logarchief   terug  Home   verder

logs augustus 2012

 


31 augustus  (max. 15.5, gevoelstemp. 13.0)
Naar aanleiding van Zomergasten met Adriaan van Dis stuurde een mailgrrl zijn gedicht 'Straffeloos onder de palmen' in. Op zolder in de oude koffer van zijn vader herinneringen aan koloniaal IndiŽ, een fotoalbum.

'vergeelde daden
achter spinnewebbladen
bijna vergaan'
   <...>

'wandel onder de palmen

straffeloos
vader is gewroken
een leven over gedaan'

De laatste regels vind ik heel mooi, vooral door de compactheid van 'een leven over gedaan'. Als hij had geschreven 'er een leven lang over gedaan' was het niet half zo sterk geweest.
Je miste dan even het schokje: ůvergedaan?  nee over gedŠŠn.

 De bundel waar dit in staat, kon ik tweedehands aanschaffen. Totok ll +CD waarop van Dis voorleest. Ik wacht er met spanning op. Intussen keek ik of mijn eigen oude fotoalbums ook 'spinnewebbladen' hebben, met daarachter vergeelde daden. Ongetwijfeld ook daar oud zeer, maar wel opgesierd met mooie kwastjes.
 

Inmiddels heb ik boek en cd Totok Twee ontvangen. Adriaan leest 'over gedaan' niet nadrukkelijk met de klemtoon op daan. Het is duidelijk het laatste woord van het gedicht en krijgt geen extra lading, wat het bij zelf lezen wel heeft. Horen voorlezen en zelf lezen is bij een gedicht een groot verschil.

30 augustus  (max 22.6)
het moderne hooien
Dinsdag is de wei aan de overkant gemaaid, woensdag is het gras gedroogd en in rijen geschoven, 's avonds is het al binnengehaald als los hooi. De wei zal zeker wel drie hectare groot zijn, hoelang deden ze vroeger over het hooien? Maaien met de zeis, keren, keren, 's avonds op oppers zetten, de volgende dag weer uitspreiden als het geregend had; met paard en wagen, een stel harkers en opstekers het hooi droog binnen zien te krijgen.
Als pachter met een klein stukje hooiland was het nog moeilijker. Als de bel op het grote huis luidde, moest je naar de scholte, want die had dan jouw paard en wagen, jouzelf en je gezin nodig om eerst zijn oogst binnen te halen. De goeie ouwe tijd.

Veel geleerd op les olieverf schilderen. Ik had al wel wat uit boeken geleerd, maar het is veel beter te onthouden en te begrijpen als iemand het gewoon uitlegt, het kan zo maar ook zo, voordelen en nadelen, oefenen op een paar manieren, merken nu is dit handiger, volgende week misschien dat, enz. 

Genoten van Andre Kuipers' uitleg over zijn ruimtereis, prachtige beelden.
Ik vind dit ook een mooi beeld, was gewoon op de aardse aarde te zien vannacht.
't Wordt al wazig, dus regen op komst

29 augustus ( max. 26.2)
Het lukte Rianne en mij niet om met vier handen en een zaklantaarn een nieuwe TL-buis te monteren boven het aanrecht. ”f de ene kant of de andere schoot weer uit de fitting. Ik probeerde het in m'n eentje een uur later nog eens en het lukte! Hij doet het. Wat een overwinningsgevoel geeft dat. Het is sowieso een wonder dat de lichtbak na 36 jaar nog functioneert. 

Toen ik het gordijn opentrok, zag ik ze weer, twee reeŽn. Gisteren was er alleen de geit, nu was ook het jong er weer bij. Het blijft altijd weer bijzonder, ik krijg nog altijd een schokje van verrassing.

Vandaag ga ik in Bredevoort met olieverf leren schilderen. De eerste les. Ik heb me al aardig ingelezen van de week. Nu het echte werk nog.
Over inlezen gesproken: Marieke stuurde het boek waar ze enthousiast over was, 'De onwaarschijnlijke reis van Harold Fry', geschreven door Rachel Joyce. Vertaald door Janneke Zwart. Engelse titel 'The Unlikely Pilgrimage of Harold Fry. Vanavond begin ik er aan.   
minicorrespondentie

28 augustus
Jachman heeft ooit zijn voorouders van vaders kant nagezocht, eerst in het archief in Arnhem en Den Haag en daarna nog in Doop- en Huwelijksboeken in Duitsland. Die in GrossReken hadden de oorlog goed doorstaan, ze waren ergens opgeslagen geweest en gaven de informatie die hij nodig had. Hij kon daarin teruggaan tot 1609.
Op Genlias ben ik aan het zoeken naar mŪjn familie, maar kan daarin niet verder terug dan 1811. Voor deze omgeving staan alleen de huwelijks- en overlijdensakten erin.
Bet-bet-overgrootvader Coenraad (petoet-overgrootvader volgens de spellingcontrole!) had drie zonen en twee dochters. De jongste dochter stierf toen ze 25 was in 1843, de andere, Jenneken, geboren in 1807, trouwde toen ze 28 was met iemand van 40, werd weduwe, trouwde op haar 32ste met iemand van 51, werd weer weduwe en trouwde toen maar op haar 42ste met een jonge Duitser uit Oeding van 24 jaar, Johann Gerhard Arning. Groot gelijk, je bent maar een maal jong.
Maar wat zal er gekletst zijn!  Ik denk dat ze in Duitsland zijn gaan wonen, want ik kan ze niet terugvinden in het archief van Winterswijk.

27 augustus
Komende week begin ik aan een cursus olieverf schilderen. Gisteren heb ik al mijn oude varkensharen kwasten nog eens goed schoongemaakt en in een bak water gelegd, omdat de busjes van sommige los waren komen te zitten door indrogen van het hout.

De laatste Zomergast was Adriaan van Dis. Door zijn boeken weet ik wel wat over hem, maar niet zo zijn fascinatie voor het afwijkende, het afstotende in de mens. Vandaag (?) rijdt hij naar Parijs waar hij al zes jaar een groot deel van het jaar woont, hij gaat terugverhuizen naar Nederland. Ik begreep dat hij ergens in Oost-Nederland gaat wonen.
In ieder geval wil hij in alle rust een boek schrijven over het leven van zijn moeder. Ze stierf twee jaar geleden, bijna honderd jaar oud. Hij heeft haar jarenlang ondervraagd over haar leven, ook over de intieme dingen, over haar twee mannen. Dat ging goed, omdat hij haar niet aankeek, gewoon in een bloknoot zat te pennen, en zo nu en dan wat vroeg, bijvoorbeeld hoe postzegels eruitzagen op Sumatra vroeger,  en als ze dat vertelde en hij gewoon doorschreef, vroeg hij terloops naar iets persoonlijks, waarop ze dan antwoord gaf.
De documentaire 'Inside job' over de verweving van de grote banken met zowat alles in de wereld, ook met de wetenschap, had van Dis in een vliegtuig van Garuda gezien op 10 km hoogte.  Meer dan anderhalf uur misleiding, hebzucht, ontkenning, onschuldig doen en liegen. Schokkend. Beelden van de armoe die het tot gevolg heeft voor miljoenen mensen in grote delen van de wereld. Ik keek ook naar de film vannacht.   
Komende zaterdag wordt rond 12 uur 's nachts de uitzending met Janneke Withuis afgemaakt, de NCRV stelde er zendtijd voor beschikbaar.

Zondag 26 augustus ( max.18.3  Bijna 20 graden lager dan vorige week)
Op de terugweg van Cadzand naar Apeldoorn kwamen Ton en Marieke toch langs Winterswijk en konden gelijk mooi even dag komen zeggen! Zeiden ze. En dat moet ik geloven. Het was heel lief dat ze het deden en ook dat ze nog heerlijk eten meebrachten. Feestje!
Ik ga er niets meer over zeggen, het krijgt langzamerhand maniakale trekjes, dus het ns-woord is tot volgend jaar taboe. Alleen nog even.... weet je dat egels er dol op zijn? Hier is ook een egel actief, of meer, ik vind drolletjes, maar hij kan er maar een paar per dag op en de andere veertig gaan door met eieren leggen. Ton had een prachtig egelboek bij zich, thuis hebben ze geen echte egel op het ogenblik. Wacht eens, zij hebben geen ns-en, dus heeft een egel daar niks te zoeken. Goed idee: ik zal ze nu bewaren en ze de volgende keer dat ik bij ze kom daar loslaten. Iedereen blij!

Niet blij word ik van zo'n Jack de Vries die zijn smerige schoenzool onder de neus van zijn medegast bij Eva Jinek houdt. Oerlemans geeft gelukkig telkens heel even lik op stuk, maar dat is vergeefse moeite, Jack blijft grijnzen en zijn poot oplichten. Ik word vreselijk afgeleid door zo'n houding.  

25 augustus  (max. 22.4)
't Was even zoeken, maar de oogst was 11 stuks vanmorgen. Eerst deze 9 en later nog 2 bij de keuken.
deze naaktslakken maken zich klein maar het zijn echte joekels

Vandaag ga ik weer iets technisch doen. Gamma is open vanmiddag en daar ga ik straks een tl-lamp kopen en een starter. Twee jaar geleden ging de andere boven het aanrecht stuk en die heb ik toen ook zelf vervangen. Het was nog een heel gedoe weet ik, want ze zitten op een moeilijke plek, achter een plank, dus uit het zicht. 

24 augustus  (max. 23.7)
Weer de hele dag buiten geweest. Het weer is al een paar dagen warmer en zonniger dan er voorspeld is. Afgelopen nacht had het iets geregend en vanmorgen kon ik in 5 minuten 27 naaktslakken van het gras oprapen. Bruiloftsfeestje?
Vanavond had ik net mijn mosselmaaltijd op en alles naar de keuken gebracht, toen ik nog zin kreeg in vla. Ik laadde mijn bord vol met vanille- en chocoladevla, ging ermee naar buiten, had net twee happen genomen toen Jo eraan kwam. Die liet zich snel verleiden om ook een bord te nemen, dus zaten er twee oude snoepers te lepelen. Nog een kopje cappuccino toe en later, omdat het feest was, nog een glaasje. 
We kletsten zo twee uur weg, geen enkele moeite mee, we komen allebei uit Winterswijk, schelen maar een jaar, kennen erg veel dezelfde mensen en halen herinneringen op. Ondertoon is, dat wij blij mogen zijn dat we het zo goed hebben en nog zoveel dingen kunnen doen, vergeleken bij zoveel anderen van onze leeftijd. 

Ze boften vanmorgen met de optocht, de zon kwam er zelfs door. Om 8 uur kon ik horen hoe een muziekkorps in het dorp opmarcheerde naar het verzamelpunt. Morgen ga ik kijken, vandaag kwam het niet zo goed uit. Met het bezoek helemaal naar de achterste hoek van het terrein geweest, waar het bij de beek altijd heel stil is, niemand komt daar. De fotograaf in hem vond het schitterend. Ik ben benieuwd of het hem gelukt is om van mij een redelijke foto te maken. Hij was verrast dat 'onze' zandweg de weg was waar Gerrit Komrij het dichterslicht zag. Hij had net een stuk klaar over Gerrit Komrij. 

De proefles schilderen bij 'Bubastis' beviel me zo goed, dat ik voor nog negen lessen bijgetekend heb. Zij, Carolien, gaat me leren om met olieverf en paletmes te schilderen. Bij de WAS houden ze niet zo van olieverf, vandaar dat ik er eigenlijk niks mee gedaan heb, maar bij B. schildert bijna iedereen er mee. Ik ga wel naar een andere groep, dan waar ik gisteren was, komt organisatorisch beter uit. Ik stel me er veel van voor.  
 
23 augustus      (23,8 gr.)

Bij het doorkijken van de agenda van 2011 vond ik een krantenknipsel weer over Christa Wolf. Ze hield van 1960 tot haar dood december 2011 haar 'ein Tag im Jahr' bij, dat was de 27e september. Van 1960 tot 2000, beschreef ze wat er die dag met haar en haar gezin gebeurde. In de Istwestija had een oproep gestaan aan alle schrijvers van de wereld om elk jaar die dag precies te beschrijven, wat ze deden, wie ze spraken, wat ze lazen, maar ook wat ze dachten, naar welke muziek ze luisterden, hun vakantie, enzovoort.
Ze vond dat een interessant idee, niet alleen om een tijdsbeeld te geven, maar het was voor haarzelf een manier om het vergeten tegen te gaan. In 2000 verschenen die veertig  beschreven dagen als boek. Ze ging daarna echter gewoon door met schrijven. 
Ik heb het verslag niet gelezen. Ook geen van haar andere boeken, het gaat mij om het beschrijven van die vaste dag, dat vind ik een mooi idee.
Als veel mensen dat eens gingen doen. Een vaste dag beschrijven en daar zo lang als je kunt mee verder gaan. Een stel mensen neemt 1 januari, een stel 31 december en zo alle dagen van het jaar. Ik neem 11 mei. Staat in de agenda!  

22 augustus (max. 22.4)
Vannacht werd ik wakker van een vogelkreet die ik jaren niet meer gehoord had, een vreemde, lang aanhoudende, melodieus galmende, beetje huilachtige en uilachtige roep. Welke uil roept zo?   Een dag of drie geleden hoorde ik het overdag ergens in de bomen bij de beek, maar toen minder lang uithalend. Ik heb alle uilen op de site van Vogelbescherming beluisterd, maar dit is totaal anders. Misschien is het geen uil, maar wat dan??  Ik ging buiten luisteren of het nog een keer zou klinken en ging er maar bij zitten, dan kon ik gelijk naar de prachtige sterrenhemel kijken. Net als een paar dagen geleden was er telkens flauw weerlichten te zien tegen de plaatselijk niet helemaal heldere hemel. Nee, heb het geluid niet meer gehoord. Toch genoten.

21 augustus (28.9)

Het is een wonder dat na de vele regens en later de extreme hitte de lobelia's en zelfs nog een paar violen er nog redelijk fris bijstaan. Ik hou van blauwe bloemen, vooral buitenbloemen. Korenbloemen, Lissen,  Smeerwortel, Gentianen, Violen en Lobelia's. Ik meen dat  Sackville-West beschrijft, dat grote plekken, plassen ahw, van diepblauwe Lobelia een prachtig effect geven. Als ik het niet vergeet, (nee, wacht, ik heb de nieuwe agenda al) ga ik volgend jaar zulke plekken maken. Ze stoelen gemakkelijk uit, vormen dichte tapijten en lijken niet op de iele randjes langs een bloemperk.  

Gisteravond.
Fascinerend om op je laptop het ISS over de aarde te zien vliegen. De animatie is met een interval van 5 seconden te volgen, de wolken worden elke 2 uur 'bijgewerkt'. Ik vind het bijna net zo verslavend als Beleef de Lente. Andere dimensies maar heel interessant, omdat ze daar laten zien wat voor een gewoon mens niet zichtbaar is, net zo min als beelden uit de ruimte. 'Bijna', omdat BdL echt is en dit echt lijkt. Ik mŠŠk het meer echt.
Ik maakte een foto van de hemel, op het moment dat ISS zichtbaar zou zijn geweest als de zon al langer onder was geweest, nu was het nog te licht. Ook waren er wat wolkjes. Toen ik weer binnen was, vloog hij al bij Egypte. Over anderhalf uur kan ik hem wel zien als er niet te veel bewolking is.

Het werd even later heel helder en ISS was van ongeveer 9 voor half elf tot 5 voor half elf te zien. Ik zag de positie op de laptop, hij was boven Zuid-Engeland, en toen ik naar buiten liep, zag ik hem in het echt al in het westen aankomen als een schitterende ster en door het zuiden naar het Z.O. gaan.   Na een paar minuten doofde hij uit, buiten bereik van de zonnestralen. Wat een leuke avond!

Hier is het ISS te volgen.
   

Kuiper zei, dat hij de aanblik van de aarde vreselijk miste, hij zou zo wel weer terug willen. Dat kan ik me heel goed voorstellen.

20 augustus  (28.6)
Als je tegen hitte kunt, niet op een warm bovenhuis woont of iets anders hebt, waardoor je er niet blij mee bent, dan zijn deze zomerdagen ťcht zomerdagen. Komende winter kunnen we terugdenken aan hoe het was: zo in je bloesje fietsen tot laat in de avond, niet naar bed gaan, maar nog heel lang buiten blijven, een avontuurlijke nachtelijke dropping meemaken, zoals een stel jongeren afgelopen nacht, die opgelucht gillend uitkwamen bij de lantaarn op de weg. Tegen de avond werd het meer bewolkt gisteren, maar vannacht was het helder, een prachtige sterrenhemel met weerlichten van onweer boven het Ruhrgebied, geen maan, ideaal voor een spannende nacht.
Een paar slimmeriken liepen niet dwars door het bos, maar door de beek, probeerden niet te plonzen, geen geluid te maken, alleen hun zaklantaarn verraadde hen. Ze hebben me niet gezien, ik zat heel stil een beetje te wiegen op de schommel toen zij 20 meter verder vanuit de andere beek in de 'schommelbeek' kwamen en ri straatlantaarn liepen.
Ik kon het zo meevoelen, was weer bij de padvinderij tijdens een 'nachtelijke' (om elf uur terugzijn anders strafpunten!) speurtocht in het bos bij de Bocholtse baan. 
Nu ik dit opschrijf schiet me de spannende paniek weer te binnen van een andere donkere nacht. Weer bij de padvindsters. We sliepen in het houten clubgebouwtje aan de Wamelinkweg, dicht bij de Borkense Bahn, die toen nog in gebruik was, daarom Bahn ipv baan. We werden wakker van een langzaam rijdende stoomlocomotief die uit Duitsland komend, stilhield net voor de overweg. Hij reed niet door! Waar was de machinist??? Waarom stond hij daar al wel tien minuten stil? Sissend? Twintig meiden bang. 

Zondag 19 augustus ( 36.0 gr)
Vanmorgen om 6 uur opgestaan. Om 7 uur buiten ontbeten en intussen naar Rinus en zijn gast Han Stiekema geluisterd. Het bij gedeelten volkomen onbegrip en het langs elkaar heen praten vind ik een van de boeiendste aspecten van die gesprekken. Het rochelen is praktisch over, dat is een hele verbetering.
Stiekema (1942) heeft Verlichting ervaren door de Baghwan, maar niet zoals die andere Verlichten, die de verleiding van het EGO niet konden weerstaan en Goeroe geworden zijn, is hij de andere weg gegaan. Hij kent nu de macht van het ego, is niet meer bang om dat op te geven, wat nog helemaal niet zo gemakkelijk is trouwens, want het ego is listig en identificeert zich met wat jij belangrijk vindt, Verlichting bijvoorbeeld.
Toen hij nog een drukke praktijk had, leerde hij de Baghwan kennen en můest naar Puna. In drie dagen werkte hij de al een half jaar op de wachtlijst staande patiŽnten weg en vloog naar India. Zonder er iets voor te doen was hij in een week verlicht, maar werd geen leerling van de Baghwan, want hij was al net zo ver als hij. Hij vloog terug naar Nederland, gooide zijn hele leven om, fietste tien jaar, enz. enz. De euforie verminderde, er volgde een jarenlange donkere zielenacht. Rond 2000 heeft hij weer ontdekt hoe alles werkelijk in elkaar zit en nu is hij arts en pionier in natuurgeneeskunde.
Hij heeft een paar websites waarop hij de weg naar een gezond(er)  lichaam wijst. Je moet hem beloven alles zo te doen en te laten als hij aanbeveelt. Dan werkt het.
Ik betwijfel of veel mensen deze ascetische weg kunnen gaan. Zelf leefde hij vier jaar op pap met lijnolie en voelde zich nog nooit zo goed. Tja.  
Nu ga ik weer naar buiten, ademhalingsoefeningen doen. Gezonder dan achter de pc zitten.

Gisteren. Zus belde over iets persoonlijks en omdat het zulk warm weer zou worden, ik niet van plan was om ook maar iets in de tuin te doen behalve de terrasplanten water geven, spraken we af dat ze hier zou komen. Het werd een afwisselende dag, koffie drinken onder de hazelaar, brood eten onder de blauwe regen, thee drinken onder de beuk en avondeten onder de parasol bij de kamer. Bij 34 graden hoef ik van mezelf niks te doen dan de helft van de benodigde dingen naar buiten en naar binnen brengen.
Naast praten hebben we gelezen en ons met een puzzel uit de krant vermaakt. Het was heel goed vol te houden zo in de hitte! Net vakantie. Echt een ouderwetse zomerdag.
Ik kon nog tot negen uur buiten lezen, toen werd het te donker en begonnen de muggen wakker te worden.
Naar het Prinsengrachtconcert gekeken. Het mooiste vond ik de duizenden mensen, in bootjes, op de wal, uit ramen hangend, die doodstil luisterden naar Christianne Stotijn  toen ze 'Kaddish' van Ravel zong.   

18 augustus (max. 34.2)
van twee maanden en een plank

Dit vrachtje met 10 dozen oud papier bracht ik om half acht al naar de aanhangwagen van Excelsior bij school Huppel. Vorige maand was die er niet of ik was op de verkeerde dag, en nu had ik dus de dubbele hoeveelheid. Plus een plank tijdschriften.
In de berm voor het huis lag een nog maar net dode marter. Op de inrit bij de keuken lag het voorwerp waar hij mee in aanraking was geweest, een deel van een CitroŽn. Goed dat het niet door het raam van de hal was gevlogen, zoals al eens een tafelpoot en een ijzeren machine-onderdeel dat tegen de thermostaat van de cv gevlogen was en die vernield had. 

Een jaar of vijf geleden zagen we op een mooie zomerdag en zeker in de vakantietijd elke dag wel een of meer luchtballonnen. Nu is ťťn ballon al een bezienswaardigheid. Gisteravond kwam er ťťn laag over, bijna recht over het huis, en landde bij het Hilgelo denk ik, daar ging hij tenminste naar beneden. Ik heb ook wel eens gezien dat ze de mand tot op het water lieten zakken, en dan weer opstegen. Dan hoorde je altijd een waanzinnig gekrijs. Nu niks. Op zulke momenten zijn decoratieve hoge coulissen in het landschap wel eens storend. Je ziet niet wat daarginds, vlakbij, gebeurt.
Ja, zo noemen ze dat, een coulissenlandschap. Het lijkt of je tegen een bos aankijkt, maar het is in veel gevallen slechts een smalle bosachtige rand.
Meer coulissen dan ik dacht
Ik heb alles weer gemaaid, heel voorzichtig deze keer, want Bertus heeft vakantie. De bosmaaier liep wel weer vast, maar die heb ik zelf gedemonteerd, met het boek erbij, en toch maar mooi weer aan de praat gekregen. Je hebt er wel drie handen voor nodig en sterke vingers, ik heb maar twee handen en niet zulke sterke vingers, maar hij doet het weer! Ik hoefde het gelukkig niet alleen te doen, want zoals Aeschylus ( geb.525 voor Chr.) zei: Wanneer iemand zich inspant, helpt god ook. Een soort derde hand, zeg maar. Dat is nog eens handige informatie! 
Deze spreuk staat bij de 17e fietsdag van Rosita Steenbeek.    Als ik nog eens iets aanhaal, zet ik er alleen RS bij.

17 augustus ( max. 29.2)
Gisteravond was het schitterend weer om in de tuin te werken. Heb een paar opslag vlierstruikjes onder de beuk weggehaald en een meidoornstruik teruggesnoeid. Het moet weer struikloos worden daar, zodat de beuk mooier uitkomt. De kidde mag daar wel, die belemmert alleen het uitzicht op de zandweg en andersom, dat is geen verlies.
Raar,  als je vanuit huis zo'n vlierstruikje ziet, lijkt het niet groter dan een paar brandnetels. Als hij gesneuveld op de grond ligt, blijkt het een boom met meterslange takken. Het snoeien is niet het meeste werk, maar al die troep afvoeren en opruimen. Een kruiwagen is zů vol. De stammen van de meidoorns zijn te dik voor de snoeischaar, die mag Peter met de kettingzaag doen. Na het buurtfeest. Eerst moet hij de wagen versieren en feest vieren. 

Carla had van de week wel 30 meteorieten in een uur tijd gezien! Nou zeg! Ik 2 in een half uur. Wel mooi dat we hier allemaal houden van nachthemel kijken. Ik zal ook nooit vergeten te kijken of ik een satelliet zie tot zo'n anderhalf uur na zonsondergang. Voor zonsopgang zou ook kunnen, maar dan denk ik er nooit aan.  Dat ik er een zag bij maanlicht was een verrassing.
Terwijl ik dit schrijf ( 16 aug. 22 u 11) is ISS precies boven Midden-Amerika. Op internet is de baan mooi te zien, elke 5 seconden een nieuwe positie. Hier  

16 augustus (2 mm regen bij beetje onweer op afstand vannacht)
De eik is door Peter gesnoeid zonder dat hoofdtakken afgezaagd zijn. Je kunt er nu weer onderdoor kijken en zien wat in de wei daarachter gebeurt. De takken die er af kwamen, sleepten ze (Henri was er ook bij) op de kidde. Ze hadden nog een kwartiertje tot het 12 uur was en haalden ook nog 2 kruiwagens vol onkruid uit de voortuin. 
Toen hadden ze ook nog even tijd om een glas tonic te komen drinken. Bij zo hard werken bij zo'n hoge temperatuur verlies je veel vocht.  
weer meer uitzicht  
Zelf deed ik niet veel, heb heel rustig zitten lezen in de schaduw. 
Marieke heeft Rosita Steenbeeks Delphiboek nog hier gelaten, zodat ik een paar uitspraken van Griekse heren uit de oudheid over kan schrijven. Elk fietshoofdstuk begint met een min of meer toepasselijke uitspraak. 
(Hier had ik eerst staan: kan overschrijven. Dat leek me toen ik het na las tamelijk hovaardig)
Onder de stapel 'achterstallig', bestaand uit uitgescheurde krantenpagina's, tijdschriften, aanbiedingen, bedelbrieven, vind ik ook Bernlefs 'Cellojaren' terug waar ik weken geleden in begonnen was. Korte verhalen. Ideaal om zonder schuldgevoel te lezen in een ligstoel bij 30 graden.

15 augustus (max. 30,2)  slechts 0,2mm regen, de stoep was nauwelijks nat.
Het is nog vochtig fris buiten als ik om half zeven de containers aan de weg zet. Midden op het deksel van de grijze container speelt zich een interessant tafereel af, parende naaktslakken. Hoe verzin je zo'n plek. Ik heb wel gevangen slakken in de groene container laten verdwijnen, en maar een paar in de grijze. Doorzetters dus. Deze twee maken de 80 vol. Een goeie 70 ving ik er in de bloembakken en een stuk of vijf erbuiten.  
parende naaktslakken   parende naaktslakken zonder flits

Weer verder gegaan met de bosmaaier. Nu ook de droge hoge sprieten van uitgebloeid onkruid onder de beuk weggehaald. Het lage groene spul, zoals klimop en lelietjes van dalen, mag blijven staan, ik maai daar over heen. 

De door Marieke gekweekte tomaatjes smaken heerlijk, zo vers van de plant zijn ze het lekkerst. Alleen een drupje olijfolie, wat versgeplukte basilicum, eventueel zout en peper en je hebt een verrukkelijk hapje. Ze zijn nu bijna op. Nog twee.
Met liefde gekweekt, dat proef je    ..en op!!

14 augustus
De 'tamme' merel heeft het helemaal voor elkaar. Twee tafels staan er voor hem gedekt, te weten twee steeds weer terugkerende molshopen. Ik rij er met de auto overheen om ze weer de grond in te drukken en de mol neemt de moeite om ze weer op te drukken en de merel hoeft alleen maar paniekwormen, pissebedden en ander eetbaars tot zich te nemen zonder zijn snavel vuil te maken met spitten.
Verwende merel

Voor het eten drink ik graag een glas port en bij hoge uitzondering nam ik er een paar van het weekend overgebleven nootjes bij. De vliesjes mochten op de grond, ze vielen niet op tussen de lindezaadjes. Juist, ik zat buiten.
Mier vindt een half velletje onder tafel. Ik zette het gedoe op de foto: iets bruikbaars vinden, eronder kruipen, het beet pakken en naar het nest duwen/zeulen/verliezen/weer oppakken/rennen en ermee in een gleufje onder de muur verdwijnen. Mier gaat naar links.  Geen foto van gleufje, want dan moest ik opstaan.

Wat een tegenstellingen in het dierenrijk, een merel die op zijn luie kont kan zitten wachten tot de gebraden wormen in zijn mond vliegen, en zo'n vlijtig minimiertje dat zich te pletter werkt om een zacht licht dekentje over een popje te kunnen leggen. Waar dient zo'n vliesje eigenlijk voor? Ze/hij/het haalde er nog drie.
De koningin zal wel gezegd hebben dat de goede bedoeling gewaardeerd werd, maar dat het nutteloze troep was. Het hoefde echter niet teruggebracht te worden naar waar 't vandaan kwam, zoals Jachman de zuurkoolsteen voor opoe. (5 nov. 2008)    

13 augustus
Moordpartij?
Dit donzen binnenste van de steenuilenkast ziet er vredig uit, maar schijn bedriegt. Het zijn bijna allemaal duivenveren. Verder nog een paar resten van zangvogels?? Het is moeilijk te zien, want Ton moet op de ladder staand het dak optillen, het openhouden wat maar half kan, en tegelijk een foto maken. Achterin ligt een bijna complete duivenvleugel. We bedenken wat hier gebeurd kan zijn.
Het meest waarschijnlijke is dat er duiven geslapen hebben in de kast en aangevallen zijn door.. een valk? een marter? een kat?
Een kat zou niet naar binnen kunnen en kan met een poot niet door de vliegopening helemaal achterin komen.
Een marter? Die zou er misschien wel in kunnen komen. Een valk ook. Eigenlijk hebben we geen idee. We kunnen ons bijna niet voorstellen, dat steenuiltjes dit op hun geweten hebben. Al toonde Beleef de Lente wel aan, dat het enorm felle vechters zijn bij indringers als duiven. Dus misschien toch??  

Marieke was er zaterdag al vroeg, Ton kwam in de namiddag, we aten binnen, want het was om 7 uur te fris voor buiten eten, zonde van de visjes en de gewokte wilde spinazie.
Gisteren waren we na  het ontbijt de hele dag buiten. Ton snoeide langs de zandweg ver overhangende takken en brandnetels weg. Er is nu weer meer ruimte voor de fietsers. We kozen een plek uit om in de herfst de seringen die ik vorig jaar kreeg een lichtere standplaats te geven.
Je kunt nu aan Cosy wel merken dat ze een oude hondendame wordt, ze vindt in de beek spelen nog heel leuk, maar een ronde Hilgelo zit er niet meer in. Ze wordt kortademig, een beetje doof, ziet minder goed, heeft pijn bij het lopen en ligt graag op een goede matras. Maar het koppie werkt nog prima.
Marieke en ik liepen zonder de honden een rondje Bonnink. Prachtig was het daar. Laag zonlicht door de bomen. Rust.

Zondag 12 augustus
(max.25.3)
Om goed twee uur werd ik vanzelf wakker. Sterrenregen kijken! Marieke en Ton wilden opstaan om te kijken, en ik vind het ook altijd een prachtig gezicht- als er iets te zien is tenminste.
Jas aan, schoenen aan en om kwart over twee stond ik buiten, de maan stond   halverwege boomhoogte achter het bos. Bij de caravan hoorde ik niks. Toen m'n ogen aan het donker gewend waren, kon ik steeds meer sterren zien.
Daar bewoog wat, heel hoog naderde vanuit het oosten een vliegtuig met een rood knipperlicht, het duurde lang voor hij voorbij was, nauwelijks te horen, zo hoog. Daarna naderde uit dezelfde richting een wit stil lichtje op satellietsnelheid, het wŗs een satelliet. Nu niet beschenen door de zon, maar door de maan. Toen hij dichtbij was verdween de glans. Na weer een verkeersvliegtuig, nog hoger dan de eerste leek het, zag ik hoog in oostelijke richting 2x snel achter elkaar een 'vallende ster' en dat was het. Een groter spektakel kwam er niet.
Geluiden genoeg: uiltjes, een reiger, vee in de wei aan de overkant, kermisgeluiden heel ver weg, een paar vrouwen op de fiets, 'Mariska, zei hij, dat moet je zo doen, niet zo'. 'Ja, dat zegt ie tegen mij ook altijd als ik zo iets heb'. Spannend, wat zou 'ie' bedoelen en wat zou de tweede vrouw ook hebben.
Na een half uur ben ik maar weer in bed gekropen.
Vanmorgen bleek dat de kampeerders op hetzelfde moment buiten waren als ik, hadden ook de satelliet gezien, ook de reiger gehoord en de kermis, enz.

11 augustus (min. 8,1gr max 22gr))
Het ijzeren boogje bij de vijver stond niet meer rechtop, maar lag verfrommeld en geknakt half over de vijver door het gewicht van een al jaren verwaarloosde roos. De hele roos weggehaald. Een klereklus. Hij zat met dikke stammen in het ijzer gegroeid. Jachman kocht gelukkig een erg solide snoeischaar die vlijmscherp blijft en door zijn lange grepen veel kracht overbrengt. De walnoot op de hoek heb ik er ook mee gesnoeid, nou, zeg maar gehalveerd, want hij belemmerde het uitzicht op een stuk wei. Overal slaan walnoten op, ook naast de gehalveerde boom, dus als die doodgaat staat de vervanger al klaar. Of zoals tante Anna zei: Trien is dood, maar we hebben al weer een nieuwe voor de kaartclub.
Graspad vers gemaaid
Wat deed ik nog meer, o, ja, alle graspaden maaien, want Bertus bracht twee keer iets. Toen hij ging eten kwam hij eerst hier de messenbak monteren, had de messen weer geslepen en rechtgesteld, maar toen merkte hij dat hij de V-snaar vergeten had. Direct na het eten haalde hij hem op bij de werkplaats, kwam weer terugrijden, monteerde het zaakje, probeerde een baantje uit en mocht met vakantie. Die gun ik hem van harte. Als hij nou maar kalm rijdt op zijn motor!
Toen ik buiten zat te eten, was er het geluid van gierende remmen en een klap. Botsing motor en auto bij de parkeerplaats. 'k Ben niet direct wezen kijken, het viel mee geloof ik, want geen politie gezien. Na een half uur probeerde de motorrijder of alles nog werkte, ja! Ik ging even op de weg kijken. Hij zette zijn helm op, trok zijn pak aan en scheurde weg richting dorp. Echt hard! Moest de verloren tijd inhalen natuurlijk. 
Ik maaide ook weer een pad langs de beek, durfde het eigenlijk best, 't was helemaal niet zo schuin als ik dacht. Het is leuker daar te lopen dan midden door de wei. Ook onder de eik kon ik maaien, gewoon rondjes draaien. Draaimolengevoel.  
In een verborgen hoekje achter de vijver staat dit vanzelf opgekomen bosje stokrozen.
Als je het graspad loopt, kom je er langs

10 augustus
Een fris nachtje was het, met vanmorgen vroeg maar 9 gr. op de meter. In Henxel officieel 7,2!  Het dak protesteerde vannacht met hevig kraken tegen de snelle afkoeling, want gisteren in de felle zon was het daar 30 gr. 's Winters kraakt het zo bij strenge vorst. Het kraakt altijd bij snel opwarmen en uitzetten. Je went er aan.
Logees vroegen wel eens wat dat toch voor lawaai was, later vertelde ik van te voren dat er kraken te verwachten was, want dat er een heldere koude nacht aankwam. 't Heeft ook wel wat, dat je de natuur kunt waarnemen aan je eigen huis. ga maar na:
Zien--beslagen ruiten, voelen--kou, ruiken--vochtige lucht, niet mijn favoriete luchtje,  horen-- kraken van het dak, en proeven-- ? nee, daar begin ik niet aan, ik ga niet m'n eigen huis opeten!


9 augustus
De nieuwe riem van de maaier gaf na drie kwartier de geest en Bertus haalde de machine op. Volgende week gaat hij met vakantie en hij heeft het nu extra druk. Ik knalde op een harde, met gras begroeide molshoop, daar was de maaier niet tegen bestand. De zichtbare hopen had ik mooi glad geharkt, deze had ik over het hoofd gezien. Bertus had laatst op voorhand al een reserve riem besteld, dus vanavond is alles weer voor elkaar. Ik bof dat ik op de route werkplaats/huis woon.
Hij had toch nog even tijd om te praten. Over met de motor met vakantie gaan, overnachten in kleine hotelletjes of pensions. Deden wij ook vaak als het slecht weer was, maar we hadden ook een tent bij ons. »n wij waren veel jonger.
Ik lees op het ogenblik het fietsverslag van Rosita Steenbeek: Amsterdam-Delphi, Op de fiets naar het orakel.
Ze fietst met haar partner de ArmeniŽr Art Khachatrian, fotograaf, die al vaker grote reizen op de fiets maakte. Nu ben ik met ze in Noord-ItaliŽ. Zij heeft als kind een hersenbloeding gehad en ze brak ook nog haar rug, nu gaat ze voor de eerste keer een grote tocht maken. Het fietsen blijkt haar sterker te maken. Vermakelijk zijn de ruzies. Hij wil de kortste weg, zij de mooiste. Zij wil een wegenkaart, hij zijn navigatieprogramma. Soms zet ze door. Hij gaat rechts, zij links. Zien ze elkaar uren niet. Gelukkig zijn er moderne hulpmiddelen als iPhones. Ze zijn gek op elkaar en het komt dus altijd goed. Ik vind de verwijzingen naar Grieken, Romeinen, Middeleeuwse heersers en moderne oorlogen en opstanden interessant.
Jachman en ik hebben ook vaak fietstochten gemaakt en de herinneringen daaraan komen bij het lezen van dit verhaal weer boven. Zij ontmoeten enkele mensen die bot zijn, maar veel meer aardige en behulpzame mensen. Net als wij toen. Mooi. 
Nog eens weer de laagstaande avondzon op de wei, ik vind het elke keer weer prachtig 

8 augustus
Toen ik de gordijnen opentrok stonden twee reeŽn belangstellend toe te kijken, wel op gepaste afstand. Als dat 'de' moeder met jong was, is het jong al praktisch even groot als de moeder.

Zo, verder met dit bericht. Ik was even naar de markt, en dan zie ik bijna altijd wel iemand die met mij een praatje wil maken, of met wie ik een praatje wil maken. Het treft dubbel goed, als we hetzelfde willen.
Nu zag ik oude kennissen uit Groenlo en de vrouw van iemand van de schilderclub, die met ze stond te praten.  Ik had haar al vaak gezien, en dacht altijd dat ze de zus van weer een andere bekende was, maar ze was de moeder van een jonge vriend van de Groenlose kennissen, die haar even bijpraatten over mij en dus waren we allebei van elkaars achtergrond op de hoogte. Het was zo gezellig dat we even ergens gingen zitten koffiedrinken.
Als we elkaar nu in het dorp zien, zijn we ook weer mensen om even mee te praten. Zo gaat dat in een dorp. Ik denk in een stad ook wel, maar daar is de trefkans om op straat bekenden tegen te komen kleiner, behalve dan in de eigen straat of buurt. Denk ik. Ik bedenk nu, dat ik nog niet weet of de 'nieuwe' kennis een zus is van...! Je kunt natuurlijk iemands zuster zijn ťn tegelijk iemands vrouw, kennis of moeder. 'k Was dus nog niet nieuwsgierig genoeg. 

7 augustus
De man van een verre kennis is overleden. Het is moeilijk om te weten hoe te reageren. Ik stuur bij een overlijden nooit een voorgedrukte kaart, maar schrijf in plaats daarvan een korte condoleance op een correspondentiekaart. In dit geval weet ik door omstandigheden meer van de achtergrond van die familie, die gedeeltelijk lijkt op de mijne. Moet ik dat laten merken? Kan ik een uitgebreidere brief sturen? Ik heb daar een vreemd gevoel over. Ik vind het moeilijk om te beslissen, wacht een paar dagen. 
Uiteindelijk schrijf ik een brief i.p.v. een correspondentiekaart, maar refereer daarin niet aan de familieomstandigheden. Ben helemaal opgelucht. Ik weet nu ook hoe ik een tweede condoleance aanpak voor een overlijden een paar weken eerder. 
Kon je maar altijd zo duidelijk voor je zien wat het beste is om te doen -of te laten. Met de beste bedoelingen doe je wel eens iets wat anders uitpakt dan je bedoelde. Je wilt toch -zeker in zo'n geval- niemand pijn doen.
Bij het sturen van een voorgedrukte kaart heb je al die overwegingen niet. Toch weet ik dat ook daarbij een persoonlijke toevoeging heel goed aankomt bij de ontvanger. 

Tjť, wat een onderwerp op de vroege morgen. 

6 augustus (21,3)
Van wie?
Deze kaart kreeg ik zaterdag van een stel vriendinnen die op de Floriade waren geweest. De glimmende folie was een beetje geschaafd, maar ik kon me er duidelijk in weerspiegeld zien. Toen las ik ook pas het onderschrift bij het bloemenmandje helemaal onderaan. In heel kleine letters stond daar gedrukt: 'Its a gift from God'. Als dat nou maar op de bloemen slaat en niet op de kaart! Beetje eng.
Op 6 augustus 2006 las ik bij Erve Kots een paar gedichtjes van Dick ten Hoopen, ze hingen ingelijst in de gang. Afgelopen donderdag heb ik het er nog met hem over gehad, ze waren de aanzet voor mijn schrijven in dialect. Toen kende ik hem niet, nu zijn we behoorlijk vertrouwd met elkaar.

Meer dan een halve eeuw geleden werd de tweeling rond tien uur 's avonds geboren. Ik had om 8 uur nog een teil  luiers voor de buurvrouw gespoeld en  met de hand uitgewrongen. Niks aan de hand. Daarna liep ik met de zware teil achterom naar haar huis. Jachman was tennissen en kwam net op tijd thuis om met mij naar het ziekenhuis te rijden.
Net als Marieke, waren ook zij drie weken te vroeg. De start was echter goed, zes-en-een-half en zes pond.

Dat Zomergaste Jolande Withuis een migraine-aanval kreeg gisteravond was heel jammer voor ons en voor haar. Het was een boeiende uitzending met een vlot vertellende Withuis. Bij de eerste minuut zag ik al iets aan het licht in de studio. Het leek feller en lager geplaatst dan bij de andere gasten. Ze kneep soms haar ogen half dicht. Toen ze langs haar slapen begon te strijken en hevig transpireerde, zag je de hoofdpijnaanval aankomen. Ze hield zich flink, maar als je onpasselijk wordt, is het afgelopen. Ik wens haar een snelle herkansing. 

Zondag 5 augustus (26,2gr - 10mm neerslag om 5 uur)
Toch maar niet
Vandaag is het in Deventer weer de dag van de Boekenmarkt en mijn zus stuurde me als lekkermakertje het Deventerboekenmarktboekje. Hoewel ik het spannend vind om in oude boeken te snuffelen en iets te scoren waarvan  ik vergeten was, dat ik het ooit prachtig vond en er bij het lezen telkens weer heerlijk om huilen moest, ga ik er niet heen.
De reden is simpel, ik kan niet drentelen. Al wel 25 jaar niet meer. Dat is ook de reden dat ik niet meer meega met excursies van de KNNV. Stilstaan, een paddenstoel bekijken, determineren, is het toch misschien een huppeldepup, wachten tot iemand op de knieŽn liggend met een spiegeltje de onderkant bekeken heeft en het verlossende woord spreekt, langzaam doorlopend speuren of er nog iets spannends ... enz.  en dat een paar uur lang. Ik kan het niet meer opbrengen, word er doodmoe van, maai liever het gras, of wandel een uurtje in flink tempo. 

4 augustus (26.0)
Het gedicht dat we deze week lazen, was Aurora Borealis, van O.C.Jellema. Het gaat over het wonder van noorderlicht. Twee maal zag ik het hier in de Achterhoek, 1x toen we nog in Groenlo woonden, de tweeling was nog niet geboren, dus zal het in '56 of '57 geweest zijn. De tweede keer was zo'n tien jaar geleden, op de verjaardag van Jachman, eind oktober. We keken op het pad naar het Hilgelo.
N.a.v. het gedicht ging ik op internet kijken of het na die tijd ook nog te zien was geweest. Vorige maand is het heel duidelijk te zien geweest in de noordelijke provincies en op de Wadden.
Ik was het al weer vergeten bijna, maar een paar weken geleden, keek ik om een uur of 3(?) naar buiten. De hemel was zwart dichtgetrokken, alleen in het noorden zat laag boven de horizon een horizontale 'scheur'. Daarbeneden  was het weer zwart. Achter die scheur was de hemel fel geelgroen verlicht, zoals soms bij een zonsondergang. De zon was rond kwart voor tien ondergegaan en het licht zou in het noorden nooit zo helder meer zijn geweest. Ik denk dat het noorderlicht was.
Foto's van 15 juli uit Holwerd staan op internet. Daarop is het licht rood! Ook de data waarop de laatste jaren noorderlicht in Nederland te zien is geweest worden vermeld. Ook 29 oktober 2003!

3 augustus
Kotmans, dialectavond

Het was naar mijn gevoel een geslaagde avond gisteren. Ik deed mijn best om mijn dialectverhalen goed voor te lezen. Ik ben nog niet zo vrij, dat ik ze net zo makkelijk gewoon vertel in ons dialect als in het Nederlands. Toch nog te weinig oefening.
Fijn was de aanmoediging van de vorige Jachman en Jachmanse en natuurlijk de onverwachte komst van Marieke en Ton. Ineens zag ik ze zitten!
Precies heb ik het niet geteld, maar er waren ruw geschat tussen de 60 en 70 mensen. 'k Zal het nog navragen.
Ik genoot van Wim Kemink, die na de pauze de geschiedenis vertelde van een in 1795 door Engelse troepen achtergelaten meisje van een jaar of vijf bij de boerderij van de Benninks bij de Mallumse molen bij Eibergen. Toen ze haar in het dialect vroegen waar haar mooder was, zei ze : ' in the water'.  Die zal dus wel verdronken zijn. Op alle vragen die ze verder stelden, als 'hoo hŤt i'j' en 'waor won i'j' antwoordde ze beleefd 'yes'. Ze noemden haar maar Jenneken, dat leek het meest op yes. Van Jessica hadden ze daar achter Eibergen nog nooit gehoord.
Ze werd door de Benninks opgenomen in het gezin, de diaconie betaalde kost en inwoning, 36 gulden en een paar stuiver per jaar, keurig gedocumenteerd, ze deed het goed op school en kon prima schrijven. Ondertekende in vlot handschrift de trouwakte. Haar man kon niet schrijven.
Het tweede verhaal van Willem Kemink vond ik nog veel interessanter. Het ging over de omzwervingen van een Bennink die in 1918, na zijn diensttijd, naar Amerika ging, op de boot zijn latere vrouw ontmoette, in Amerika en Canada rondreisde, de maÔs leerde kennen, Amerikaan werd, terug ging naar Nederland, in de Tweede wereldoorlog door de Duitsers geÔnterneerd werd om dat Amerikaan zijn, zich vrij praatte, na de oorlog ging experimenteren met maÔssoorten, bij Rekken proefvelden aanlegde, de eerste Europese maÔsexpert werd en in maart 1952 bij een vliegtuigongeluk bij Frankfurt verongelukte, 51 jaar oud.
Hier  staat alles over de ramp.
Maar in Mallum begint dus de maÔsvictorie, dankzij deze Herman A. Bennink.
 
2 augustus
Eieren van naaktslak 
Hoeveel eieren zijn dit? Ik schat zo'n dertig. Ben blij dat ze niet groot worden. Slakkenstand vanmorgen: 64
Bij de kapper was het aan de dameskant leeg. Vakantie. Ook Rianne heeft vakantie, ik kreeg net een kaart van het Canal du Midi. Hoe vaak we daar zelf niet langsgefietst hebben, onder de bomen over het hobbelige pad ! Gelukkig hebben wij het Apeldoors-Dierens kanaal, dat er sprekend op lijkt. En een goed fietspad heeft.
Canal du Midi

1 augustus
In de Gelderlander staat een foto van een halve pagina met twee gelukkige mannen erop die een oranje sjerp dragen. Het Koningspaar van het Huppelse feest. Dat feest is al even geleden geweest, maar kennelijk heeft een verslaggever lucht gekregen van het bijzondere van dit paar en maakte alsnog een reportage.
Het koningsschieten is voor mannen. Hij die de vogel eraf schiet wordt koning en kiest een koningin. Is hij getrouwd, dan is dat natuurlijk zijn vrouw. Het koningspaar.
In dit geval heeft de koning ook gekozen, hij koos natuurlijk zijn man. Die man is de zoon van 'onze' Bertie, vorig jaar zijn ze getrouwd. Ze woonden al een tijd samen in de tweede woning bij Bertie in Huppel, en nu wonen ze in het dorp.
Huppel is al jaren gewend aan het stel en hoopte al dat ze eens koningspaar zouden worden. Dat is dan nu gelukt. Dubbel feest.
In het stuk verderop in de krant zegt Wilfred: 'Het is belangrijk dat het zo kan. Wij doen niet mee aan de Gay Parade, we doen gewoon mee met wat hier gebeurt.'
Dat is natuurlijk een belangrijk punt om irritatie te voorkomen, doe gewoon mee met je omgeving. De omgeving wist al lang voordat Wilfred uit de kast kwam dat hij homo was. Zijn angst om er voor uit te komen was onnodig. Zijn ouders zijn heel blij met schoonzoon Dennis. De kop boven het artikel luidt: 'Mijn vader noemt zich Prins Bernhard'