Logarchief   terug   Home  verder

logs mei 2011

 


31 mei
De max. temp. was gisteren om 6 uur 29.5 in Meddo en 30.2 in Henxel. Hoogzomer. Mooie gelegenheid om de c.v.- ketel schoon te maken dacht de leverancier. Vreemd om dan over de winterse watertemperatuur te praten. Gelukkig was hij niet eigenwijs, geen drieklezoortype, de temperatuur werd mooi ingesteld zoals wij hem altijd hadden, maar wat volgens hem te laag was.
Bij de koffie namen we zijn hartproblemen door en die van zijn ouders en schoonouders, zijn gevoeligheid voor warmte en kou, waar hij woonde, hier dichtbij, en meestal werkte, in Ensched. Dat ons adres niet op de TomTom stond, die ging maar tot de rotonde, en dat hij daarom een beetje later was. Dat hele verhaal vertelde hij onder 1 kopje koffie zonder suiker en koekje, want dat hoorde bij zijn tweede ziekte.
Dat drieklezoor komt van de aannemer die de open haard bouwde en vond dat Jachmans ontwerp niet kon, want dan was het geen drieklezoorverband en de rest van de kamer wel. Jachman vond deze breedte van de steunmuurtjes het mooist, dus dan maar geen drieklezoor. Nou goed, hij zou het zo doen, als we later maar niet tegen anderen zeiden dat de aannemer niet geprotesteerd had! Dus lezer, hij heeft welzeker en heftig geprotesteerd. Het mislukte drieklezoor was echt helemaal onze verantwoordelijkheid.
Niemand heeft in al die jaren het verschil gezien.

30 mei
In Boeken van de VPRO was Bianca Stigter te gast bij Wim Brands om te vertellen over haar nieuwe boek Per ongeluk expres. Ik vond haar vorige bundel De ontsproten Picasso op een heel prettige manier een originele kijk geven op kunst en ik ben benieuwd hoe deze nieuwe zal zijn.
Mensje van Keulen was gisteren in diezelfde uitzending om De Verhalen toe te lichten, een verzamelbundel die uitkomt bij gelegenheid van haar 65e verjaardag. Op de Boeken-site zag ik dat de eerdere verhalen hier ook in staan plus dan de nieuwe, maar hoeveel nieuwe staat er niet bij en dat werd in de uitzending ook niet gezegd. Daar hou ik nooit zo van, want dan ben ik aan het lezen en komt iets me heel bekend voor, o, ja, alle oude verhalen staan erin. En voor de prijs van twee.
In de bundel van Bianca Stigter staan ook stukken die in de NRC hebben gestaan, maar dat stoort me niet, aangezien ik die krant niet lees. Hij wordt hier een dag later bezorgd maar vaak ook helemaal niet.
Ben ik nu een beetje aan het zeuren? Nee, he? 

Zondag 29 mei
mooi Winterswijk
Is dit een plaatje uit 2011? Bijna niet te geloven. Zo'n rustige landelijk sfeer past meer bij 1911. Heel dicht bij de Grote kerk graast de schaapskudde op de Scholtenbrug. Als ik de foto 15 meer naar links had genomen, dan had het er heel anders uitgezien: z bijvoorbeeld
De Scholtenbrug, weidegebied met beek, met Scholtenburcht het flatgebouw
Als je daar woont heb jij natuurlijk een schitterend uitzicht, maar het mooie dorpsgezicht, echt uniek voor een plaats met 28.000 inwoners, is verpest, nou laat ik het iets anders zeggen, is aangetast, door dit massieve blok steen. Gelukkig is de bouw van de grote muziekkoepel, het geschenk van een muziekvereniging aan de inwoners, niet doorgegaan dankzij het protest van die inwoners. 

Gisteren heeft Ton het hek afgemaakt met een grondpen, zodat het steviger dicht kan. Mooi! Tot half zeven konden we buiten zijn, voor buiten eten werd het te koud. Tegen donker worden liepen Marieke en ik nog even naar het Hilgelo en terug door het bos, de koekoek riep van de overkant van het meer, het geluid droeg ver over het water, in het bos hebben we geen ree gezien, zoals Marieke 's middags wel, kinderen speelden uitgelaten op de camping, we hadden echt een beetje zo'n vakantiegevoel. Als we kampeerden liepen we ook vaak voor het naar bed gaan een rondje om de camping. 

28 mei
Het bezoek aan de uit het ziekenhuis ontslagen Groenlose Nettie was nogal chaotisch. Ze had gezegd dat van te voren bellen niet hoefde, ze was thuis.  Toen ik kwam, had ze al bezoek, de vrouw van een jeugdvriend van me, toen ik 14 was en hij 19.  Ik ken haar van een eerder bezoek aan Nettie, wel tien jaar geleden. Haar man schilderde toen al een jaar of drie bij onze schilderclub en zij wist toen kennelijk niet dat we elkaar al langer dan 50 jaar kenden, terwijl ik daar op die visite gewoon over praatte. Hij heeft het volgend seizoen niet verder bij ons geschilderd. Ik heb haar nu weer gesproken en gevraagd of ze niet eens met Nettie bij me wilde komen. Ik dacht dat zij een rijbewijs had. Dat had ze niet, maar dan reed haar man wel. Ze wisten waar ik woonde. Ik ben benieuwd.

Nettie vertelde over haar ongeluk en de bijna drie weken ziekenhuis. Probeerde dat tenminste, want er kwam tussendoor een echtpaar dat voor haar  printervullingen had gehaald die niet pasten, die toch geprobeerd werden, geruild moesten worden voor andere die niet verkocht werden in die winkel en na overleg in een andere winkel wel gevonden werden.
Een monteur kwam om een alertkastje aan te sluiten en Nettie wist niet welk systeem internet ze had en in welke kamer het het beste gemonteerd kon worden enz. Tussendoor kreeg ze nog twee telefoontjes die ze gelukkig heel kort hield, en toen ze eindelijk rustig zat, kreeg ze een hoestbui van een half uur, want ze had 's morgens een nieuw medicijn gekregen om vastzittend slijm op te hoesten en dat begon te werken. Een gesprek was verder onmogelijk.
Ik ben maar gegaan, het bevriende echtpaar bleef nog.
fris geschoren
Peter kwam vlak achter mij aan de poort inrijden, hij wilde de heggen knippen. Er zat nu nog een beetje model in en dan ging het sneller. Binnen drie kwartier was het karwei gepiept. De beukenhaag om het  terras en drie meidoornheggen. Heggetjes. Het ziet er weer kant uit.
 
27 mei
Ingrid Jonker, ik herhaal je  
Ingrid Jonker, Ik herhaal je.
Tien jaar geleden las ik de eerste druk van deze bundel. Ik vond de gedichten voor een groot deel onbegrijpelijk en de levensbeschrijving achterin kon me niet boeien en die heb ik toen maar voor een klein deel gelezen. Ik kreeg vorige week de 12e druk, van april 2011, en ik vind nu de levensbeschrijving boeiend en ook de onbegrijpelijke gedichten voor een groot deel begrijpelijk. Ik ben wel 10 jaar ouder geworden, maar ook wijzer? Ik denk dat het komt door de andere volgorde van lezen: eerst de levensbeschrijving die achterin staat en daarna pas de gedichten.

Ingrid Jonker maakt op 31-jarige leeftijd een eind aan haar leven. In de gedichten is de dreiging aanwezig. Ook als je deze afloop niet zou weten uit de levensbeschrijving, is het na lezing van de bundel geen verrassing. Ze leeft van 1933 tot 1965 in een door apartheid verscheurd Zuid-Afrika. Ze schrijft in het Afrikaans en dat kn helemaal niet voor een blanke. Ze kiest partij voor de swartman, en maakt zich daarmee onmogelijk bij een groot deel van de blanken. Haar vader, schrijver en politicus, wijst haar openlijk af als zijn dochter, haar liefdes bieden geen langdurige veiligheid, de abortussen maken haar nog angstiger, drank en medicijnen, de opnames in een psychiatrische kliniek, al die toestanden slopen haar. Ze verdrinkt zich dicht bij de plek waar haar jeugdvriend verdronken is.
Ik heb wel een soort mededogen met haar, maar ze leefde zo in uitersten, was manisch-depressief, dat ik haar niet in al haar gedichten echt kan navoelen, al vind ik de meeste wel heel goed, met originele beelden. Jammer, voor mij. Misschien komt het door het Afrikaans. De Nederlandse vertaling door Gerrit Komrij zal best goed zijn, maar maakt het voor mij niet veel duidelijker.

 De film Black Butterflies, met Carice van Houten als Ingrid, ga ik, denk ik, niet zien.  De beelden van de film op de website lijken prachtig en ook hoe Mandela het gedicht 'Die kind wat doodgeskiet is deur soldate by Nyanga' voordraagt in het Zuid-Afrikaanse Parlement in 1994 is indrukwekkend, maar ik wil de Ingrid Jonker uit 'Ik herhaal je' zelf leren begrijpen. Over een half jaar ga ik de gedichten nog eens lezen.   

26 mei
De temperatuur ging van 23 naar 17 naar 22 graden tussen 1 en 2 uur en het waaide zo hard dat er veel blad rondvloog en takken afbraken. Het gekraak en de dreun van het neerkomen op de bosgrond was goed te horen.  

Bertie kwam als doanboer van het 25-jarig bruidspaar vragen of ik als een van de naaste buren er bij wilde komen als er bij hem thuis  boggem gemaakt werd en dus door de vrouwen van de buurt reuskes. Het zetten van de boog zal wel later gebeuren, want het feest is pas op 10 juni, hoewel de eigenlijke trouwdag in mei is. Een paar mensen die dat wisten, hadden hun vakantie met opzet besproken begin juni! Vieren ze het de 10e juni! Maar ze zorgen wel dat ze er op tijd weer zijn.
Ik vind het leuk om zo met een stel vrouwen te kletsen, wat te drinken en ja, ook nog reuskes te maken.
Er is al een voorbespreking geweest met het bruidspaar, willen ze wel een boog, want die moet natuurlijk 'natgemaakt' worden, welk cadeau hebben ze graag, van die praktische dingen. Het cadeau is inmiddels al samen met het bruidspaar uitgezocht, maar ze krijgen het geld ervoor pas op het feest.  De bruid is bij een koor en de bruidegom, de zoons, en de vader van de bruidegom zijn 'bij de muziek', dus dat belooft een mooie avond te worden. 

25 mei
margrieenwei  doorkijkje
De wei met margrieten en zuring ziet er schitterend uit, maar veel gras zal Bertie er niet afhalen, het is z droog! Je kijkt op deze foto's tegen de achterkant van de margrieten aan.

Dochter kocht afgelopen zaterdag bij De Koets een set van vier loodzware stoelen en een tafel, ijzer met houten latten. Ze stonden daar al wekenlang te koop naast het huis en toen was ze er al verliefd op geworden. Twee weken geleden toen ze weer hier was en er langs fietste, waren ze weg, afgelopen zaterdag stonden ze er weer. Bingo! Nu zijn alle sets verkocht, vertelde Bert, die de aankoop hier afleverde. Ze hadden 2 seizoenen overdag op het straatterras gestaan, maar elke avond moesten ze aan de ketting gelegd worden en ze moesten verzet als de stoep geveegd werd, veel zwaar sjouwwerk dus.  Nu hebben ze plastic meubilair, maar dat past toch lang niet zo mooi bij het antieke pand.
Ik ben benieuwd hoe de ijzeren set bij Carla zal staan.
 
24 mei
Op de vrijdag voor de schilderdagen van vorige week liepen de organisatoren hier rond om mooie plekjes en doorkijkjes te zoeken. Ook bij deze plek, de zitkuil, keken ze rond. Ik zei, dat ik die nog wel zou maaien voordat de mensen zouden komen. N, niet maaien! Volgens Rob was het z juist een prachtplek om te schilderen! Hij was de enige die het mooie ervan zag, misschien was het ook wel te moeilijk voor amateurs om in n middag te schilderen, niemand probeerde het tenminste. Ik vind het ook een sfeervolle plek. Maar om het nou te schilderen...?  Eerst maar eens een foto ervan maken.
is dit nog een zitkuil?

23 mei
Carla praat '    '   en ik -     -
'Kijk eens, wat zit daar een grote zanglijster op 't gras!'
- Nee joh, dat is een groene specht.-
'Ik zie er niks groens aan en deze is van onderen helemaal gespikkeld, net als een lijster!'
- Nee hoor, hij heeft die typisch grote spechtensnavel en hij zit ook zo rechtop als een groene specht!-
'Echt niet, moeder, een specht is niet zo gespikkeld.'

We pakken de boeken er bij. Om te beginnen 5 stuks.
Boek 1. Dat met die drukknoop, Zien is kennen.
 
'Zie je wel, blonder dan de gewone zanglijster en met grotere vlekken. 't Is echt de grote zanglijster, hoor.'
- Ja, nou, 't kan wel zijn,  maar hij vloog weg als een specht! Dat zag je toch ook?-
'Ja, heel goed,  maar nou heb ik je, hier staat: De Grote Lijster vliegt golvend spechtachtig!'
Ik verlies terrein en dat moeten we niet hebben, 'k heb een naam op te houden als gezaghebbend vogelkenner.
- We kijken nog even in een ander boek, goed?-
'Voor mij hoeft het niet, 't is gewoon de Grote Lijster! Maar pak gerust Peterson.'

Boek 2. Petersons Vogelgids.
- Nou kijk eens, het is een jnge Groene specht! Die heeft net zulke spikkels als een Zanglijster. Hij heeft wel een beetje een rode kopvlek, maar die vogel van net zat gedraaid op de grond, je kon de achterkant niet goed zien! En wat ik net al zei: hij zat in de typische rechtop spechtenhouding, en dan nog die grote snavel!-
'Hm. We hebben toch nog meer boeken!'
- OK, maar ik weet het zeker, het was een jnge Groene specht!- 

Boek 3. Jonsson, Bos, weide, fjeld. Er staan geen spechten in.
Boek 4. Idem, Tuin en park.
Het bevat een heel duidelijke tekening van Groene spechten. Nee, zo zag onze vogel er niet uit. Niks te sjoemelen voor mij.
- Maar die dan? Deze bedoel ik, rechts bovenaan: de Grijskopspecht- 
'Ach moeder, die zit in bomen, niet op de grond als een lijster.'

Oei, oei, we hebben nog 1 boek: ANWB Vogelgids.
- Wil je wel een glaasje port?-
'Hmm, lekker, en kijk dit plaatje eens! Dr lijkt ie op. Dat is het vrouwtje van de Bruine lijster! Dat is hem. Nee, zij natuurlijk. Zo zat ze, net als een specht, rechtop en zonder vlekken op de borsten, eh borst.'
Ik ben bang dat ik ga verliezen. Maar wacht eens:
- En je zei straks, dat ie zulke duidelijke vlekken had! Laat mij nog eens even bladeren. Hier, nu heb ik het! de Draaihals! Daar leek hij op: een soort lijster die lijkt op een specht, gespikkeld is, op de grond rondhipt, dat moet hem zijn, dat we dat niet direct bedachten!-
'Was ie dan net zo groot of een heel ietsje groter dan een mus?'

Ik ben verslagen. -  Goed, Carla, 't was een Grote Lijster. Jij hebt gewonnen!  Proost!- 

Zondag 22 mei
Carla is weer naar huis. Ik heb haar weggebracht naar Bocholt, ze gaat met de trein verder. Een lange zit, eerst Bocholt-Wesel, dan Wesel-Koblenz en dan nog Koblenz-Limburg. Ongeveer 5 uur. Wolfgang is al weer thuis, die heeft gisteren de bijna 75 km lange GutsMuths-Rennsteiglauf bij Eisenach gelopen! 8,5 uur hardlopen met een gemiddelde van zo'n 9km/u. Het is een verslaving, kan niet anders.
De binnenweg naar Bocholt loopt langs Schloss Diepenbrock, gelegen aan een bebost stuk slingerweg. In mijn herinnering was het na de oorlog een vervallen troep, met een slordige boerderij en halfingestorte schuren. Het is in de jaren zeventig van de vorige eeuw echter schitterend gerestaureerd en ook is er toen in een nieuw aangebouwd gedeelte een Hotel-Restaurant gekomen.
De Heren van Diepenbrock worden al genoemd in een oorkonde uit de 12e eeuw, maar of er toen al een Haus Diepenbrock was, is onbekend. Dat Huis wordt voor het eerst in 1336 vermeld. Het lag in een laaggelegen nat broekland, vandaar de naam.
De componist Alphons Diepenbrock stamde af van deze oude familie, evenals Professor Wulf Diepenbrock in Halle, wiens hond de vader werd van een nest Hovawarts van Marieke en Ton.
Ik wilde even een foto maken van het slot, maar het hoosde! Dus dit is een foto van internet.
Schloss Diepenbrock a.d.binnenweg Winterswijk Woold -Bocholt.

21 mei
Gisteren was het een geweldig mooie dag. Niet alleen om het schitterende weer, maar ook om de warme sfeer door telefoontjes, kaarten, bloemen, cadeaus en natuurlijk de aanwezigheid van kinderen en zus. De hele dag waren we buiten. Maar het allermooiste was het hek dat ik kreeg en dat gelijk geplaatst werd, een prachtige aanwinst voor de aanblik vanaf de zandweg, maar ook een rem op nieuwsgierige kijkers. De hele middag en ook nog na het eten 's avonds zijn vooral Ton, Marieke en Carla er mee bezig geweest het oude hek te slopen en het nieuwe te monteren. Een paar kleinigheden moeten nog gebeuren, maar het is al in gebruik genomen.
slopen van het oude hek  de werkers  laatste inspectie

20 mei
Beetje druk, morgen verder

19 mei
Gisteravond was de maan voor 99% zichtbaar als er geen bewolking was tenminste. Carla was al lang naar de caravan vertrokken, maar ik wou de maan zien opkomen.
Middernacht. Met een dik vest aan zit ik in het donker op de bank buiten. Vliegtuigen komen heel hoog over, er ritselt iets bij de beek, een vogel piept onder de pannen, en dan kleurt de lucht in het zuidoosten oranjegeel. Na een kwartier zie ik de maan zelf door de takken van de dennen in de verte.  Na nog weer een kwartier komt hij er even vrij boven uit, nog geen minuut, en dan trekt er langzaam een smalle wolkenbank voor langs. Puur genieten.
19 mei 0.06 uur, maan tussen de dennen door.
alleen als bewijs

18 mei
Voor Christien ga ik de druipnatte wei in om een bos margrieten te plukken. Dat mag ze wel waarderen!
Gelukkig ziet ze de kliederwandeling eraan af en vindt het een aardig gebaar. Mooi, dan krijg ik van haar thee en koekjes. Zo'n onverwacht bezoekje vindt ze leuk, dat kan bij haar gelukkig. Is ze niet thuis, dan heb ik pech, heeft ze de schilders in een tochtig koud huis, dan is een warme begroeting nooit weg, en zit ze te lezen in een dure 'slimme' NUON-aanbieding, dan is een kritische meelezer handig.
Dan belt haar dochter op, die ik al heel lang ken van vergaderingen in Aalten, maar die ik al jaren niet gezien heb. Ze heeft wat te doen in Winterswijk, is van plan bij moeders langs te komen en ik blijf om haar even te zien. 'Even' wordt een uur, natuurlijk veel te vermoeiend voor Christien, maar het is zo gezellig, dat ze zelf ook geniet. Is zeer trots op haar knappe dochter.
Ik voel me thuis bij haar. Al ben ik maar n van de vele vriendinnen en vrienden die ze heeft, als ik bij haar ben, geeft ze me het idee, dat ik de beste vriendin ben. Terwijl we pas een jaar weer contact hebben!

Nettie uit Groenlo belt op. Ze ligt hier in het ziekenhuis. Is gevallen met haar fiets en op haar gezicht terecht gekomen. Ze was bewusteloos en is naar het ziekenhuis gebracht. Op 2 mei al! Ze blijkt bij het onderzoek naar de oorzaak van de val ook een zeer zware hartafwijking te hebben en wordt binnenkort in Ensched geopereerd, moet daar drie dagen blijven en komt dan weer hierheen.

17 mei, verjaardag Maxima
Nog even laat ik n van de wegwijzers zien die Vic maakte voor afgelopen weekend. Deze richtingwijzer stond bij de inrit aan de zandweg. Linksaf is duidelijk, de wandelende dame ook, maar waarom mogen er geen heren naar binnen fietsen? Heren komen met de auto, die lopen niet met schilderspullen en ze fietsen er zker niet mee. Auto's moeten de smalle weg nemen door de achterste inrit en bij de dennen parkeren. We hadden een nrichtingsroute bedacht. Het werkte redelijk.
duidelijk toch?

Gisteravond belde &M uit Frankrijk om te vragen hoe het weekend geweest was. Geweldig lief en attent. Ze schildert zelf al jaren, echt heel mooi, maar ze heeft nog nooit buiten geschilderd. Ze schildert niet van plaatjes of foto's, heeft eigen ideen, maar buiten schilderen, nee nog nooit. Ik doe het eigenlijk ook nooit. Heb wel veel getekend buiten en vooral in vakanties. Ja tch, in Agde heb ik ook een paar zomers geschilderd, maar het was dan vaak te warm voor acryl, het droogde te snel. Het was ook meer eigen fantasie wat ik maakte en geen landschap schilderen. De vier Agdeschilderijen die ik afgelopen winter maakte, staan nu in volgorde van mijn gemoedsstemming toen ik ze maakte hoog op een balk in de kamer. Nog vier dagen, dan gaan ze daar weg, behalve de laatste, die iets optimistisch heeft. Daar heb ik wat aan. De andere drie hebben hun werk gedaan. 
afscheid van Agde

16 mei
Kwart over zeven, drie werklui op de brug. Beetje kletsen, kennelijk wachtend op de baas. Afgelopen dinsdag waren er drie anderen, de beslisafdeling, er werd gemeten aan het wegdek van de brug, n maakte aantekeningen, knikte goedkeurend en toen de papieren opgeruimd waren gingen ze als echte baliekluivers tegen de leuning hangend nog een cigaretje roken, kletsen, lachen, zwaaien naar voorbijrijdende bekenden, heel ontspannen, het werk wacht wel.
Een dag later werd er door een betonbedrijf met een grote slijpmachine een sluif gezaagd langs de zijkanten van de weg. De man werkte hard en efficint zonder op te kijken.
Weer een ander bracht waarschuwings-en afzetborden, sjouwde in zijn eentje  met dat zware spul. Werkte door. En dat was het. Langzaam Rijden, wegwerkzaamheden.
De drie van net zijn weer vertrokken. Hoeveel werkuren worden voor de klus berekend?
En wat deed ik in mijn observatieperiode?  Kalm ontbijten, me een beetje ergeren en de bloemen op het terras verzorgen. Maar dat gaat niet op kosten van de gemeenschap! 
Ik moet een paar uur later mijn mening herzien, de twee mensen die om half tien terugkwamen zijn van een aannemingsbedrijf en werken keihard aan de onderkant van de brug. Het geluid van uitbikken van stenen is  het bewijs. De brug wordt gestut, een bekisting(?) iets met veel hout in ieder geval,  wordt aangebracht, ze werken stug door, laarzen aan, ladders in de beek. Ik ga ze niet afleiden door foto's te maken, want daarmee ondergraaf ik mijn hierboven geuite ergernis! 
Tussen de middag zitten ze midden in de beek te schaften en mag ik een paar foto's maken, ze zitten immers eigenlijk in nze beek. Of het dan ook nze brug is, vragen ze grijnzend. Ja, hallo, gelukkig niet. Dan vist die ene een bij met doodsdrift uit het water en zet hem behoedzaam op de kant. Dan gaan ze snel weer aan het werk.
laag water gelukkig  even een bij redden

Zondag 15 mei
De eerste schilderdag is perfect verlopen. Twee mensen waren niet gekomen, maar de rest was dubbelenthousiast. Z
e hadden veel lekkers meegenomen, de club zorgde voor drank en ook voor het hartige erbij, we stonden dus niks uit. Robert begon met een les landschapschilderen, gaf tips over de perfecte kleur groen, Vic was het vanzelfsprekend(!) niet met hem eens, zo kon het natuurlijk wel, maar... en daarna zocht iedereen een plekje en toen moesten ze met de billen bloot. De meesten hadden nog nooit buiten geschilderd. We stopten goed 5 uur met schilderen, stelden alles tentoon en gaven vriendelijk commentaar.
Het weer werkte buiten verwachting goed mee. Om half 2 scheen de zon volop en bleef verder de hele middag schijnen. Er waren alleen een paar stapelwolken.
Ik maakte 40 foto's. Een paar zal ik laten zien.
we gaan beginnen! schilderen is lol schilderen is leren kijken schilderen is je eigen techniek zoeken schilderen is concentratie

schilderen is lekker ertegenaan gaan bij schilderen hoort een muze schilderen is fotograferen schilderen is naar het hoogste reiken schilderen is exposeren


...verschillende technieken ...van de nood een deugd maken 

Straks komt de tweede groep schilders. Hoop dat het net zo'n mooie dag wordt!
Vervolg:
Het is opnieuw een mooie dag geworden, maar het weer was minder. Een paar buien maar ook zon. De chemie in de groep was anders, er werd meer geschilderd en minder gepraat. Het uiteindelijke resultaat was gevarieerder dan gisteren. Toen was het vooral veel groen, vandaag meer kleur. Totaal hebben beide dagen veertig mensen geschilderd en gemerkt hoe leuk dat is. Voor de meesten was het een verrijkende kennismaking, maar wel n die moeilijker was dan rustig een foto of een afbeelding naschilderen. Dit is echt driedimensionaal en beweegt ook nog eens in de wind. De zon wil ook niet stilstaan, de belichting wisselt sterk, moeilijk dus!
Ik had zelf niet de rust om mee te schilderen, maar heb wel met veel mensen kennisgemaakt. Met de zus van collega Sjef bij mijn eerste baan in '65, met een oudleerlinge die maar n jaar, de brugklas, op de Mondriaanmavo zat en van wie de opa de boze buurman van Jachman was, met een vrouw die de eerste leemput met huisje heeft gekocht in de Holterhoek, waar wij het eerste jaar van ons huwelijk dichtbij woonden en zwommen, met een vrouw met een nare ziekte, die weet niet oud te worden, maar die staand in drie uur een schitterend schilderij maakte en in de pauze enthousiast vertelde over de poezenfluisteraarster die alleen van foto's het verknipte karakter van haar asielkat verklaarde, met de vrouw wier zoontje van tien met leukemie een bijna dood ervaring heeft gehad, op het nippertje overleefde en nu, jaren later, niet meer bang is voor de dood, met een vrouw van wie ik de oom heel goed gekend heb en van wie ik uit mijn eigen middelbare schooltijd een paar duidelijke herinneringen heb, die ze graag aan de zoon van die oom wilde vertellen, want die weet bijna niks over zijn jong gestorven vader, enz. enz. een hele rij gesprekken die zomaar plaatsvinden bij het schilderen. Precies als vroeger in de trein, praten met een onbekende en even een intens contact hebben. 
Nazit tot zeven uur, maar nu binnen. Prachtige dagen gehad!

14 mei
Vanmorgen wordt alles in gereedheid gebracht voor de Bourgondische Schilderdagen. Eergisteren kwamen de organisatoren, zeg Het Bestuur, bekijken hoe alles het best ingericht kan worden. Hoe is buiten de stroom-en watervoorziening? Het zijn namelijk buitenschilderdagen.
We liepen helemaal rond en de mooie plekjes dienden zich vanzelf aan. Schilder mij! Plek genoeg hier, maar of het droog blijft? Binnen niet. Er is al flink wat wijn en bier aangerukt voor de nazit.
Ze bouwen de partytent op en brengen stoeltjes en tekentafels mee plus een grote behangerstafel. Verder schalen, messen en vorken en alles wat er voor hapjes nodig is. En hapjes natuurlijk. De club betaalt. Wij dus. Het grote koffiezetapparaat komt in de schoppe. In principe hoef ik niks te doen.
Je leest morgen wel hoe het gegaan is.

Op negen mei meldde ik dat de merels onder de dakrand bij de druif nestelden. Ze zijn inmiddels verhuisd en wonen 50 dakpannen westelijker, bij de wilde wingerd. Toch iets chiquer, die krijgt rood blad.
Het oude nest is ingenomen en verfraaid door een paartje grauwe vliegenvangers, die zaten daar vorig jaar ook. Nu hangen er sierlijke franjes onderaan het nest.

Gisteren was het zulk heerlijk weer! Om de middag trok het dicht, maar later scheen de zon weer volop. Mooi weer om even naar het dorp te fietsen. Bij AH weer even met de Roemeen gepraat, hij kent inmiddels al aardig Nederlands, verstaat het goed. Zijn huurbaas heeft de huur opgezegd omdat hij twee maand huur achter was. Hij verkoopt de Zelfkrant, maar dat is te weinig. Nu spaart hij voor een tweedehands accordeon. Daar kan hij 30 40 euro per dag mee verdienen. Heb vergeten te vragen waar die accordeon van vorige herfst is gebleven. Toen speelde hij heel mooie melancholieke muziek en deed zijn vrouw de tamboerijnpartij.

13 mei
Een heel aardige meisjeshond in Nederland is loops en haar bazen willen graag een nest. Om het ras zuiver en sterk te houden zocht de rasvereniging een geschikte reu voor haar. Ze vonden er n, helaas niet naast de deur. Hij woont in Zuid-Duitsland. De bruid wordt getest op de meest gunstige huwelijksdag. Om de dag wordt bloed geprikt. Vindt ze niet leuk. Ik ben zeer benieuwd hoe het allemaal gaat. Ik ben al een paar maand kranten aan het sparen voor de werpkist en voor de vloer als de pups gaan rondlopen. Misschien mag ik helpen als het zover is. Ik ben alleen geen goede hondenopvoeder, niet  consequent genoeg. Moet nog veel leren. 
hij bloeide echt
Deze foto heeft niks met honden te maken, maar met Jo en Groenlo. Van Jo kreeg ik onlangs een stekje, een klein stekelig plantje. Precies zo n als ik in Groenlo had, heel lang geleden. Ik vertelde haar dat die plant toen fantastisch bloeide, nadat ik hem weergevonden had achter een boekenkast waar hij, topzwaar geworden, achter gevallen was toen we met vakantie waren. Jo wist niet dat die planten konden bloeien. Ik wist zeker dat ik er een foto van gemaakt had, zocht overal, maar vond alleen het negatief. Toen ik van de week naar heel iets anders zocht, vond ik de foto zelf. Nog geen kleurenfoto in '65. Het was een rood/oranje bloem. Exotisch. Gauw Jo laten zien! Bewijs!

12 mei
Bij Marieke een heerlijk pikkerig gemoderniseerd ouderwets koffiebroodje gekozen uit de doos gebakjes. Lang geleden dat ik die gehad heb. Gemoderniseerd, omdat er fruit op lag en dat kan ik me van vroeger niet herinneren. Ik dacht trouwens dat ze een andere naam hadden. Gemoderniseerde puddingbroodjes? Koffiebroodjes noemen ze hier de met krenten gevulde broodachtige platte achten met een pikkerig laagje erop en daarop soms nog een beetje poedersuiker. De naam doet er ook niet toe, ik vond hem heerlijk.

Langs de buitenkant van hun bosje hebben ze net zo'n soort takkenkidde liggen als er nu hier ligt. Net toen ik de heggeninrit inreed, schoot er een piepklein konijntje het pad over en verdween onder de takkenhoop. Ik stond stil om te kijken of ik hem ergens zag. Ja, er zat een opening onderin de hoop en daar verscheen dat kleine ding en keek me nieuwsgierig aan. Toen hij het mooie eraf gekeken had, begon hij, nee, ik denk zij, zich uitgebreid te poetsen.
zie je mijn oog?  
Hun hele bosje staat vol salomonszegel. Net onkruid, zegt Marieke. Ze hebben al twee maal een grote pol voor me meegebracht, n pootte Ton in ons bosje. Dat was in 2005. Dat kan ik onthouden omdat in november de bomen bezweken onder de sneeuw. Voorjaar 2006 zijn die met zwaar materieel uit het bos gehaald en dat was gelijk ook de doodklap voor de salomonszegel. De andere pol pootte Marieke in de tuin pal naast de lelietjes van dalen, familie tenslotte, maar kennelijk waren ze niet gewenst. De volgende jaren kwamen er wel een paar kleine halmpjes op, maar ze groeiden niet uit. 

11 mei
Laatst hoorde ik al dat hier achter het huis vroeger een voetbalveld is geweest. Nu hoorde ik van Ab Wamelink, de vorige Jachman, weer iets moois, en weer over de wei.
Op 30 maart 1945 trokken de Duitsers zich terug en kwamen hier over de weg, met het laatste beetje goed dat ze mee konden nemen, een paar jeeps, gevorderde paarden, handkarren en een enkele kinderwagen, net als wij het zagen bij onze schuilplaats aan de Bataafseweg. In het Woold werd gevochten, en het geluid van kanonnen en granaatinslagen was ook hier te horen.
De Wamelinks durfden niet naar buiten te gaan, uit angst voor het opblazen van de brug. Ab was toen ongeveer drie jaar. Toen het donker werd en het rustiger werd op de weg, wachtten ze in spanning af wat er verder ging gebeuren. Tegen de morgen was er weer veel lawaai en toen ze achter het huis keken, zagen ze dat hun wei vol stond met tanks en legervoertuigen, de Engelsen!
De Jachthuisweg ligt in het verlengde van de Bataafseweg dus ze waren waarschijnlijk van 'onze' kant, de Bataafseweg,  gekomen.  Ab vertelde dat de wei totaal vernield was door de draaiende tanks, en vol diepe gaten zat, ook de tuin was een puinhoop.
Een stel buren had later geholpen om de wei en de tuin weer te egaliseren.

Ik vroeg ook hoe oud de beuk was. In ieder geval niet zo oud als het huis, 1848/49, want toen had op die plek een schuur gestaan.
We hadden het ook nog over het woord 'mors'. Hij kende wel het woord mr, uitgesproken als meur. Dizze bokse drg i'j neet lange, dat is mr good. Deze broek zul je niet lang dragen, het is geen sterke stof.
Ik vind het prachtig als Ab en Riekie iets over de geschiedenis van het huis vertellen. Ook over de (lange) geschiedenis van de Wamelinks hoor ik graag. Er is een katholieke en een protestantse tak, de scheiding dateert van de reformatie. Als de roomse pastoor protestant werd gingen de meeste mensen van zijn parochie mee, zoals in Winterswijk. In Vragender bleef de pastoor katholiek, evenals die in Meddo, Lichtenvoorde en Groenlo. 
Het was koffiedrinken met een geschiedenisles. Mooi. Er was ook nog iets met de verkoop van hun huis aan ons. Ze vertrouwden ons op ons eerlijke gezicht!
Ze zouden nu niet hier aan de koffie zitten als we dat vertrouwen beschaamd hadden!  

10 mei
Het is zo droog, dat een windveer van de schoppe begint te barsten. Zo lijkt het tenminste van een afstandje.  Als ik goed wakker ben, blijkt het een verloren kauwen-tak te zijn die er scheef over heen ligt. Misgegooid.
Soms ligt het dak van het voorhuis vol takken. Als kauwen een geschikte schoorsteen zien, laten ze er takken in vallen. Er blijft er altijd wel n steken en als ze nu maar genoeg takken gooien, wordt het een aardig ruwbouwnest.
Jammer voor ze dat we een rooster over de opening hebben laten maken. Sommige kauwen snappen dat niet en gaan dagen door met mikken.

Nachtegalen - excursie in het Aaltense Goor. Maar om nou om 5 uur op te staan, met een groep enthousiastelingen vanuit De Radstake daarheen te gaan om te luisteren en ze te zien zingen, nee. Het gaat niet alleen om de nachtegalen bij die excursie, maar ook om het vogelkoor en om een uitleg over het gebied en de beheersmaatregelen, die er misschien aan staan te komen. Voor het echte vogelkoor zijn ze te laat, dat begint nu al om tien over half vijf en duurt ongeveer een half uur.
Vroeger deed ik graag mee met zulke tochten, maar ik kan het niet meer opbrengen om uren te drentelen en stil te staan. En ik heb zelf al een zingende nachtegaal gefotografeerd. Staat hier ergens op de site bij een begin mei. Ik weet niet welk jaar.

Storingen op de radio, storingen in de atmosfeer, zonnewind? of gewoon onweer op komst?

9 mei
De koekoeken komen goed los. Vanmorgen en gisteren waren ze steeds te horen. Een merelpaar nestelt net onder de dakrand onder bescherming van de druif. Dat is nog eens een goede plek. Al kan een beetje kat er wel bij. Er zwerft in de avondschemering geregeld een 'zo'n beetje kat' rond. Nesteninspectie. Ja, ik kan niet overal op passen, de vogels zullen zichzelf moeten verdedigen.

Weersverwachting om 7 en 8 uur: in het oosten zonnig met in de middag kans op een bui. Om 7 uur is het zwaar bewolkt en om 8 uur regent het zacht. Op de buienradar is van Groningen tot de Achterhoek een langgerekte baan bewolking te zien. Zouden ze echt bij het KNMI pas om 9 uur beginnen?
Ik denk wel dat ze meer van hun eigen radar uitgaan dan van waarnemingen van de kleine plaatselijke meldpunten. Als ze in De Bilt bewolking zien aankomen, dan nemen ze aan dat het zo gaat: met die wind en de mogelijke draaiing ervan kan het daar en daar dan en dan gaan regenen. Wat er nog niet te zien is, komt ook niet. Het is vaak net of ze nooit van brongebieden gehoord hebben. Ik weet eigenlijk niet of je de Baumberge hier over de grens in Duitsland wel een brongebied kunt noemen, maar dat daar vaak enorme stapelwolken boven ontstaan is een ding dat zeker is. We kunnen ze hier zien groeien.

Zondag 8 mei, Moederdag
Na het ontbijt gaan we 2,5 uur hardlopen. 'We' is een beetje onnauwkeurig gezegd, Wolfgang loopt, en wij, Carla en ik, fietsen er achteraan en zorgen voor water en bounties. Als we langs Diete komen, mogen de fietsers even op de stoeltjes uitrusten en wat in het gastenboek schrijven, Wolfgang moet doorlopen, dus die loopt een paar kilometer heen en terug op de weg hard tot wij klaar zijn. Zo hoort dat volgens Carla.
Met wind tegen en tegen de bult op kon ik de loper bijna niet bijhouden!
..met net zo'n piekfijn pakje aan! ik zal hem eens wat laten zien  links het bord Goat moar zitten bij Diete
Mijn Moederdag was gisteren al. De losse planten die ik al drie weken geleden gekocht had om in bakken op het terras te zetten, stonden nog steeds in kistjes te wachten om opgepot te worden. Eerst was het te heet, toen moest er gemaaid worden, toen kreeg ik last van mijn rug, toen was het zulk mooi weer dat ik liever ging fietsen en al die tijd stonden de planten maar te wachten.
Gistermiddag zijn ze eindelijk op de plaats van bestemming aangekomen. Ik kreeg hulp van Carla die vond dat ik maar aan moest wijzen wat waar in moest, dan zou zij het doen. Omdat ze zelf een schitterende tuin heeft, vroeg ik of zij het niet helemaal wilde doen. Dus nu ziet het er nog pril, maar in principe goed uit.
Terwijl ik het eten aan het voorbereiden was, kwam ook Marieke. Wolfgang heeft al in het Hilgelo gezwommen! We dronken thee met moederdaggebak, Marieke ging op de fiets naar het dorp voor de laatste boodschappen, die een paar prachtige sandalen opgeleverd bleken te hebben, we aten natuurlijk buiten, genoten van de warme avond tot 9 uur en zwaaiden toen Marieke uit, die nog zeker een uur moest rijden. Moederdag op zaterdag gaat zeker zo goed als op zondag! 

7 mei
daar gaat ie
Carla en Wolfgang hebben 'mijn' boom, de kastanje, omgezaagd. Hij was totaal verdroogd en morsdood. Nu weet ik waar dat mors vandaan komt, raar dat het me niet eerder opgevallen is. Ik weet wel dat mors=dood, dus morsdood is dubbeldood. Ook betekende mors in het Oudnederlands plotseling. Morsdood was plotseling dood. Ik meen echter ook dat tuinman Gerritsen het wel eens had over een paal die mors geworden was, zacht van binnen, vergaan. In de dialectwoordenboeken kan ik het niet vinden.
Ha! Het woordenboek Duits heeft het! Morsch betekent vermolmd, vergaan. Etymologie van eigen maaksel, maar wel heel logisch, we wonen zo dicht bij Duitsland. 
In ieder geval bestaat het in die betekenis van nu af aan: de stam van de kastanje was in de kern voor een groot deel mors, de boom was morsdood.
Hij leverde een vracht prachtig al voorgedroogd brandhout plus een grote stapel aanmaakhout.
Bertie zal wel blij zijn dat de boom weg is. Hij heeft last van bomen in de wei als hij wil hooien. Weiden die zwaar gegierd zijn, worden nu al gemaaid, maar in die van ons staat nauwelijks gras. Wel beginnen de margrieten te bloeien!

6 mei
In drie keer maaien is het gras terug van 12 cm lengte naar 8 naar 5 naar 3. Het ging nu veel sneller en lichter.  Als het niet regent, hoef ik nu een week niet te maaien. 
Tijdens de uitrustkwartiertjes zoomde ik met de hand 2.80m kleed voor de tuintafel. Ik heb wel een naaimachine, maar die gebruik ik zo weinig, dat het een half uur duurt voor ik de handleiding gevonden en de gebruiksaanwijzing gelezen heb. Dan moet ik nog op een idioot onlogische manier de draden van spoel en bovendraad doorrijgen. Ik heb van woede de spoel wel eens door de kamer gesmeten. En Jachman maar lachen. grr! Het is een redelijk moderne elektrische machine, maar de vorige die minder mogelijkheden had, was in 5 minuten bedrijfsklaar en die gebruikte ik dus veel vaker. Hij is 37 jaar geworden. Het moeten repareren van een flap van de voortent kon hij niet meer behappen. Hij knapte er op af, letterlijk. 
Had ik maar de loodzware naaimachine van opa de zadelmaker gehad, die tante Marie gerfd had, door drie sterke mannen bij haar de trap op gezeuld was naar het kleinste kamertje boven, daar altijd klaarstond  voor gebruik en die ik meen door oom Ben voorzien was van elektrische aandrijving i.p.v. de oorspronkelijke handbediening.  Die machine was heilig, daar had opa het brood mee verdiend voor vrouw en 6 kinderen en na zijn dood had tante Marie als coupeuse een groot deel van het onderhoud ermee verdiend voor haar moeder, zichzelf, Jachman en zijn zusje.
Ik kon toch niet vragen of ik, op die machine, een flap van een tent mocht maken?

5 mei
Vanmiddag voerden 2 North American Harvards van 'Koninklijke Luchtmacht Historische Vlucht' een fly-by uit boven de plek hier in Huppel waar op 13 mei 1943 een Vickers Wellington bommenwerper neerstortte. En van de twee Harvards voerde een 'missing-man break' uit. Het toestel trekt boven de crashplek dan steil op. Het is een saluut aan de 5 omgekomen bemanningsleden.
Het geluid van het optrekken en rondvliegen klonk weer als in de oorlog. Het verleden komt weer heel dichtbij. 
Deze week zijn familieleden van Andrew Cresswel en Innis Mobley, twee van die Engelse vliegers, in Winterswijk. Het lijkt me voor hen heel emotioneel om daar op die plek te zijn.
Harvard na de Missing-Man Break   artikel over herdenking crash

Gisteren ging Riet, m'n zus, naar de dodenherdenking hier in het dorp. Ze hoopte naar aanleiding van de oude klassenfoto van de derde klas ( zie 27 april) nog een paar bekenden van toen te zien. Ze maakte kennis met de beide schrijvers van het gedenkboek  'We hebben ze allemaal gekend...', Henk Vis en Mirjam Schwarz, zag de klasgenote weer, die de foto met de drie Joodse Hannie's naar de krant gestuurd had, bekeek met haar en anderen de grote vergroting die er  van gemaakt was, kon nog een naam toevoegen: Henri Mogendorff, die op het Weurden woonde, aan de schoolroute, ze praatte met de Weekkrant en radio Slingeland, werd gefilmd en ging na afloop met een paar mensen napraten bij het Zwaantje, waar Willem Wilterdink trakteerde.
Mirjam Schwarz vertelde dat er van de week iemand bij haar aan de deur was geweest met een foto van de vierde klas, die van meester Langendijk een jaar later, '39/'40 dus. De mevrouw had verteld dat haar zuster naar de herdenking zou komen. Toen kwam er bezoek aan en zonder naar de naam van de fotodame te vragen had ze haar uitgelaten.
 'Dat was dus uw zuster!' zei ze tegen Riet.
Nee, die zuster weet van niks, er zijn kennelijk meer mensen met een zuster die toen op school C zat en die naar de herdenking zou komen!

Er kwamen weer veel herinneringen boven. Bij 't Zwaantje en hier thuis. Willem vertelde, dat de eerste vlag die hij na de bevrijding zag bij ons uit hing! Hij woonde in Kotten en wij woonden in een van de eerste huizen op de Kottenseweg.
Ondanks de treurige aanleiding werd het een geslaagde nazit. Net als vaak na een begrafenis.

4 mei
Bijna elke dag loopt de bok in de wei. Ik heb een paadje door het hoge gras gemaaid tot dicht bij de wilg. Het reenpaadje is nu niet meer te zien. Weggemaaid. Er zijn twee plekken, waar reen de beek oversteken, n bij de wilg en n in de achterste bocht. Marieke zag zaterdag de bok op de kant klimmen bij de wilg. Aan de eik links is duidelijk te zien dat die keurig recht aan de onderkant afgevreten wordt. Carla heeft hem vorig voorjaar gesnoeid, zodat we er onderdoor konden kijken vanuit de kamer. De reen houden het snoeien nu bij.
bok, baas van de wei

3 mei
twee regens

Dit zijn de twee in elkaar gegroeide regens, die al aardig richting schoorsteen gaan. Zien er prachtig uit. Mensen op het fietspad wijzen ernaar. Ik neem aan omdat ze het een mooi gezicht vinden.
haard met slingers
Dit is een flitsfoto van het duistere binnenste van de open haard. De schoorsteenveger komt om een ander soort klepbediening te bedenken. Ik moest namelijk tot nu toe op mijn knien gaan liggen om met mijn niet zo sterke linkerarm de klep aan de stang in de haard omhoog te kunnen drukken. Zeer onhandig. Nu weet ik tenminste hoe het er daar uitziet.
Arie kwam, ging op de knien, dacht 5 minuten diep na, en zei tegen zijn hulp dat hij die en die maat even moest opmeten. De zaklamp kwam erbij en de hulp ging op zijn rug half in de haard liggen, met goed zicht op de feestslingers, zoals hij ze noemde. Schande! Spinnenwebben achter in de haard! De dikke draden die meer naar voren zaten, was ik met de stofzuiger te lijf gegaan, maar de draden die hoog achterin zaten, had ik niet gezien. Arie tekende een verlengstang met een dubbel scharnier en legde mij uit dat de klep zo veel gemakkelijker te bedienen was. Hij komt uit de constructie, zoals hij zei en kan alles zelf maken. Er is een klein probleempje, hij heeft het daarvoor te druk.
De haard gaat pas weer in de herfst aan, dus haast is er niet bij. Als de nieuwe stang te lang op zich laat wachten, mag ik hem bellen, zo tegen de 'bouwvak', hij denkt dat hij er dan pas tijd voor heeft. Hij neemt de tekening mee, ik roep hem buiten nog na dat hij er onze naam op moet zetten, en dan scheurt hij dreunend weg in zijn zware brandweerauto. Ik moet hem niet opjagen, begrijp ik. 't Komt helemaal goed. 

2 mei
Osama bin Laden is gedood. Wat zal er nu weer voor ergs gebeuren. Ik begrijp niet dat die Amerikanen staan te juichen. De dreiging voor aanvallen op Amerikanen zal veel groter worden. Mensen die nu ook al kinderen inzetten om zelfmoordacties uit te voeren denken anders over het leven. God save America - en de rest van de wereld.

Zondag 1 mei
De trossen blauwe regen raken de violen in de bak. Op het keukenterras zit je onder een bloemenbaldakijn. In de voortuin slingeren trossen blauwe en gouden regen zich om elkaar heen. Morgen laat ik de foto's wel zien, batterij is leeg.

Gisteren na het spelletjes kijken op tv het tweede deel van de Krosenbrinkroute gefietst, met nog een extra stuk van vorige week, omdat dat zo schitterend was. Ton en Marieke hadden hun fietsen meegenomen in de bus, die van mij kon er ook nog bij in en we reden tot bij den Tappen. Dan hoefden we het saaie aanloopstuk niet te fietsen. Bij vlagen stormde het gewoon, maar dan fietsten Marieke en Ton vr me en vormden een muurtje tegen de wind.
 sherrystop We kwamen langs een stopplaats van koetsenliefhebbers die wel een slokje lustten en zagen waar ze die spullen bewaarden, onder de koetsierszitplaats was een kastje! Ja,Ja!
En wat daar van komt, stond op een boom bij de ingang
jammer dan

 Bij een wei nu wl een paar van die zeer ouderwetse grote 'potjes' bij het schrikdraad gefotografeerd. Zo groot zie je ze nog maar zelden.  geen potje maar pot  pot en fluitekruid
Op deze 2 foto's is duidelijk het coulissen effect van de boomwallen te zien.
Voor de veertiende keer buiten gegeten, stevige trek na 2,5 uur hard werken. Wat een prachtdag!