Logarchief    terug   Home  verder

Logs januari 2012

 


31 januari
Na twee lessen tekenen en op papier schilderen, ben ik nu op doek aan een tussenmaat schilderij begonnen, 40x50, onderwerp is het bankje onder de treurwilg bij Steamerd in de Brinkheurne. In augustus 2006, het jaar van de treurige zomer, toen we niet naar Frankrijk gingen vanwege een scheiding en twee sterfgevallen bij de drie buren, maakte ik van Jachman een foto op dat bankje. Behalve de foto die bij 1 augustus staat, maakte ik er nog twee en ik combineer nu een paar elementen ervan tot n schilderij. Ben benieuwd hoe het wordt. Ik laat het wel zien, ls het wat geworden is.
Over foto's gesproken, in 2005 kreeg ik een digitale camera en ging ik de foto's opslaan. Netjes mapjes aanmaken, elke maand een nieuw dus.
Het lijkt heel overzichtelijk als je bij Documenten/Foto's/Jaar/Maand kijkt, maar als je een bepaalde foto zoekt, dan weet je vaak nog wel of het zomer of winter was, maar zomer is een rekbaar begrip. Je zoekt dus toch wel eerst juli augustus, dan mei juni en tot slot april september, want het zou best eens zo'n zomerswarme herfst geweest kunnen zijn dat jaar. Welk jaar? Lang geleden of recent? Weer van die onduidelijkheden.
Zo vergaat het mij en omdat ik ook vaak maar raak geschoten heb en niks wegdeed, zit er een hoop dubbele rotzooi en flauwekultroep tussen. Wil ik die foto van die enorme molshoop bij de wasdroogpaal hebben, dan ben ik echt wel een uur of langer  bezig.
Ik kan sneller een paar dingen wassen, de paal in een molshoop poten, een paar stukken wasgoed ophangen en een foto maken! Dat is toch niet de Sinn der Sache van het keurig mapjes maken!

30 januari
Op 19 januari vertelde ik over Willem die kwam kijken naar de ondersteuning voor de Blauwe regen en over zijn schoonvader die het misschien beter kon repareren dan hij. De volgende dag stond er een oudere man op de stoep. Hij was het. Nee, hij was het niet, niet de schoonvader, maar de m, ik had het niet precies begrepen.
De oom, Henk, zag het wel zitten, was smid van zijn vak, zag dat het nog wel iets groter kon, want dan stonden er geen palen midden op de stoep, hij nam gelijk de maten op, kwam binnen een tekening maken, ik had al koffie gezet en we gingen er gezellig bij zitten.
Nee, hij was geen familie van de naamgenoot die bij mij in de klas had gezeten, hij kwam uit Twente, woonde dichtbij aan deze kant van het dorp, had in Groenlo bij een grote aannemer gewerkt, was betrokken geweest bij alle uitbreidingen van de NEDAP, kende daar nogal wat mensen die ik ook kende, we namen nog een kopje koffie, en waren het er na nog eens vijf minuten over eens: wat waren er toch veel aardige mensen op de wereld, gelukkig meer dan ellendelingen!
Hij maakt een demontabele constructie, die ook nog eens iets hoger wordt dan wat er nu staat, hij zal voorzichtig met de Blauwe regen omgaan, zijn vader was tuinder, en hij zal het doen vr het uitlopen. Ik wacht af.
Misschien kan hij ook een handige greep maken aan de klep van de open haard. Daar wacht ik al op sinds afgelopen mei, toen de schoorsteenveger beloofde er een voor me te zullen maken. Was ook een aardige man, alleen een beetje vergeetachtig, ook na mijn voor 'de bouwvak' herhaald verzoek is er nog niets van gekomen.
Hij plande dat herhaald verzoek voorzichtigheidshalve al in. Hij kende zichzelf, ik kende hem nog niet. 
Schnee von gestern?
Gisteravond sneeuwde het lang licht. Nu vanmorgen vel je het sneeuwen, maar zie je het alleen in koplampen, als een schittering.
 
29 januari
 
Drienveertig keer vierde mijn moeder op deze datum thuis haar verjaardag, de laatste keer in het ziekenhuis in Zutphen. Mijn zus had gespaard voor een verzilverd botermesje en ik voor een houten breinaaldenkoker. Ze was er heel blij mee. Twee weken later was ze dood. We wisten niet dat ze zo ziek was. Ik wist het niet, was 11. Maar oud genoeg om het liever wel geweten te hebben.
Zo was dat toen.

 Op 29 oktober l.l. zette ik een vaas met rode rozen op tafel en toen ze begonnen uit te vallen, bleek er n nog te goed om weg te gooien en die mocht, kort afgesneden, op een klein glazen kannetje blijven staan. Daar staat ze nog. De bloem is niet uitgevallen, wel donker verkleurd, het blad ziet er nog mooi groen uit, en onder water groeien uit de steel op 2 plaatsen nieuwe blaadjes, boven water groeit ook veel nieuw jong blad en waar de steel afgesneden is zijn minuscule worteltjes te zien. Het vaasje staat in de donkerste hoek van de kamer. Jachman lijkt er goedkeurend naar te kijken. Ik ook. Dat het maar een mooie grote struik mag worden!
Drie maanden geleden op de vaas gezet  In een donker hoekje, onder de lamp

28 januari
Een vriendin van de schilderclub wordt 94 jaar. Sinds twee/drie jaar kan ze de trap niet meer op, maar ze wordt niet vergeten.
Haar appeltaart met een flinke scheut drank erin wordt ook niet vergeten! Zij vergeet ons ook niet, want ze komt trouw naar de jaarlijkse tentoonstelling.
Ze is geboren in een dorp boven Amsterdam, maar woont al sinds de jaren '40 in Winterswijk. Ze kwam als jonge vrouw als huishoudster bij een boer en is gebleven. Meer dan 50 jaar bleven ze samen en ze treurt elke dag nog even om zijn dood. Ze reisde veel, fotografeerde dan, schreef uitgebreide reisverslagen, gaf lezingen voor de Plattelandsvrouwen over wat ze gezien en beleefd had, ging schilderen, deed werk op de boerderij en reed met haar autootje dwars het land door naar haar familie.
Ze is attent, druk, geestig, ad rem, en stil ontroerd als reen bij haar slaapkamerraam komen staan.
Verder is ze gek op autoraces, heeft een sticker van haar lievelingscoureur op de achterbumper geplakt, is ook gek op haar kinderen en kleinkinderen, kan lachen en giechelen als een jonge meid, is Doopsgezind, vrijzinnig en eigenzinnig. Ze lijkt in karakter en manier van doen op mijn grootmoeder Drika die 50 jaar eerder werd geboren.  
Een jaar geleden reed ze nog naar het dorp, maar de kinderen vonden het niet meer verantwoord en nu zit ze thuis. In haar eigen 'museum' in haar oude boerenhuis. Lichamelijk p.

27 januari
Nog even een foto van een bijzon toevoegen, gemaakt om 10 uur vanmorgen.
Bijzon  Dieplader van Ten Bulte
Een truck met oplegger als van 24 jan. staat weer op de weg, maar nu iets verder van het huis en bij daglicht. Aan de achterkant worden de oprijplaten weer uitgeklapt en uit de zandweg komt een takelwagen aanrijden kleiner dan die op de foto, die via de platen naar boven rijdt richting cabine, in het midden weer naar beneden rijdt en nu tussen de twee delen van de sleper op het lage stuk blijft staan. Het zijn bosbouwmachines die boomstammen uit het bos slepen. Carla en ik zagen de gevelde bomen vorige week in het Bonnink liggen.
De foto haalde ik van de site van de onderneming, Ten Bulte, en toont de combinatie die ik van de week in het donker zag. Zo'n sleper heet dus een dieplader. Zo goed als op deze foto kon ik hem niet op de foto krijgen! Het op- en afrijden zag er toen in het donker ook anders uit dan ik dacht dat het was.  

Bij Corinne praten we weer verder over haar en mijn leven na de tijd dat we elkaar in de klas zagen, ik ervoor en zij op de achterste bank. Intussen werkt ze door, ze scrubt, kneedt en masseert mijn voeten, knipt en vijlt de nagels, werkt geurige olie in; ik voel me superverwend. Ze woont in de straat waar mijn jeugd ligt, maar in de kleine 60 jaar die voorbij gingen sinds ik trouwde, schijnt er iets veranderd te zijn in de buurt. Ze kent niemand van de mensen die ik noem!  

Tante Anna, geboren in 1900, vertelde toen ze negentig was wel eens over de vroegere bedevaarten per trein naar Kevelaar in de twintiger jaren. Ze logeerden dan elk jaar in hetzelfde logement en kwamen daar ook wel eens op een zondags uitstapje. Jachman en ik namen haar toen mee naar Kevelaar om daar nog eens te rond te kijken. De rolstoel ging mee. Ze vertelde onderweg over vroeger, en over de aardige mensen van het logement. Ze wilde er eigenlijk wel even heen om het ons te laten zien, 'maar', zei ze, 'er zullen nu wel andere mensen op wonen.' Ja, dat dachten wij eigenlijk ook wel, na meer dan zestig jaar! We lachten een beetje om die grappige tante Anna.
Nu lacht Corinne om mij!  

26 januari
Ik kon het bijna niet geloven, maar er is gisteren toch nog een mooie oplossing voor het raadsel opgestuurd. De inzender kent me goed en was niet onder de indruk van mijn teleurgestelde woorden van eergisteren.
Wim Sikkink, oud-Winterswijker, vriend van de middelbare school, toen nog RHBS, bedacht een bijzondere 'Hij zei'- zin en verdient een eervolle vermelding. 

'Hij zei op de hei
ga niet opzij
maar blijf zij aan zij
zij zei wat een heisa.'

Hij mailde ook nog iets anders. Volgens hem is er een boek naar ons genoemd. Dat zit zo:
 Het was 1950. Hij had me 's avonds na dansles naar huis gebracht en daar stonden we in het donker nog wat te kletsen. Hij is een paar jaar ouder dan ik en ik was 14. Een leraar van school die in de buurt woonde, zag ons en stuurde mij naar binnen en Wim naar huis.
Die leraar gaf biologie en heette A. van der Ploeg. Hij schreef een Inleiding tot de kennis van het leven der zwammen en door zwammen veroorzaakte ziekten, Thieme 1951.  Door ons kwam hij volgens Wim op de titel ervan: 'Kinderen der duisternis.'

Gerrit Jansen van de Gelderlander schrijft iets over de houtknotszwam, Xylaria polymorpha. En vertelt dan 
A. van der Ploeg geeft in zijn boek Kinderen der duisternis uit 1951 de volgende verklaring voor de naam van deze bijzondere zakjeszwam: 'Het zijn de vingers van ontaarde, maar gestorven kinderen, die bij hun leven hun ouders sloegen en nu elk najaar weer de ruwe gekromde vingers boven de aarde brengen om vergeving af te smeken voor hun euvele daden.'

Ja, je kon wat aflachen met zo'n leraar.

25 januari
Een mevrouw van de thuiszorg belt om een afspraak te maken. Er moet gevalueerd worden. Ik vertel hoe ze moet rijden om bij de achterdeur uit te komen. Het eerste wat ze zegt: 'Had maar gezegd dat u op het Jachthuis woonde! Ik ben hier vlakbij geboren, in het huis achter de klompenmaker, dat later afgebroken is. Ik ken het hier goed.'
't Huis van de paardenman?'
'Ja, dat is mijn broer.'
'Dus dan is de broer uit Eibergen die we in Zuid-Frankrijk op een kasteelcamping bij Issoire zagen ook uw broer'. Dat blijkt inderdaad zo te zijn. Ze kent het verhaal.
Ik zeg, als ze vraagt naar de hulp die ik krijg, dat ik al 2 weken geen thuiszorg meer heb. Die is officieel de 12e gestopt volgens contract. 'Wat doe ik hier dan?' roept ze uit, 'ik zal de map dan maar weer meenemen.' 'Die ligt al 2 weken bij de gemeente, door mij netjes afgetekend.' Het blijkt dat ze moet kijken of er nog langer hulp nodig is en hoeveel. Ze is hier niet voor controle van wat al gebeurd is. Dat is nu niet meer aan de orde.  De thuishulporganisatie zit in het gemeentekantoor bij De Gemeente in, en die betaalt en stelt ook de indicatie. Communiceren lijkt me in dit geval niet zo moeilijk, je loopt zo bij elkaar binnen. De werkelijkheid is anders. 
Het is tijd voor thee. Staat klaar. Verhalen.
In dezelfde week dat wij hier zijn komen wonen, is zij getrouwd en naar het dorp verhuisd. Maart 1971.  Ze heeft onlangs haar heup gebroken en krijgt volgende week een nieuwe heup, hersteloperatie, maar niet bij Lutz. Haar tweelingzus heeft drie dagen na haar val ook een val gemaakt en daarbij haar dijbeen gebroken, aan de zelfde kant als zij. Die was wel bij Lutz. Ze liepen tegelijk op krukken.
Ik vind het een aardig en open mens. Iemand uit de praktijk. Blijkt ook zo te zijn, ze werkte meer dan dertig jaar mee in de slagerij van haar man, voor ze de zorg inging. Dan moet je wel klantvriendelijk zijn. Daar ken ik haar van! Een collega van me was de broer van haar man. Ja, in een dorp kent iedereen iedereen, nee dat is overdreven, maar ik ken wel veel mensen.    

24 januari
Jammer, niet n inzender had het raadsel van 14 januari goed. Sterker nog: er kwam niet n inzending binnen! Jullie probeerden het zelfs niet eens! Of jullie wilden de prijs niet hebben uit bescheidenheid. Natuurlijk, dat is het!
Goed, er stond: Hij is overspannen en zij is ook niet helemaal in orde.
Ik hoop dat je dat wel een beetje leuk vindt. Nee, ik wil het niet weten.

Gisteravond dacht ik dat het huis instortte, zo'n lawaai was er ergens aan de voorkant. Het vreemde was wel dat het lang aanhield, en instorten houdt een keer op. Ik ging maar eens poolshoogte nemen. Op de weg stond een transporttoestand van de brug tot de zandweg. Vooraan brulde en dreunde een zware motor en achter de voorste oplegger werden met veel lawaai een paar oprijplaten op hun plaats geschoven. Op een tweede oplegger stond een enorme heftruck, zo hoog dat hij de boomtakken raakte, met aan de grijper een zware kluwen rammelend gereedschap en kettingen. Dat gevaarte moest om de een of andere reden van zijn oplegger af en op de voorste oplegger. Het was aardedonker op die plek, wel brandden zwaailichten en de normale verlichting, en het was niet eenvoudig om recht voor de platen uit te komen, maar het lukte na 4x vooruit  en half weer achteruit naar boven rijden. Daarbij brulden dus twee motoren, het huis trilde. De heftruck werd vastgelegd, de op- en  afrijplaten omhoog geklapt, en heel langzaam reed de sleep richting dorp.
Ik vraag me af hoe hij over de kleine rotondes gekomen is en wat het nut van die ingewikkelde handeling was. Toch knap, hoor, zo'n manoeuvre voor n man en twee motoren. Ik kijk er graag naar.

23 januari
Ik zoek in de kast met schilderspullen naar een speciaal klein bloknootje. Als ik het niet kan vinden zoek ik in blikken en doosjes of het daar misschien inzit. Ook in deze 2 kistjes kijk ik.
Schatkistjes
Wat ik zoek, zit er niet in, maar wel zie ik achter de geheime sluitingen deze 2 medailles, de enige die ik in mijn hele leven gewonnen heb. En nog wel met een sportieve inspanning! k!
De 16 cm lange kistjes komen uit Zwitserland, tante Cor bracht ze in de jaren '30 voor haar 2 zussen mee. Ze hebben geen slotje, je moet ergens drukken en dan gaan ze open. Een 3-D brilletje past er precies in zie ik; mijn moeder bewaarde in haar exemplaar haar schaarse sieraden. Ik vind nu mijn medailles terug.
In 1955 gewonnen bij de tenniscompetitie in Groenlo, Dames Enkel en Dames Dubbel. Ja, met hoofdletters. Er tennisten toen niet veel mensen, er waren geen 'klassen'. Ik had het in Winterswijk geleerd, maar kon er toen niks van, sloeg geheid mis. "Naar de bal kijken!" riep de coach dan steeds ongeduldiger. Maar in dat eerste Groenlojaar jaar kreeg ik weer een bril en nu kon ik n beter pianospelen n tennissen. Jammer dat dochterlief met haar 2 maanden te klein was om over de rand van de kinderwagen heen haar moeder te zien zegevieren. 
 
Ik kreeg wr een bril, de eerste kreeg ik op mijn dertiende en die was zo lelijk en ik voelde me er zo ongelukkig onder, dat hij per ongeluk een keer op de grond naast mijn bed terechtkwam en ik er per ongeluk 's morgens op trapte.  

Zondag 22 januari
Kaart van zus gekregen, afgestempeld in Gibraltar. Ze werkt aan een verslag dat ze naar een paar mensen mailt. Ze vermaakt zich uitstekend, heeft aardige heren als tafelgezelschap, wandelt rondjes van 400 meter en gaat naar fitness en handenarbeid. Ze doet ongetwijfeld nog veel meer, want ze is altijd ondernemend.

Druk weekend, Marieke en Ton waren er vrijdagmiddag en bleven eten, gisteren kwamen Carla en Wolfgang al bijtijds, en die bleven ook slapen. Marieke kwam gisteren onverwacht nog een keer om zus en zwager te zien. Verrassing! Ik geniet zo van die drukte in huis en aan tafel! Wolfgang had honderden foto's van de Costa Concordia op zijn laptop. Hij was in de kerstweek ook vlak langs het eiland gevaren, maar toen ging het goed, het eiland was donker, de mensen kennelijk al naar bed. Hij had maar geen foto gemaakt al voeren ze er op 100m. afstand langs. 

Boekenkast. Ik schreef van de week over de lage plank in de zelfbouwkast waar alleen maar kleine boekjes op passen. Nu viel me iets geks op. Franse boeken hebben de tekst op de rug net andersom staan dan Nederlandse boeken. Ik weet nog wel dat we in de boekwinkel tegenover het bloemenmarktje in Agde geregeld een paar pockets kochten die niet te moeilijk waren en die bij voorkeur over een geschiedenisonderwerp gingen. Ik moest me dan in een onnatuurlijke houding buigen om de tekst op de ruggen te kunnen lezen. Ik dacht dat de boeken toevallig altijd te laag stonden of zoiets en dacht nooit aan de andere rugopdruk. Stom h? Bij mij in de kast staan ze nu op kop, maar voor mij wel goed te lezen!
Niet te moeilijk Frans en nu goed te lezen.

21 januari
Het is fijn om samen met anderen te eten. Als ik alleen eet, ben ik in tien minuten klaar, ik eet. Eten met anderen gaat totaal anders, eten is dan een onderdeel van de hele maaltijd, een programma-onderdeel, wel belangrijk, maar niet het belangrijkste. Dat is het genieten van elkaars gezelschap, het gesprek, het wachten op het inschenken van de wijn, even wachten tot iedereen van alles genomen heeft, toosten, lachen om een goeie opmerking, en natuurlijk is ook de maaltijd uitgebreider dan wanneer ik alleen eet. Gisteren hadden we zo'n maaltijd, en vanavond weer! Het is echt genieten dit weekend.
Het vroor gisteravond toen de eters weg wilden rijden, er moest eerst flink gekrabd worden!

De cruiseboot waar mijn zus zich op bevindt, staat niet meer op de internetkaart van de rederij. We konden elke dag zien waar ze voeren, maar nu niet meer. We schrokken al! Je weet het maar nooit met die schepen!
Maar waarschijnlijk zal het een veiligheidsmaatregel zijn, denken we nu. Heel verstandig. 

20 januari
redelijk netjes   beetje verstopt achter de bank

Eindelijk heb ik de boekenkasten opgeruimd. De linkse staat vol in het zicht, mag ook, met zijn planken vol literatuur, gedichten, streekhistorie en meer van dat toonbare, de rechtse staat achter in de kamer zo'n beetje verstopt achter de bank. Reisverslagen, taalgidsjes, landenboekjes, Snoecks, en op de bovenste plank van alles wat daar toevallig past, de ruimtes zijn met opzet niet even hoog gemaakt door Jachman, ik ben vergeten wat de diepe gedachte daarachter was. Die rechtse 'toont' dus niet zo. Van de inhoud hou ik echter heel erg. Daar staan de herinneringen van een lang leven samen.
Samen? ik las het volgende.
In het boekje Zoek uw geluk in de sterren, staat, dat er voor een Stiervrouw geen betere man is om mee samen te leven dan een Schorpioen. Ik (stier) was reuze blij met schorpioen Jachman!
Laat ik nu gisteren in de Chinese horoscoop lezen dat er geen slechtere partner is voor een Rat (ik) dan een Paard ( Jachman)! 
Had ik nou gelijk of heb ik me bij de kennismaking gruwelijk vergist? Ach, rare Chinezen. Kipling dichtte al East is East and West is West and never the twain shall meet. Ik zoek het hele gedicht op internet op. Het is juist het tegenovergestelde van wat de mensen denken als ze alleen de eerste regel citeren! Met z'n meer dan 90 strofen zet ik het hier maar niet neer. Zo begint het

OH, East is East, and West is West, and never the twain shall meet,  
Till Earth and Sky stand presently at Gods great Judgment Seat;  
But there is neither East nor West, Border, nor Breed, nor Birth,  
When two strong men stand face to face, tho they come from the ends of the earth!  

Na een prachtig verhaal dat in India speelt en gaat over de krachtmeting tussen Kamal uit India en de zoon van een Engelse Colonel, waarbij ze elkaar uiteindelijk zien zoals ze echt zijn, respect betonen en elkaar vertrouwen, dan komt dit slot, waarin maar 1 woord anders is dan in het beginstuk.  

Oh, East is East, and West is West, and never the two shall meet,  
Till Earth and Sky stand presently at Gods great Judgment Seat;  
But there is neither East nor West, Border, nor Breed, nor Birth,         95
When two strong men stand face to face, tho they come from the ends of the earth.  

Ik zoek naar het betekenisverschil tussen twain en two, maar vind alleen dat twain een heel oude vorm is van two. Komt de moderne tijd eraan? Suggereert Kipling dat het eind van het kolonialisme aanstaande is? Is dat de boodschap?

Ik lees het levensverhaal van Kipling op internet en stuit op de geboorte in Vermont, VS. van zijn eerste kind, een meisje, op 29 december 1892. Op die dag werd in Velp mijn aardige tante Cor geboren. Leuk om zoiets te lezen. Ja, 't is een beetje kinderlijk natuurlijk, ik weet het. Lt me nou maar.

19 januari
De Blauwe Regen wordt te zwaar voor de partytent van tante Marie, die scheef zakt. Willem moet maar eens komen kijken naar wat er mogelijk is om het zaakje meer stevigheid te geven. Ik denk aan ronde iets dikkere buis, maar verder hetzelfde model. Oude buis eruit en dikkere erin. 
Willem kijkt bedenkelijk. Dat hoort ook voor een vakman. Daar heb ik begrip voor en knik mee.
'Vind je hout niet mooier? De schermen zijn ook van hout, en dan maken we hem vast aan de gevel van de schuur,' zegt hij.
'Man, dan trek je de hele schuur om! Die is zo gammel als wat!'
Dan blijkt dat Willem niet zo van het ijzer is, hij is meer van het hout. Maar hij kent mensen die hem raad kunnen geven. Zijn schoonvader bijvoorbeeld, die is van het metaal. Misschien wil die het dan ook wel maken. Maar hij bouwt gelijk een klein voorbehoud in, schoonvader is met pensioen en doet niet alle klussen die zijn schoonzoon niet ziet zitten.
Zo precies zegt hij dat laatste niet, maar zo begrijp ik het wl. Maar hij heeft een bende  connecties en zal eerst eens informeren.  'k Heb wel duidelijk gezegd, dat het werk vr maart klaar moet zijn, vanwege het vroege uitlopen van de Blauwe Regen. 'k Ben benieuwd.

18 januari
 
Tien voor acht en vijf voor acht. Hier heb ik even niets aan toe te voegen.

17 januari
Het was een fijn weerzien met de mensen van de schilderclub. In mei heb ik de meesten voor het laatst gezien, ze hebben wel allemaal gemaild, gebeld of een kaart gestuurd, heel aardig. Ik heb geoefend in schilderen met zwier. De treurwilg in de wind leent zich daar uitstekend voor.
Thijssentrilogie over de groei van een onderwijzer

Dit boek van Thijssen heb ik met veel plezier weer eens doorgebladerd en er hier en daar een stuk in gelezen. Het is z vanuit eigen beleven geschreven, de missers, de teleurstelling, en de successen, plus de grote belangstelling en liefde voor Het kind, dat je zou wensen dat elk kind zo'n meester had. Bijna honderd jaar geleden geschreven, maar in dialogen en observaties modern.
Knoppen van de stermagnolia met ijsstaafjes

Het lijkt of de knoppen van de stermagnolia extra warm zijn ingepakt.

16 januari
In VPRO-boeken is n van de gasten Ramon Gieling, filmer, die een boek geschreven heeft, fictie, met de titel Hoofdletter Pijn, Verhalen die niet gefilmd kunnen worden. Het motto van dit boek is een uitspraak van Luis Buuel. -Als ik morgen mijn overleden vriend op straat zou zien lopen dan zou ik niet denken 'Dat is een wonder,' maar 'Luis, daar heb je nou weer typisch iets wat je niet begrijpt.'-  Ik vond het een interessant gesprek over mysterie en surrealisme. Bij Uitzending gemist te bekijken.

Het was gisteren zo'n schitterende morgen! Ik ga dan graag al vroeg lopen. Het is nog een beetje heiig, en in het stille water spiegelen prachtig de wolken.

Om half tien wordt het altijd gezellig druk! Dan komen de joggers, de mountainbikers, de paardrijders en andere actievelingen, maar om half negen heerst er een heel rustige bijzondere sfeer, de enkele wandelaar zegt bijna fluisterend goedemorgen. 

Zondag 15 januari
Er zit echt iets lenteachtigs in de lucht en dan krijg ik iets over me van ha fijn! ik ga mijn nest schoonmaken! D'r an!! 
Ik moet dat een beetje bijstellen, want voor een groot deel doet Rianne dat schoonmaken, maar voor sommige afdelingen geneer ik me en doe ik zelf het voorwerk.
De schuur naast het huis. Die is van planken en ligt naast het bos. Bij storm waait het blad dat fotogeniek netjes in het bos op de grond ligt over de beek heen en vervolgens door de kieren tussen planken en dakpannen naar binnen en wordt rotzooi. Was het maar fotogenieke rotzooi, nee het wordt voor een deel smerig stof en blijft als vergane rare sliertjes in spinnewebben hangen, vervuilt de stapels kranten die nodig weg moeten en maakt de spullen die voor de Kringloopwinkel klaarstaan bijna onherkenbaar. 
Ik maak me kwaad en breng 10 dozen kranten en gescheurde kartonnen dozen naar de aanhangwagen die bij de school in Huppel staat dit weekend. Het zijn geen heel grote dozen, maar toch!
Dan pomp ik geheel overbodig de banden van de fietsen op. Ik fiets nauwelijks 's winters, maar pompen geeft zo'n energiek gevoel. Dan breng ik 2 dozen lege flessen naar de glasbak, schuif de rest van de schuurinhoud naar elkaar toe, veeg de vloer en denk bij mezelf 'en ze zag dat het goed was'. Nou ja, goed genoeg. En ding baart me na deze aanval zorgen. Er ligt een niet te negeren berg geel zand naast de tussenmuur met het huis en de vloertegels daar in de buurt zijn behoorlijk ingezakt. Muizen? Ik heb er 27 gevangen sinds 20 november, het houdt toch wel een keer op? Konijnen? Een geheime tunnel onder de kamer door? Er rennen jonge konijnen om het huis.
Zulke zorgelijke vragen hebben mensen op een flat niet!
Tijd voor een glas port!  D'r an!

14 januari
Het was zo'n eindeloze vergadering over iets onbelangrijks en softs, eind jaren '70, waarin de minst interessante vrouwelijke collega telkens het woord nam, tegenwerpingen maakte, want ze was een Opzij-type van het eerste uur, niet met iets nieuws van eigen denken kwam, en waar we een beetje gegeneerd zagen dat de jonge nog niet zo assertieve directeur er nauwelijks grip op had. We verveelden ons. Ik droeg toen een lange indiarok, weet ik nog, oranjerood.  Op een Christelijke school! De spellingcontrole zegt 'minirok! Dat kon heleml niet! Ng niet, vermoed ik. 
Mijn collega Engels stuurde me onder tafel een briefje met een taalgrapje. Wat staat hier, het is een zin, had hij erbij geschreven.
 
Zo tekende hij het ongeveer:  en zei.    
(Dat 'en zei' hoort er bij!)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ik kwam er niet uit, maar de rest van de vergadertijd verliep leuker dan het begin.
Als ik de kasten opruim, kom ik zulke papiertjes tegen. Het duurde nu toch nog een dag voor ik het weer wist! Met dit grapje heb ik wel eens een nieuwe collega door een taai uurtje met verplicht aanwezig zijn heen gesleept.
Vandaag over een week de oplossing, maar als iemand het eerder denkt te weten en dat meldt en het is goed, krijgt die een prijs, een ereprijs. Nee, als je hem al kende, telt het niet! Schaam je! 
Wat die ereprijs is? Vermelding van je voornaam of voor- en achternaam ( naar keuze zelfs) op deze pagina.
Als je nu denkt, doe niet zo melig, dan geef ik je groot gelijk.

Hoor net dat er een cruiseschip met 4200 passagiers op een zandbank gelopen is in de Thyrreense zee en dat er mensen in paniek in het koude water gesprongen zijn. De Costa Concordia, er zijn doden, het schip scheurde open. Is van een andere maatschappij dan waar Riet mee vaart.
Wolfgang belde net op, het was het schip waar hij in de kerstweek dezelfde reis op maakte! Hij wist precies waar het gebeurd was!   

13 januari
Jongeren zullen het wel vanzelfsprekend vinden, net zoals ik destijds de radio normaal vond, maar nu vind ik het bijna niet te bevatten, dat ik kan mailen met iemand die op een schip in haar eigen hut achter de comp. zit.  Als Kuipers in de ruimte met studenten op aarde praat, vind ik dat igenlijk gewoner dan mijn contact via de mail met mijn zus. Misschien komt dat, omdat ik onbewust denk, dat zoiets niks is voor mensen die jong waren toen er geen tv en mobieltje bestond. Zoiets. Die technische vooruitgang zit niet echt verankerd in m'n systeem. Contact met het hogere kennelijk wel ;-)
Op een Nasa-ruimtebeeld wordt de boot geprojecteerd en kun je precies volgen waar die vaart. Je kijkt een halve dag niet, en dan, ja, de boot is een ministukje verder gevaren.
Riet ziet Gibraltar vanuit zee, uit het zuidwesten komend, ik zag de rots vanuit een gammele bus op weg van Malaga naar Ronda, en keek over de baai heen vanuit noordoostelijke richting. Ik ben nooit dichter bij Gibraltar  geweest, en dat het berhaupt te zien was, kwam door het heldere zicht die dag.

12 januari
Van de week weer naar Herman Finkers gekeken en hoewel ik precies zijn tactiek van je op het verkeerde been zetten ken, verrast hij me telkens weer. Ik vond hem trouwens het best in het interview met Paul Witteman.
Ik ben al jaren fan van hem, net als vroeger van Willem Wilmink. Daarom vind ik het zo fijn dat Finkers in de show Na de Pauze, een liedje aan Willem wijdt, Dode dichter.

Een grappige herinnering aan een show van minstens 10 jaar geleden heb ik in mijn handen. Dat kwam zo. Op het toneel stond een metershoge houten schutting die een schip voorstelde, en Finkers zat daar in de hoogte bovenop en timmerde verwoed. Van de bijbehorende conference weet ik nu niets meer, maar dat hameren met ferme klappen, weet ik nog wel. Op een gegeven moment komt hij naar beneden klauteren en gooit met een grote zwaai zijn hamer de zaal in. Mensen schrikken en duiken in elkaar, maar natuurlijk is het geen echte hamer, maar n van heel lichte kunststof. Ik vang hem op!
Eigenlijk vind ik dat ie mij ook wel toekomt, want om 5 uur 's nachts in de winter ging ik al met Jachman en 2 tuinstoelen in de rij bij de schouwburg zitten om kaarten te veroveren. Het was heel gezellig, er werden liedjes van Finkers gezongen en wie daar geen zin in had, liet zich in slaap zingen. Binnen werd koffie gezet en we kregen allemaal gratis een beker vol.
Bij de voorstelling zaten we bijna vooraan op schitterende plaatsen.
rijzitten 's nachts, Jachman dut- en rij staan uren later, die moeten nog!   HET hamertje

11 januari
Drie maanden na de heupoperatie kan ik weer heel goed lopen, maar van zitten naar lopen gaan, geeft problemen. Dan ben ik ineens 20 jaar ouder. Na twee minuten strompelen schiet ik gelukkig weer terug naar m'n gewone leeftijd. 
Bij het Hilgelo kom ik Johan en zijn vrouw tegen, ze wonen hier in de buurt. Na elkaar het allerbeste gewenst te hebben voor het nieuwe jaar - ja hoor, dat kan altijd!-  prijzen we elkaars soepele gang.
Hij: Goed dat we elkaar weer lopend tegenkomen.
Ik: Jij loopt ook weer heel goed!
Hij: Ja, maar heb jij nou ook dat bij het opstaan ...enz.
Ik: Ja dat heb ik ook.
Hij: En dan na een half uur lopen zo'n pijn in de rug....
Ik: Ja, ik ook. Maar als ik me dwing om heel rechtop te blijven lopen, gaat het beter.
Zij: .....maar hij is niet meer een van de jongsten.
Ik: Hoe oud ben je dan?
Hij blijkt vier jaar jonger dan ik en is al bijna een jaar geleden geopereerd!

Met een naar mijn idee verende tred loop ik verder. Jammer dat hier geen etalageruiten zijn.

10 januari.
Vandaag reist ze naar Southampton en morgen gaat mijn 81 jaar jonge ondernemende en zeer energieke zus aan boord van een cruiseschip voor een wereldreis waar ze op haar twintigste al van droomde. Half april komt ze weer.
Toen haar man nog goed ter been was, gingen ze jarenlang de hele zomer naar Zuid-Frankrijk en dan zagen we elkaar wel eens 5 of 6 maanden niet. Maar 3 maand wereldreis lijkt veel langer.
De eerste week van maart vaart ze langs de oost- en zuidkant van Australi, bijna recht onder me door. Ik kijk ahw tegen de kiel van het schip aan. Zij kijkt tegen onze septictank en badkamervloer aan! Geeft toch een ander idee van afstand dan Maussane. Toen dacht ik nooit dat ze onder de horizon zakte.
De globe geeft een beter idee van de afstanden dan atlaskaarten. 
Zo kan ik haar goed volgen, ik heb het reisschema

9 januari
Volgende week begint de schilderles weer en Marieke vroeg of ik de kamer waar ik mijn verfspullen heb al opgeruimd had. Nee, ik heb nog meer dan een week, tijd zat toch?
Gisteren ben ik er toch maar eens aan begonnen en het begint al wat leger te worden. Die verf en wat er bij hoort,  ligt en hangt redelijk netjes, maar het oneigenlijke, dat wat niet in een ATELIER thuis hoort, maakt dat het rotzooi lijkt. Nee, ik maak geen foto. Er zijn twee grote werkbladen en die zijn zo handig om daar ven een pak kranten en tijdschriften op neer te leggen als er bezoek komt. Of twee pakken. Of drie, want dan komt er weer bezoek. De dozen met foto's die ik aan het sorteren ben, vinden daar ook al weken lang een fijn en rustig plekje. Omdat ik in die kamer ook strijk, ligt in de stoel heel vaak een stapel vouw-en strijkgoed. Morgenavond zorg ik dat het opgeruimd is, want dinsdag komt Rianne en ik wil toch wel laten zien dat ik wat geleerd heb.

Alex belde op. Ach, je kent Alex natuurlijk niet. Ik ook niet. Ook niet toen hij uitlegde dat hij in de oorlog op de Jozefschool bij me in de klas had gezeten en ook in dat leuke toneelstukje zat dat in het Parochiehuis opgevoerd werd. Ik vroeg of het een leuk stukje was geweest en hij wou me net uitvoerig gaan vertellen wat Juffrouw Jansen bedacht had, toen VPRO- Boeken begon en ik dat interessanter vond.
Hij vroeg toen of Wil aan de telefoon kon komen. Is dat een jongen of een meisje, vroeg ik. Wil is een oude mevrouw! Ik zei, dat ik geen Wil kende, en hij vroeg toen of ik dan niet Alie Berg was, die toen in Winterswijk woonde en nu in een van de buurtschappen. Nee, dat was ik niet. En ik had ook nooit op de Jozefschool gezeten en ik kende ook Juffrouw Jansen niet, behalve uit de verhalen van Jachman.
 'Je kent dus ook Wil Berg in 't Woold niet?'   'Nee!'
Nou dat vond hij heel jammer, zei hij teleurgesteld, maar toch erg bedankt voor de tijd.
Een beleefde man. Heel oud ook. 

Zondag 8 januari
Tijdens een hevige windstoot van de week 's nachts hoorde ik iets met een klap neerkomen. Een dakpan? De volgende dag alles bekeken, niks anders gevonden dan een berg lege kartonnen dozen in het schuurtje. Die rommelen wel, maar geven geen klap.
Als ik blad van de stoep bij de keuken hark, zie ik dat de glazen kan met grote bladeren erin die op de tuintafel stond nu op de klinkers er achter ligt. Dat is natuurlijk die klap geweest. Twee dagen geleden al en nu pas opgemerkt. Ik buk me om voorzichtig de scherven op te rapen, maar die zijn er niet! De kan is helemaal heel, geen barstje, geen scherfje. Hij is natuurlijk op kop  op de grote stevige bladeren neergekomen.
zachte landing 
Waarom die bladeren buiten op tafel stonden en weer staan? Ik bewaar ze voor als ik een boeket heb waarvan de inhoud half begint af te peigeren en dat met een paar frisse, apart gevormde bladeren erin weer helemaal nieuw lijkt. Ons ben znig!

7 januari
Op loopbandsnelheid (voor mij 4 km/h) 35 minuten gelopen op voor een deel modderige paden. Ik heb nu 3 maanden mijn nieuwe heup. Hij houdt gelukkig ook van wandelen.  Dicht bij huis kom ik Leen met Haar tegen en we praten zo 10 minuten weg. Zij willen naar een appartement verhuizen, maar raken hun huidige woning niet kwijt. Er staan zoveel huizen te koop. Ja, het stagneert, ook hier. 
Gisteren kwam Yvonne even binnenlopen en vertelde vol trots dat ze ook carbid geschoten had. Oudste zoon had samen met vrienden een indrukwekkende constructie gebouwd met een automatische ontsteking, die werkte door aan een touwtje te trekken. Tjonge! Dat ze dat allemaal leren op de HTS!   
Bij Lanting met G. gepraat. Ze gaat toch niet naar schilderles, vindt het behoorlijk duur, want ze weet niet of ze het wel leuk zal vinden, ze heeft het nog nooit gedaan. Ik hoorde van meer mensen, ook van mensen die er al jaren bij zijn, dat ze het toch wel duur gaan vinden. 
Het s ook niet goedkoop, maar van degenen die ik wat beter ken, weet ik dat ze ook voor de contacten gaan, niet uitsluitend voor het schilderen zelf.
We zijn tenslotte amateurs. n natuurlijk ook rijk, in ieder geval niet arm, want we kunnen nog kiezen. 

6 januari
Als ik in de eethoek van de keuken zit te eten en me een glas wijn inschenk, lekt er een druppel langs het glas. Ik veeg het van het houten tafelblad dat een lang en zwaar leven heeft gehad zo te zien, een kring meer er op is geen ramp. Het is een blankhouten ronde tafel, net zo groot als de tafel die in de kamer staat. Gedachtensprong: die in de kamer heeft een nog veel zwaarder leven gehad. 
We, ik vooral, hebben er duizenden spoeltjes voor gelijkrichters aan zitten monteren. Wel duizend schakelaars voor de PTT beschilderd. Duizenden schakelaars voor wasmachines en fornuizen belijnd. Die hadden minigroefjes en ik vulde met speciale verf en een passende pen die groefjes met zwarte lijntjes. Je mocht er geen tiende millimeter naast zitten. Toen had ik nog een vaste hand! In andere schakelaars draaide ik met een elektrische schroevendraaier met schroefjes beugeltjes vast.
We waren fanatiek bezig, omdat we geld wilden verdienen om een derdehands en als we geluk hadden een goede tweedehands auto te kunnen kopen. Dat lukte in 1959. Een Ford Taunus. Wat een luxe!
 Bij de Waal augustus 1960   kan zo in een reclamefilm  met echte Pinocchioschoenen
Hij hield het nog een jaar uit, toen ging hij weg wegens te veel pechmomenten en kochten we een Ford Versailles. (zie 11 juli 2011)
Dat waren nog eens tijden, de jaren '55-'60. Jachman ging daarna meer verdienen, ik een paar jaar later ook, en zo kwamen we er bovenop.
Die tafel gaat nooit weg. De auto's kwamen en gingen. 

5 januari vervolg:
Nadat ik onderstaande had geschreven, liep ik het bos in en zag dat er een beuk finaal doormidden gebroken was. Dt heb ik natuurlijk gehoord vanmorgen om 6 u.14. De kruin is langs een paar dennen afgegleden, vandaar dat ik geen dreun gehoord heb. Mooi brandhout trouwens.
Beuk, afgeknapt   


Het retentiebekken staat vol, is weer een echt meer. Ook aan weerszijden van de zandweg staan weiden onder water. Het meertje vooraan is de paardenwei. De paarden lopen nu in de wei achter die van ons. Ik kan met droge voeten deze foto's maken. Ons terrein ligt hoog en droog tussen al dat water! Geen plasje! Als er tijdens een zware bui eens een plas ontstaat, is die met een half uur verdwenen, zakt zo in het zand weg.
Retentiebekken  Paardenwei 

5 januari
Vanmorgen werd ik wakker van onweer. Hoe laat is het? Zes uur. Zware windstoten laten de schoorsteenkap akelige geluiden maken. In een korte stilte tussen twee aanvallen in, kraakt er ergens dichtbij een boom om, maar de dreun blijft uit. Dan is hij blijven hangen. Net toen het licht werd, zag ik een scheefhangende boom bij de beek aan de overkant. Hij is inderdaad blijven hangen in andere bomen in het bosje. Er zijn al meer bomen gesneuveld langs de beekoever. De wortels spoelen bloot. Vroeger werden ze gelijk weggehaald maar nu mogen ze blijven liggen. Als ze over de beek gevallen zijn, worden het schitterende speelbomen.

Kastje voor glaswerk
Vervolg kastjes.
Dit is het andere kastje dat in de kkkene staat. Ook van tante Cor geweest. De spijltjes die aan weerskanten onder de 'leuninkjes' horen moet ik er nog een keer onder lijmen. Ze liggen nu in het rechter laatje.
Het linker is al jaren het medicijnlaatje. Er ligt de reisapotheek in die we jarenlang meenamen: te weten het boekje van B.J.J. Mekenkamp, arts, de cassette met miniflesjes, en de flesjes met reserve korreltjes. Weinig nodig gehad gelukkig, alleen ik de Nux vomica wegens te vaak te laat eten als we in hotels sliepen. Afgelopen week heb ik het ook weer ingenomen na het nuttigen van ettelijke oliebollen.  
Toen ik het kastje kreeg, ging het in de kleine kkkene dienen als keukenkast. Behalve het aanrecht en de kastjes eronder was daar geen opbergruimte. Bovenop, voor de spiegel, stond olie, azijn, melk, vla en wijn, toen allemaal nog in glazen flessen. Ik liet eens een volle melkfles op mijn blote voet vallen, 40 jaar geleden, en nog is de nagel van de grote teen niet toonbaar. Als ik die lak, moet ik altijd denken aan Toon Hermans' Vader gaat op stap, met die rare grote teen. Dat is lachen, hoor.
Nu staat er reserve glaswerk in.  


4 januari
Als het licht wordt, loop ik een rondje huis, tuin, schoppe, caravan. Staat alles nog? Er waren gisteravond zulke harde windstoten, dat ik vreesde voor instorten, afwaaien of omslaan. Een eerste inspectie levert afgewaaide takken op, vooral vr het huis, van de linden langs de weg, maar verder zie ik niks wat meer kapot is dan het al was, zelfs geen dakpan is er afgewaaid. De dakluiken van de caravan staan op een kier zoals altijd, maar er is geen drup water naar binnen geslagen.
Dat was anders toen we in Bretagne op Cap Primel stonden. Juli 2004. De caravan deinde heen en weer in de stormvlagen, we waren bang voor omslaan, zetten eerst de auto als windbreker ervoor, maar toen dat niet genoeg was, draaiden we bij het eerste licht worden, de caravan met de kop in de wind. Dan maar minder uitzicht. We hadden geen voortent opgezet, maar mensen die dat wel hadden gedaan, hadden echt een probleem. Die raapten hun kleddernatte spullen en verbogen tentstokken bij elkaar en vertrokken. Als echte binnenlanders kenden we zo'n windkracht niet. Het maakte grote indruk. Vooral het typische geluid van duizenden rollende stenen en steentjes die bij elke golfslag hogerop en weer naar beneden rolden, kan ik nu nog oproepen. 
souvenir van een belevenis
Ik ben wel afgedwaald van de kastjes in de kkkene, morgen of zo vertel ik nog iets over nummer twee.

3 januari
Het nieuwe jaar begint goed met de aanpak van de kkkene waar twee stokoude kastjes staan. Het ene is het dienstbodenkastje, dat mijn grootmoeder van haar moeder meekreeg toen ze als 16-jarig meisje, in 1882, naar haar eerste betrekking bij een rijke familie in de buurt van Velp ging. Haar dochter, mijn tante Cor, erfde dat kastje, zorgde er goed voor en toen ze naar een verzorgingshuis ging, verhuisde het kastje naar het Jachthuis, waar het nu al meer dan 40 jaar dienst doet als lakenkastje. De la bovenin zit propvol. Ik bewaar daar kleine herinneringen in, waarvan de kleinste een wenkbrauwhaar is.
Het kastje zelf zt propvol, maar achter de opgepoetste deurtjes liggen sinds vanmorgen alleen maar lakens en slopen die in gebruik zijn. Rianne gaf me tips voor het opvouwen van hoeslakens met strak elastiek erin. Ze deed er 2 voor, sloeg toen de armen over elkaar en zei dat ik de derde nu maar eens zelf moest doen! Ik ben geslaagd!  
Kastje van grootmoeder
Wat zou mijn grootmoeder in dat kastje meegenomen hebben? Haar ondergoed natuurlijk. Een zacht flanellen hemd en een wollen borstrok, degelijke onderbroeken. BH's waren er nog niet en een korset was voor dames. Zou zij nog een klepbroek gehad hebben? In Groenlo werd verteld, dat de boerenvrouwen onder hun lange rokken helemaal geen onderbroeken droegen, want zo konden ze makkelijker plassen voordat ze de kerk in gingen. Om begrijpelijke redenen was de molenberg (spellingcontrole zegt holenbeer. Hm, nog niet eens zo gek!) daarvoor de geigende plek.
(morgen verder)

2 januari
Vandaag is alles weer gewoon, maar gisteren was het toch een rommelige dag!
Eerst moest ik natuurlijk uitslapen, en toen eten, de vaatwasser uitruimen, bed opmaken, truitje wassen waar zaterdag een sliert spaghetti met wildzwijnsaus tegenaan gezwabberd was, telefoon opnemen, Uschi, lijster kijken en er over schrijven. Kwart over elf al? even zitten met de benen hoog.  
Telefoon! twee keer, drie keer, waar heb ik dat ding??? vier, vijf, onder de opengeslagen krant op de andere tafel.  Ha, Wolfgang, toll! Freut mich!
Leuk, daar komt ook net Jo aan. Koffie zetten, oliebollen en appelbeignets opwarmen, praten over van alles en de jarigen van deze week, het feest en wie er waren. 
Haar 3 kleindochters komen later Nieuwjaar winnen, zijn doodop, vooral het kleintje van 5, ze liepen van half elf tot half n de hele buurt af, een stuk of 10 boerderijen. Dat levert best veel op, 90 zakken snoep die ze met de buurkinderen die ook meegaan verdelen. Ze hadden thuis nog snoep van vorig jaar!
Natuurlijk drinken we een glaasje op onze gezondheid. Hoe laat het is? Kwart over n. Zo laat al? We zijn net bij een diepgaand onderwerp, de jeugd van tegenwoordig, en dat neemt met gemak nog een uur in beslag. Om 2 uur hebben we toch maar mooi het probleem opgelost.
Zo, even met de benen hoog. Nee, eerst een gezonde boterham smeren. Ik heb goed zicht op de weg en nu valt me weer het vrijstaande huisnummerbord van de campings op. Vrijdag zag ik er ook al iets geks aan, maar toen was ik te druk, Kuipers was er bezig en ik vergat het weer. Even kijken nu. Ja hoor, het staat achterstevoren gedraaid, uit richting Meddo gezien links van de weg! De huisnummers wijzen recht het bos in. Hoe kan K. dat niet gezien hebben? 't Staat pal naast ZIJN bord. Moet ik hm nou van iets slechts verdenken, of zouden stapjongeren een geintje uitgehaald hebben?
Nu ik toch buiten ben, kan ik gelijk even foto's van de primula's maken.
En dan moet ik de jarige &M bellen. Die 'ontvangt' op 1 januari. Dat dateert nog uit haar horeca-verleden, toen zakenrelaties, klanten, vrienden, familie en het eigen gezin uitbundig het nieuwe jaar en haar verjaardag vierden.
Dat was toch een rommelige dag? Of neet dan? zou Wim zeggen. En toen was het pas half 5!
Even de benen hoog! enz.

Vandaag is alles weer gewoon, want ik heb de 30.000.000 niet gewonnen. Zelfs geen 5.-

Zondag 1 januari 00.55 uur
Een gezond, boeiend en warm 2012 gewenst!
De huiskamerprimulaatjes die afgedankt ergens achteraf buiten staan, beginnen te bloeien!
vroege lente
Een lijster zit op het gevelteken van de schoppe in de zanghouding. Ik kan zien dat hij zijn keel schraapt, maar er komt niks uit. Hij is het wijsje vergeten, f hij heeft er nog nooit n gehad en is er nu n aan het bedenken dat absoluut anders moet worden dan die deun van zijn duffe vader, f hij is verstandig en probeert te bedenken hoe dat spreekwoord over vogeltjes en poes ook weer was.
Geen primeur voor mij van waarneming lijsterzang op 1 januari. Maar lenteachtig is het wel, nu om 11 uur precies 12C.

Vandaag hebben we 10 jaar de euro en ik kan nog steeds niet de juiste munt uit de portemonnee vissen als daar niet goed het licht op valt. Bij een kassa is dat nog wel eens een raar gezicht, denk ik. 'Hebt u misschien nog 60 cent?'       Boven de schaaltjes bonbons hangen beeldige schemerlampjes, ook de la van de kassa vangt goed licht, evenals de bakken broodjes, maar mijn portemonnee moet het met minder stellen. Gevolg: gestuntel.... ik weet toch zeker dat ik alle soorten klein geld meegenomen heb, ik was nog nergens, dus moet het er nog in zitten.
Dan vraagt de verkoopster of ik mijn kleine geld wil wisselen voor iets groter muntgeld, want zij heeft te weinig, de schat. Ze giet alles op de toonbank uit en ja, zie je wel? alle muntsoorten zitten er in. Het is echt de schuld van het licht dat er niet is dat ik het niet kon vinden! En van de grote kleurgelijkheid. 
soms zo  meestal zo