Logarchief  terug  Home  verder

 

logs april 2012

 
      

30 april
Rhenen   Rhenen
Een mens zit soms raar in mekaar. Dit mens bedoel ik natuurlijk, van een ander is dat moeilijk te zeggen.
Voorbeeld: Er is kermis en ik hoor duidelijk flarden muziek en gejuich die naar hier overwaaien. De Nacht van Oranje en Q-Night at the Park, ja, zo cool zijn we hier, ik kan er ook niks aan doen.  Er staat een enorme feesttent op de Scholtenbrug en hier is de muziek die daar gemaakt wordt duidelijk te horen. Groepen mensen fietsen druk pratend en roepend langs op weg naar het dorp. Feest dus. Nee, niet voor mij. Sinds mijn vijftiende ga ik niet meer naar de kermis, kan er niet tegen, word er heel verdrietig van. De jaren daarvoor vond ik kermis wel leuk. Nee, eigenlijk alleen maar de luchtschommel en de zweefmolen. De rest, het lawaai vooral, maakte me neerslachtig. Is toch vreemd, nietwaar? Zeker als je jong bent. 
Waar ik me wel fijn bij voel? Bij treurige muziek. Niet tijdens het luisteren, maar erna. Dan ben ik met de componist mee treurig geweest, huil soms even, maar als de muziek stopt, is ook dat verdrietige voorbij en voel ik me in no time sterk en opgewekt. Ik kan er weer tegen!
Vreemd toch? zeker als je oud bent.
Ik heb het er nooit met anderen over gehad, maar onlangs hoorde ik iemand op de radio zeggen dat hij van treurige muziek hield omdat hij er van opknapte.
Ik ben dus niet de enige. Ik weet niet, wie die andere was.

Toen ik vannacht buiten luisterde naar de feestgeluiden, zongen bij het meer zeker twee nachtegalen. Ze klonken boven het andere geluid uit. Moeten ze ook wel, want anders horen de vrouwen hen niet. Die komen een week later en moeten naar beneden gelokt worden als ze overvliegen. Daarom zingen de mannen dag en nacht.  

Zondag 29 april
      (8858 ondertekenaars)
De stoep aan de noordkant van het huis droogt 's winters bij miezerig en mistig weer nooit goed op en daardoor hebben algen en mos de gelegenheid uit te groeien tot levensgevaarlijke gladde plekken. Naar de Welkoop voor hulp. De ene fles hulp voor deze oppervlakte kost 25.- en de andere 10.-  Ik probeer in de winkel te lezen wat het verschil in werking is tussen die twee en omdat ze beide volgens de beschrijving hl goed zijn, -je hoeft er alleen maar even voor te zorgen dat de stoep helemaal droog is en het de komende dagen niet gaat regenen-, denk ik de goedkoopste maar te nemen.
En dan schiet me de stoep van tante Marie te binnen. Die had ook zo'n middel gebruikt en twee zomers lang was het gazon kaal waar ze het schrobwater heen geveegd had. Ik heb wel geen gazon, maar de blauwe regen en de beukjes wil ik ook niks ergs aandoen.
De jongen die de schappen schoonmaakt, zegt niet te weten of tante Marie een fout heeft gemaakt en ook niet of zoiets bij dit middel bij mij kan gebeuren, maar hij zal het iemand vragen die er verstand van heeft.
Een aardige vrouw komt erbij en vertelt dat het goedkope al heel lang bestaat en goed is, en dat het dure net nieuw is, een veel sterkere fles met een veel betere maatdop heeft, maar eigenlijk dezelfde werking heeft. Voor alle zekerheid zal ze het nog even aan de chef vragen. Die komt er al aanlopen en verklaart dat het een selectief middel is dat precies weet wat een alg en een blauwe regen is. Geweldig toch! Alleen die aandacht en toewijding al, onbetaalbaar is die.  Zullen ze in de zorg jaloers op zijn.
Ik zal wachten tot de stoep droog is en intussen met een staalborstel wat voorwerk verrichten. Het weer was schitterend voor dat karwei, dus d'r an! 'D'r an' zeg ik altijd hardop tegen mezelf als ik buttenwark ga doen.
Ik hoef niet op de knien, want de staalborstel heeft een bezemmodel. Ik verzamel driekwart emmer algen en mos, dat is zeveneneenhalve liter. Dan ben ik nog lang niet klaar maar wel moe. Morgen verder.
..en zo nog een paar meter

28 april (21,6 bij weerstation Henxel, 20,9 weerstation Meddo)

RECORD.
Wat is nu precies uw record? vroeg ik aan de in chic effen bruin geklede dame, die eigenlijk geen tijd voor me had.
Ik had  rustig gewacht tot ze in mn  buurt zou komen om even uit te rusten of een slokje water te drinken.  Ze zat nu een beetje gespannen op de leuning van de stoel aan de andere kant van de tuintafel. Met haar donkere ogen keek ze me scherp aan, draaide toen haar hoofd naar een verdroogde hortensiabloem die onder tafel gewaaid was, keek er lang naar, leek op het punt te staan die op te rapen, toen ze zich bedacht en me antwoord gaf.
Met haar hoofd iets schuin vroeg ze: Bedoelt u het allerlekkerste, het fijnste en het vaakste?
Ze keek me nu strak aan. Bij het woord record dacht ze duidelijk aan andere dingen dan ik in gedachten had, en omdat ik haar wilde helpen, zei ik: Mijn vraag sloeg eigenlijk meer op uw nest.
Ja, ja, knikte ze enthousiast, dat had ze ook zo begrepen, en ze keek verlangend naar de hortensiabloem.
Voor ik mn volgende vraag kon stellen, hipte ze onder tafel en vloog met de bloem weg. Nest  versieren. 

De aanleiding voor mijn recordvraag was het enorme nest, liever gezegd de nesten, die een vrouwtjesmerel al wekenlang aan het bouwen is. Ze werkt nu aan beide nesten tegelijk. Na aan de ene kant van het huis een zeker 4 meter  lang nest onder de dakpannen te hebben gemaakt, is ze nu ook aan de andere kant bezig. Daar is het ook al weer een meter of twee. Haar man helpt niet mee met de materiaalaanvoer, maar geeft kennelijk bouwadvies, want als zij met een bek vol sprieten aan komt vliegen, vergezelt hij haar het laatste stukje en verdwijnt ook onder de pannen.  
Zou haar uitleg van het woord record soms van toepassing zijn op wat daar dan gebeurt?

27 april
De geschiedenislessen worden door Krosenbrink geregeld verlevendigd met verhalen die de geschiedenis een verhaal van echte, levende, mensen, maakt.

De mensen die nu het huis van Willems liefste beheren, vinden zo'n mensenverhaal ook prachtig, want ze hebben het als een soort reclametekst op hun site gezet.
De strekking ervan is: Huize de Voorst voor al uw feestjes.

Waar gt dit over? We beginnen in 1677.
De derde Mary Stuart, ja die naam hadden drie vrouwen rond die tijd, de derde Mary dus, trouwde in 1677 op 15-jarige leeftijd met haar 27-jarige neef Willem III van Oranje, die al vijf jaar Stadhouder van Holland was. Het was een verstandshuwelijk uit politieke overwegingen.
Mary vond het aanvankelijk heel erg om uit Engeland weg te gaan maar ze zei later, dat de tijd in Holland de beste van haar leven was geweest. Toen er geen kinderen kwamen, werd Willem minder attent voor haar en had een affaire met een inwonende hofdame. Mary betrapte hem en eiste respect. Hun huwelijk verbeterde.
Ook haar vader die katholiek was en in Engeland zijn broer was opgevolgd als koning en van zijn dochter verlangde dat ze ook katholiek zou worden, gaf ze te verstaan, dat ze protestant was en zou blijven.
Een stevige jonge vrouw dus.

In Engeland voelden de protestanten zich in het nauw gedreven door de katholieken en ze lieten merken dat ze Mary en haar Hollandse man wel zagen zitten als koningspaar.
Toen Mary tegen Willem zei, dat hij van haar dan de koning mocht worden, kwam er een proces op gang waarbij dat lukte. Mary's vader, de katholieke koning, ruimde het veld, Mary werd koningin en WillemIII kreeg de uitvoerende macht, was dus eigenlijk de koning. 

En toen stierf Mary aan de pokken, nog maar 32 jaar jong.
  
Ons lesverhaal gaat eigenlijk over de tijd dat Willem III een paar jaar later op het praktisch vernieuwde paleis het Loo gaat wonen. Een buurjongen van hem, zou je kunnen zeggen, Arnold Joost van Keppel, kind van niet zo rijke landadel, wordt door zijn vader als page te werk gesteld aan het hof van Willem.
Willem valt als een blok voor Arnold Joost en maakt hem Graaf van Albermarle, Baron van Ashford en Markgraaf van Bury, met de bijbehorende grond en huizen, en geeft hem zoveel geld, dat AJ een jaar later aan architect Maron, die ook het Loo verbouwd had, opdracht geeft een paleisje te bouwen, een verkleinde replica van het Loo. Het wordt 'Huis de Voorst' op het landgoed van zijn familie in Eefde.  Men noemt het een 'Lieu de Plaisance', een oord van vermaak.  
A J schijnt een buitengewoon aardige, moedige, charmante man geweest te zijn, dus was hij voor Willem al die cadeautjes meer dan waard.
De Voorst nu
 foto van de Geldersekastelensite.
O, ja, Huis de Voorst is tegenwoordig een plek waar je tegen royale betaling kunt feesten en confereren.

26 april  (8375)
De vis die ik koop, heet volgens het kaartje op de markt Orate. Italiaans? Maakt niet uit. Er zijn er nog precies drie. 'Wil je ze ontschubben?' vraag ik het meisje dat helpt. 'Ja hoor, en ook uithalen?' 'Graag, maar wel de kop eraan laten graag.'
Ze gaat met de rug naar me toe aan het werk, intussen grapjes makend met een collega. Thuis zie ik dat de koppen er wel afgesneden zijn. Het is waarschijnlijk bij haar een automatisme: na ontschubben en uithalen volgt onthoofden. Achteraf is het prima, want nu passen ze in n ovenschaal. Ze zijn heerlijk, vinden we. Zo mooi als de tafel aan het begin van de maaltijd was, zo afgebrand ziet hij er uit na de vis en de wijn.
tja..
 
Voordat het zou gaan regenen, wilde ik nog achter het huis maaien. Het was prachtig weer en ik kon behoorlijk wat doen in anderhalf uur. De grond wordt al iets minder hobbelig, je kunt zien dat er iets minder mollenactiviteit is. Het is gewoon genieten om weer zo bezig te kunnen zijn. De nieuwe heup werkt goed mee.
 
Ik kreeg het laatste reisverslag van mijn zus, vanavond komt ze weer in Nederland aan na haar reis om de wereld. Ze had al twee dagen een warme trui aan. Voor het eerst na ruim drie maand.  

25 april   (8006 voor de petitie)
Vanavond eters. Wat we eten? Vis. Ik ga die halen op de markt. De keus is er vaak zo groot, dat ik moeilijk kan kiezen. Als er dorade is, neem ik dat. Mijn Franse viskookboek vindt die gebakken en afgekoeld- gewoon koud, niet uit de koeling- het lekkerst, maar ik vind een warme vis het lekkerst, zeker als het koud en buig weer is. Heb ik hier al eens verteld hoe ik hem klaarmaak? Vast wel. Even zoeken, nee, toch niet, wel het recept van d. met rozijnen.

Ja dat is waar ook, er bestaan 2 heerlijke recepten, n met paddestoelen en n met rozijnen. Die latste is koud het lekkerst. Je kunt hem warm serveren, staat er in het kookboek bij, maar elle est excellente froide, bij beboterd roggebrood, niet ons gestoomde roggebrood, maar de stoeten of stoete, pain de seigle.
Ik maak die met paddestoeltjes, is nog gemakkelijker ook, heeft maar 1 ster voor moeilijkheid, die met rozijnen 2. Reken 300 gram vis per persoon en voor 4 personen 500 gram paddestoelen.  Als het een reuzenvis is van 1 tot 1,5 kilo dan moet die wel een half uur in de oven, op 230 gr C., maar als je een paar kleinere hebt 300 400 gram, dan is 20 minuten genoeg en 200 graden. Uitproberen.
Laat de visboer de schubben verwijderen. Laat de kop er aan zitten.  Was de vis en droog hem goed schoon met keukenpapier. Het is een roofvis en heeft scherpe graten. Doe voorzichtig aan. 
Verwarm de oven voor op 230 of 200, niet de magnetron! Vet een vuurvaste schaal in met een eetlepel olijfolie, zout en peper de vissen van binnen en vlij ze in de schaal. Een takje tijm en een laurierblaadje smaken er lekker in. Zout en peper nu ook aan de buitenkant. 

Maak de paddestoeltjes, morilles of wat je hebt, schoon, snij ze in plakjes, en bedruppel ze met het sap van een citroen en een of twee eetlepels olijfolie. Schud ze even om, zodat ze allemaal een beetje vet meekrijgen. Leg de paddestoeltjes rond de vissen en schuif de schaal in de oven. Zorg voor warme borden en koele droge witte wijn.  ( Als je zo'n grote vis hebt die een half uur in de oven moet, doe dan pas na 10 minuten de paddestoelen erbij, die hoeven namelijk niet langer dan 20 minuten anders worden ze taai).
Ik ga zo naar de markt, ben benieuwd of er dorade is.
Zo mooi kan ie eruit zien

24 april  4745 al !
Het weidemengsel is gezaaid en gerold en zal onder ideale omstandigheden uitlopen, volgens Bertie. Het was een hele klus, 2,5 uur reed hij heen en weer. Over 10 dagen is de wei weer groen. Het is een paardewei ll mengsel met nog extra 'weidekruiden' die er doorgemengd moeten worden. Op de bijsluiter staat, dat pas het tweede jaar de groei op volle sterkte is. We zullen zien. De waardevolle kruiden zijn twee-jarig. 
Wat was er nog meer? Nee, er was wat minder, geen schilderles namelijk, vakantie heet dat. Vijf maanden!
Verder even met Carla gekletst, lang met Jo gepraat en naar Corinne geweest, wat we allebei intussen al heel gewoon vinden. Ze heeft jammer genoeg de schitterende nagellak van mijn tenen gehaald, omdat dat beter is, die moeten regelmatig gelucht worden, en omdat ik nu toch geen sandalen aantrek, kan dat nog mooi even. Over een paar weken mag ik weer nieuwe lak.

23 april    7348 voor de petitie Nedersaksisch lll!

Dat ik dat nog mag meemaken! De vakjury heeft een keer m'n naam genoemd! Met die van nog een stuk of tien andere, maar tch! En voor een schilderij waar een week geleden nog geen streek van op doek stond. Vannacht geen oog dicht gedaan, 'k was totaal van slag. Mijn naam genoemd! Denk je dat eens in! Dat staat toch gelijk met een lintje!
 
Zo, nou is het wel genoeg.
Hier gaat het over
Aan het eind van de dag was er een prachtige regenboog onder een wegtrekkende regenbui. Veel mooier dan alles wat ik op de tentoonstelling zag. De regenboog 'raakte' me. 
Na de bui 
De pol Smeerwortel bij het Hilgelo is een paar meter verhuisd, waarschijnlijk is dat gebeurd bij het machinaal graven van plantgaten voor miniboompjes. De helft daarvan is al dood, heeft te droog gestaan, op 50 meter van het meer. Ze staan op een hoge oever met dus een sterke afwatering. Natuur herstellen is moeilijk, ook voor professionals. Carla en ik zochten naar Sterremuur dat allang boven de grond moet staan om tegelijk met de smeerwortel te bloeien. Eindelijk vonden we een miniplukje. Waar is de rest gebleven?   

Zondag 22 april  6969 petitieondertekenaars
Voorbereiding   Nu eerst nog eggen
De wei is gefreesd en gegd, maandag komt het bloemenweidemengsel erin. Regen, geen nachtvorst, iets warmer overdag, groeizaam weer.
Carla en Wolfgang zijn er dit weekend en gisteren was Marieke er ook. We gingen met zijn allen naar de tentoonstelling. Nu zag ik ook eens wat de andere groepen maken. Een paar echt mooie dingen, veel gewoon aardige en een paar nietszeggende. Opvallend vond ik het langzamerhand wat losser gaan schilderen van veel mensen die vroeger heel precies werkten. Mooi om te zien.

We keken later naar TV Gelderland waar in Gelderse Koppen een eethuis in een verbouwde boerenschuur in het buitengebied van Voorst gefilmd werd. Het is het project van 2 vrouwen (n is een collega van Marieke) dat buurtbewoners en anderen elke woensdag de gelegenheid geeft om samen te eten.  Een driegangenmenu voor 15.- met een glas wijn en een kop koffie/thee. Aan lange tafels zitten zo'n 20 mensen, er is een open keuken. De sfeer is super. Het concept sloeg onmiddellijk aan, elke woensdag is het vol. Je moet je wel aanmelden van te voren.
Het is ook voor alleenstaanden een geweldige gelegenheid om nieuwe mensen te leren kennen.
Dit is de website van Stichting DOE,  Delen, Ontmoeten, Eten. 
Marieke helpt op woensdagmiddag als vrijwilliger vaak mee met de voorbereiding, ze was ook bij de filmopname en dat was heel spannend allemaal. Ze had er zichtbaar lol in.
Gelderse koppen, Uitzending gemist, 21 april, 18u20, 28e minuut en verder.

21 april   6592 ondertekenaars vanmorgen vroeg!  Winterswijkers, teken de petitie hier  
Bertie gaat de wei frezen en een mengsel zaaien van gras met weidebloemen. We zijn allebei benieuwd wat het gaat worden. Spannend in ieder geval.
Toen hij het gisteren kwam bespreken, had hij vier of vijf reen in de wei zien lopen. Hij vond het een prachtig gezicht. Ik zag er eerder op de dag twee, de twee die er heel vaak zijn. Hoe hun strategie is, begrijp ik nog steeds niet, ze zijn er soms een week lang elke dag een paar keer daags, en dan zie ik ze dagen niet of zijn alleen die twee er maar,  en de volgende dag weer vier of vijf. Vreemd. 't Zal wel iets met veiligheid te maken hebben, geen vast patroon aanhouden. Dat ze toch steeds weerkomen, vind ik fantastisch.
Ik ben benieuwd wat ze van de bloemenwei gaan vinden.

Vandaag en morgen stellen we, cursisten van de WAS,  onze schilderijen tentoon. 
Mooie lokatie, een rij etalages in een leegstaand pand, Gasthuisstraat 6. Gratis toegang.
Omdat twee anderen hun werk niet konden wegbrengen, heb ik dat ook weggebracht gisteren. Een auto vol.
Een auto vol kunstwerken! 

20 april     5858 ondertekenaars vanmorgen vroeg!
Interessante les gehad over de 'Scholten van Winterswijk'. In verschillende streekboeken staat wel iets over de scholten, maar een samenhangend verhaal hoorden we op de les bij Henk Krosenbrink. Hij heeft zelf geen internet, sssttt niet verder vertellen, zelfs geen computer, maar hij zal het me wel niet kwalijk nemen, dat ik een beetje van zijn uitleg doorvertel.
Zo goed mogelijk een korte weergave van de les: 

Eerst de etymologische uitleg van het woord scholte, dat samenhangt met het woord schout en het Duitse Schlze. De eerste vermelding komt voor in 1137 als skulthetio.  skult= schuld, heten=bevelen.
De taak van een skulthetio was om voor de landeigenaar (de vorst, de kerk, de drost ed) belasting te innen in geld of natura, en te zorgen voor werkdiensten tbv wegen en water). Bij de rechtspraak gaven ze wel advies, maar ze waren geen rechter.
In het aangrenzende Duitse gebied bestond (en bestaat nog) het woord Schultheiss. Dezelfde betekenis als bij skulthetio, maar met ook nog de betekenis bij Schult: hoofd van de ordetroepen n rechter.
Waar deze functies uit voortkwamen? Sommigen zeggen dat de Saksische veroveraars dat systeem al kenden, anderen denken dat de latere Franken (Karel de Grote) het hier invoerden.
In de eeuwen die volgden, bleek de horigheid aan een vorst of de kerk de scholten geen windeieren te leggen. Ze kregen een percentage van de gende belastingen ( een aardige onkostenvergoeding) en later bij de markeverdeling konden ze  dus grond kopen, die buiten de hofhorigheid bleef, priv-eigendom was. Ze konden soms honderden hectaren kopen (n kocht 600 ha!) Als vertegenwoordiger van de vorst woonden ze op grote boerderijen. In Winterswijk waren de echte eigenaren van de grond waar de scholten belasting voor inden o.a. de drost van Bredevoort, de graven van Lohn, het vrouwenstift in Bocholt en het vrouwenstift in Vreden.
Mede door de goedkope arbeidskrachten, te weten de pachters en hun kinderen, konden de scholten grote rijkdom verwerven. Als iemand het waagde te protesteren, werd gedreigd met opzeggen van de pacht.   

In 1799, na de Franse revolutie, werden alle horige rechten afgeschaft en werd Frankrijk eigenaar van alle hofgrond. Later werd de Bataafse Republiek eigenaar. Dat gebeurde in het hele gebied waar scholten waren, tot aan de Veluwe toe, maar hier in Winterswijk lag de zaak ingewikkeld met die Duitse eigenaren en zo, dus de afhandeling schoof op en verslofte uiteindelijk. De scholten konden in 1820 de 'tienden' afkopen voor een voor die tijd enorm bedrag, 200 of zelfs 400 gulden, afhankelijk van de grootte van het 'eigendom'. Die tienden hielden verband met de hofhorigheid van vroeger, maar die sloeg niet op de privgrond en de gebouwen. De grote boerderijen, de enorme lappen grond, de bossen, watermolens, pachtboerderijen enz. hadden ze door het afkopen van de tienden afbetaald meenden ze, maar dat is zeer twijfelachtig.

Bij de Franse Code Civil werd het erfrecht veranderd, elk kind kreeg evenveel en niet zoals voor die tijd de oudste alles met een beetje uitbetalen aan broers en zussen. Zo bleef hun bezit bij elkaar.
Door de eeuwen heen, waren bepaalde boeren, de scholten, als pachters van de vorst, van hofhorigen grootgrondbezitters geworden, bewoners van een groot huis, en invloedrijke mensen in het plaatselijk leven. Toen door de veranderde erfrechten bij versterf het goed verdeeld moest worden, en in de 20e eeuw de goedkope arbeidskrachten niet meer bestonden, waardoor de scholten moesten gaan potverteren, konden hun pachters zich vrijkopen. Toch bleef de 'belangrijkheid' van de scholten nog doorwerken bij besturen van allerlei instellingen. Nu in de 21e eeuw weet elke Winterswijker nog welke families scholten waren.

Dit bespraken we zijdelings:
Het systeem werkte door op de volksaard. Pachters waren gewoon slaven. Ze durfden niet openlijk hun mening te geven, bang dat ze dat betaald gezet kregen. Ze keken hoog tegen een autoriteit op.
Als je eeuwen gehoord hebt niks waard te zijn, gaat dat in je karakter zitten. Dat is waarschijnlijk ook de oorzaak van de vele NSB-ers in de oorlog. Als jou door een zeer bekwame veearts die 'doorgeleerd' heeft verteld wordt wat je moet kiezen, wat het beste voor je is, geloof je dat dat het verstandigste is, want hij zal het wel weten. 

Jachman vertelde met betrekking tot opzien tegen mensen met geld dat zijn grootvader tegen zijn zoon zei: 'Jongen, a'j 'n  auto zeet, mo'j de pette afnemm'n, want d'r zit een meneer in'. 

19 april
Carla vertelde me hoe zo'n stoomstrijkapparaat heet. Gewoon, Dampfbgelstation, dat weet toch iedereen? Mij viel op dat het Duitse woord zelfs een letter minder had dan het Hollandse.

Me ergeren is slecht voor me, ik weet het, maar ik werd weer 3x anoniem gebeld, eerst onder het eten en later nog 2x. Zeer irritant. Ook al ben ik nieuwsgierig, ik neem 3x niet op. Soms neem ik bij de vierde keer op en zeg dan alleen hallo en wacht af. Zoals deze keer.
'Leidje? hier je zus!' Ze belt vanaf het schip, had het al drie maal geprobeerd vandaag! 'Was je weg?'
Het duurt even voor het geluid bij me is, een raar soort praten is het, met telkens even wachten op elkaar. Ze vaart tussen Antigua en de Azoren en vertelt hoe het gekomen is dat ze gevallen is waarbij ze haar pols op 2 plaatsen gebroken heeft.
Zondag was ze gaan dansen, het was druk op de dansvloer en bij een stap achteruit doen, was ze met haar voet tegen die van iemand die achter haar stond aangekomen waardoor ze wankelde. Op dat moment maakte de boot een schuiver en kon ze haar evenwicht niet meer bewaren. Er waren bij diezelfde schommelbeweging nog twee mensen gevallen. En was er van de trap gevallen zelfs. Ik wist het al wel, ze had het maandag al gemaild, zonder hoofdletters, een veeg teken.
Ze kreeg veel aandacht van medepassagiers, iedereen wilde wel helpen en de buurman had haar naar bed gebracht. Hij kan goed met vrouwen opschieten en is van de ongevaarlijke soort.
Volgende week komt ze weer thuis. 

4730 ondertekenaars. Duizend in een etmaal.  

18 april
Ik heb overgordijnen gewassen en ik mag om die te strijken het stoomstrijkapparaat(?) van Rianne uitproberen. Carla heeft al jaren ook zoiets en is er enthousiast over. Het gewone stoomstrijkijzer dat ik heb, vind ik veel te zwaar in het gebruik en daarom strijk ik al een paar jaar weer met mijn al 40 jaar geleden gevallen gewone ijzer, waarvan sinds die tijd het handvat met leukoplast bij elkaar gehouden wordt. Het strijkt gemakkelijk, is vrij klein en licht.
De enorme lappen gordijn waren met het apparaat in een mum van tijd klaar. Dubbelgevouwen waren ze met stoom 2x zo snel klaar als met mijn eigen oudje. En het is zelfs nog lichter dan dat. Hoe heet zo'n ding nou?? Ik moet toch eens naar advertenties kijken. Ik deed ook nog even als toetje de rest van het strijkgoed. Broek persen, T-shirts dubbel strijken, perfect ging het.
Als m'n oude de geest geeft, schaf ik misschien wel zo'n stoomgeval aan, al is het voor een minihuishouden eigenlijk helemaal niet nodig.

Al 3737 ondertekenaars!

17 april vervolg
Om 2 uur vanmiddag hadden 2700 mensen de petitie ondertekend, nu om 9.30 uur 's avonds 3452. Het gaat hard. 
Welke petitie en gaat het me geld kosten?
Nee, niet direct, wel indirect.
Het gaat om onze streektaal het Nedersaksisch. Op dit moment heeft die status ll, wat betekent streektaal en cultureel erfgoed, maar de aanvraag voor status lll, waarbij, behalve geld van het ministerie, ook Europees geld beschikbaar is voor allerlei initiatieven, is op 20 maart door minister Spies van Binnenlandse zaken afgewezen. Behalve een paar andere redenen komt het neer op 'geen geld'.
Op deze website staat nog meer uitleg en kan de petitie tegen de beslissing van 20 maart getekend worden.   


Draag je het Nedersaksisch een warm hart toe, vind je het leuk om het te horen spreken, lees je het graag, schrijf je er misschien in, spreek je het zelf nog of mocht je het vroeger niet spreken omdat het 'plat' genoemd werd, maar wil je terugkomen van die dwaalgedachte en het weer oppakken waar het kan, teken dan nu de petitie.

17 april
We hadden een leuke laatste schilderles al waren een paar mensen afwezig wegens ziekte en bijscholing op het werk. Ik zette mijn boot in de steigers, nu op doek, en toen Vic lachend zei: 'Niks meer aan doen' wist ik dat de grote lijn goed was. Nu nog het echte schilderwerk. Ik vind een wedstrijdzeilboot een mooi onderwerp. Ik heb nooit met een wedstrijd meegezeild, wel heb ik als 14-jarige een week zeilles gehad in Akkrum en heb ik later als lerares tijdens een 'werkweek' in 'Grou' meegezeild met derdeklassers. Het gaf beide keren een echt Hollands gevoel, maar vooral herinner ik me van de laatste keer het gevoel een 'houten kont' te hebben.
                We gingen na afloop van de les naar een caf voor een drankje en bitterballen. Mijn toevallige buurvrouw daar, die nog niet lang bij ons meedraait, en ik ontdekten dat haar buren 40 jaar geleden in de Spoorstraat dezelfde waren als mijn buren meer dan 60 jaar geleden. Tussen onze tuinen die haaks op elkaar stonden, Kottenseweg en Eelinkstraat, zat een poortje. We speelden daar graag, want er was een grote tuin en voor als het slecht weer was een enorme werkplaats met een hoge schommel, een idem rekstok en stapels 'Sjors en Sjimmies van de Rebellenclub'.
Herman was te oud voor ons, maar Wimmie, zoals Wim toen genoemd werd, wijdde de jongere kinderen van de straat graag in bij het landveroveren, carbidbus schieten, knikkeren, de terrier leren praten en meer van zulke spannende dingen. Hij woont al eeuwen in Nieuw Zeeland. Leek vroeger sprekend op Rutger Hauer. Ik moet nog een foto hebben waar hij opstaat.  
Mijn buurvrouw en ik bleken heel wat mensen te kennen, ook het vroegere vriendinnetje waar ik veel speelde, maar die me nauwelijks een blik waardig keurt als we elkaar tegenkomen in het dorp, en die nu met haar man aan een tafeltje naast ons ging zitten.
Leerzame bijeenkomst.
Nu nog 3,5 dag om de boot op te tuigen en een ijzerdraadje te geven.

16 april
Werkt mijn geheugen goed? Dat is een enorm verschil met de vraag: Werkt mijn geheugen nog goed?

Op 16 april 1949 was mijn opa jarig en op die avond viel ik bij het hardlopen in het plantsoen op grind en zaten kleine steentjes diep in mijn knie. De volgende dag, zondag, gingen we naar Margraten om het oorlogskerkhof te bekijken. Ik was hangerig en voelde me niet goed, maar moest me niet zo aanstellen om zo'n beetje zere knie. De volgende morgen was ik zo ziek dat ik niet naar school kon en de dokter komen moest. Roodvonk.
Nu het antwoord op de beginvraag: ja, het werkt, want 16 april 1949 viel op een zaterdag. Ik heb het net nagekeken op de eeuwigdurende kalender. Ik geef dit voorbeeld van een gebeurtenis met lichamelijke pijn en een beetje zielepijn als aanvulling op het grenssteenverhaal van 13 april over de jongen die een paar flinke klappen kreeg, zodat hij de plaats van de grenssteen zijn leven lang zou onthouden. Bij hem zal de zielepijn om het bederven van het belangrijke moment waarschijnlijk zwaarder gewogen hebben dan die paar draaien om z'n oren, want die kregen kinderen wel vaker.
         Bij mij is die datum verbonden met roodvonk, maar vooral met Margraten en de rijen en rijen kruizen van in Duitsland gesneuvelde Amerikaanse soldaten.
In november 1944 was die plek al in gebruik genomen. De Nederlandse regering gaf deze vlakte van 26 ha. voor eeuwig(!) in bruikleen aan de Verenigde Staten. In 1960 kreeg de begraafplaats zijn enorm monumentale Amerikaanse vorm. Veel wit marmer, gebouwen en brede marmeren trappen. Afleiding. 
Ik vond die vlakte vol met kruizen en een paar vlaggen zeker zo indrukwekkend.
Zon, wind, de seizoenen. Jaar na jaar na jaar. Stilte. Eeuwig.    

Zondag 15 april
De elektrische kleine maaimachine die ik gebruik voor randen en onder de struiken doet het nog uitstekend. Vijf kwartier heeft hij zijn best gedaan om door molshopen en nat gras heen te komen. Het gras was door Peter al op de hoge stand gemaaid, en ik deed het nu op de lage. Er moet nog veel gebeuren, stoep gewied enzo, maar er is weer een idee van een soort gazon ontstaan. Dat is al heel wat!

Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar hier krijgen we van de gemeente elk jaar een overzichtskaart met daarop de dagen van het ophalen van plastic, groen- en restafval. Nu is er van de buurtvereniging Huppel-HenxelsBelang nog n bijgekomen voor oud papier. In het dorp wordt dat door verenigingen opgehaald, hier buitenaf brengen we het naar een ophaalpunt, een maal in de maand staat daarvoor een aanhangwagen naast de school. We brachten het vroeger op ongeregelde tijden naar een afdakje bij de school, totdat oud papier geen geld meer opbracht en het daar niet meer welkom was.
Door vrije dagen, vakanties, kermis enz. verschuift een datum wel eens en daarvoor is nu die gemeente kaart. Maar waar laat je zo'n handig/onhandig want lelijk groot ding. Ik hing hem aan de achterkant van de bijkeukendeur. En vergat wel eens te kijken. 
De oplossing. In mijn keukenagendaatje heb ik voor het hele jaar alvast alle data ingevuld. Het lijkt meer werk dan het is, omdat ze hier maar 1x in de 2 weken vuilnis ophalen en het maar eens in de vier weken oudpapierdag is. 
Drie maal raden van wie dat slimme idee is.

14 april
Je zou er bijna een slecht geweten van krijgen. Op weg naar de super kruiste me 3x een politieauto, telkens een andere. Een wonder. Ik kom geregeld in het dorp, maar er gaan weken voorbij dat er niet een in de buurt is. Ze worden aangestuurd vanuit Apeldoorn, en dan krijg je dat. Op het ogenblik zijn er veel Duitsers in het dorp vanwege hun vakantie en de weer opengestelde campings. Zou er verband bestaan tussen politeauto's en Duitsers?
De zon is achter de wolken verdwenen als ik thuiskom en er heerst rust in de wei. Twee hazen en een herkauwende reebok staan niet eens op als ik uitstap en de boodschappen uitlaad.
'Die loopt zo hard niet meer', denken ze waarschijnlijk. Goed gezien.

Voor de clubtentoonstelling heb ik nog maar 1 schilderij en eigenlijk wil ik er 2 inleveren. De moeilijkheid is het vinden van een onderwerp waar gebruik van het schildermes goed bij past. Nu heb ik dat eindelijk gevonden. Een boot en veel opspattend water. Kiek'n wa't wordt. Nog maar vijf dagen! Vrijdag inleveren, nou zes dan. Maandag de laatste les, een halve les maar, de andere helft gaan we de kroeg in voor een glas van 't een of 't ander en bitterballen. Dat is traditie.

13 april
Vorige week lazen we bij Krosenbrink verslagen over de ruzies bij het vaststellen van de grens tussen Gelderland en Munsterland rond 1650. Gisteren keken we hoe het dan een eeuw eerder was met die onduidelijke landsgrens: natuurlijk al precies zo, ook ruzie en soms vechtpartijen bij het weiden en turfsteken.
Omdat er nooit iets officieel was vastgelegd van het verloop van de grens, - er lagen soms nog wel stenen of die hadden er vroeger bij bepaalde stukken land gelegen- werd er aan oude mensen die nog goed bij hun hoofd waren gevraagd of zij wisten hoe het vroeger was. Er werd een officile verklaring van opgemaakt, volgens 'hun wittig und kunde'. Er stond een behoorlijke boete op als bleek dat zij niet de waarheid hadden gesproken. Ze moeten het elk apart verklaren n gezamenlijk.
Wat die mensen vertelden, werd opgeschreven en die teksten lazen wij. In plaats van het woord 'grens' staat in die stukken 'lantsneet'. Een oude man zegt, dat hij denkt wel zo ongeveer tachtig jaar te zijn. Hij weet nog veel van vroeger.  De namen van de mensen, een stuk of acht, zijn nog heel herkenbaar voor ons.
Volgens hen liep 'de lantsneet tussen het sticht Munster en het ampte Brefort van de herlickheit Borckeloo aangaande bis op ten steen in den braicken waer het van dan vort hen streckende is na den sneetgraven', op de volgende manier en zoals ze het vroeger van oude mensen gehoord hadden.
 En dan volgt in de tekst de precieze beschrijving, die na vijfhonderd jaar niet meer zo precies is voor ons, want waar stond de paal bij de put, of de steen op de hei?
Krosenbrink vertelde dat er rond 1500 bij zoiets als het plaatsen van een grenssteen een kleine jongen meegenomen werd die vooraan moest staan en goed moest opletten. Vervolgens kreeg hij dan een paar flinke draaien om zijn oren waardoor hij zich de plechtigheid nog zou weten te herinneren als hij oud was.
Dat kon nuttig zijn voor mensen die niet konden lezen of schrijven.
Kopie uit 1700 van tekst uit 1550 (ongeveer)

12 april
Peter en zijn hulp zijn druk bezig weer grond te krijgen in voortuin, berm en gras achter het huis. Het ruwe is eraf, nu kan ik het zelf bijhouden. Ze hebben ook de grassen afgeknipt, tegen dat karwei zag ik nogal op. De lavendel en de 4 vijvertjes zijn weer zichtbaar. De elektrische poort blijkt kapot te zijn, een paar spijlen waar de overbrenging op staat- ja, ik kan het niet anders uitleggen- zijn kapotgedrukt of gewoon verroest. Ik denk eigenlijk dat laatste. Nu is de smeerwortel weer zichtbaar, hij bloeit bijna. Achter het Hilgelo staat er Sterremuur naast, wat tegelijk bloeit, schitterend. Dat wil ik hier ook nog aanpoten. 
Henri is bijna klaar met zijn opleiding tot hovenier. Zijn leerbedrijf is in Bredevoort, daar doet hij dus de echte opdrachten. Als ze weer wegrijden komt net Dorien over de zandweg aanlopen. Ze blijkt de zus van Henri te zijn. Ik zie haar de laatste tijd nog wel eens, ze is de vriendin van Roel en woont nu ongeveer een maand met hem samen.   

Vanmorgen is Max geboren. Twaalf dagen liet hij op zich wachten en zijn oma boekgrrl hd het bijna niet meer. Gisteren mailden we naar aanleiding van het gedicht over Elsje, die dat een naam vond die niet bij haar paste, ze was eigenlijk een Esmeralda! over de namen die we van onze ouders kregen en of we daar blij mee waren. Ik hoop dat Max zich wel in zijn naam thuisvoelt, de voortekenen zijn goed.

11 april
Al wel een jaar geleden las ik over het project 'Granny auPair'. Dat gaat niet om aupair meisjes maar om vrouwen boven de vijftig die gezond zijn, nieuwsgierig, reislustig en die graag ergens anders kijken en met andere mensen en culturen in contact komen. Je woont dan tenminste drie maanden ergens anders als huisgenoot en helpt wat mee. Dat kan van alles zijn, een oude dame of heer gezelschap houden zodat degene die het normaliter doet er ook eens uit kan, of een jonge moeder over een moeilijk punt heen helpen, op een huis en huisdieren passen als de bewoners langer weg zijn, echt van alles. Je kunt ook meedoen in een sociaal project, maar dan is het voor jou duurder.
Er is een centraal bureau en een website waar je je vrijblijvend kunt aanmelden en waar je voor 49 euro als het je wat lijkt een half jaar naar adressen in binnen- en buitenland kunt kijken en contact zoeken.
Het idee is afkomstig van Michaela Hansen uit Hamburg die jong trouwde en kinderen kreeg, maar graag als au pair naar het buitenland had gewild. 
Je moet je wel verstaanbaar kunnen maken in het land waar je heengaat, maar het is natuurlijk een prachtige gelegenheid om de vreemde taal beter te leren.
Als er goede afspraken per mail of telefonisch gemaakt zijn en je daadwerkelijk naar het buitenland gaat, betaal je 200 euro aan het bemiddelingsbureau, en de gastfamilie betaalt 300 euro.
Je hebt geen werkvergunning nodig, je 'logeert' bij het gezin in plaats van in een hotel.  
Er zijn een paar minder goede ervaringen, maar bijna iedereen die het gedaan heeft, is er enthousiast over en heel blij het gedaan te hebben.
Je hoeft niet gelijk naar Australi of Japan te gaan, Frankrijk of Spanje is ook leuk.
Dit is het adres van de site: hier

10 april
Hoe gaat het vandaag in Syri? Assad zou vanmorgen om 5 uur zijn troepen terugtrekken, maar daar is volgens verslaggevers niets van te merken. Hij heeft gisteren weer nieuwe voorwaarden gesteld en zijn aanhang is zo machtig dat hij het nog wel een tijdje vol kan houden.
Aan de andere kant van de wereld vaart mijn zus vandaag op een cruiseschip door het Panamakanaal en geniet ik hier van de vredige druilregen in de Achterhoek.

Vleermuis
Hier gebeurde iets klein tragisch. Op de dag dat ik de gordijntjes voor het zijraam waste, bleef het bovenlicht open staan. Normaal zit er een strak gespannen gordijn voor, maar nu kon dit vleermuisje zo naar binnen vliegen. Omdat het in een bijna ongebruikte kamer is, stierf hij onopgemerkt de hongerdood in een hoekje op de grond.
Vandaag heeft Rianne een begin gemaakt met het schoonmaken van de luxaflex voor de hoge voorramen. Ik was helemaal vergeten dat het witte waren. In de 13 jaar dat ze er hangen, heb ik ze wel eens met de stofzuiger bewerkt, maar een zeepsopje hebben ze nooit gezien. Vanmorgen wel. Twee emmers vol! Voor 1 luxaflex! Je weet niet wat je ziet. Ik zou hier de foto's neer kunnen zetten, Voor en Na, maar ik geneer me er voor, het is te erg. 

Tweede paasdag, 9 april
Je weet vast nog wel dat dit de verjaardag is van Cilia. Anders kijk je het maar even na.

De eerste paasdag verliep een beetje anders dan ik verwacht had. Ik had me ingesteld op een dag zonder bezoek en nu kwamen eerst Frank en Marleen en even later Marieke en Ton. We zaten een hele tijd buiten in de zon en konden ook buiten lunchen en thee drinken. Echt een verrassing. De eersten gingen toen weg, de laatsten bleven de hele dag. Het weer was veel mooier dan de verwachting was. Toen ze rond half negen weggingen, rook het al heerlijk naar paasvuur.
Ik werd vreselijk verwend, kreeg van Marleen en Frank een schattig potje met door Frank gemaakte chutney met verse tamarinde erin, en van Marieke en Ton een grote pot margrieten en iets heel speciaals: Antjie Krog, Wat de sterren zeggen, een dichtbundel met cd waarop ze een keuze uit haar gedichten voorleest. Haar Zuid-Afrikaans klinkt prachtig.
Als dan ook nog het eten meegebracht wordt ( waar de chutney prima bij smaakt) n ik de woensdag vergeten maar nu meegebrachte Danone op kan smikkelen, is het gewoon een feestje. En er zijn nog 2 potjes over!
Mooie dag. Ook de reen kwamen keurig opdraven.

Zondag 8 april       
Uitblazen na 5 pogingen dit omhoog te brengen
Deze merel is net zo idioot bezig aan de lange zijkant van het huis als die van een paar jaar terug aan de kortere achterkant, namelijk met het bouwen van een rijtjesnest. Toen werd het een meter of drie. Ik ben benieuwd hoe lang deze constructie wordt. 

Iets heel anders:
De verschiltoon of Tartini-toon, was een volkomen onbekend verschijnsel voor me, maar nu ik het uitgelegd heb gekregen, weet ik waarom iets vals klinkt. Ik hoorde er iets over op Radio vier en zocht verder op internet.
De virtuoze violist Tartini ( 1692- 1770) werd in heel Europa gevraagd om op te treden. Hij had een heel eigen stijl van spelen. Hij hield die kennis niet voor zichzelf maar richtte een violisten- opleiding op in Padua, waar hij alles wat hij wist, deelde met zijn studenten die uit heel Europa naar hem toe kwamen. Hij was heel geliefd.
Hij deed ook natuurkundige proeven met betrekking tot geluid, maar bleek in zijn berekeningen niet erg nauwkeurig te zijn, waardoor hij door echte wetenschappers afgekraakt werd. Dat heeft hij nooit kunnen verkroppen en hij stierf verbitterd.
n onderzoek was echter succesvol en leverde kennis over geluid op waar nu nog gebruik van wordt gemaakt, de bovengenoemde verschiltoon.
Op internet staat het duidelijker uitgelegd dan ik het kan. Vooral de derde en vierde alinea maken het voor mij duidelijk. Als je klikt op objectief rein en harmonie in de eerste alinea verschijnt de uitleg in een nieuw scherm. Ik vind het vooral zo bijzonder dat onze hersens ons die lage toon die niet gespeeld wordt laten 'horen'.  

Een verschiltoon, ook wel bekend als de Tartini-toon, is de (lagere) toon die wordt waargenomen bij uit het verschil van de frequenties van twee klinkende tonen. Door de verschiltoon wordt duidelijk of een samenklank objectief rein is of een kleine afwijking heeft. Bij een egaal klankbed is de verschiltoon in perfecte harmonie met de fysieke tonen.

Bijvoorbeeld: het interval A - E (440 en 660 Hz) brengt voort de verschiltoon 220 Hz (lage A) en de somtoon 1100 Hz (hoge Cis). Dit heet de eerste generatie van som- en verschiltonen. Deze genereren onderling een tweede generatie (440+220; 440-220; 440+1100; 440-1100; 660+220; 660-220; 660+1100 en 660-1100) die aanmerkelijk zachter klinkt maar in het algemeen nog wel hoorbaar tot de klank van het interval bijdraagt.

Het is een fenomeen dat dat door de violist en componist Giuseppe Tartini voor het eerst beschreven en gebruikt werd. Tartini-tonen kunnen worden gehoord als een lage toon wanneer er twee (relatief hoge) gelijksoortige tonen tegelijk geproduceerd worden. Tartini-tonen zijn bijvoorbeeld goed hoorbaar wanneer een melodietje in tertsen gespeeld wordt in hogere octaven.

Lange tijd werd verondersteld dat een verschiltoon in het oor ontstond als gevolg van vervorming in het binnenoor. Een experiment waarin de ene toon op het linkeroor en de andere op het rechteroor werd aangeboden met een koptelefoon, toonde de onjuistheid van deze theorie aan. Als de veronderstelling juist zou zijn, moest de toon niet meer te horen zijn; het tegendeel was echter het geval... De toon blijkt door de hersenen 'gehoord' te worden vanwege een fenomeen dat bekend staat als 'ontbrekende grondtoon'. Wanneer de hersenen een aantal tonen tegelijkertijd aangeboden krijgen met frequenties in verhoudingen 3:4:5 - de harmonischen van de ontbrekende grondtoon "1" - , maken de hersenen deze toon erbij.

7 april
De caravans en campers stromen binnen. Veel Duitsers. Die hebben 2 3 weken schoolvakantie. Ons huis is al weer een paar keer op de foto gezet. Met rommelige voortuin. Ik sprak Peter van de week in het dorp en na Pasen komt hij me helpen, al heeft hij tegen de zomer meer tijd dan nu. Ik zal hem niet opjagen. Nieuwe tuinen aanleggen levert meer op dan hier wieden zonder wat nieuws aan te planten.
Aanplanten doe ik zelf wel, in de bakken op de terrassen. Terrassen, dat woord past hier niet, veel te luxueus, stoepjes past beter, maar dat vind ik zo kneuterig klinken. En stoepen is weer zo'n saai woord, 'plaatsjes' zijn het al helemaal niet met al dat glas en weids uitzicht. Nou goed, dan toch maar terrassen, je weet nu dat ik niet wil opscheppen. Dat doe ik pas als alle bakken bloeien!  
De lelietjes van dalen komen met hun neuzen al een heel eind boven de grond. Ik wil ze zo veel mogelijk uit laten stoelen. Ik geloof dat konijnen ze niet lusten.
De fazant heeft z'n vrouw weer terug. Ze scharrelden een paar dagen geleden samen bij de dennen, blijvertjes. Toen Marieke naar de zandweg liep, schrokken ze, de haan vloog naar links de wei in, de hen vloog naar rechts, naar de grote weg. Ik zag haar een hele dag niet, maar nu is ze weer terug. Hij riep ook geregeld komkomkomkommokkelkomtoch! en dat is natuurlijk wel heel verleidelijk.

De belastingaangifte was op tijd weg en aangezien die voor een ex-ambtenaar overzichtelijk is, ben ik misschien bij de 40.000 mensen die de komende dagen zonder voorlopige aanslag de definitieve aanslag in de bus krijgt. 'Dan zitten de mensen niet zo lang in onzekerheid.' Nee, dan heeft de belastingdienst het geld drie maanden eerder. Leuker kunnen we het niet maken! 

6 april
In de geschiedenisles zijn we bij het deel algemene geschiedenis tot de Franse tijd gekomen en bij het deel geschiedenis van deze streek tot de vaststelling van de grens tussen Eibergen/Winterswijk en het aangrenzende Duitse gebied.
De heidevelden en veengebieden waren 'onland', zogenaamde markegronden, aan beide zijden van de 'ongeveer hier'-grens. Boeren mochten daar plaggen steken, turf graven, en hun vee weiden, want de grond was van niemand en iedereen. Aan de Duitse kant was het net zo. Je kunt je wel voorstellen wat voor herrie het gaf als de ontginners van beide kanten elkaar ontmoetten. Elk dacht dat het stuk waar hij spitte van hem was. De precieze grens moest dus vastgesteld worden. Dat ging zeer moeizaam met wederzijdse pesterijen en de zaak traineren. We lazen een gedeelte van een verslag over die vaststelling. Leuke lektuur.
Volgende week de ontknoping: zal het vaststellen van de grens lukken???

Nico van Geelkerken kreeg uiteindelijk de opdracht om de grens in kaart te brengen. We bekeken zijn kaart van 1653- Gelders-Munsterse grens in de Mastermark- en herkenden veel nu nog bekende namen van grondstukken en boerderijen. Ook al is het gebied grotendeels ontgonnen, de naam Masterveld bestaat nog steeds.
We zijn met 9 leerlingen en een paar weten veel meer van de streek en de geschiedenis dan ik. Dat wordt aanpoten en bijlezen voor mij.

Met Marieke was het weer heel gezellig. Ze gokt er meestal op dat ik thuis ben, heeft wel een sleutel voor het geval als niet, maar belt zelden van te voren op. Het is dan altijd weer een verrassing als ze er ineens is. Tot nu toe had ik steeds genoeg eten in huis.
Ze bracht schitterende rozen mee, die heel feestelijk staan en waar ik heel blij mee ben, maar ze biechtte op dat ze iets anders vergeten had mee te nemen! Ze had een vriendin die naar Frankrijk ging gevraagd om Danone yaourt en voor mij die heerlijke Chocolade Crme Dessert Extra Noir mee te brengen. Ja, met hoofdletters. Ze had alles keurig ontvangen, maar nu stond het nog bij haar in de koelkast! Jammer dan.
Ik geloof, dat ze het niet zo heel erg vindt.

5 april
Van het neusbrugje van mijn bril is een mini-mini plastic frutseltje van nog geen millimeter grootte  afgebroken, waardoor de helft van de bril er als een lam vleugeltje bijhangt. Op naar de brillenwinkel. 'Nee, dat hebben we niet in voorraad, ik zal even bellen.' - 'De bril moet opgestuurd worden en reparatie kost 120.-, jammer dat het net een paar dagen na afloop van de garantie is, mevrouw. We zullen u 20.- korting geven.'  Moet ik nog dankjewel zeggen ook! Goed dat ik nog 6 andere brillen heb van de afgelopen 20 jaar en meelopende modes.
Ach, ik weet ook wel dat de kosten voor dat stukje plastic niet in het materiaal zitten, maar in de machine en alles er om heen. Toch vind ik de reparatiekosten buiten proporties.
'Woont u nog steeds in dat witte huisje bij de beek?' Ik knik.
Heb geen zin om er fatsoenlijk op te reageren. Dat 'huisje' is nota bene net zo groot als het hele blok van 6 nieuwbouwhuizen waar we vroeger in Groenlo in woonden. Qua volume. 
Over 14 dagen is hij klaar. Ze zullen bellen. Dat nog wel.
 
Het bezoek aan de orthopedist verloopt vrolijker. Ik kan ook al heel goed weer lopen, fietsen, autorijden en vallen. Dat laatste gelukkig niet op mijn heup, maar gewoon rechtuit, net als de paus, op de knien. Pijnlijk gekneusd, maar niks kapot. Ik zal eerst de uitslag van de foto afwachten. Als die niet goed is, biecht ik het vallen op. Hoeft dus niet.
We bekijken samen de foto, hij wijst aan en we vinden allebei dat het er allemaal goed uit ziet. Het voordeel van in het proefproject Nieuw Soort Heup zitten is, dat er extra controles zijn en je zo eigen wordt dat je gewoon tegen je orthopedist kunt zeggen: 'Het is voor jou ook fijn, h, dat het goed gaat.' Hij grijnst en zegt diplomatiek dat het een heel goed product is.
Over een half jaar weer een controle.

De oude heilsoldaat die vroeger als jonge heilsoldaat in de kost was bij tante Marie, zat in de wachtruimte naast me met een rollator. Hij had twee heupoperaties gehad, maar dat was niet het ergste, zei hij, morgen moest hij met zijn hoofd naar de specialist, want het was helemaal niet goed. 
Ik weet zeker dat het zolang ik hem ken al niet goed was.
Ik ken niemand die zich zo met andermans zaken bemoeit als hij, afgezien van tante Anna dan vroeger, maar die was familie en had zekere rechten. Hij is een soldaat in dienst van God, ik denk dat hij denkt, dat hij door die rugdekking het recht heeft om andere mensen die niet volmaakt zijn in te wrijven dat ze het niet zijn.  Zoiets.
Als je vandaag aardig tegen hem bent, staat hij morgen op de stoep en gaat niet weg voor je hem duidelijk hebt gezegd dat je wat beters te doen hebt. Intussen heeft hij met zo'n half spottend lachje de plek waar je woont afgekraakt, evenals je tuin en de staat van je huis, heeft hij zijn mening geventileerd over de stand van graven op het kerkhof waar je volgens hem verantwoordelijk voor bent en die hij namens jou net even is wezen controleren, en nog zo'n paar dingetjes.
Ha! Als hij vandaag hier komt, dan zal ik hem eens even mijn schone ramen laten zien! Daar kan hij niks meer over zeggen, ik zal hem wel krijgen!
Nee, ik zal niks. Toen hij zo oud, alleen en doof geworden naast me zat, met dezelfde half spottende, intensieve blik als van de jonge heilsoldaat, voelde ik dat mijn verweer tegen zijn opmerkingen mij meer zou raken dan hem. Dat doet het nu al. Uit zijn buurt blijven dus.
Hij kan niet meer fietsen en heeft geen auto, maar de regiotaxi rijdt hier wel geregeld langs.

4 april
Vorige week waren er twee, in het weekend drie, later vier en toen Janny kwam vijf! De reebok heeft nu een harem van vier geiten. Ze worden steeds minder schuw, toen we buiten stonden te praten verdween alleen die er het laatst bij gekomen was.
 bok met geiten

De baas van 't spul ging later rustig bij de beukenhaag liggen herkauwen. Het is de tweede keer dat ik dat hier zie, de vorige keer is wel drie jaar geleden.

Rianne heeft de vitrage gewassen en ik heb ze zo'n beetje gestreken. Ze hangen er weer kant bij. Volgende week maakt ze de luxaflex schoon. Zij heeft thuis zo'n speciaal handig reinigertje ervoor. Nou, handig, het bevalt maar matig, want telkens moet je het tussen de lamellen uithalen, vanwege de touwtjes en dat is een heel gefriemel. Ze zal het meebrengen om het te demonstreren. Ik begreep wel dat ze het geen succesaankoop vond. Nee, dn de 4 verschillende poetsdoekjes die ze meebracht, mt gebruiksaanwijzing. Ze zaten in een leuk geschenkdoosje van Aldi. Je mag ze (ik mag ze) niet zomaar door elkaar gebruiken, de blauwe dunne zijn voor.. , de blauwe dikke voor... en dan is er nog een roze en een gele. Moet ik nu echt op de gebruiksaanwijzing gaan kijken, die ze in de kast geplakt heeft?
Behalve de tekstuele uitleg staan er ook nog heel duidelijke pictogrammen op. Deze is voor het oppoetsen van kranen en die is voor de spiegels! denk erom! Ik leer de laatste tijd goed bij.
Dat ik er een beetje mee spot, komt omdat ik stilletjes een beetje jaloers ben op de energie waarmee Rianne de achterstand in onderhoud wegwerkt. Ik kan wel hard werken, maar doe alles liever dan huishoudelijk werk. Er waren dus meestal heel veel andere dingen die absoluut voor gingen.

3 april
De twee eieren van de eend zijn uit het nest gestolen, ja, door welk dier? Een marter kan een heel kippenei in zijn bek transporteren dus ook wel een eendenei. Een eekhoorn kan dat niet, denk ik, die behapt met moeite een walnoot, een vogel zal het waarschijnlijk kapot pikken, maar er ligt niet het kleinste stukje schaal in het nestkuiltje. Raadsels.   

Geluisterd naar het laatste deel van het War Requiem van Benjamin Britten. Er was uitleg over o.a. Let us sleep now, uit de gedichten van een soldaat uit de eerste wereldoorlog, Wilfred Owen  (gesneuveld in 1918). In het stuk van Britten wordt de mistekst afgewisseld door gedichten van die soldaat.  Aan het eind van de strijd liggen twee ten dode opgeschreven vijanden bij elkaar en de ene zegt in het donker: 'I am the enemy you killed, friend! I knew you in this dark; for so you frowned yesterday through me as you jabbed and killed. I parried; but my hands were loath and cold. Let us sleep now.....' Ze sterven. Samen.
Ik kende deze muziek nauwelijks, maar 'k vond dit slotdeel prachtig! Het was een opname, waarbij Britten zelf dirigeerde. Met o.a. Dietrich Fischer- Dieskau, Decca 414 383-2.
Op deze site staat een uitgebreide uitleg met vertaling van de gedichten. Hier

2 april
De reen, geit en bok, zijn er weer en nu het helemaal licht is, kan ik ze prima bekijken. Wat is er eigenlijk leuk aan reen? Het zijn saaie beesten, ze doen als ze volwassen zijn heel bezadigde dingen, zoals rustig grazen, drie minuten onbeweeglijk naar de wereld aan de andere kant van de beek staren, grazen, weer staren, nu naar het lekkere struikje met de sapgroene blaadjes, ja, maar dat staat wel 5 meter verder en dan moet je daar helemaal heenlopen, zal ik toch maar? ..... neu, straks misschien....
Nee, dat is niet opwindend, en toch kijk ik steeds weer naar ze. Waarom? Ik denk omdat ze vrijwillig hier rondlopen en hier willen leven. Niet zoals de koeien in de wei hierachter, die ook zo sloom bezig zijn, maar die niet weg kunnen uit hun gevangenis, daar echter niet bang hoeven te zijn voor mensen.
Deze reen leven altijd in spanning, zijn waakzaam en wantrouwend, en daarom vind ik het zo geweldig dat ze zich hier behoorlijk veilig voelen en zich ook op klaarlichte dag laten bekijken. Ik voel die spanning mee als ze drie minuten ergens naar staren, nee, ergens naar luisteren.

Ik kreeg een mailtje, dat ik op de foto sta, die Johan V. zondag maakte van Erve Kots, ik kreeg de link.  Die werkte niet. Via Google de website gevonden, ook de pagina met de foto. Die foto kan ik niet downloaden, dat is verboden, de rechter muisknop werkt dan niet. Ik had je wel de link naar zijn site willen geven, maar dat zal ook wel verboden zijn, omdat de link die ik kreeg niet werkte, ik probeer het dus niet eens. Wat een geheimzinnigheid voor zo iets onbelangrijks.   

Dit klinkt niet aardig, ik weet het, maar als je een foto op internet zet, geef je impliciet toestemming om die over te nemen.
Als ik iets overneem, vind ik het niet meer dan normaal dan de naam of site van de maker te vermelden, zeker als het een artistiek of zeldzaam product betreft, maar dat kun je van deze foto van de ingang van Erve Kots met een onbekend persoon er toevallig voor, niet zeggen. Ik begrijp echt niet waarom een schrijver, een dichter, een blogger zo geheimzinnig doet op een site die gewoon via Google te vinden is.  
Johan Veenstra heeft iets van de wantrouwige reebok hier in de wei, die volkomen onterecht wantrouwend is tegenover mensen die hem bewonderen.

 nog een keer 1 april
Omdat ik meestal 's morgens bijtijds m'n stukje schrijf, gaat dat niet over mijn nachtleven, maar over gisteren. Eigenlijk tamelijk omslachtig. Dat verandert nu.  Ik zet er nog een keer 1 april boven en morgen zien we wel weer.

Het was een drukke dag gisteren ( nee vandaag dus)  en ik was 's avonds gewoon moe in mijn hoofd.
's Morgens naar Lievelde geweest voor de laatste Dialect op de koffie van het seizoen. Een verrassend mooi optreden van Johan Veenstra uit de Stellingwarven, Z.O. Friesland. Zijn humor sprak me erg aan, niet boers of plat, wat vaak bij dialectverhalen schijn te horen, maar echt geestig en soms ontroerend. Bij het verhaal over de Joodse vrouw aarzelden de mensen om te gaan klappen. Een groot compliment!
Het dialect is wel anders dan hier bij ons, maar ook duidelijk Saksisch, met een enkel woord Fries. Ik heb een CD gekocht en verheug me op een avondje Veenstra.
We tekenden allemaal de protestlijst tegen het voorstel van minister Liesbeth Spies, om het hele Nedersaksisch op de schroothoop te gooien. Het gebied waar het gesproken wordt, is veel en veel groter dan de streek van het Fries, dus Tweede Kamer: doe niet wat de minister wil, want die is na de verkiezingen toch haar baan kwijt is. 
Hettie V. kwam gelijk met mij binnen en we gingen bij elkaar zitten, ook voor de spekpannekoek na afloop. Minus die ook alleen was, kwam erbij zitten. Ik ken hem al heel lang, en Hettie en hij bleken wederzijdse bekenden te hebben. Zo gaat dat hier.

Gistermiddag ben ik naar de eerste van drie lezingen geweest over Het Hooglied. In deze eerste aflevering werd als inleiding een nieuwere zang op de Liefde gedraaid, Brels 'La chanson des vieux amants' in de versie van Herman van Veen 'liefde van later'.
Henk Vis vertelde over de betekenis van het Hooglied in de Joodse godsdienst, in tegenstelling tot de Christelijke betekenis. Na het scheppen van de dieren in paren, schiep God de mens, Adam. Die mens had een 'tegenover' nodig om volledig te zijn en te groeien en daarom schiep God Eva, de vrouw.
In het Hooglied gaat het om koning Salomo en een vrouw. Het gaat echt om de lichamelijke liefde, om de aantrekkingskracht, en ook om de ander als tegenpool. Man en vrouw. Gelijkwaardig.
In de Christelijke kerken werd ( wordt nog?) de koning uitgelegd als zijnde God zelf, en de vrouw als de kerk. De kerken wten dus gewoon wat God van ze verlangt en wat ze moeten doen om God te behagen. Gehoorzamen. De leden moeten weer aan de kerkleiding gehoorzamen, de gezinsleden aan de leden, en zo schuift het systeem door. Ongelijkwaardig.  
Dat verdraaide Hoogste Lied!
Dienke Nijboer en Henk Vis lazen samen het Hooglied, naar elkaar kijkend en daardoor heel echt klinkend. Op een doek erachter werden schilderijen(?) van Lika Tov geprojecteerd.
Daarna las Dienke twee 'Liefdesliedjes' van Judith Herzberg en las Henk het gedicht Overgave van Nel Benschop uit de 'geheime' gedichten die na haar overlijden gevonden en gebundeld zijn in 'Echte liefde kan niet sterven'.
Na drie kwartier stonden de 18 bezoekers weer buiten, waar het koopzondag was en het dweilorkest 'Toontje ongeregeld' meer publiek trok.   

Ik zat na het maaltijdje- tje vanwege de spekpannekoek-  al in de auto om naar het orgelconcert in de Grote Kerk te gaan 's avonds, maar bedacht me en bleef heerlijk thuis.
   
Zondag 1 april
Het was een mooie avond bij De Storm gisteren. Het koor Jazzy Women waar Yvonne al lang bij is, trad op met een muzikale wereldreis. Ik dacht dat het de eerste keer was, dat ik ze zag, maar jaren geleden was ik er ook al eens. Nu was het in een ander gebouw, ze hadden een ander programma natuurlijk, stonden er veel losser bij, het zag er veel beter uit. Ze zijn 20 jaar bezig, hebben een heel goede dirigent/arrangeur/zanger, Tom Grondman, en een uitstekende pianist Gerben Kruisselbrink.
Ik vond het alleen jammer dat ze op een enkeling na de les van Ernst Danil Smid van Korenslag niet opgepikt hadden, om niet te opvallend naar de dirigent te kijken, niet voor hem te zingen, maar lekker los voor het publiek en elkaar.

Heel goed vond ik dat ze alle songs uit het hoofd zongen, sommige a capella, Engels, Frans, Bulgaars, Spaans, Joods, Oegandees en ook nog 1x Nederlands. Vierstemmig, zuiver en met duidelijk plezier. Dat sloeg aan.
Een salsadanspaar dat op zou treden was niet op komen dagen en een snel geformeerd blazersquintet 'Voor de gelegenheid' speelde een paar volksliederen, waaronder Koning Voetbal!
Liesbeth van Ammers praatte de nummers vlot en met humor aan elkaar.
Ik vind het telkens weer leuk om oudleerlingen tegen te komen. Mariska speelde nu trompet, maar vroeger bugel meen ik en liet in de klas tijdens een spreekbeurt of met Kerstmis, horen wat ze al geleerd had. Toen was ze een jaar of 13, denk ik.
In deze talen zingen ze uit het hoofd
Met Jan B. (zijn vrouw zingt bij het koor) gepraat over absolute leeftijd ( hij is ongeveer van Mariekes leeftijd), ijsvogels, (trekken in de winter naar de steden), grote gele kwikstaart, (bijna niet gezien nog, waar is die gebleven?), dassen, (dertig burchten hier die wisselend bezet worden) en Beleef de lente ( ijsvogel, oehoe), en toen was de pauze om.
Leuk om hem na honderd jaar weer te zien, het viel me mee, dat hij me nog kende.
Mijn na afloop bij de verloting gewonnen pak bier kon ik ruilen met Yvonnes schoonvader tegen een door hem gewonnen fles biowijn. Een win-win situatie.
Zo kom ik jaren niet bij de Storm, zo zit ik 2x vlak achter elkaar met een glas wijn na te praten in de foyer. Plannen gemaakt voor een ander uitje. Weer laat thuis.