logarchief  terug  home   verder

logs juli 2012

 


31 juli
Maeve Binchy is gisteren overleden. De Ierse schrijfster ken ik als naam heel goed, want ze zat bij de bookclub van Oprah Winfrey, zelfs titels van boeken ken ik, op mijn lijstje staat o.a. Tara Road, maar ik kan me niet herinneren ooit iets van haar gelezen te hebben. Hoe komt dat?
Ik denk, dat ik graag zomaar tegen iets aanloop, het in een impuls koop, het dan vaak niks vind, maar ook soms op die manier een boek vind dat me aanspreekt.
Voorbeeld van dat laatste: Joan Didion, The year of Magical Thinking, uit 2005. Ik kocht het vorig jaar op de rommelmarkt in het Duits, Das Jahr magischen Denkens- en ik herkende zoveel van de soort gedachten die je hebt en de vreemde gewaarwordingen na het overlijden van je man, dat het was of ik haar kende.
Voor dit boek kreeg ze in de USA de National Book Award.

30 juli
Even een bericht van het naaktslakkenfront. Ze zitten voor 95 % bij de bloembakken aan de keukenkant, de beekkant. Iemand vroeg vorige week hoeveel ik er al gevangen had, de stand was toen 30 stuks, nu sta ik op 60!  Het heeft me al bijna een keukenrol gekost om ze van het scherm en uit de bakken te plukken. Voor geen geld doe ik dat met blote handen en zelfs niet met handschoenen aan.  Waren het maar wijngaardslakken. Die vind ik heerlijk! Ik vraag me nu af of je ze in de niet meer gebruikte steengroeve zou kunnen kweken, ze leven op een kalkrijke, liefst vrij warme bodem met een vrij spaarzame begroeiing. De Romeinen kweekten ze al in Limburg en later deden monniken dat in hun kloostertuinen. Slakken mochten wel gegeten worden, want vielen buiten de vastenregels voor vlees en vis.  

Vanavond begint een nieuwe serie Kijken in de ziel. Nu komen 12 artsen die werken in verschillende disciplines van psychiater tot trauma-arts, van arts in een verpleeghuis tot kinderarts, van oncoloog tot vrouwenarts bij Coen Verbraak praten. Heel boeiend lijkt me dat te worden. Mensen die rechtstreeks mensen helpen, geven toch een andere kijk in de ziel dan bijvoorbeeld politici, die met regels en op afstand werken of sporters of advocaten. Ik heb niet alle vorige uitzendingen gezien, maar deze 6 uitzendingen wil ik wel bekijken.

Zondag 29 juli (21 gr.)
Opnieuw onweer vannacht. Sinds middernacht weer veel regen, 20 mm. 

Ik weet nu hoe ik het donderdagavond ga aanpakken. Het onderwerp, de volgorde en de verbindingen heb ik al voor een deel opgeschreven, dus als het weer meewerkt, en we bij Kotmans de deuren kunnen openzetten, en de mensen goeie zin hebben, er überhaupt mensen komen, kan het wat mij betreft een mooie avond worden! Ik praat nu al de hele dag bij alles wat ik doe hardop tegen mezelf  in 't Wenters dialect. De bedoeling is, dat ik de drie kwartier voor de pauze volpraat en Wim Kemink het deel na de pauze.
D'r an!

28 juli ( 22,8°C)
De regenmeter staat om half elf 's morgens op 30 mm. maar tegen middernacht giet het opnieuw en komt er nog 7 mm bij.

Vannacht om half drie werd ik wakker van een harde klap buiten. Een hangplant was van zijn haak gewaaid en lag op zijn rug op de tegels. De terrasdeur was opengewaaid. Ik had goed licht door de bliksem, de donder klonk heel ver weg. Er staat altijd een paraplu naast de buitendeur, dus kon ik bijna droog de heen en weer slaande terrasdeur stevig in het slot duwen.
Het water stroomde van het dak. Veel lawaai van weer en wind, gedoe om terug in huis de buitendeur die naar buiten opengaat weer dicht te krijgen tegelijk met de paraplu, een 'gevecht met de elementen'.

Het was gisteren zo heet, dat we niet op het terras konden zitten, maar moesten uitwijken naar de schaduw onder de bomen. De vier hielpen gelukkig lief mee om tafel en stoelen telkens op te schuiven om zo redelijk in de schaduw te kunnen blijven. Ik kende nog maar één van de vriendinnen, maar ook met de andere twee was het snel 'gewoon'. Het eten haalden we binnen en aten het buiten op. Beetje improviseren. Verhalen en lachen. Mooie ontmoeting.
het achterste pad     

27 juli  30 gr.
wolken in het westen om 6 uur
mooie lucht vanochtend vroeg.
Olympische Spelen, Londen.
Zo dadelijk komt Riet met drie van haar vriendinnen hier lunchen. Ze kennen het hier een beetje van de website, maar ik maak daar alles graag een beetje mooier, dus het kan ze nog wel behoorlijk tegenvallen. Het schommelplankje is al wel mooi opgepoetst. Ik ben benieuwd of ze gaan schommelen!   
zwaar werk bij 30 graden  Ha, bier!  Tot kijk!
De wei is weer mooi glad volgens Bertie. Met drie kampeerders en een buurjongetje als helpers zijn alle blokken in één trekkerrit meegegaan. Ik maakte foto's en stuurde die al op, leuke herinnering voor stadsbewoners. Toen ze met de volle wagen richting poort reden, wees ik op het tafeltje met bier en cola. Degene die reed zag het direct, Bertie riep hoog op de balen zittend nog wat, maar ze kwamen mooi naar me toe. 'Ik zei nog, nee we gaan naar huis, maar ik had geen schijn van kans', zei Bertie. 
Een pracht plek voor een naaktcamping, zei er één,
Ook voor een gewone camping,  zei de tweede,
Wil je het aan mij verkopen, vroeg de derde.
Nog maar even niet.

26 juli
Er kwamen toch nog zo'n 70 baaltjes hooi van de wei. Niet gek. Eigenlijk zijn het maar halve baaltjes, het gewicht is zo'n 8,5kg.

Soms hoor je een flard van een gesprek en word je heel nieuwsgierig naar hoe het verder gaat, maar, ja, je kunt niet stil blijven staan om mee te luisteren.
Bij het Hilgelo zitten een paar mannen te vissen en over zijn fiets geleund praat een man van een jaar of 40 tegen hun ruggen.
Marieke hoort de eerste zin: '....maar ik ben nou helemaal afgekickt.'
Ik hoor het stuk: '....24 uur per dag dronken. Mijn vader en mijn jongste broer....'   
Daar zit een mooi verhaal in. Ik zou wel eens met moeder en andere broer willen praten. Of vader en jongste broer ja of nee ook 24 uur per dag dronken zijn of waren. En hoe zijzelf.. enz.

25 juli  (30.3°C)
't Was gisteravond nog lang druk bij het Hilgelo. Het was ook een schitterende en nog lang warme avond. Vannacht was het tot half drie lawaaiig in het bos, er zal wel zomerdisco in Meddo geweest zijn, dat is daar voor het eerst deze zomer op een paar dinsdagen in juli en augustus. Wat kunnen dronken pubers hard schreeuwen en zingen. En  hysterisch gillen, de meiden dan. Goed dat Marieke niet is blijven slapen. Met haar liep ik na het eten een rondje bos, Hilgelo, Bonnink. Nog nooit was ik op een warme avond in de vakantietijd bij het Hilgelo. We waren altijd weg in die tijd. Ik ken alleen een stil Hilgelo, hooguit met drukte van schaatsers.
Er zaten veel mensen te vissen en ook was een man in de weer met een grote katapult. Er zwommen als altijd eenden en futen, maar we zagen niet dat hij daar op mikte.

Hier ligt het hooi bijeengeharkt op rijen, dunne rijen, dat wel, maar het ruikt heerlijk kruidig.

24 juli

Reinildis van Ditzhuyzen vertelt over 'hinausjubeln'.
Ze was met haar gezin op een zomercursus jodeln in de Alpen. Eerst oefenen in de muziekschool en dan naar buiten. Ze vond het een bijna religieuze ervaring om dat op een zomermorgen te doen: hoog in de bergen op een rijtje staan, en dan samen jodelen. Hinausjubeln.

Ik hou van vroeg ochtendlicht en laat avondlicht. Op de foto krijg ik nooit wat ik zie, maar hij herinnert me wel aan wat ik gezien heb.
Zo moet een zomerdag zijn, een dag waarop je van vroeg tot laat buiten kunt zijn. Ik wil meer zulke dagen. Horen jullie dat, lieve weergoden? Als er echt een beetje regen nodig is, doe dan maar liefst 's nachts een buitje.

23 juli (max. 27.7)
Nu om kwart over drie is het 25.5gr. in Henxel en op klomphoogte bijna 38! Daarom heb ik het bij het wieden zo warm. Heb handschoenen aan en sokken in hoge schoenen! Idioot mens.
Andere Bertie heeft vanmorgen voor de eerste keer de wei geschud. Stuiven! Het waaide nogal. Mijn krantje kon ik ook aan de andere kant van het huis gaan lezen. Ik zat nog geen vijf minuten toen de schudder van de overbuurman eraan kwam rijden. Stuiven! Kleine ongemakken van het buitenleven.

Gisteravond genoten van Zomergasten. Het begin was een beetje struikelend rond het eerste fragment, La Guerre du Feu, maar later ging het steeds beter tussen Henny Vrienten en presentator Jan Leyers. De fragmenten vond ik stuk voor stuk mooi of interessant. Vooral door zijn uitleg, zoals bij Once upon a time in the West. Let bij de eerste 5 minuten op de geluiden, op het piepende molentje bijvoorbeeld waardoor Ennio Morricone kennelijk geïnspireerd werd tot het hartverscheurende thema op het mondorgeltje.
Doe Maar leerde ik kennen door leerlingen in de jaren '80. Schooltassen waren met viltstiften volgetekend met de namen van de groepsleden, Henny Vrienten, de zanger, was de populairste, stond op de voorkant. Ik kreeg uitleg over nummers, hoe oud de jongens waren, wie naar een optreden waren geweest, hoe Henny naar ze gekeken had, enz.
Nu zag ik een man, een heer, die veel wist van dichters en gedichten, van muziek natuurlijk, die na een paar jaar wild tekeer gaan, besloten had niet ten onder te gaan aan drank en drugs.
De uitzending was vanmorgen al meer dan 1800 keer bij uitzending gemist bekeken.

Zondag 22 juli
Vaag is de Zwarte Cross te horen, maar lang niet zo hard als het in vorige jaren wel eens was. Bij het proefdraaien van te voren was het nog wel heel goed te horen. De wind kan net iets gedraaid zijn, de muziekinstallaties kunnen minder hard staan afgesteld, ik kan dover geworden zijn, of alle drie, het was in ieder geval een stuk rustiger.
eerste rondje
Gisteren waren wel de hele dag maaimachines en schudders te horen, het was sinds weken weer goed weer om het land op te gaan. Ook hier heeft Andere Bertie gemaaid. Na het maaien kwam hij een biertje drinken en praatten we even over twee jaar geleden, toen hij met Bertie hier was om te hooien en ze na afloop bij de doodzieke Jachman een biertje kwamen halen. Inmiddels is hij ook heel ziek geweest maar behoorlijk opgeknapt en kan weer meehelpen en zijn eigen paarden verzorgen. Dankbaarheid.

21 juli
Op radio vier kondigt de omroeper muziek aan van Johann Rosenmüller, een Duitse komponist ( 1619) die de Italiaanse barokmuziek in Duitsland introduceerde. Dat ging nogal opmerkelijk, want de in Duitsland gerespecteerde koorleider van een paar kerkkoren in Leipzig, werd veroordeeld en in de gevangenis gezet wegens ontucht met jongetjes. Hij vluchtte uit de gevangenis, kwam in Venetië terecht, maakte daar kennis met de Italiaanse barokmuziek, kon na 20 jaar weer naar Duitsland terugkeren en introduceerde daar die nieuwe muziek.
En dan zegt de omroeper: 'Dan was het toch nog ergens goed voor.' 

20 juli
Vorige week kocht ik twee bosjes miniroosjes, oranje en wit. De oranje staan nog mooi, de witte zijn uitgebloeid. Uitgebloeid? Moeten ze echt weg? Ik neem ze mee naar de keuken en bekijk stuk voor stuk wat er nog mooi aan is. Als ik van deze nou de zijtakjes afknip en van die andere met nog mooie blaadjes de uitgebloeide bloem, en ze dan bij elkaar in een minivaasje zet, dan lijkt het net echt. Even proberen, nee, het lijkt niet net echt. Allebei gaan ze weg. Na ze allemaal bekeken te hebben hou ik er drie over die ver ingekort nog een dag mogen blijven. Een dag? Misschien nog wel twee.
Ik kan heel slecht bloemen wegdoen, ook bloeiend onkruid vind ik vaak mooi en laat ik staan. ( een van mijn nazaten, ik noem geen naam, zegt altijd als ze zo'n verkommerd bosje ziet staan: flikker dat toch weg, moeder!)

In de stromende regen heeft Henri het achterste pad heel breed opgeschoond, ook de punt helemaal rechts achteraan bij het paardenweitje. Ik hoef alleen nog de overhangende takken weg te snoeien. Bij het maaien eergisteren had ik niet vlak langs de buurmanpaaltjes gemaaid met de grote machine, nu heeft Henri alle tussenstukjes met de bosmaaier gemaaid. Buurman en ik blij. Bij de koffie vertelt hij over het examen voor hovenier. Hij is net geslaagd voor zijn praktijkgedeelte, het theoriegedeelte had hij al gehaald. Hij krijgt nu een vaste baan bij Peter.
Peter deed alle heggen en hij zal binnenkort ook nog de onderkant van de eik opsnoeien zodat ik er weer onderdoor kan kijken. Vorig jaar hielden de reeën de eik op reikhoogte, maar deze lusten liever rozen.
Toen het droog werd tegen de avond begon ik aan de zitkuil. Zelfs in de zitkuil hebben de reeën rozen afgevreten! Ik zag geen hoefafdrukken, ze moeten dus de takken naar zich toegetrokken hebben. Ha, lekker knapperig! Rozen met doorns!

19 juli
Alles ligt er weer glad gemaaid bij. Voor het eerst in 2 weken was het gisteren goed maaiweer. Ook de achterste inrit heb ik voor het eerst dit jaar gemaaid op de hoogste stand van de machine. Nu moet ik alleen nog met de bosmaaier de zitkuil en het achterste pad langs de wei maaien. (Wie komen daar aanrijden? Peter en Henri met heggeschaar en bosmaaier. Heel fijn, dan hoef ik zelf het achterpad niet te lijf te gaan.) De dichtgegroeide doorkijk naar de beek heb ik ook weer open gesnoeid.
Vorig zomer ( zie juni) kwam uit de kluit van het kersenboompje een prachtige papaver op. Nu bloeit er één een meter verder.   
In het door Bertie gezaaide paardenwei II-mengsel zat kennelijk ook zaad van korenbloemen. Hier en daar bloeit een blauw bloemetje op een kort steeltje. Ook de margrieten hebben korte steeltjes. Ik wou al schrijven 'korte beentjes', want de reclame daarvan kwam weer voorbij. Geen idee voor wat (dure dingen, geld) of waarvoor (nare dingen, geld). Ik kijk alleen naar het sprekende kindergezicht.

18 juli
Ja, vanmorgen weer drie. Stand sinds gistermiddag 18.

Nelson Mandela is vandaag 94 jaar geworden en krijgt op deze gedenkwaardige dag een fossiel naar hem vernoemd. De oerspecht die gevonden is in een droge vlakte in Zuid-Afrika heet vanaf vandaag Australopicus nelsonmandelaï.  Misschien is het voor een oude man anders, maar als er een fossiel naar mij genoemd zou worden, nee ik weet niet of ik dat een gelukkige greep gevonden zou hebben. Je naam gekoppeld aan fossiel? Fossiel van oudst gevonden naaktslak, de Stylomatophora leidjebergiana? Nee, ik zou er niet blij mee zijn.

een reus onder de distels
De distel'struik' is nu zeker 2 meter hoog en bloeit. Als het vandaag een poosje droog is, gaat hij er aan. Het is een prachtige plant die ook een prachtige naam heeft: Carduus crispus, Kruldistel, wordt tot 1m50 hoog volgens de Nieuwe flora in kleur. Deze is 213 cm, 7 FT! Gemeten met professionele rolmaat.

17 juli

Deze 6 opvreters kwamen uit de potten  buiten bij de kamer, vanmorgen had ik er ook al 5 gevangen bij de keuken. Elke dag vang ik wel zo'n 8 stuks. Vandaag dus al 11! Nee, nu al 15! Ze gaan netjes in de groencontainer. Die is vanmorgen geleegd, dus er kan weer heel veel in.

Een indrukwekkende uitvoering van Beethovens Missa Solemnis door het Koninklijk Concertgebouworkest met het Groot Omroepkoor gisteravond. Ik dacht dat de jonge dirigenten weer aan bod zouden komen, maar dat was niet zo. Alleen Harnoncourt stond op de bok. Als één van de orkestleden het niet zo genoemd had, zou ik het nooit zo gezegd hebben, klinkt veel te gewoon voor zo'n aardige geweldenaar. Hij noemde dit werk vooral voor de zangers loodzwaar, net zoiets als de beklimming van de Mount Everest.
Maar dan wel zonder  zuurstofmasker, zei hij er achteraan.
Ik vond het fijn om Tjeerd Top weer te zien. Hij is nu eerste plaatsvervangende concertmeester en zit naast de concertmeester. Hij is de zoon van een collega van destijds en ik heb hem 1 jaar in de klas gehad. Speelde bij het kerstontbijt- kan ook bij een spreekbeurt geweest zijn. Ik zie hem nog staan spelen in de klas, 12 jaar oud. Mooie herinnering.  

16 juli
Het was een mooi weekend met Marieke en Ton, want ondanks het niet zo warme weer zijn we bijna de hele tijd buiten geweest. Zagen gisteravond reeënmoeder met jong weer. Om half drie vanmiddag begon het te regenen en gingen ze weer naar huis. 
   
Elf juli overleed Rutger Kopland, Rudi van den Hoofdakker, dichter en psychiater. Ik vind veel van zijn gedichten mooi, kan ze begrijpen en meevoelen. Vooral de cyclus Stroomdal en daarin nr.V  'Dit zien is weten hoe het is zonder mij'.  In 2004 was hij hier en schreef een kleine herinnering in m'n ex. van Een man in de tuin.

14 juli
Toen ik donderdagavond om 10 uur van Kotmans naar huis reed, stak er nog geen 5 meter voor mijn auto een niet eens zo gehaaste ree de Vreehorstweg over. Zo dichtbij zie je ze niet vaak. Goed dat ik kalm reed om te genieten en na te genieten.
Voor de pauze stond de dialectavond in het teken van oude appel-en perenrassen, die in Achterhoek en Liemers weer aangepoot worden. Michiel Bussink en Maurits Steverink vertelden enthousiast over hun project om het hoogstamfruit weer aan te planten, omdat er honderden soorten in bestaan, in tegenstelling tot de laagstamsoorten, waarvan er maar zo'n 10 soorten commercieel in gebruik zijn.
Door de grote soortenrijkdom bij de oude hoogstamrassen, konden mensen vroeger al van 20 juli af appels eten. De St. Jaopiksappel was de eerste, genoemd naar St. Jacobus, 25 juli en de Renet de laatste, die de hele winter gegeten kon worden, mits op een goede manier opgeslagen.  
Het boek dat ze samengesteld hebben geeft een mooi overzicht van de mensen die sinds eind 19e eeuw de kennis van die oude soorten hebben overgedragen. Ook staan er prachtige tekeningen en recepten in.

Na de pauze las Minus Jentink een paar van zijn nieuwe, wat zwaarmoedige dialectgedichten voor en liet Gerard Uwland ons lachen om zijn observaties van absurde menselijke gedragingen. Er waren zoveel mensen, dat de zijwand van de schuur open werd geschoven en er net zo veel mensen buiten zaten als binnen. De zon scheen de hele tijd, ook toen we in de pauze het Schrieverspad konden lopen. Een mooie avond. 

13 juli vrijdag
Ik kan weer opgelucht ademhalen, want de bromscooter is door iemand van de gemeente opgehaald. Hij was niet van de jongen die hem 2 weken geleden bracht, maar van iemand zo'n 50 km hiervandaan. Dat hij overgespoten was, had ik al gezien en ik vond het ook uitermate vreemd dat een 18-jarige 2 weken zonder zijn bromscooter zou kunnen.

De neger is ook niet meer hier geweest. Ja, dat was helemaal een apart verhaal. Drie weken geleden speelde dat.
Ik zit om een uur of vier te lezen op het terras bij de kamer. Nonchalant en doodkalm komt een lange neger de inrit inlopen. Blote voeten in slippers, strohoedje op. Ik ga naar hem toe en vraag wat ik voor hem doen kan. Hij antwoordt in behoorlijk Nederlands. Ik vraag hem hoe hij dat zo goed geleerd heeft. Hij woont al negen jaar in Nederland op verschillende plaatsen. Hij heeft hier geen familie maar wel veel vrienden. Nu is hij sinds ongeveer 10 juni in Winterswijk in het AZC. Ze hadden gezegd dat hij de omgeving maar eens moest gaan verkennen en misschien ergens een kopje koffie drinken. Ik zeg dat hij in een tuin staat en dat mijn man niet graag heeft dat vreemden zomaar binnenlopen. Hij gaat weer.  
Drie dagen later is hij er weer, nu om 8 uur 's avonds. Ik zit weer buiten. Hij zegt dat hij graag met me praat, want na het vorige gesprek was hij zo rustig geworden in zijn hoofd. Ik ben net een soort bloedmoeder voor hem.
Ik vind dit niet leuk (ben geen therapeut) en zeg hem nú te gaan. Dat doet hij.
Twee dagen later als ik naar het strafschopschieten van de Engelsen kijk, kwart over elf  's avonds, wordt er op het raam getikt, de neger. Ik ben ont- zét-tend kwaad, doe de schijnwerper aan en beduid dat hij onmiddellijk moet verdwijnen!!!! Wegwezen jij!!!  Hij gaat. Verdraaid jammer, weer geen koffie.
In de week daarna speelt het brommerverhaal en ik vertel de daarbij optredende agent van de neger uit het AZC. Hij zegt dat dat niet kan, en dat ik maar eens moet gaan praten met de toezichthouders daar. Ik heb absoluut geen zin om daar heen te gaan. Hij zegt niet toe, dat hij er heen zal gaan, maar ik denk dat hij het wel gedaan heeft, want ik heb de neger niet teruggezien.
Het is toch superongezond dat een jonge kerel hier negen jaar woont zonder te moeten werken!

Vorige week- die auto met jonge Iraniërs die in de sloot reed- hoe kunnen asielzoekers aan een auto komen? Ze hadden geen rijbewijs bij zich, spraken geen Nederlands, één slechts een heel klein beetje. Waren ze verzekerd? Wie betaalt het afslepen?  
Al die dingen wekken enorme irritatie op. En niet alleen bij mij.

Als ik die neger zou willen bezoeken in het AZC, worden mij strenge regels opgelegd om de privacy van vluchtelingen te beschermen. Op zichzelf natuurlijk heel goed.  Aanmelden, voor wie kom ik, waarom wil ik naar hem toe, wat wil ik zeggen, hoe lang denk ik te blijven, wie ben ik, waar woon ik, wat is mijn telefoonnummer. Ik krijg een kaartje opgespeld met mijn gegevens en dan mag ik naar binnen. 
Maar dat staat wel in scherpe tegenstelling tot het gedrag van de asielzoeker tegenover mij en de schending van mijn privacy. 't Lijkt me een aardig lesonderwerp voor de inburgeringscursus.   

12 juli
Mensen laten hun spaarlampen branden als ze het huis uitgaan, hoorde ik op het nieuws. Ze doen het niet uit veiligheidsoverwegingen, maar omdat ze het 'gezellig' vinden in een verlicht huis thuis te komen.
Ik moest bij die veiligheid denken aan een verre neef van Jachman. Hij leeft niet meer, maar het veiligheidsverhaal nog wel. Hij was een ouderwets goede klokkenmaker die ook kostbare antieke klokken repareerde en schoonmaakte. Zelf bezat hij ook kostbare klokken die in het hele huis hingen en stonden. Ze liepen allemaal, ook de slagwerken. Hij en zijn vrouw gingen alleen maar uit op tijden dat de (dikke) gordijnen dicht konden en de lampen aan. Ze gingen nooit tegelijk weg, maar als ze eens samen overdag ergens moesten zijn, ging zijn vrouw de voordeur uit, hij zwaaide haar voor het raam uit, wachtte een kwartier en ging dan de achterdeur uit. Ze troffen elkaar dan een paar straten verder. Gezellig.

11 juli
Vandaag 17 jaar geleden vielen Bosnisch-Servische troepen onder leiding van generaal Mladić met tanks de stad Sebrenica in Bosnië bij de grens van Servië binnen en werden de mannelijke bewoners, moslims, weggevoerd en vermoord onder het oog van de VN en de Nederlanders die daar humanitair werk deden. Nog steeds worden er massagraven ontdekt. Vandaag worden zo'n 500 dit jaar nog ontdekte slachtoffers begraven.
In 2000 schreef Gerrit Komrij dit sonnet, dat in de NRC verscheen op 14 juli. Het staat vandaag in Meulenhoffs dagkalender van de poëzie.

Smaad
Vijf jaar na Sebrenica

Het is een spookbeeld dat niet wijken wil:
Soldaten spelen hun soldatenspel
En, zogenaamd onopgemerkt, is stil
Een sjofele groep verdwenen, richting hel.

Vergeet de laffe onderkolonel.
Hij is gestuurd. Waar is de generaal,
De man van de medaille en het bevel?
Waar de minister, kronkelend als een aal?

Owee, men weet weer van de prins geen kwaad.
Ze staan zichzelf lamlendig toe te juichen
En spelen blindeman. Het is iets geks,

Die Nederlandse oogkleppenreflex.
Dat ze verdomme nu hun hoofd eens buigen.
Dat ze de blik zien van wie sterven gaat.

10 juli
Leo Vroman op radio4. Hij is vanuit Amerika in gesprek met Margriet Vroomans. 97 jaar is hij en nog volop actief als dichter/tekenaar. Gisteren schreef hij nog een gedicht, hij leest het voor. De aanleiding voor het gesprek is zijn oproep op zijn blog om zijn verloren dagboek over zijn vlucht naar Indonesië in 1942 terug te vinden en een schrift met misschien gedichten erin. 
Hier is de link naar de website van de stichting die alles van hem bijeen wil brengen en waarop hijzelf de oproep doet: Hier  
Als Margriet Vroomans de dood van Gerrit Komrij ter sprake brengt, vindt Vroman Gerrit een grappig, aardig mens, nog jong, een kind eigenlijk met zijn 68 jaar!

...eindelijk...
Wat zal Jo blij zijn: de berm wordt gemaaid, het hier en daar bijna manshoge brandnetelwoud wordt gekortwiekt. Ze ergerde zich er vreselijk aan. Ik vond het geen ramp. Zag je ook de rotzooi van weggegooide blikjes en zakjes niet meer.
Een paar dagen geleden kwamen een paar meisjes op de fiets patat etend en uit een blikje drinkend langs. Wat zouden ze doen als het op was?
Even verder bij de bank stapten ze af en gooiden al het afval keurig in de prullenbak. Hulde!  

9 juli
De voorstelling Soldaat van Oranje vond ik indrukwekkend. Vooral het gevoel midden in de gebeurtenissen te zitten, is soms sterk. Er is dan een sterk 3-D effect. De combinatie van toneelspel met foto en film is suggestief. Toch vond ik de film destijds het verhaal beter vertellen. De karakters van de personen waren daarin duidelijker herkenbaar.
Eén ding stoorde me, de veel te luide 'muziek' bij sommige scènes. Die moest kennelijk een overdonderend effect geven, maar mijn bosmaaier waar ik oorbeschermers bij moet dragen maakt minder lawaai.
We gingen met een bus vanuit Winterswijk, een zeer comfortabele manier van reizen. De chauffeur gaf een interessante uitleg van de geologie, de geschiedenis en de natuur van de oostgrens tot de westkust van Nederland.
Wij drieën hebben ons prima vermaakt. J. was voor de tweede keer en had ons enthousiast gemaakt. Bij haar thuis praatten we bij koffie, soep en een glaasje na.
Een mooie afsluiting van een lange, mooie dag. 
Rotterdam brandt, 14 mei 1940  Deze foto staat in het programmaboek. In de zaal hoor je de bommenwerpers overkomen, zie je de rook langzaam jouw richting op komen terwijl je ergens aan het water dat tegen je voeten spoelt, staat te kijken.

Zondag 8 juli
Na de hevige regenbui van vrijdagavond vond ik zaterdagmorgen 2 minimuisjes. Eén lag er in het schuurtje en één op de stoep ervoor.
Kennelijk weggespoeld. Ze bewogen als ik ze aanraakte. Ik legde ze in de zon om warm te worden en toen ze goed droog waren, zocht ik de plek waar ze waarschijnlijk uitgespoeld waren en legde ze daar neer.
Er kwam bezoek en ik vergat ze. 's Avonds waren ze weg. Waarschijnlijk door eksters opgehaald. Ze waren te klein om zelf te lopen.
muisjes van 3 cm lang, staart niet meegerekend 

Woensdag schreef Aaf Brandt Corstius in haar column over besmettelijke woorden. Woorden die op een rare manier gebruikt worden en die je zelf niet over wilt nemen, maar dat toch doet. Eerst ironisch, en voor je het weet doe je er aan mee. Het woord 'lief' gebruikt in: Mijn lief en ik zijn de stad in geweest.
Daarna volgt dan het woord manlief. Klinkt wel aardig, maar het lief erin degradeert na verloop van tijd en krijgt een negatieve betekenis: 'Nou heb ik het hem al zo vaak gevraagd, maar manlief heeft weer vergeten de vuilnis buiten te zetten.....  Je bedoelt dan 'de duffe, lompe zak met wie ik opgezadeld ben'.

 Als ik zo'n stukje lees, ga ik direct na of ik ook gedegradeerde woorden gebruik. Dat woord 'lief' niet, maar ik gebruik wel vaak te grote woorden voor gewone dingen. Door mij zijn die woorden misschien niet besmettelijk geworden, maar ze zijn wel gedegradeerd. Via de zoekopdracht heb ik op deze site exact 100 x het woord ,geweldig' gevonden. Ik vind iets al gauw geweldig aardig, geweldig mooi, geweldig spannend enz. Dat moet anders kunnen. Dank je, Aaf, geweldig bedankt!

7 juli (26 graden)
Als ik in de felle zon met m'n tassen vol opruimingsspullen loop te zeulen, afgepeigerd door anderhalf uur schoenen en kleren passen, roept iemand naar me vanaf het schaduwrijke terras van het Zwaantje. De oude vriend uit Groenlo en zijn vrouw. Ik schuif aan en hij bestelt direct tonic voor me. Heerlijk even rust en bijpraten.
Het is gelijk weer gewoon en vertrouwd, met sommige mensen heb je dat. We zitten al gauw weer op het oude spoor: boeken, geschiedenis, Grolse mensen en de verhalen over hen. Ik heb z'n vrouw nog maar een keer of vier gesproken en ken haar nog niet zo goed.
Omdat hij graag en goed vertelt, blijft er weinig ruimte over voor wat zij wil vertellen. Bovendien kent ze alle verhalen al en wil hem afremmen, wat hem weer irriteert. Dat maakt de ontmoeting na een tijdje toch een beetje ongemakkelijk.
Ze waren onlangs 50 jaar getrouwd, maar toen zij trouwden, kende ik hem al 10 jaar heel goed. Voor haar misschien een raar idee.

6 juli (25,2 gr.)
Gerrit Komrij is overleden. Eén van de bekendste Winterswijkers, 68 jaar is hij geworden.  De nieuwbouw van de scholengemeenschap is net naar hem vernoemd, het Gerrit Komrij College, maar nu zal hij die niet in gebruik zien nemen na de zomervakantie. Volgens mij had hij er niks mee, hij was nog van de uitgebouwde villa aan de Zonnebrink, waar hij als leerling op de zolder rondstruinde. Ik ben hem daar niet meer tegengekomen, al zat ons kleine klasje ook op zolder, we scheelden te veel in leeftijd.
Toen ik in de boekwinkel werkte, sprak ik hem geregeld. Het was altijd spannend, betaalde hij of ging de aankoop op de pof? Het kwam altijd goed, ook de Russische Bibliotheek van Van Oorschot werd keurig betaald. Waarom hij die in Winterswijk aanschafte en niet in Amsterdam waar hij toen woonde? Dat was ook de reden van de ongerustheid van mijn baas.
 
Wat ik bijzonder vind, is de plek waar hij voor het eerst voelde dat hij een dichter was. Dat was aan het eind van 'onze' zandweg. Elke keer dat ik daar langsfiets, schiet me dat te binnen.

5 juli,  van 30 graden naar 20 in het uur waarin een enorme onweersbui overtrekt. Ik zit nog lang droog onder de parasol, maar moet toch naar binnen vanwege het opspattende water dat van het dak stroomt.
het wit voetje helpt hier niet
Als ik woensdag buiten bij de keuken een beetje zit te genieten van de mooie avond, schrik ik op van een harde dreun, een aanrijding? Op het fietspad staat een auto met de linker achterkant tegen het uiteinde van de brugleuning, verkeerde draai achteruit gemaakt. Een paar krijsende meiden stappen uit en roepen iets als 'ubi ist tot!!' Ik zie niet of er een jongen bij is.  Ze rijden de zandweg in richting camping.
Ik ga kijken of er iets als ubi ligt tot te gaan, maar zie alleen maar de scherven van een achterlicht.
Een half uur later klinkt er een enorme ruzie met gillende meiden vooraan in onze zandweg. Er komt een politie-auto aanrijden en parkeert op de hoek. Ik ga kijken en zie dat er een auto in de bijna droge sloot ligt en dat er drie meiden en een paar jongens tegen elkaar staan te schreeuwen. Agent probeert zich verstaanbaar te maken, maar dat lukt hem niet alleen. Hij vraagt assistentie en binnen vijf minuten arriveert politiewagen twee. Het lukt ze samen ook niet om de toedracht te weten te komen, met Engels en Nederlands gaat het niet, ze kunnen alleen Iraans.
Agent belt takelwagen, er komt ook nog een motoragent bij en op de weg staan steeds meer mensen, niemand kan de zandweg in of uit, Yvonne komt aanrijden uit het dorp, kan er ook niet in, belt naar huis en hoort dat die lui daar waren geweest omdat ze benzine wilden hebben. Ze zegt dat tegen de agenten.  Die vonden het ook al vreemd dat de auto uit de zandweg kwam, want dat is een doodlopende weg.
Sleepwagen komt, trekt auto uit de sloot en dan zien agenten het kapotte linker achterlicht. Hoe kan dat nou? Dat weet ik, als het glas past tenminste. Het past. Al die tijd gaat het gescheld en gehuil door, er komt ook nog een agente bij om de kijkers op afstand te houden en de gemoederen te sussen. Het gekrijs zakt af. Sleepwagen rijdt weg, Yvonne kan naar huis, Iraniërs gaan naar het AZC, en een van de agenten vraagt aan mij: Hebt u nog iets mee gekregen van wat ze zeiden? Nee, geen woord. 
  Agent 1 vermaakt zich  tijdens wachten op agent 2  uit de weg! de kabel kan knappen!

4 juli
Aan het morellenboompje dat ik vorig jaar kreeg, kwamen dit voorjaar behoorlijk veel bloemen, alleen waren er toen een paar nachten met zware nachtvorst, daarna bijna geen insecten, en groeiden er uiteindelijk maar 5 kersen uit. Die kleurden al mooi rood. Het ging lijken op het versje van de kleine  negertjes, want elke morgen was er 1 minder. Toen er nog 1 over was, zette ik die maar op de foto, want die zou de volgende dag ook wel niet halen. Deed hij ook niet. Waarom ik die vijf niet afplukte? Ze waren nog lang niet rijp.
de allerlaatste   
Weer een schitterende dag gisteren! Buiten geleefd. De was van twee weken buiten gestreken, verder gelezen, gegeten, de terrassen geveegd, de planten water gegeven, zelf ook een glaasje gedronken, de vuilnisbakken schoongemaakt, kortom al die dingen gedaan, die je 's zomers buiten doet, als je even geen zin in wieden of maaien hebt. Om kwart voor tien 's avonds was het nog 20 graden. 

3 juli Volle maan
in het echt was hij rond1
Wat is het hier in de omgeving mooi! Ik rij een uur lang over kleine weggetjes in het gebied waar ik het eerste half jaar van mijn huwelijk woonde, Meddo, Zwolle, Holterhoek. Toen was het winter, met veel sneeuw, nu staan de bermen in bloei, zijn de huizen opgeknapt met mooie tuinen, het armoedige van 1954 is weg. De kaart van die omgeving heb ik bij me, want de wegen hebben nu officiële namen, die wel eens anders zijn dan ik me herinner.  De weg langs het café heet nu ook volgens het straatnaambord echt de 'Haak en Hoek'-weg. Staat die op de kaart? Ja! De Hakkenhoekweg heet die daar. Over een eeuw heet die weg ook zo op de officiële bordjes, want zo ging het ook bij de Buerserbeek, spreek uit Buurserbeek, die al in de dertiende eeuw zo heette, maar die op kaarten ineens Beurzerbeek ging heten en op de borden langs de beek ook zo genoemd wordt. Geen enkel historisch besef!

2 juli
Zaterdagnacht liep er 'iets' telkens langs de bewegingsmelder onder de kast in de slaapkamer. Zo'n melder is heel handig als je er 's nachts even uit moet, maar heel onrustig als een muis er een spelletje van maakt. We hadden 's middags al een heel levendige muis op het terras tussen de bloembakken zien springen, die zou dus wel mee naar binnen gekomen zijn. Goed, het aan/uit floepen hield op, hij zou wel een kiertje gevonden hebben om weer naar buiten te gaan.
Gisteravond toen ik bijna sliep, hoorde ik hem weer ritselen en knagen, nu in de boekenkast. Ik kan veel hebben, maar van mijn boeken moet je afblijven. Het bed uit dus, een val zoeken, kaas erin doen en neerzetten tussen bed en boekenkast. Nog geen vijf minuten later klapte hij dicht. Ja, ik weet het, het is moord, maar ik heb toch goed geslapen.
Met de pagina juni is er een probleem, ik kan niet terugkoppelen van juli naar juni. Ik heb nu geen zin om het uit te zoeken.

Zondag 1 juli
Een prachtig weekend gehad. Vrijdagmorgen kwamen Carla en Wolfgang hier met enthousiaste verhalen over de reis naar Noorwegen, en zaterdagmorgen kwamen ook Marieke en Ton met de honden. Vanmiddag gingen ze allemaal weer weg. In tussentijd hebben we in verschillende combinaties veel mooie dingen gedaan.
Wat we deden? Naar de markt gaan, met de auto naar Corle om planten en potgrond te kopen, bij de Chinees eten halen, de bloembakken opnieuw vullen, bij Jo sla ophalen, wandelen met de honden, eten koken, fietsen, ree bewonderen, bij  het Hilgelo zwemmen en zonnen, ijs halen bij Talamini, 2x buiten ontbijten en verder de hele dag buiten genieten, eten, kletsen en lachen.
Een goed gesprek met een agent gehad hier thuis. Weet nu veel meer van de achtergrond van de scooterbezitter. Nauwelijks binnen gezeten. Marieke en Ton sliepen in de caravan en Carla en Wolfgang in de camper. 't Was hier net een minicamping.  Handig hoor, zoveel ruimte.  
een goed begin van de dag