets deed het. Funkstille. Dinsdag werd het kastje neergezet en aangesloten, woensdag werkte alles perfect, donderdag niks en ik wilde graag de Tour de F. kijken. Leverancier gebeld, in gesprek. Van half 3 tot half zes in gesprek. Gistermorgen gelijk weer gebeld. Nog of weer in gesprek. Dat kan niet waar zijn! Ik sjees kwaad naar 't dorp. Blijkt bij hen de telefoon stuk te zijn geweest. De monteur komt net van achteren met een defect eind draad. Ik weet hoe vervelend een telefoonstoring is en dat ze maar een halve dag hoefden te wachten op reparatie is een godswonder. 'k Zeg dus niks. 
Mijn probleem kan simpel opgelost worden, even resetten, kan ik zelf met telefonische hulp van de winkelman.  Gelukt! Spannende etappe gisteren!

22 juli
De wazige foto van gisteren gaf het laatste zetje om toch maar eens de ramen te gaan zemen. Iemand had dat wazige ook al opgemerkt. 
En als zj het ziet n het zegt, moet het wel hl erg zijn!      

Met een vriendin had ik het over de plaats van een lamp bij je leesstoel. Zij had hem staan tussen stoel en raam. Ik heb ook zo'n plek bij het raam met een lamp die voor het raam staat, lastig bij het naar buiten kijken, al is die van mij vrij klein en makkelijk weg te draaien. 
Mijn andere leesplek, voor als er buiten niks meer te zien is, heeft een hanglamp  bij mijn hoofd. Zo ziet dat eruit, een duidelijk voorbeeld van een typische Jachmanconstructie.
de Jachmanconstructie
De snoeren lopen tussen de planken door naar de zolder. Daar gaan ze nog hoger. Aan de hoge balken hangen twee katrollen. De lampsnoeren lopen over de katrollen en zijn daar verzwaard met zandzakken als tegengewicht. Er zal ook wel ergens een stroomaansluiting zijn.
Moeten in de kamer de lampen omhoog of omlaag, dan duw of trek je voorzichtig tot de verlichting op zijn plaats hangt. Dan kun je ook nog met de dimmer spelen (ha, de stroombron, daarvoor hoef je dus niet naar de zolder) en zo lezen of schemeren. Geniaal! Kan alleen als je geen slaapkamer boven de kamer hebt.
Het zolderluik werkt ook zo. Zonder kracht duw je het zware luik omhoog en kun je het langzaam weer laten zakken. Katrol en tegengewicht. Jachmans allereerste baantje was bij Ter Hart, constructie werk, drie maand, toch wat geleerd.

21 juli
Na de Tour moest ik nog even naar Meddo. Het is een 60 km weggetje met veel bochten. De tegenligger had kennelijk ook naar de snelle afdaling bij Gap gekeken, want hij  kwam met een noodgang de bocht uit, ontweek met grote moeite mijn voorganger, corrigeerde, kwam bijna in de berm, trok de auto de weg weer op tot over mijn helft, ik kon hem nog net ontwijken door de berm in te rijden, ik liet de auto uitrijden en kon kalm de weg weer op. Mijn gevaarlijke tegenligger was al uit zicht verdwenen.  Onze beschermengelen moeten Tour-liefhebbers geweest zijn. Dat was even hard werken voor ze.

Na er een paar maanden tegenaan gehikt te hebben, heb ik toch van de boekenbon van Riet de Vasalisbiografie van Maaike Meijer gekocht. Hij ligt naast mijn stoel en telkens lees ik een paar bladzijden. (966 pagina's, inclusief 100 pagina's inleiding, naschrift en noten).  De biografe praatte zondag op tv zo aanstekelijk over mevrouw Margaretha Droogleever Fortuyn- Leenmans, prachtig zo'n naam! dichter en arts/psychiater, of andersom, dat ik maandag gelijk naar Kramer ging. Die had zelfs een paar ex. in voorraad! Hulde!

Hinde in de ochtendzon Waakzaam

20 juli
De heg achter de wei is zeker 2/5 meter hoog en 60 meter lang. We vonden het een mooie parkachtige afsluiting, zo'n heg. Het is het enige nette element, voor de rest is het wei, struiken, bomen, wildgroei, maar geen tuin. Peter heeft hem samen met een helper in 3/4 uur keurig gesnoeid en het haalt de hele zaak op!
Deze clematis bij de zitkuil begint als knop bijna zwart en verkleurt langzaam veel lichter.
het rechte streepje achter de wei is de hoge heg   clematis zitkuil

Voor 8 hondjes een mooie naam bedenken die met een D begint is een hele puzzel. De moeder heeft het maar makkelijk!
Demeter of Diederick?

19 juli
Elke dag leer ik bij. Op de radio hoor ik de omroeper een bekend muziekstuk zo aankondigen: 'Hoewel iedereen dit kent, hoor je het niet vaak op de radio. Een duidelijk voorbeeld van de wet op de remmende voorsprong zou je kunnen zeggen'. Prachtig vond ik dat, direct is duidelijk wat hij bedoelt. Dat je dat zelf kunt verzinnen! Knap hoor.
Later zoek ik die Wet op de remmende voorsprong op. Is helemaal niet door die omroeper verzonnen, Jan Romein schreef er een essay over in 1937! Het heet 'Dialectiek van de vooruitgang' en verscheen in de bundel Het onvoltooid verleden.
Van Jan Romein kom ik op Kees van Oosten, rechtshulpverlener in Utrecht. Op zijn website staan columns over de macht van de staat, beter gezegd over de macht van de bureaucraten. Eigenlijk weet iedereen wel, dat het zo is, maar als je met argumenten voor je ziet, hoe dat kan uitpakken, komt het hard aan.  

18 juli
Het is bij 8 gebleven, precies goed. Dit zijn ze, 4 reuen en 4 teefjes. 
Isa met 5 pups  en nog 2  en nog 1
Ik mocht er een in de hand nemen van Isa.
Nooit geweten hoeveel soorten kreetjes er zijn, klagend, dwingend, oh lekker, weg jij,  waar is het warme nou, fijn dat ik weer schoon ben. Alleen de moeder kan ze horen, want zelf zijn ze nog blind en doof.
Ik wilde maar een uurtje gaan, maar moest blijven eten. Geen straf hoor, 't was een feestje, we konden buiten eten, al was de lucht dreigend. Op de terugweg zag ik een prachtige regenboog.
Elke keer als ik achterom door Brummen rij, heb ik plezier. Dat komt door de naam Carmiggelt die op borden van dat bouwbedrijf aan de weg staan. Simon kwam wel vaak in die buurt, met name in De Steeg en waarschijnlijk had hij in Brummen nog wel familie, zijn vader was er immers geboren. 

Zondag 17 juli
Ik heb het plan om vandaag mee te gaan met de museumfietstocht naar Groenlo. Dit schreef ik vannacht om 12 uur. Onderweg bekijken we resten van verdedigingswerken uit de 80-jarige oorlog ten tijde van het beleg van Grol. De Engelse schans is gerestaureerd. Het moet wel droog blijven natuurlijk. Ik ben niet meer zo'n door weer en windfietser. 
Er is vannacht 20 mm regen gevallen, het druipt uit de bomen, het gras is drijfnat, de fietspaden staan vol plassen, het is koud, nee, toch maar een andere dag kiezen om te gaan fietsen, schrijf ik nu om 8 uur! Bovendien: die schans ligt er al even, 't heb dus geen haast en 't is geen moeten. Wat een watje, he?

De eerste dag van de Zwarte Cross was er weinig lawaai te horen maar gisteravond bonkte het onbehoorlijk.  Toen ik gistermiddag voor het huis aan het maaien was, kwam Bob van huis fietsen. Hij stapte even af. Heb je vandaag vrij? Ja, hij had vrij genomen, want met zijn kameraden ging hij naar de Zwarte Cross bij Lichtenvoorde. Hij straalde van de voorpret. Hoi, hoi! Hij straalt eigenlijk altijd als ik hem zie. Ik zag geen regenkleding op zijn fiets. Op het festivalterrein staan enorme tenten, daar zijn de bezoekers wel droog, maar al die kampeerders kunnen het nog wel eens koud gehad hebben. De fietsers zonder regenkleding ook.

Marieke belde gisteravond, er waren al 8 hondjes geboren, om het uur n. Isa wist perfect wat er van haar verwacht werd. Ze hield de telefoon bij de werpkist en ik hoorde duidelijk gepiep en zelfs al een soort blafje! lefgozer! 

16 juli
Verdorie, wat is er nu weer aan de hand, als ik wil douchen komt er maar een miezerig straaltje water uit de kraan. Het zal toch niet weer een breuk onder het fietspad zijn? Dat is geasfalteerd en je kunt precies zien waar de vorige breuken geweest zijn, baksteen, oplapwerk. De goedkoopste aanbesteding kost later kapitalen aan reparatie.
Als ik naar Meddo ga voor de boodschappen zie ik een heel aardig meer dat zich uitstrekt van de zandweg tot voorbij de bocht in de weg naar Meddo. Het fietspad zelf maar ook de bermen tot aan het bouwland en de weg staan onder water. Zo'n lek heb ik hier nog nooit gezien. De reparatieploeg van Vitens komt net aanrijden.
Ik ben allang blij dat er bij ons niets kapot is.

Op de terugweg van Beekbergen gisteravond had ik vanaf de IJsselbrug een schitterend gezicht op de volle, roze opkomende maan, hij stond toen nog heel laag en was heel groot. Later tussen Ruurlo en Groenlo kwam hij boven de bomen uit. Dan links, dan rechts voor me. Spannend.

Isa zal vandaag of morgen wel moeder worden, ze is begonnen met het graven van een kuil in de tuin. Het is niet de bedoeling dat ze daar onder de struiken de jongen krijgt, er staat binnen een perfecte werpkist klaar. Dat is toch iets handiger voor de verzorgers. Bij die kist hoort een trapje, zodat de kleintjes zonder zich te bezeren van 20 cm hoogte naar beneden kunnen wandelen. Een leuninkje heb ik nog niet gezien, maar zal er ongetwijfeld bij zijn. Maar zover is het nog lng niet. Ze zjn nog niet eens geboren.

De regen heeft hier niet veel aangebracht: woensdag, donderdag en vrijdag maar 18 mm in totaal!

15 juli
Wat ik wel vaker doe: terugkijken naar een datum van 1 of 2 jaar geleden, wat schreef ik toen? Op 15 juli 2010 schreef ik over de kapotte telefoonkabel en de last van niet kunnen bellen of internetten.
Op het moment dat ik dat lees, hoor ik op de radio het vrijdagse ZKV. Dat leest Snijders altijd via de telefoon voor. Voor hij echt gaat lezen, heeft hij altijd een 'persoonlijk' gesprekje met Margriet Vroomans die het programma presenteert. Nu vertelt hij over de moeilijkheden die er waren geweest met de telefoon en internetverbinding, vergelijkbaar met die van ons precies een jaar geleden. Hij woont ook buitenaf op een boerderij in de Achterhoek en de grondkabel was stukgetrokken door een trekker.
Het was een prachtig ZKV vandaag. 'Woorden'. Is na te lezen op de site van radio 4.    
'plechtige onthulling!'

Diez heeft nu een Johann-Wilhelm-Friso-Platz, dankzij Carla. Een groot artikel in Rhein-Lahn-Zeitung en de Nassauische nogwat. Daar stond de foto in. De Prominenz was aanwezig toen ze met een flinke luchtsprong aan het touwtje rukte om het doek van de drie meter hoge zuil met naamplaat te trekken. De burgemeester deed zijn best maar kon er niet bij.
Arno Baumann, Leiter des Stadtsarchivs:  'Der Vorschlag von Carola Laubsch-W. ist zwar einfach aber genial.'
( Dat de naam verkeerd in de krant staat is logisch, Carla kennen Duitsers niet, alleen Karla of Carola)
Der erste Beigeordnete Frank Dobra in zijn toespraak: 'Der Stadtrat war baff, nicht selbst auf den Gedanken gekommen zu sein und untersttzte den Vorschlag voll und ganz.'

Het was mooi weer, het oranje parapluutje hoefde niet opgestoken te worden. De oranje sjaal en het roodwitblauwe strikje stonden feestelijk. Wel 10 heren hadden trouwens een oranje Krawatte. Het buffet na afloop met goulash, broodjes en drank werd goed bezocht. Voor zover ze Carla nog niet kenden in Diez, is dat na gisteren anders.
Ze werd later op de dag opgebeld door Frank Dobra. In de gemeenteraad had hij gezegd nog nooit zo'n ontspannen en vrolijke officile bijeenkomst mee te hebben gemaakt. Het zou vaker op zo'n losse manier moeten kunnen.
Ja, met Carla erbij wordt Nederland uitstekend gepromoot.  

Johan was een prima soldaat, op zijn 21e al generaal, hij was stadhouder van Friesland en Groningen, verdronk in het Hollands Diep bij de Moerdijk op zijn 23e op 14 juli 1711 toen zijn boot omsloeg, was 2 jaar getrouwd, had een dochtertje en zijn vrouw was zwanger van een zoon. Alle regerende vorsten van Europa stammen van die twee kinderen af. Johan Willem Friso is in Leeuwarden bijgezet.

14 juli
Al twee dagen vliegt hier een gele kwikstaart rond. Het is volgens mij geen Grote gele kwikstaart, want die zit altijd langs de beekoever. Deze zit op het gras of op het dak. Boek erbij. H, het kan ook een Grote g.k. zijn van n jaar oud, hij heeft grijs aan de kop. Later wordt dat meer geel. Ik denk nu dat hij misschien verjaagd is. Misschien zat er een nest onder de brug dat nu verstoord is door het betongeweld.
Al twee dagen heb ik de bunzing niet meer gezien. In het weekend rende hij een paar keer per dag heen en weer tussen de beek(?) en de houtstapel. Als hij terugkwam, had hij een kikker of een pad in de bek. Je kon zien waar hij onder de takken kroop. Er was een paadje door het onkruid naar een opening. Gisteren kwam ik langs de ton die onder de buitenkraan staat en waar altijd water in staat. Daar zwom een kikker rondjes. Zouden er meer geweest zijn en zou de bunzing die eruit gevist hebben? Ze jagen ook in vijvers. Ik heb de ton omgekeerd, kikker sprong weg. Jonge bunzings houden van kikkers en van padden.
Ik heb de bloembakken weer nagelopen op slakken: weer 5 stuks! Ik zal ze !! In de container er mee! Bij de kippebotjes en de sinaasappelschillen. Pas je dieet maar aan.

13 juli
De bekisting is getimmerd, het betonijzer ligt erin, het betonstorten kan beginnen. Om recht voor de bekisting uit te komen, moet de zware betonwagen door de berm. Diepe sporen, aan de kant gedrukt zand. 't Kan niet anders.
Waar eerst rode baksteen de brugleuning op zijn plaats hield, komt nu beton. Ik ben benieuwd of de oude leuning met de deuk van Ab er weer op komt te staan. de betonwagen staat al in de berm  beton glijdt in de bekisting
Dini komt verslag uitbrengen van haar reis naar Canada. Haar in 1951 gemigreerde zus Doortje woont daar. Ik weet nog dat ze alle spullen die mee moesten in de grote keuken van haar ouders had uitgestald en dat ze die soort bij soort in grote teilen legde. Keukengerei, linnengoed, gereedschap enz. Ze trouwde voor ze aan boord ging. Onlangs werd ze 80. Haar man, ook een echte Winterswijker, is al jaren dood. Ze woont in de buurt van haar kinderen en kleinkinderen en denkt er niet over om weer naar Nederland terug te gaan. 
Nettie belt uit het ziekenhuis in Enschede, dat ze wel weer naar Winterswijk vervoerd mag worden, maar dat het ziekenhuis hier niet n bed op de afdeling vrij heeft. Ze heeft donderdag een hartoperatie gehad, mocht vrijdag al uit bed, mocht zondag al alleen op de gangen lopen en zou maandag weer hier komen. Het was een enorme domper dat het niet doorging. Nu misschien donderdag. Ze heeft een klein kamertje met uitzicht op een blinde muur. Daar word je niet vrolijk van. Is ze ook niet. Een paar uur later belt ze weer: de arts die haar opereerde bracht haar het kommetje waar de verwijderde hartklep in had gelegen. Ze had gevraagd om een foto van de klep, en nog liever de klep zelf, maar hier is ze ook heel blij mee. Alleen jammer dat ze het niet in haar dagboek kan plakken!

12 juli
Inleiding:
De blauwe regen is dit jaar helemaal over het keukenterras gegroeid, tenminste zover als het staketsel van de partytent van tante Marie dat toelaat. Uitlopers groeien al tot aan de dakgoot en over de schuur. Als het heel warm weer is, kun je daar veel koeler zitten dan onder het zonnescherm aan de andere kant van het huis. Bladschaduw voelt heel anders.

Onder de blauwe regen hangen 6 bloembakken tegen het windscherm. Ze krijgen minder zon dan de drie die er naast hangen. Ik dacht dat dat de reden was waarom ze niet zo goed bloeiden. Ik wilde eens alle dode bloemen eruit knippen en zette de zes bakken op de tuintafel, een bak voor het afval ernaast en verheugde me op het frisse resultaat. Al bij de eerste bak plakten mijn vingers aan de bloemen vast: slakken! Ik zag nog niks. Toen ik de planten helemaal opzij boog, kon ik ze zien, twee joekels van naaktslakken, 10 cm lang, die toen ik ze er met mijn zakdoek onderuit trok korter werden, maar wel 4 cm breed! Gatver!!  De andere 5 bakken leverden er ook nog 7 op. Ik deed ze in een bakje en wilde er een foto van maken. Batterij leeg!
Ze verhuisden naar de groencontainer.

11 juli
Het gesprek gaat over onze oude auto's. Over de derdehands Ford Taunus in '59, onze eerste grote aanschaf, die vrijheid gaf. De volgende was al iets beter en in ieder geval een wagen waar je mee voor de dag kon komen, vooral in Frankrijk! Hij was geweest van iemand uit Groenlo, wiens puberzoon bij een poging het gevaarte zelf eens te besturen er achteruit mee tegen een muur was geknald. Hij was weer keurig opgeknapt en we kochten hem. Kijk op internet en je ziet wat voor een sensatie die auto in 1955 teweegbracht in Frankrijk. Een Ford Versailles, onder donkerblauw, van boven heel lichtblauw. Die van ons tenminste, er waren ook andere kleurcombinaties.
UK8343
Toen Jachman ermee bij Hemelman kwam, de garage die alle merken aankon, zei die vol ontzag: het is een Body van Fisher! Kijk maar, hier zit de plaat onder de deur op de drempel! Ja, inderdaad, daar zat een ovaal plaatje:

beroemd plaatje
Het was een fantastische auto. In Nederland deed hij het zonder haperen, maar in zijn thuisland werd hij amechtig, tenminste in de hitte van juli/augustus. Vapor lock. De benzine kwam niet uit de tank in de motor aan, want de verbindingsslang liep vlak onder de motorkap, werd heet en dan verdampte de benzine. Dat deed zich vooral voor op hellingen als hij hard moest werken. Zoiets tenminste. Gelukkig wist Jachman en na twee keer ook wij, de aanhang, hoe we dat moesten opheffen: natte theedoek. De jerrycan met limonadewater die we altijd gevuld bij ons hadden, werd nu gebruikt om een theedoek nat te maken die om de slang gewikkeld werd, zodat die snel afkoelde, en in die tijd was ook de motor iets koeler geworden, zodat we na een half uur ( want er moest nog wel eens water bijgegoten worden als de doek snel droogde) weer verder konden, tot de volgende kuch vanuit de motor. Het was altijd mooi weer, dus het gaf absoluut niet, behalve als het op een smal bergweggetje gebeurde en er een camion langs moest. Als zo'n chauffeur dan zag welke auto de opstopping veroorzaakte, volgde er een joviaal duim opsteken. 
Jachman met zijn trots de UK 8343
Hier zijn we in de buurt van Castellane op de Route Napoleon. De foto heb ik genomen vanaf een hogere bocht in de weg. Ik herinner me dat we nogal eens op muurtjes zaten te wachten tot ie het weer deed. Zoals hier in Lodve in een ander deel van Frankrijk tijdens diezelfde zomer van '62.
wachten tot hij weer afgekoeld is

Zondag 10 juli
Vanmorgen fietsten Carla en ik een eind door Meddo en Huppel met prachtig weer, maar met een stevige wind. Ook al zijn we niet van plan om ver te gaan, toch nemen we altijd proviand mee voor drie dagen. De hoofdbestanddelen zijn water, chocomel en bounties. Vanmorgen kwamen we langs het Armenbos. Een bordje erbij van Gelders Landschap. Nu heet het Armenbos, maar in vroegere eeuwen ws het een Armenbos. Het was in bezit van de kerk en de gelden die het bos opbracht door houtverkoop of pacht kwamen via de diaconie ten goede aan de armen.
het Armenbos in Huppel

Terwijl wij fietsten liep Wolfgang drie ronden hard om het Hilgelo. Ik wou wel met een kleine variatie op Godfried Bomans zeggen: had ik maar n zo'n been.
Gisteren kreeg ik van Marieke en Ton 'Reen,
Kijken en Beheren, van Baltus Klip. Al zal van beheren niet veel terecht komen, - aan n of twee dieren valt niet veel te beheren-, van kijken en erover lezen  wel en het is interessante kost.
Het is geen roedel of een groepje reen, zo heet dat niet, je verraadt daarmee dat je op wildgebied een onbenul bent, nee, het heet een sprong. Als je die kennis zo tussen neus en lippen door laat vallen, is iedereen gelijk stil van bewondering. Di weet er wat van! 'n Vakvrouw hoor, is vast een jager! Goh, en ze lijkt zo zachtaardig.  

9 juli
Maanden geleden schreef ik al over de de vraag van Carla aan een van de Behrden in Diez hoe het plein voor het slot eigenlijk heette. Het had geen naam. Dit jaar is daar uitgeroepen tot Oranienjahr en ze verwachten veel Nederlanders. De hele stad, stadje, is opgeknapt, er zijn zelfs terrasjes bijgekomen. In de kerk zijn de tomben van de zes(?) ongetrouwde zussen van Johann W F. opgeknapt, het wordt een groot feest.
Carla zei zoiets van noem dit plein dan JWF-Platz. (ik heb geen zin die lange naam elke keer te typen). Na een half jaar waarin veel instanties zich over de naamgeving hebben gebogen, vergaderd, geschreven, enz. is er dan nu de doop. Zie de brief. Op de Franse nationale feestdag is het zover. Ja, er is diep nagedacht!
Die Hollaenderin hatte die Idee 

8 juli
Om 5 uur word ik wakker van onweer in de verte. Buienradar toont ten zuiden van ons een groot regengebied met onweersflitsen, dat om 7 uur ongeveer hier zal zijn. De weersverwachting voor vandaag was regenkans, maar vooral in het zuidwesten en noordoosten. Alsje dat een beetje royaal neemt, regent het dus in het hele land. 

Als ik met de maaimachine in de weer ben die niet wil starten, komt Illaniek, bijna 12 jaar, haar rapport laten zien. En voor het gemak ook maar dat van de 2 zusjes, 7 en 4 jaar. Ze doet het goed, van gemiddeld tot bovengemiddeld voor de sociale vakken, duidelijk spreken, woordenschat, inzet voor anderen,  enz. Voor de gewone schoolvakken zevens en een acht. Het enige cijfer dat gekelderd is, is voor natuur. Van een 7 naar een 5,5. We praten erover hoe dat nou toch kan, ze houdt juist van buiten zijn en van fietsen.
Het cijfer komt door het bloed. De laatste weken doen ze bloed. Ze vindt het VIES! en heeft geen zin om er haar best voor te doen.
Wat is er dan vies aan? Het zit toch in jezelf, dat is toch niet vies?
We denken tegelijk aan iets wat ook in jezelf zit en wat wl vies is.  Lachen.
Nee, ze moet zichzelf prikken en een ander kind moet met het bloed dat eruit komt proefjes doen. Zij dus ook met het bloed van een ander kind, en dat vindt ze VIES!
Ik weet zo gauw geen pedagogisch verantwoord antwoord, zou het zelf ook niet zo smakelijk vinden. Ze ziet het aan mijn gezicht, trekt een grimas, haalt de schouders op  en zegt resoluut: Zal ik even naar je maaimachine kijken?
Kun je dat dan?
Ja, ik ken hem, mijn oom heeft er precies zo een.
Geroutineerd kijkt ze onder de kap of de benzinekraan wel open staat, controleert alle instellingen, gaat er op zitten en start, maar hij doet het bij haar ook niet. Ze pakt de handleiding erbij en begint voor te lezen: Machine met maai de s kop han ging dubbele punt.
Ik: Lees dat nog eens, ik begrijp er niks van.
Ze leest het heel duidelijk nog een keer zo.
Ik: Laat mij eens kijken.
Voor een bijna 12-jarige is het ook een moeilijk woord, maaideskophanging. We laten de machine staan, halen de rapportbeloning en als ze naar huis is, bel ik Bertus.

7 juli
De telefoon gaat.
Ik, opgewekt: Leidje!
Een vrouwenstem, ik dacht expres laag en langzaam: J-h, mt Ma-rie-ke!
Ik moet vreselijk lachen natuurlijk, die gekke meid, ze heeft net vakantie gekregen en gaat nu helemaal 'los'. Ik zeg: Ik begrijp dat je nu vakantie hebt. Fijn he?
...... stilte aan de andere kant en dan zegt Marieke: Ik wou je fe-li-ci-t-ren!
Ik: Aardig van je, ik ben niet jarig hoor, waarmee dan wel?
Met je ver- jrdag, Corrie.
Dan dringt tot me door dat niet mijn Marieke, maar een andere Marieke met me praat.
Deze Marieke zegt: Bel ik dan niet met................ negen drie?
Ik: nee, het kengetal klopt wel , maar mijn nummer eindigt op nul drie! En ik moest zo lachen omdat ik ook een Marieke ken. Sorry hoor.
Zij: Ja, ik dacht ook al. Maarre.. Corrie Kwel is jarig en ik wilde haar feliciteren. Ik ga het dan nu nog maar eens proberen.
Ik: Feliciteer haar dan ook maar van Leidje Berg!
Nu lacht zij: Zal ik zeker doen. Ik ben blij dat je niet boos bent.
We nemen hartelijk afscheid.
Ik kijk in het telefoonboek, ja, Kwel heeft op een cijfer na hetzelfde nummer.
Zal ik Corrie bellen om haar te feliciteren?

Om de een of andere reden geniet ik van die misverstanden.

Maar soms gaat het ook helemaal verkeerd! Van heel lang geleden, meer dan 40 jaar, herinner ik me een gesprek, dat helemaal mis ging en mede een familieruzie veroorzaakte. We woonden nog in Groenlo.
Telefoon.
Ik: met Leidje Berg.
   Je spreekt met Gerrit, met Gerrit Oonk.
Als er nou n naam echt Achterhoeks is, dan is het Gerrit Oonk. Dat moeten er wel honderd zijn. Ik ken Sien Oonk goed, en die is getrouwd met een Gerrit, die ik ook wel ken, maar minder goed. Misschien wil hij iets over Sien vertellen.  
Ik: Leuk dat je belt. Maarre, is er iets bijzonders? Iets met Sien?
Hij: Sien? Nee, maar omdat ik in Winterswijk ben, dacht ik..
Ik krijg argwaan, ze wonen toch gewoon in Winterswijk!
Hij: Je spreekt met Gerrit, met Gerrit Oonk!!
Ik: Van de Vredenseweg dan?  ( daar woont schilder Gerrit Oonk, die ik nog van school ken)
Hij: Ja precies! Van de Vredenseweg! Ik zei net al, omdat ik in Winterswijk ben... en we wilden even langskomen. We waren nog nooit bij je in Groenlo, daarom.... dan kunnen we gelijk.....
Ik krijg er genoeg van en zeg zoiets als, wat wil je, wil je wat verkopen soms?
Stilte aan de andere kant. Is ook een rotopmerking van me. 
Nou ik hoor wel, dat je geen zin in bezoek hebt. Het beste!!!De hoorn knalt op de haak.

Ik ga diep nadenken. Gerrit Oonk van Sien heet natuurlijk helemaal geen Oonk. Stom van me. Sien heet Oonk van zichzelf en is getrouwd met een Winterswijker die een heel andere naam heeft. Die Gerrit valt dus af.
De schilder dan? Nee, heel onwaarschijnlijk dat die bij me op bezoek zou willen komen, ik heb hem al jaren niet meer gezien. Sinds school niet meer, geloof ik.

Een week later valt het kwartje: Ik heb nota bene een nf die Gerrit Oonk heet en die heeft me natuurlijk opgebeld. We hebben met die kant van de familie weinig kontakt, maar van de Oonkkant hebben ze familie in Winterswijk en die woont op de Vredenseweg! Grootmoeder Drika was de verbindende schakel tussen ons,  maar die is nu overleden. Gerrit Oonk is van de familie die in Amsterdam woont, maar hijzelf  woont ergens anders, waar, weet ik niet meer.  Nou ja, laat ook maar. Die zagen we toch nooit.

Als mijn vader, de jongere broer van Gerrits moeder, tien jaar later overlijdt, komt de familie wel op de crematie, maar het contact is stroef! Ik begrijp het wel, de nazit is een niet zo treurige bijeenkomst. Niet zoals 't 'hoort'. Anne, een fabrikant uit Twente en een goede zakenvriend van mijn vader, haalt daar vrolijke herinneringen op aan de tijd van zingen bij de piano bij ons thuis in het moeilijke laatste oorlogsjaar, en we zijn blij om die goede contacten van jaren geleden en lachen met hem mee, zien alles weer voor ons.
Ik heb Gerrit nooit meer gezien, heb geen idee of hij nog leeft. Het enige wat ik van hem weet, is dat hij een dochter heeft, die ook Marieke heet. 

6 juli
Drukte op de weg. Je gelooft het niet, maar er wordt weer aan de brug gewerkt! Sinds 16 juni is er niets gebeurd, maar moest wel iedereen met een slakkegang van 30km rijden hier. Het zal misschien voor de bouwvak klaar moeten zijn.
Met prachtig weer gisteren heel fijn in de tuin bezig geweest. Gewied en gemaaid. Onder de beuk een schaduwplek voor de auto gemaaid. Tussendoor heerlijk zitten uitrusten onder de parasol, tevreden zitten kijken naar de ravage in de tuin, -het wordt eerst slechter voor het beter wordt-, krant gelezen en buiten gegeten. Als toetje had ik morellen. De oogst van 2 boompjes. De onrijpe hadden de vogels al opgegeten, de halfrijpe de ree en voor mij bleven dus alle rijpe over, te weten vier stuks. Ze waren lekker, maar wel te weinig om jam van te kunnen maken.
Zaterdag kreeg ik een grote bos pioenrozen. Ze staan nog schit-te-rend, Marieke. Zie je wel!
ze worden steeds dikker, hoe lang gaat dat door..
M&M reden afgelopen weekend terug naar hun huis in de buurt van Bordeaux. Ze hadden niets gemerkt van vakantiedrukte, Tour de France-gedoe of de bosbrand. Heerlijk 2 dagen over gedaan. Het was thuis prima, alleen was de nieuwe tuin verbrand. Jonge aanplant kan niet tegen een week hitte van 40 graden. De buren hadden wel gesproeid, maar ook de oude tuinen in de omgeving zagen er net zo uit als die van hen. Toch jammer.

5 juli
Op het deze winter van lelijke struiken ontdane stuk grond ri beuk, is dit voorjaar een  hoge groene zee van in de wind golvend springkruid opgekomen. Echt, ik hou van springkruid, van de gele bloemetjes, de grappige zaaddozen die openspringen als je er in knijpt, alleen, ze moeten in een bosje staan waar ik niet over ga. Hier bedekken ze de pachysandra, de schuchtere uitgezaaide viooltjes, de bladeren van lelietjes van dalen en verhinderen dat die doen wat ze moeten doen, zorgen voor bloemen volgend voorjaar. Ik ben de zee te lijf gegaan. Met blote handen. Het liefst doe ik karweitjes waar geen doorns aan te pas komen met blote handen. Die worden dus echt heel vuil, vooral door de sappen. Tussen het springkruid staat ook stinkende gouwe en het sap daarvan is ontsmettend, maar nu ik geen wonden heb, hoef ik dat spul niet op mijn huid. Heb je zin in een paar onsmakelijke foto's? Die zet ik erop voor mijn eigen plezier! 
 cht vies! ik zei het toch!  ook vies, maar iets minder               groene zee
Toen ik ging koken waren ze weer brandschoon na een lauw borstelbadje met bamboezeep en een verzorgende kokoscreme. Tuinhanden of kookhanden, ik vind allebei een goed gevoel geven!

4 juli
't Is leuk om een klungeldag te nemen waarop niks moet. Eigenlijk moet er sowieso weinig meer, maar van mezelf moet ik dan toch vaak iets nuttigs doen. Gisteren was het zo'n dag en het klungelen bestond uit het doorspitten van een grote doos met kleren. Wat zal ik nog wel eens dragen en wat nooit meer, en wat heb ik de laatste 3 jaar niet meer aan gehad? Het leverde een aardig stapeltje voor de Kringloopwinkel op.
Wel heel erg is natuurlijk de miskoop twee jaar geleden van een lange broek in een maat waar ik al 32 jaar niet meer in pas, maar waarvan ik hoopte dat ik er na een drastische afvalactie wel in zou passen. Het kaartje bungelde er nog aan. Weg!! Als tegenhanger is er echter ook die feestbroek van zwarte dunne slobberstof die me al 30 jaar niet meer past, omdat hij uit de onevenwichtige periode stamt waarin ik me idioot dik gevreten had. Ik heb hem altijd bewaard als waarschuwing. Weg!!! Niet meer nodig. Dat lucht op. Al jaren zit ik precies tussen beide maten in en daar voel ik me zeer wel bij. Eh...meestal.
Soms denk ik, zal ik een calorienwijzer naast mijn bord leggen?  Nee, dat eet niet  lekker.
van vorige periodes vol goede voornemens

Zondag 3 juli
afgevreten, midden vrij hoog
De ree heeft bij nadere beschouwing flink huisgehouden. Van de verst van het huis staande morel zijn tot halve hoogte de bladeren opgegeten. Zij, de ree, lust ook de toppen van takjes. Verder zijn alle morellen verdwenen. Het boompje van de foto, dicht bij huis, heeft nog een paar morellen, maar ook daar heeft mevrouw haar rekoefeningen gedaan. Op anderhalve meter hoogte zijn hier uitlopende takken afgevreten.
papaver groeit schitterend uit De papaver wordt steeds mooier. Het is echt een prachtige, gekweekte plant en ik heb geen idee hoe die hier terecht gekomen is. Marieke zegt, dat ik het zaad moet bewaren. Daar denk ik veel te weinig aan, want ik heb geen gelukkige hand van zaaien. Men neme een zaaikistje, doet dat vol zand/potgrond/leemachtige grond/gemengd? zaait dun?? hoe dun? 20 zaadjes per m of 100? Hou het matig vochtig?? Ik word van dit soort gebruiksaanwijzingen knettergek. Het is het schapenboek. Daar zal ik al wel eens over geschreven hebben.
Toen we hier kwamen wonen en een heuse wei hadden, wilden we een paar van die schattige schapen hebben. En lammetjes natuurlijk. We wilden ook een eigen ram om alles in eigen hand te houden. We kochten een schapenboek want daar stond natuurlijk de hele schapenhandleiding in.
De buik van de ram hadden we volgens voorschrift geverfd, de ruggen van de schapen kregen van hem ook dat kleurtje, dus er zouden lammeren komen. Het boek erbij gepakt. Hoelang is de draagtijd? Stond er keurig in. Wat moeten de ooien eten? en belangrijk, hoeveel? 'Zorg dat u niet te veel voert, want de ooien mogen niet te zwaar worden.'
Dat was het. Zoek het maar uit. Het liep dus gigantisch mis. Te zware lammeren, zware bevallingen, veearts erbij, altijd op zondag! driedubbel tarief, zware rekeningen. En jaar heeft de schapenhouderij geduurd. Toen wilde de leverancier ze wel weer terugnemen. Voor de helft van de prijs, want we hadden ze te veel verwend. O ja, het speet de Nederlandse Wolfederatie geweldig, maar de prijs van de wol was dat jaar gigantisch gekelderd.

2 juli
Twee berichten:
1. D. Strauss-Kahn is voorlopig vrijgelaten wegens ernstige twijfel over de verkrachting. De aangiftedame zou gelogen hebben. 
2. (bericht op website Opgelicht van 17 augustus 2010):
Vrouw die in een brugrestaurant op de A4 betrapt wordt op oplichting met nepgoud, kleedt zich half uit en probeert vaginavocht over het uniform van de agent te smeren. Een zelfde soort perverse truc?
D.S-K heeft door zijn levenswandel zeer de schijn tegen en ook door de video-opnamen.

Hevige regens spoelen veel ongerechtigheden weg. Hier viel gisteren tijdens buien heel wat meer regen dan dinsdag bij het aangekondigde noodweer.  In Meddo 8 mm, in Henxel 9mm.
het begint met een gewone Hollandse regen  even later lijkt het meer een tropische regen

Na de regen komt er tegen 9 uur 's avonds grondmist opzetten. Vanuit mijn ooghoek zie ik iets bewegen in de wei. De reegeit komt aanlopen, ze is al heel dicht bij het gemaaide stuk. Zonder aarzelen steekt ze dat over en gaat naar het achterste morellenboompje. Daar zou ook een net niet tegen geholpen hebben. Als ik haar nu wegjaag komt ze morgenvroeg om vier uur terug, dus ik kan bewaking rustig vergeten. Na het snoepen loopt ze naar de uitgang met het nieuwe hek, ik zie haar niet meer. Na 10 minuten  komt ze weer tevoorschijn en slentert langs de dennen naar achteren. Ze verdwijnt in mist en duisternis.
Waar geniet ik meer van, van het kijken naar die ree of van zelf de morellen opeten?     

1 juli
Juni sloot hier af met een afwisselende dag.
Om 1 uur 's nachts een mail van Joost Galema, programmamaker van omroep Max over de muziekwijzer van een luisteraar. Het verhaaltje dat ik bijna een jaar geleden instuurde, wordt 's middags voorgelezen en ik ontvang daarvoor de cassette met vier eeuwen Spaanse gitaarmuziek. Komt prachtig uit, want ik hou erg van klassiek gitaar. Heb heel erg genoten bij Vrije Geluiden op 12 juni van de gitarist uit Montenegro Milos Karadagli (1983) die een plaat maakte 'Mediterrneo'. Van KLARA kreeg hij een 10 en 5 sterren voor deze debuut CD! Heel uitzonderlijk. Van dat mailtje was ik gewoon een beetje opgewonden.
      Om 9 uur belde Nettie. Ze lag weer hier in het ziekenhuis met hartproblemen. Vlak voor het zware onweer van dinsdagavond had ze meegedaan aan een vrolijke bijeenkomst in een kroeg in Groenlo. Ze had een paar glazen wijn gedronken en nog een Irish Coffee toe in de heerlijk koele zaal met airco. Toen ze met een vriendin naar buiten ging, sloeg de vochtige warmte als een golf over haar heen. Ze werd onwel en verloor het bewustzijn. In een ander caf was er ook iemand niet goed geworden en samen gingen ze in vliegende haast met de ambulance hier naar het ziekenhuis.
Maandag gaat ze naar Ensched, ze krijgt een nieuwe hartklep. Ze had van haar cardioloog op haar donder gehad, omdat ze met haar leven gespeeld had. 'Maar ik voelde me weer heel goed', had ze tegengepiept.
     Om 11 uur kreeg ik een mail van Edward van de Vendel. Ik had hem geschreven dat ik 2 gedichten van hem inbracht bij de Boekgrrls. Leek me wel zo netjes. Ik had er nog wat dingen bijgeschreven en hij reageerde er uitvoerig op. Hij was bij de uitslag van de Nederlandse Kinderjury geweest, want hij zat bij de laatste 5 kanshebbers. ( Hij had niet de hoofdprijs gewonnen, maar de Pluim van de Senaat gekregen ( een extraprijs) voor 'Sofie en de pinguns'. Leeftijdsgroep 6 tot 9 jaar. Was er heel blij mee. Dat las ik later op Kinderjury).
     Om kwart over twee naar mijn eigen mail op radio vier geluisterd en naar het Dubbelconcert voor viool van Bach. Een heel goede uitvoering, maar net niet de allermooiste, zoals ik op een oude LP van DG heb en niet meer kan draaien omdat ik geen platenspeler meer heb. De nieuwere uitvoering is ook met Isaac Stern, maar de tweede violist is Gil Shaham en niet Schlomo Mintz.  Ook mooi, zei Joost Galema.
Stern en Mintz, grijs en roodharig
     Om 4 uur was ik bij Nettie in het ziekenhuis, met een kwartier vertraging. Er was net bij de afslag naar het ziekenhuis een naar motorongeluk gebeurd. Een man lag pijn te lijden op de grond, een vrouw stond er als een standbeeld bij, als in shock. Er was al hulp van een ambulance, er kwam een tweede aanrijden plus een politieauto en die blokkeerden de toegangsweg.  De tegenliggers op de rondweg stopten telkens en lieten dan een paar auto's via hun rijstrook en de verkeerde kant van de geleider naar het ziekenhuis afslaan. Zonder verkeersagent. Eigen initiatief, en het ging sneller dan met stoplichten en rustiger dan met een vlug, vlugger, opschieten! gebarende politieagent.