Logarchief   terug  home   verder

Logs maart 2011

 



31 maart Bevrijdingsdag.
Nog een paar jaar en dan is er niemand meer die die dag bewust heeft meegemaakt. Nou ja,  ... een paar jaar... Er zijn zat honderdjarigen tegenwoordig! Zoveel, dat er bezuinigingen aangekondigd zijn, die inhouden dat burgemeesters alleen nog de 105-jarigen mogen bezoeken met bloemen en taart.
Geintje.

De iep is weg. Een paar weken geleden stond er in de lijst vergunningen dat er vergunning was verleend voor het kappen van een iep bij huisnummer dat en dat. Hé, dat is bij ons. Een iep? Ja, de vergunning was verleend een dag na de aanvraag. Meestal zijn ze niet zo snel bij de gemeente, dus ze hadden het zelf aangevraagd en zichzelf de vergunning verleend. Ik ken geen officiële gemeente-iep bij ons huis. Linden en een plataan, anders niet.
Met groot materieel is er een opslagboompje dat schuin tegen de beekoever groeide omgezaagd en in stukken aan de overkant van de weg neergelegd. Er ontstond waarachtig een echte file, want er kwamen 2 verkeersregelaars aan te pas. Op de brug is de boom in stukken gezaagd en heel netjes is het zaagsel bij ons voor het huis in de berm geveegd. De opslagiep stond ook aan onze kant tenslotte.
met een bek vol boom

30 maart
Een mooie dag, daar besloot ik gisteren mee, maar de dag werd daarna nog mooier. Ik was moe en vond dat ik eigenlijk best een beetje verwend mocht worden na al die inspanning. De vorige Jachman en Riki hadden gezegd dat ik zomaar bij ze aan kon komen als ik zin had. En dat had ik nu. Dat iemand koffie voor me inschenkt en naar me luistert, voelt als verwend worden. Mensen om zuinig op te zijn.
Mijn handen waren schoon, het ging prima met het voetenbadje in de gootsteen.

Vandaag ben ik aan de beurt met het woensdaggedicht. Het is een gedicht van Wislawa Szymborska geworden. Het staat in 'Einde en begin' ( met een kleine letter) vertaald door Gerard Rasch, Uitg. Meulenhoff.

HET SCHRIJVEN VAN EEN  C.V.
Wat moet je doen?
Je moet een aanvraag indienen
en bij die aanvraag een c.v. insluiten.

Ongeacht de lengte van het leven
moet het c.v. kort zijn.

Bondigheid en selectie zijn verplicht.
Vervang landschappen door adressen
en wankele herinneringen door vaste data.

Van alle liefdes volstaat de echtelijke,
en van de kinderen alleen die welke geboren zijn.

Wie jou kent is belangrijker dan wie jij kent.
Reizen alleen indien buitenslands.
Lidmaatschappen waarvan, maar niet waarom.
Onderscheidingen zonder waarvoor.

Schrijf zo alsof je nooit met jezelf hebt gepraat
en altijd ver uit je eigen buurt bent gebleven.

Ga zwijgend voorbij aan honden, katten, vogels,
rommeltjes van vroeger, vrienden, dromen.

Liever de prijs dan de waarde,
de titel dan de inhoud.
Eerder nog de schoenmaat dan waarheen hij loopt,
hij voor wie jij doorgaat.

Daarbij een foto met één oor vrij.
Zijn vorm telt, niet wat het hoort.
Wat hoort het dan?
Het dreunen van de papiervernietigers.

Het verscheen in 1986. In het toen nog communistische Polen streden Lech Walesa en veel arbeiders met vreedzame middelen voor vrije verkiezingen.

Uit ónze geschiedenis: op 30/31 maart 1945 streden Britse soldaten voor de vrijheid van ons, Winterswijkers. Daarbij sneuvelden 9 Engelsen bij felle gevechten in het Woold.

29 maart
Afgelopen weekend kreeg ik van Marieke en Ton vijf al behoorlijk grote bomen/struiken om de kale tuin weer wat aan te kleden. Een kers, een morel en drie verschillende seringen. Potgrond ervoor hadden ze ook bij zich en ze plantten alles ook nog eens. Ik hoefde alleen maar te zeggen waar.  Ik was helemaal overdonderd. Gisteren hebben de struiken weer water gehad. De grond is wel erg droog. Ik hoop dat ze het redden!
Zelf kocht ik weer viooltjes voor de bakken bij de keuken. Traditie!
seringen, de kleur komt van de kaarten voorlopig  dan deze wat kleur betreft!

Uren later: Morgen regent het, zeggen ze, dus vandaag is het dé dag om de goot schoon te maken en de regenton weer rechtop te zetten en aan te sluiten. Dat deed ik dus. Verder staan 9, NEGEN, bakken met viooltjes te lachen bij de keuken. Ik begin altijd met handschoenen aan, maar tere plantjes houden meer van blote handen, ik ook. Nu zien mijn handen en nagels er dus niet uit, die gaan zo in een voetenbad met massage en bruis, want de gewone soda is op. Eens bekijken of dat gaat en hoe. Een mooie dag.

28 maart
Zo, dat zit er weer op. Dit oudje is goedgekeurd en ze mag nog zelf een voertuig niet zwaarder dan 3500 kg met maximaal 8 passagiers plus nog een aanhanger besturen. Officieel is het nog niet, maar als de keuringsarts zegt, dat ie geen problemen ziet, zal het wel goed zijn. 'Neemt u de plas maar weer mee.'
Ik ging al met een zelfverzekerd gevoel naar binnen, want in de wachtruimte had ik een even oud oud-schoolhoofd gesproken, die als vrijwilliger in het Wijkcentrum bezig was om ook mijn belangen te behartigen. 'Wat zie je er goed uit!' zei hij. Niet: nog goed uit. Want dat hoor ik nog wel eens, maar nu was het zonder 'nog'. Dat scheelt zeker 5 jaar.

Nu ga ik nog een eigen schilderwerkje netjes inlijsten voor de verkoop ten behoeve van een ver goed doel. Ik heb nog een mooie lijst liggen en daar gaat de smeerwortel in. We moeten opgeven hoeveel procent van de verkoop voor het goede doel is. Als we zelf geen verkoopprijs opgeven, stelt Vic die vast. Ik vind dat als je wat geeft, je het ook voor 100 % moet doen. Van onze schilderclub zijn er wel een paar die geen afstand kunnen doen van hun werk, dat kan ik begrijpen. Die kunnen dan natuurlijk gewoon geld geven.  

Zondag 27 maart
Wat doen? Naar het anemonenbosje gaan of naar Erve Kots, waar een Gronings koor in dialect zingt en Derk Jan ten Hoopen uit eigen werk voordraagt? Of niet of, maar en?
Ik ben al heel vroeg wakker en heb met een helder hoofd ruim tijd om over die keuzemogelijkheid na te denken. Dat dialectkoor is voor mij nieuw en het komt de eerste jaren misschien niet weer deze kant uit. De anemonen in hun bosje zijn voor mij superbekend, en juist omdat het traditie is om er heen te gaan, wil ik er heen. Wel alleen met morgenzon, want dan kijken de bloemen in de goede richting, naar het pad dus. Het wordt koor en Derk en anemonenbosje.
Goed half elf ben ik in Lievelde, waar ik terechtkom tussen deelnemers aan een motoruitje, want het lijken wel honderd motoren die tegelijk met mij de parkeerplaats oprijden.
is iedereen er?
Binnen is het superrustig, geen bekende te zien, sowieso niemand te zien. Even vragen waar ze allemaal zijn. Ik ben te vroeg en niet zo'n klein beetje ook, het feest is pas op 3 april!
Ik ga kalm terug naar Winterswijk en rij gelijk door naar de anemonen. Vorig jaar liepen Jachman en ik op 5 april door te modder te klooien, nu was het bos kurkdroog. De gestapelde stammetjes waren inmiddels aan de zonkant zo sterk gedroogd en gekrompen, dat de stapel naar voren helde en de afdekplaten al op de grond geschoven waren. Nog een paar dagen zon en de hele zwik ligt op de grond. Ik ken dat. We hadden ook zo'n stapel. 
hellende houtstapel

26 maart
vaderdag 2008
In 2008 gaf ik Jachman voor Vaderdag een zakje narcisbollen. In plaats van ze dicht bij huis te poten, plantte hij ze helemaal in de achterste border, bijna in de wei. Vond ik niet leuk. Zijn antwoord: 'Bij huis staan er al zoveel, daar vallen ze niet op. Nu ik ze daar achteraan gezet heb, zullen ze helemaal vanuit huis te zien zijn, let maar eens op!'
Inderdaad kon hij in 2009 en 2010 vanuit zijn stoel voor het raam de bloemen als een lichte vlek zien staan. Goed gedaan, Jachman! 
Nu staan ze weer in bloei, het is wel een iets kleinere pol geworden, maar er zitten nog knoppen in, dus de bloei duurt langer.
fazanthanenrace
Bijna elk jaar zien we het wel een keer: twee fazanthanen rennen achter elkaar de wei rond, van beek naar dennen en weer terug, zonder dat ze vechten.
Als de voorste plotseling stopt, staat de ander een paar meter erachter ook stokstijf stil. De afstand blijft gelijk. Na een paar minuten uitrusten, beginnen ze weer te rennen! Merkwaardig.

25 maart
Mooie dingen geleerd over de geschiedenis van Bredevoort. Het versterkte stadje kon een belangrijk bestuurscentrum worden door de gunstige ligging op een droog stuk land te midden van moerassen. Hoewel het in de middeleeuwen kleiner was dan Winterswijk, maakte die ligging het heel aantrekkelijk om er een versterkte stad van te maken.
We zijn ook begonnen met het lezen van 'Dit ist dat recht des hoves tho Lonn' , de hofregels zoals die golden voor de bewoners van het ambt Bredevoort, dat in 1363 viel onder de heren van Lohn. In de jaren '60 van de vorige eeuw ontdekte Henk Krosenbrink een afschrift van die regels in het archief van boerderij Roerdink, Roord, in het Woold. Het afschrift van die tekst uit 1363 was van ongeveer 1600.
De taal is een mix van de oostelijke variant van het Middel Nederlands en Duits. Voor dialectsprekers zit er veel bekends in, maar toch is het lezen erg moeilijk.
Als voorbeeld hier de zesde regel:
Item weert dat eijne weer die Sich verandersaten wolde uth dem ampte die ist Schuldig dem Ampt ey punt pepers und Tegeders oer recht So nahe als he dingen kan.
Zo is ongeveer de vertaling: Als iemand zich wil vestigen op een plaats buiten het ambt dan is die aan het ambt 1 pond peper verschuldigd en aan de Tegeders hun deel, zoveel als hij met afdingen overeen kan komen.
 
Elke regel begint met item, hier zoiets als volgende punt.
Een pond peper was een dure zaak, je moest er voor naar Deventer, de dichtstbijzijnde stad waar het te koop was.

24 maart
landmeters, waarvoor?

Om half acht arriveren een paar auto's met landmeters. Ze gaan aan het werk op het hoge bouwland aan de overkant. Daar word ik zeer onrustig van. Wat gaat er met dat land gebeuren? De ergste scenario's zie ik al voor me. Van fietsenstallingen tot campings en recreatiehuisjes. Maar dan verschijnt er een auto van het waterleidingbedrijf. Of die wat met het landmeten te maken heeft, weet ik niet, maar mijn fietsenstallingscenario lost gelijk op. Wat ze ook gaan doen, uit ervaring weet ik, dat het zeker nog jaren zal duren. 

Vorig jaar op 1 december liet ik de foto zien van het aanloopkatje Katja dat bij onze dochter in het vogelhuisje zat. Sinds die tijd heeft ze een vaste plek onder het hooi in de stal. Ze bewoont daar een riant kistje en het voedsel wordt aan de voordeur afgeleverd. Als ze de kans krijgt, slipt ze echter het huis binnen en verovert de beste plek op de bank. De twee grote honden vinden haar aardig.
Ze is bijna volwassen en moet gesteriliseerd worden. De dierenarts belt op. Toen hij haar buikje aan het scheren was, zag hij dat zij een kater was. Hé?? Dat heeft niemand gezien, dan mankeert er toch iets? Ja, dat klopt, de balletjes zitten nog in de buikholte. Hij zal nu gaan opereren en van Katja een het maken.
Als hij het haar nu maar niet vertelt!

23 maart
Dikke mist.
Gisteren was hier de max. temp. 16.1. Mijn gezicht gloeide van de hele dag buiten zijn. De rechterkant van de voortuin is bijna 'schoon'. De siergrassen had ik vorige week al gekortwiekt, en nu heb ik het zeer ongewenste kweekgras aangepakt. Ik weet dat elk achtergebleven worteltje weer een nieuwe gezonde levendige pestplant wordt, maar als ik die duizend wortels die ik nu uitgegraven heb, had laten zitten, was het wel sneller weer dichtgegroeid. Denk ik.

Goed. Vanmorgen sta ik vol ontzag voor het raam te kijken naar het werk dat  verzet is, als ik uit mijn ooghoek iets zie bewegen bij de siergraspol. Ach, zeker weer een winterkoninkje dat er in nestelen wil.  Mis, achter de pol zit een joekel van een konijn doodstil naar me te kijken. Als ik me niet beweeg, gaat ze verder met haar werk, een lekker diep hol graven onder de hoge lavendelrand. Misschien heeft ze er al jongen in, want ze maakt de gang keurig dicht. Is ze nou helemaal bedonderd! Ik maak die rand niet schoon voor een konijn! Hectares konijnenland hier omheen en dan bij mij in mijn gewiede tuintje..! Wegwezen jij!
Mijn verontwaardigde gezicht maakt haar zo bang dat ze opspringt, tussen auto's door de grote weg over rent en in het bosje aan de overkant verdwijnt.
Ze haalt de jongen nog wel op om ze in een rustiger hol groot te brengen. Dat heb ik al eens gezien. Alleen ga ik daar in dat bosje wel mijn tuinafval neergooien. Ze is nog niet van me af. 

22 maart
Mijn strandschilderij is af en goedgekeurd. Nu alleen nog signeren, de randen afwerken en vernissen. Dat deed ik niet op les, ik ben een half uur eerder weggegaan om nog van het prachtige weer te genieten. En wat deed ik? Bij de Kringloop kijken naar een bijzettafel en een lamp. Waar kwam ik mee thuis? Met 4 boeken voor 5 euro. Een mens zit raar in elkaar. De Buit: 1 Thomése, 1 't Hart, 1 Oz en 1 verzamelboekje met kattenverhalen, gloednieuw, een mooi cadeautje voor kennis die van katten houdt. 
het zoveelste strand   affiche voor de tentoonstelling
In april hebben we de jaarlijkse expositie van de schilderclub. Het affiche is klaar. De WAS was altijd de Winterswijkse AmateurSchilders, maar nu zit ik op de Winterswijkse Academie voor de Schilderkunst! Goed bedacht, jongens! Daar kan die wildgroei van lessen aanbiedende huisvrouwen niet tegen op!

21 maart
Lente, en nu echt. Het eerste wat ik 's morgens doe, is kijken op 'Beleef de lente'  om de Oehoestory te volgen. Soms slaat het nieuws een dag over. Gisteren kreeg Mevrouw een halve haas, die door man heel voorzichtig op het randje naast haar neer werd gelegd. Een andere keer marcheert er een stel padden langs het nest of loopt er een grote spin over haar rug.

Gisteravond was het hier ook prachtig: om half tien loop ik naar buiten omdat ik bosuilen hoor roepen. Het zijn bij het Bonnink en in het Jachmanbos twee mannen die van vrouwtjes antwoord krijgen, ik hoor ze apart en tegelijk vanuit beide richtingen, de maan schijnt, en dan komen er ook nog eens kraanvogels over! Dat is echt zó genieten! Daar kan geen tv-programma tegen op.    
(Op een opname van de oehoe in de steengroeve hoor je dat kraanvogels daar vorige week veel lager over vlogen en dat het er ook veel meer waren.) 
 
Zondag 20 maart
Wat een schitterende maansopkomst gisteren! We liepen even de zandweg op om te gaan kijken, want vanuit huis keken we tegen bomen aan. Het was bijna donker. De maan stond groot en bijna goudkleurig boven de velden.
In de wei van de buren blaatten de schapen en mekkerden de lammetjes. Mooi om op zo'n avond buiten te lopen.

Vanmiddag was ik met mijn zus in de schouwburg van Deventer, waar een boekenweekfeestje was.
Schrijvers lazen in aparte zaaltjes voor uit eigen werk en/of vertelden erover. Zo'n optreden duurde telkens drie kwartier en je kon van de een naar de ander lopen. Wij waren bij Judith Koelemeijer, Tom Lanoye en Nelleke Noordervliet. Het thema was uiteraard Levensverhalen. Alledrie deden ze het heel vrij, indringend en warm, soms ook met woede, wat je bij verhalen over de eigen familie ook eerder zult zien dan bij een thema dat verder van je afstaat.
Het rondetafelgesprek aan het eind van de middag  met Nelleke Noordervliet, Judith Uyterlinde, Wim Hazeu, en Madelon de Keizer o.l.v. Mieke v.d Weij, met als onderwerp autobiografie, biografie en autobiografie vermengd met fictie, duurde veel te lang en mondde uit in reclame voor eigen werk door Judith (een beetje) en Madelon (een beetje veel).
De foto's die ik zonder flits maakte, zijn mislukt.
Op de terugweg had had ik bij Eefde oponthoud door werk aan een spoorwegovergang. Zwoegend, want veel rook en stank producerend, kroop een werktrein met een slakkengang over de rails dwars over de weg.
zondagswerk aan de overweg bij Eefde

19 maart
In de inbox zit mail van mijn boekhandel die meldt dat filosoof Coen Simon een lezing komt geven n.a.v. zijn nieuwste boek 'Toen wisten we alles'. Kramer doet dat samen met Vrijmetselaarsloge De Achterhoek en de bijeenkomst is in het logegebouw. Ik ben nog nooit naar een open dag van de loge geweest, dus ik denk, dat ik nu maar eens ga.
Oom Ernst, die naast ons woonde (zie gedichten: Bij een oranje Parker) was Vrijmetselaar. Er hing een sfeer van geheimzinnigheid om hem heen, hij boezemde eerbied in, want hij kon in Indië tijgers temmen! hij had geen benen, hij kon vanuit zijn stoel alleen met zijn stem drie grote honden laten gehoorzamen, hij hield in zijn huis wasberen, in de tuin tropische vogels in een enorme volière en in de moestuin een vos, maar dat hij Vrijmetselaar was, vond ik wel het meest vreemde. Ik hoorde het pas na zijn dood. Een GEHEIM VERBOND van mannen? Wat deden ze daar in die loge?? Wat was eigenlijk een loge? Wat betekenden de rituelen en symbolen?
Ik heb er natuurlijk wel over gelezen inmiddels, er is ook meer openheid, maar ik blijf het nog steeds zien als iets vreemds.

18 maart

Arjan Peters interviewde gisteravond in de Doopsgezinde kerk Naima El Bezaz over haar boek Vinexvrouwen. Het was een opname voor KRO Profiel. Het begon een kwartier te laat 'want Winterswijk lag toch verder weg dan ze dachten'.
Naima, wat kan die praten! Ze schrijft zoals ze praat, snel, persoonlijk, soms fel, soms met zelfspot en grappig, neemt geen blad voor de mond.  In wezen is haar verhaal tragisch. Met vier jaar kwam ze uit Marokko naar Nederland, waar haar vader in een fabriek werkte. Ze woonden in een veel te kleine flat. Ze gaat naar de middelbare school, trouwt en verwezenlijkt haar droom, een groot huis met een tuin. In een Vinexwijk  vinden ze een drive-in woning, maar de vrijheid waar ze zo naar verlangt, is ver te zoeken. De Vinex-wijk voelt aan als een gevangenis. Ze gaat schrijven, wordt bedreigd, krijgt een dochtertje, wordt ernstig depressief, krijgt nog een dochtertje, blijft schrijven (dit is haar 5e boek) maar ze blijft zich daar ongelukkig voelen. Ze wil veel liever in een klein appartement in Amsterdam wonen, maar haar man die daar werkt, zoekt juist de rust van de vinexwijk.
 
Wat mij aansprak was de herkenning van het gevoel gek te worden binnen de eigen vier muren. Ik ga het boek niet bespreken. Ze noemt het een roman, maar het is geen fictie, en de hoofdstukken hebben het karakter van dagboekachtige fragmenten. Een autobiografische roman?

De suggestie van een van de aanwezigen was: Koop dus veel boeken, dan kan ze een huis met een tuin kopen in een leuk dorpje. Zoals Winterswijk? of Marken?

17 maart
Mijn paspoort lag klaar op het gemeentekantoor en omdat het van de week 15 graden was bij zonnig weer ging ik met een grote omweg op de fiets die kant op. Ik was er tussen de middag. De week ervoor had ik de verlenging al aangevraagd en toen was ik er toevallig ook tussen de middag. Beide keren rook de grote ontvangsthal huiselijk naar warm eten, cafetaria-achtig. Kippensoep? Of toch iets gebakkens? Het gaf iets gezelligs, net als de kan met koffie op tafel.
Mijn rijbewijs moet ook binnenkort verlengd worden en dan ga ik weer rond die tijd, kan ik misschien een vorkje meeprikken. 't Is tenslotte  ook een beetje mijn huis. Wat denk je, zullen ze me met open armen ontvangen?

16 maart.
Gefeliciteerd met je verjaardag, Ini!
Bepaalde data zitten van kinds af aan in m'n hoofd. Ini ken ik van mijn zesde af, ze woonde dicht bij ons en we liepen samen naar school. Zes jaar naar school C en later vijf jaar naar de Rijks HBS, zoals die toen heette. We hebben ook wel ruzie gehad, vooral op de lagere school. Als de andere Ini er tussen kwam bijvoorbeeld. Nee, we waren beslist niet onafscheidelijk. Dat zal ook wel gekomen zijn door het gebrek aan decorum bij ons thuis. 
Bij ons was het losser, ook slordiger, en we hadden geen 'kennissen' die 's zondags op bezoek kwamen, bij ons kwamen de mensen gewoon binnen zonder die titel. Zij aten brood met mes en vork, wij alleen als er gebakken ei op zat, wij dronken water zo uit de kraan uit de 'sleef' die er naast hing, zij dronken gekookt water 'tegen wormen' en ik heb lang niet geweten hoe ik me dat voor moest stellen.
Zij hadden een zwarte glimmende piano met een zwarte zijden geborduurde pianoloper, wij een bruine met een loper die mijn moeder zelf genaaid had van een restje stof voor een fluwelen jurk. Snap je? Dat maakt toch een groot verschil alles bij elkaar. 
Ini en ik hadden het vooral over schooldingen, over padvinderij of dansles, en eigenlijk nooit over belangrijke zaken als menstruatie, zoenen met een jongen, over mijn verdriet. Of het hare.
Bij de laatste schoolreünie van 5 jaar geleden hebben we elkaar weer gesproken, maar we hadden elkaar niets te zeggen. Wat ze zei had naar mijn smaak een te hoog 'mijn man' gehalte.

15 maart
Naast de slordig in de berm achtergelaten brokken teer bloeien de mininarcisjes en ze lijken nog wel mooier dan anders naast deze klonten zwart niks. Narcis en teer is iets anders dan tere narcis. 
Narcis en teer

Maar eens een mail gestuurd aan de gemeente. Mijn laatste melding over de achtergelaten rotzooi en de verdwenen paaltjes was van 17 november, geen reactie gehad. Ik moet toch maar eens naar de borrelbijeenkomsten en de voorlichtings/inspraak wandelingen, die zo goed en duidelijk de goede verhouding met de gewone burger demonstreren. Zal ik de burgemeester eens een uitnodiging sturen om te komen kijken? Kan hij ook nog een kopje thee krijgen na de vermoeiende fietstocht.
Ook nog gezien: een kleine witte en een grote gele vlinder, honderd pissebedden en een stel regenwormen die zich te pletter schrokken toen ik de terraspotten optilde om schoon te maken. Verder genoot ik van een stel staartmezen die gezellig met zijn allen een gezellig plekje zochten voor een gezellig stel nestjes, of een communenest. Dat zou heel goed gaan, bij ze. Het zijn de meest verdraagzame vogels die ik ken.

14 maart
Vandaag is het mijn beurt om koffie te zetten voor de medeschilders. Het is wel de bedoeling om dan ook voor iets lekkers erbij te zorgen, want daar worden we creatief van. Geloven we heilig in.
half af

Dit wordt de zoveelste variatie op een thema. De andere waren rustig, om niet te zeggen saai, deze krijgt wind en beweging. Dat is tenminste de bedoeling. Ik zie wel, wat 't wordt.  Heerlijk om zo voor 't lieve vaderland weg met verf bezig te zijn.

Zondag 13 maart
Bij de Chinees gaan eten vanavond? Nee, dat deden we al jaren niet meer op 13 maart, zoals wel de eerste jaren dat we hier woonden. Op zaterdag 13 maart 1971 liepen we met zijn allen naar de Chinees om feestelijk te vieren dat we op zo'n geweldig mooie plek mochten wonen.  Wat een tijd veertig jaar! De plek en de omgeving is alleen maar mooier geworden in die tijd. En drukker!
Ik tel mijn zegeningen. Als die wijze Chinees. 
lief he?

Deze minnekozende futen trekken zich niets aan van de nieuwsgierige meerkoet.  En ook niet van ander publiek.

Ben benieuwd of het vandaag net zo heerlijk weer wordt als gisteren. Toen was het echt een dag om buiten actief te zijn. Ik heb de was weer buiten opgehangen, ben met een grote omweg op de fiets naar Meddo gegaan voor de boodschappen, heb buiten mijn brood gegeten, heb een uur blad geharkt en daarna heerlijk in de zon geluierd. In de schemering begon voor de eerste keer de merel voluit te fluiten, vleermuizen vlogen rond en ik zag er 2 onder het dak vandaan komen.
Bij alle dingen die ik ondernam, dacht ik bij vlagen aan de natuurramp in Japan, waar geen mens schuldig aan is en aan de strijd in Libië waarbij dat zo totaal anders is.    

12 maart
M&M gaan weer terug naar Frankrijk, maar behalve de doorlopende uitnodiging om daar te komen logeren, vroegen ze me ook mee uit eten gisteravond. De Nachtwacht was helemaal vol, de sfeer gezellig roezig, het eten en de wijn heerlijk. Een mooie avond met mensen die vrienden beginnen te worden. Ik ben er heel blij mee.
We kennen elkaar pas betrekkelijk kort behoorlijk goed. M's vader was de 8 jaar jongere broer van Jachmans vader en Jachman was al 12 toen M. geboren werd.
 Na de dood van M's ouders kwam het contact langzaam op gang. Wij gingen een paar keer op onze zomertrek naar Frankrijk even langs bij M. en zijn vrouw. Na haar overlijden in 2004 zijn we ook in Frankrijk bij hem geweest. Sinds hij &M. als geweldig lieve partner heeft, nu al 5 jaar, zien we hem vaker. Toen Jachman ziek was, waren ze heel trouw en belden vaak. Ook kwamen ze telkens als ze in Nederland waren een paar keer aan. Goede mensen. Echt een cadeau.

11 maart
Scholtenbrug

Goed dat ik hier sta en niet daar. Daar, ten noorden van het dorp, trekt een enorme bui over en daar onder die bui woon ik. Als ik na het lekker in de zon boodschappen doen en met mijn ook nog versgekapte haar thuis kom, is de stoep nog nat.
Ik hoor altijd wel iets van wat mijn kapper gedaan heeft. Als hij zo vertrouwd bezig is, (we kennen elkaar al meer dan dertig jaar) kan ik hem nog wel eens iets intiems ontlokken. Ja, het reisje naar Keulen met de heel goede vriend naar andere heel goede vrienden voor het carnaval was weer een prachtig weekend geweest, warm, in meer dan een opzicht. Ook de optocht maandag was groots. Jammer dat hij de verkeerde kleren aanhad, want in de enorme mensenmassa was een wijde cape niet zo handig, elk ogenblik als zich weer iemand langs hem heen wrong, ging de cape mee.
Wat hij nog meer vertelde, toen de mevrouw uit de stoel naast me klaar was, vertel ik niet.

10 maart
Ik ben wezen kijken of er al iets moois opslaat, maar behalve konijnenactiviteit in de vorm van recht afgeknabbelde tulpenbladeren en een enorm hol onder het badkamerraam is er weinig nieuws te zien.  

Wel nieuw is de serie bijeenkomsten waarop Henk Krosenbrink de vroege geschiedenis van Winterswijk uit de doeken doet. Ik weet er wel stukken van, maar nu wordt het meer een geheel: voorchristelijke tijd, Frankische tijd, namen van buurtschappen, kerstening. We hebben op school allemaal geleerd 'Floris de Vijfde door de edelen vermoord', dat was in Holland, maar hoe roerig het hier in die tijd was, stond niet in onze schoolboeken. Henk vertelde hoe de mensen hier in de tijd van de beginnende kerstening ± 800 dachten en hoe de Kerk Bijbelse teksten, een samenvatting van de evangeliën bijvoorbeeld, aan die denkwereld aanpaste. Christus werd een leenheer en de discipelen leenmannen, met het systeem en de gedachtewereld die daar bij hoorden.   
In het Oud-Saksisch zijn dat de 8000 regels van die Helianthus, die nu vertaald wordt en die volgend jaar in druk verschijnt.
We hoorden en passant ook nog dat het Saksisch de status 2 van beschermde taal krijgt. Betekent geld van Europa voor studie, contacten en uitgaven. 

9 maart
Stormachtige wind, dood blad waait met een tikkend geluid hoog tegen de ramen. Doordat de sneeuw in november zo vroeg het blad bedekte, is het nog lang niet verteerd. Vooral het beukenblad ziet er nog fris herfstig uit. De grasmaaier wordt schoongemaakt en als die weer in topconditie is, kan ik het blad machinaal verpulveren, zodat het alsnog en sneller verteert. Harken kost meer moeite.
Elke dag kijk ik nieuwsgierig of er op het gerooide stuk tuin al weer iets opslaat. Ik denk dat de Pachysandra, die altijd onder dichte struiken kwijnde, nu wel uit zal stoelen. Maar hoe het met de Lelietjes van dalen zal gaan, waarvan al mooie groeipunten boven de grond uitkwamen voor de shovel daar moest zijn, ik vrees het ergste.  

8 maart Vrouwendag
Een grote foto op de voorpagina van de Gelderlander: vijf vrouwen in toga, Professoren aan de Radboud Universiteit Nijmegen.
Een grote foto op de voorpagina van de Volkskrant: een 17-jarige jongen uit Brazilië, gemaskerd met zijn T-shirt, ontbloot sterk bovenlijf, zijn pistool trots voor zijn borst houdend.
Bericht op de radio: van elke euro ontwikkelingsgeld gaat maar 2 cent naar meisjes.
Geen commentaar.

7 maart
Het lijkt een schitterende dag te worden. Hup, naar buiten! Eergisteren waren er weer twee reeën in de wei, gisteren niet, maar vanmorgen waren ze er weer, gelukkig. Vooral zij, zo te zien. Dartelen, rondrennen, lol. Als ik naar buiten loop, verstoppen ze zich achter in de border, rennen niet hard weg.
Mooie schilderles gehad, flink opgeschoten met weer een strandgezicht. Het blijkt dat ik bij uit het hoofd schilderen veel meer plezier heb dan bij het naschilderen van een foto, ook als ik die zelf gemaakt heb. 't Was ook wel inspirerend bij het schilderen, dat er een schaal met roomsoesjes van Truus op tafel stond voor bij de koffie. Volgende week zorg ik voor de koffie. Zal ik eens gaan uittesten wat meer inspirerend is, soesjes of droge biscuitjes? 

Zondag 6 maart
Een schitterend weekend! Met prachtig weer en in zeer lief en opgewekt gezelschap van de dochters met hun mannen. ?? Hebben de dochters meer dan 1 man? Moet het niet zijn: van de dochters met hun man? Nee, kan ook niet, ze doen niet samen met 1 man. O.K. dan maar : van de dochters met elk hun eigen man. Is dat niet een beetje overdreven? Ik zie ze er echt niet voor aan dat ze met de man van een ander hier komen.
grote vurigheid daarbinnen
De stoom slaat van de camper af. Gaat het daarbinnen zo heet toe?
Later loopt Wolfgang hard, 7 ronden Hilgelo ( 27,3 km),  als training voor de volgende marathon.
Marieke en Ton wandelen 1 ronde Hilgelo en vinden in een droge sloot twee verkleedhoeden.  Als ze zo aan komen lopen, is dat nogal komisch!
bewogen door het lachen    
Vanavond bel ik om even na te praten en te bedanken. Verdraaid, de telefoon doet het weer eens niet. Dan maar mailen. Een minuut gaat de laptop aan, maar het scherm wordt na een paar verontwaardigde piepjes zwart. Slaapstand? Wie heeft er #/iii/#!!! met zijn vingers aangezeten? Ja, ik natuurlijk. Dat schiet ook niet op.
Ik ga met de telefoon naar een andere kamer en sluit hem daar aan. Hij licht op! Zou de stroomdraad in de woonkamer soms stuk zijn?  Gauw zoek ik een ander snoer, steek dat in een andere contactdoos en ja! de laptop gaat spontaan aan en de telefoon laadt weer op. Goed van je, Leidje, ik krijg steeds meer respect voor je technisch inzicht.

Marieke belt: 'Ben je er nog? Heb vanmiddag al een paar keer gebeld.'
De Zaak met de Techniek uitgelegd. Schouderklopje.

5 maart
Te druk! Geen bericht.

4 maart
Tussen mijn 9e en mijn 15e jaar heb ik een paar zomervakanties die me nu nog een warm gevoel geven als ik er aan denk, doorgebracht bij een heel eenvoudige boerenfamilie achter de IJsseldijk in Welsum. (Een overgrootmoeder van Jachman was een meisje IJsseldijk). Grootmoeder tante Sie, grootvader ome Willem, hun dochter tante Zus, en de kinderen van tante Zus, Gerrie en Wim, die ongeveer 4 en 2 jaar ouder waren dan ik, woonden daar. De eerste jaren waren mijn ouders of alleen mijn moeder, mijn grote zus of tante Cor er bij, later ben ik er een paar keer alleen heen geweest.
Waarom het daar zo fijn was? Het was familie, tante Sie was de zuster van mijn Kleinopa, we sliepen met zijn allen op één grote slaapkamer, behalve Wim en tante Zus. Het was net een jeugdherberg als we naar bed gingen. De grootouders kropen dan in de bedstee, ome Willem hield zijn borstrok en zijn lange onderbroek aan en tante Sie haar lange wollen onderrok en lijfje. 
Er waren nog veel en heel andere spannende dingen daar, maar die twee oude mensen, hij zonder pet nu en zij met loshangende grijze vlecht, die moeizaam in de bedstee klommen en de deurtjes tot op een kier dichttrokken, die ruggen, de boerderijgeur in die kamer, dat was 'Welsum' voor me.

Gistermiddag is mijn zus met mij over de dijk en langs dat boerenhuis gereden. Het was zo klein! 
Later veel aan die tijd gedacht. Was even weer kind. 

3 maart
Landelijk nieuws: iemand vraagt iemand twitterend ten huwelijk en die zegt JA, mét hoofdletters, dat wordt er elk uur bij de nieuwsberichten expliciet bij vermeld. Ze waren van twee verschillende partijen, vandaar waarschijnlijk die aandacht op deze belangrijke stemdag.
Tussen Libië, de Prov. Staten, van de zon genieten, schiften van wat naar Isa's dekkist kan, de kamer veranderen, tafels kijken (niks gekocht), de caravan luchten, en nog wat, door, heb ik ook nog diep nagedacht over  het ramen zemen.
Zemen is binnenshuis geen probleem, ik moet er alleen zin in hebben, maar buiten is het moeilijker. Er kan geen trap bij de meeste ramen staan, omdat die wegzakt in gras, zand en mollengangen. Levensgevaarlijk. Ik spuit ze dus af met de tuinslang. Áls daar water uitkomt tenminste, en dat doet het nu niet, want het vriest. 
Waarom moet je dan nog zo diep nadenken, vraagt u nu natuurlijk belangstellend en meelevend.
Nou, ik zou kunnen besluiten om ze zonder trap te zemen. Alleen kom ik dan niet zo hoog en blijft er dus bovenaan een stuk smerig. Gebruik dan zo'n wisser met lange steel! Ja, zou ook kunnen, maar de hoge ramen zijn rond van boven en ze hebben allemaal roeden, dus met een trekker is dat zeer onhandig.
Dit is een zeurstukje, maar dat komt omdat ik het gisteravond schreef terwijl de voorlopige prognoses en de definitieve prognoses en de slagen om de arm me om de oren vlogen terwijl niemand nog wist hoe het zou uitvallen. Zo te horen zouden ze allemaal winnen en dat lijkt me alleen rekenkundig al onmogelijk.   

2 maart
Stemmen. De Gelderlander meldt dat vooral ouderen trouw stemmen, omdat ze de stemplicht nog gekend hebben. Nee, Gelderlander, niet omdat ze de stemplicht gekend hebben, maar omdat ze de oorlog meegemaakt hebben of van hun ouders gehoord hebben hoe het is om niet te mógen stemmen, geen stemrécht te hebben! Daarom gaan ze door de kou naar zaaltjes, waar nog geen stoel staat waarop ze even kunnen uitrusten van de wandeling, om van dit grote recht gebruik te maken. 

1 maart
Wij mensen bouwen een huis in de natuur en moeten dan ook niet verbaasd zijn, als dieren die er al veel en veel eerder woonden, gewoon in, om, op en onder het huis weer een woonplek zoeken. Vogels onder de dakpannen, muizen op zolder, wespen in de muren, en spinnen, vliegen, muggen en ander klein spul overal binnenshuis. Toen ik net de vuilcontainers naar de weg reed, zag ik iets grappigs.
In de rubber ringenmat die als eerste horde tegen modder in de keuken aan de buitenkant van de terrasdeur in het zand ligt, zit een diep gaatje precies onder een ring. Een superslimme muis heeft de ring als versterking van zijn huisdeur gebruikt. Hij heeft eerst natuurlijk de mat geobserveerd:
'Is die ring sterk genoeg, pas ik erdoor, kan er geen kat door, blijft hij eeuwig liggen, want ik moet niet hebben dat hij wel eens schoongemaakt wordt, wat God verhoede, en misschien zelfs wel  opgetild en net iets anders weer neergelegd wordt, zodat mijn ingang geblokkeerd is' en meer van die muizenissen. Gerustgesteld is hij gaan bouwen. Zo ziet het er nu uit
slimme ingang