Logarchief  terug Home verder
 

logs juni 2012

 


30 juni
Vervolg scooter. Het politiebureau is hier op werkdagen 2 hele uren open. Verder gaat alles telefonisch via Apeldoorn of Nijmegen. Dat wordt niet helemaal duidelijk uit de GEMEENTEGIDS.
Ik bel maar eens naar A.of N. over die scooter. Hoe heet die jongen en waar woont die. Dat moet ik maar opnemen met de politie hier ter plaatse, maar het zal wel goed zitten als de agent dat gezegd heeft.
Vijf voor tien sta ik als eerste in de rij van drie voor het politiebureau. Klokslag tien schuiven de deuren open. Ik weet de weg en ga direct linksaf, de anderen stuiteren rechtdoor om de kortste weg te nemen naar de balie waar ze de agent zien zitten door de glazen wand heen. Ik win!
De anderen luisteren belangstellend mee, want van privacy is geen sprake. Mijn naam, meisjesnaam, adres en telefoonnummer worden hardop gecheckt en de agent zegt dat het in orde is. Niet gestolen die scooter. Toch geeft ze niet het adres van die jongen. Privacy, mevrouw. Maar ze zal zien wat ze voor me doen kan.
De volgende!

Als ik 's middags met Carla na het boodschappen doen langs ons huis rij, staat daar een politiebusje. Mooi, de scooter wordt dus opgehaald.
Nee, de aardige agent is toeschietelijk, vertelt hoe die jongen heet, waar hij woont, er niet is, er vaak niet is, dat hij uit een andere cultuur komt waar afspraken niet altijd afspraken zijn, en of ik een schroevendraaier heb.
Ik pak de gereedschapskist van Jachman, maar geen van de daarin aanwezige schroevendraaiers past op het plaatje dat over het chassisnummer zit. Jachman krijgt wel een compliment voor het aantal kruiskop- en andere draaiers in alle maten. Ik zal het doorgeven.
Misschien gaat het wel met een inbussleutel. Die zijn mijn afdeling want horen bij de fietsen. Maar waar......?
Nee, hij neemt de brommer niet mee, ze hebben geen afdeling voor opslag van gewone dingen die in de weg staan. Die heeft de Gemeente wel, de Gevonden Voorwerpen. Als ik nou helemaal gek word van dat ding in de schuur, dan kan ik het opgeven als gevonden voorwerp en wordt het gehaald.
Ik heb geduld met andere culturen, word er niet zo gauw gek van, dus zal nog een paar dagen wachten. Zijn pleegmoeder zal ik ook maar niet lastig vallen, B. komt wel een keer. Mañana.

29 juni
Jan schoot me aan bij de supermarkt en we hadden een lang gesprek. Hij is diep in de tachtig en zeker al wel 10/15 jaar weduwnaar. Telkens als ik hem wat langer spreek, vertelt hij over de vriendin van dat moment. Nu ook.
'Ik heb weer een vriendinnetje!'
'Houdt ze van dansen?' Dat is geen gekke vraag, want van de vorige werd hij gek, omdat ze steeds wou gaan dansen.
'Nee, deze houdt er helemaal niet van. Ook niet van bridgen, zoals die daarvoor. Trouwens een goeie van je dat je dat nog weet. Wij reizen, gaan binnenkort naar Slovenië, met een bus van een ondernemer uit Twenthe, ku'j nog ens platpraoten, 't bunt allemaole Tukkers. Weet je hoe we elkaar hebben leren kennen? Op het kerkhof. Haar man ligt begraven naast Lineke. Zodoende. Marietje heet ze. Je kent haar vast wel van de Dialectdagen.'
Hij zag er heel opgewekt en goed verzorgd uit. Ik ken hem mijn hele leven al, Jachman ook, die was bevriend met zijn jongere broer. We praatten nog een tijdje, tot we moe werden van het lange staan.

De scooter is gisteren ook nog niet opgehaald, dus zal ik de politie maar eens bellen, want het ding, met toch een luchtje eraan kennelijk, staat in de weg. Stel je voor dat ik van heling beschuldigd word!

Gisteren alles weer gemaaid, nu met de machine over het pad door de wei geweest, dat ik met de bosmaaier voorgemaaid had.

Feest in Huppel/Henxel/Dorpbuurt, én in Meddo.

28 juni
Een jongen van een jaar of 18 belt aan en vraagt of hij z'n scooter die een lege accu heeft hier neer mag zetten tot 's avonds. Hij woont in de buurtschap verderop en ziet er tegenop om die brommer 5 km te duwen. Het regent en ik zeg dat hij hem in de schuur mag zetten. Hij helemaal blij. We spreken een tijd af voor het ophalen en hij bedankt met een stevige handdruk.
Vijf minuten later gaat weer de bel. Dezelfde jongen, maar nu met een agent. Agent wil de gegevens van de scooter opnemen. Ze verdwijnen in de schuur, ik blijf luisteren. Jongen geeft rustig antwoord op alle vragen en strikvragen. Agent schrijft. Na tien minuten gaat de jongen weer en de agent zegt tegen mij dat het in orde is, maar dat hij vanwege de vele brommerdiefstallen de jongen aan de tand wilde voelen. Volgens hem is het o.k.
De scooter is niet opgehaald.

27 juni
Eergisteren schreef ik al dat ik 22 ex. van Hollands Diep uit '75 en '76 heb teruggevonden. Nu heb ik nog een stel weergevonden en heb nu op 2 nummers na heel 1976 (wel 1 ex. dubbel) plus nog een stuk of zes uit 1977. Ik kom nu op 36 van de verschenen 42 nummers. Schatgraven in eigen huis.
de eerste van 8 nov. '75 het laatste nr 12/13 van 18 juni '77

Vijftien jaar geleden heb ik een kleine B&B gehad. Na mijn drukke schoolbaan met dagen van 8 lesuren moest ik afkikken, want ik wilde wel mensen zien en verzorgen (eufemisme voor de baas spelen?) Drie jaar duurde het afkikken.
Maar wat wou ik nou vertellen? O, ja, als het regende en de gasten niet konden fietsen of wandelen, bleven ze wel eens een hele dag binnen lezen, want aan het hoofdeind van de bedden stonden vier volle boekenkasten. De open haard kon aan, we haalden samen wel eens herinneringen op aan gebeurtenissen die met boeken samenhingen, geweldig leuke ontmoetingen waren dat.

Al 12 jaar sta ik niet meer ingeschreven bij de VVV en bij wandel- en fietsclubs, maar nog krijg ik af en toe vragen van mensen of ze nog eens mogen komen. Vorige week belde iemand die zei dat hij en zijn vrouw zo'n leuke week in de Achterhoek hadden gehad eind jaren '90, dat ze dat nog eens over wilden doen, mijn telefoonnummer weergevonden hadden en of ze...... Nee dus, maar ik kon ze wel naar een kennis doorverwijzen.
Zelf heb ik pracht herinneringen aan logeren bij wildvreemde mensen, vooral in Engeland, Joegoslavië en Noorwegen. Het geeft een goed gevoel dat andere mensen ook aan het verblijf bij ons met plezier terugdenken.

26 juni
Nog één keer ree dan. Ik kijk veel naar de wei om naar reeën te speuren, en áls ze er zijn is het vaak feest. Geit en jong slenteren door het hoge gras op zoek naar een zacht kruidje of een smakelijk bloempje. Als ze zo'n mooi plekje vinden gaan ze rustig eten. Twee minuten, dan kijkt het jong op, net of hij luistert naar iets in hem dat aanmoedigend zegt: Nu! Hij springt even met alle vier poten tegelijk in de lucht en begint te galopperen als een paard bij de races. Een rondje door de wei, om moeder en eik heen, dan een grotere ronde achterlangs de achterste border, weer terug en nog een keer, nu helemaal langs de randen van de wei en weer terug naar zijn moeder. Hij probeert te drinken, maar ze draait zich om, heeft er geen zin in, je kunt grazen en galopperen, je redt je maar.
Schitterend!

25 juni
drie hapjes eten en dan weer goed luisteren toch maar even gaan kijken

Het jong kan na de regens de gestegen beek niet over en nu hoort de hinde kennelijk geluid van de overkant. Ze is wel drie kwartier alleen in de wei en onder de struiken geweest, maar nu wordt ze kennelijk geroepen. Even later komt een andere ree achter de schoppe vandaan (een jonge bok lijkt me), en loopt recht op de roos in de appelstomp af en begint uitgebreid te dineren! Ik vind het zonde van de roos, maar wil ook dit eten niet missen.
llekker roosje
Op dat moment zie ik moeder en kind achter in de hoek rennen. 't Lijkt wel kermis. Aan de richting kan ik zien dat ze over het nieuw gemaaide pad rennen, dat ik dwars door de wei gemaaid heb. Het lijkt een gekke plek voor een pad, maar de beekoever is zo schuin, dat ik daar met de maaier niet langs durf. Volgens de voorschriften mag je wel recht tegen een helling op rijden, maar niet met de helling mee als de hoek groter is dan 10 graden, want er is dan kans op omslaan. Niet zo handig bij een beek.

Een doos met programma's uit de jaren '80 en '90 teruggevonden, Martine Bijl, de musical Cats, Toon Hermans, Ute Lemper, Hildegard Knef, enz.; in die tijd in Amsterdam gezien. Ook de eerste nummers, nog op groot formaat, van Hollands Diep uit '75-'76 zaten er in. Die koester ik nog steeds. Er verschenen er vier in '75 en 17 in '76 op dat formaat, (nummer 10 van '76 zie ik er niet bij), de volgende nummers verschenen in klein formaat, daar heb ik nr 18 en 19 nog van. Er verschenen maar 42 nummers, de advertentie-inkomsten vielen tegen. Ik heb dus 22 ex. ervan.

zondag 24 juni
aankondiging
Het was boffen met het weer gisteravond bij het feestelijke zomerconcert van Crescendo. Yvonne kwam hier en samen liepen we met onze gemakkelijke kampeerstoelen naar de buren. Het was om half acht 18 gr. en zonnig, tegen het eind 15 gr., maar het bleef droog en windstil. Iedereen had zich erop gekleed en je kon even rondlopen en koffie halen als je het koud kreeg. Ik heb maar een paar foto's gemaakt, had twee bijna lege toestelletjes bij me ;-(
Marimba Een zeer goede speler van de slagwerkgroep speelt met assistentie van de slagwerkdirigent Tolkamp een prachtig zacht gespeeld stuk op Marimba. Het was doodstil verder, zelfs de kinderen waren gestopt met rondrennen.
een gedeelte van de Slagwerkgroep Mij sprak de hele Slagwerkgroep, waarvan dit de jongensafdeling is (voor zover te zien dan), het meest aan. Ze speelden exact gelijk en met een hallucinerend ritme. Echt heel goed.
Het Fanfare orkest speelde een afwisselend programma waarvan ik zelf de Abba bewerkingen het mooist vond. Die speelden ze aan het slot ter ere van het bijna Gouden Paar, dat deze avond gastheer en gastvrouw was.
Zo zag ik de lampjes vanuit huis. Met Jo was ik na afloop teruggelopen, alle twee hadden we niet zoveel zin om bij de borrel na afloop te blijven.

23 juni
Het lijkt wel maart, afwisselend zon en buien.
Vanavond geeft bij mooi weer Crescendo Ratum het zomerconcert in de tuin van de overburen. Het zal ver over het water van het Hilgelo klinken. Ik hoop dat het doorgaat, het is een unieke locatie en ze spelen goed. Ook de slagwerkgroep en leerlingen-groepen laten zich horen.

Gisteren ben ik flink opgeschoten met het maaien van de graspaden. Je kunt nu al rond de wei lopen en over een pad onderlangs de kastanje. Met het achterste pad moest ik stoppen vanwege een zware regenbui. Ik had een paraplu meegenomen, maar toen het begon te regenen had ik daar niet veel aan want hij lag in de kruiwagen die ergens onderweg in de wei stond.
Ook al stond het gras een halve meter hoog, toch kon ik gemakkelijk zien waar het oorspronkelijke pad gelopen had, door de reeënwissels namelijk. In de wei bij de beek zijn twee volkomen kale plekken in het gras, ligplaatsen, nog net geen kuilen zoals de koetjes van ChrisJan die maken.

Met de nieuwe draadkop gaat het maaien gesmeerd. Ik word ook steeds handiger in het aantrekken van de motor.
De jasmijn naast het terras heb ik helemaal weggehaald, hij verdrong de wel 10 jaar oude kamperfoelie die tot november bloeit en die ik veel mooier vind.

22 juni
Bertus heeft de bosmaaier opgehaald, want hij deed het maar 1 dag goed en gisteren was er na een kwartier maaien nog maar 1 klein draadje te zien. 's Avonds om half acht kwam hij hem weer terugbrengen, mèt een nieuwe draadkop. Het was nog in de garantieperiode, vond hij, al was die precies een maand voorbij. Hij kwam na het werk, was nog niet eens thuis geweest om te eten. Geweldig aardig.
Het graspad langs de dennen ziet er weer een beetje als een pad uit, met de grote maaier kan ik er weer overheen. Nu nog een keer op de laagste stand, als het gras droog is tenminste. Het is heel hobbelig, dus mooi wordt het niet.

Een flinke regenbui gehad gisteravond, die 9 mm aanbracht, maar het onweer mocht geen naam hebben. Tot half tien kon ik buiten zitten net als eergisteren. Het was een heel zachte avond.
Dit vergeet ik bijna: de reegeit liep op klaarlichte dag in de wei met een springerig jong. Het is nu ongeveer een maand oud. Het leek me qua bouw een bokje. Het andere duidelijke bokkenkenmerk kon ik door het hoge gras niet zien. Zal ook nog wel een minikenmerkje zijn.

Zo kwamen er een paar voorbij, de wei fris en schoon achterlatend in de warme zon.

21 juni, midzomer
Carla belde gisteren uit Noorwegen, én ik kreeg een kaart. Het begon nu lekker weer te worden, 15 graden! Ze had de broekspijpen al opgerold! Ze stonden nu zo'n 100 km ten noorden van Kristiansand bij een meer en ze kon hier prachtig kanoën. Waar ze eerst waren, in de buurt van Trondheim waren de meren nog blauw bevroren. Wolfgang kan hier hardlopen vertelde ze, maar W. riep er tussendoor: 'En eindelijk niks doen!' Hij heeft veertien dagen auto gereden op vaak heel smalle enge weggetjes en door tunnels. Dat is hard werken.

Marieke en ik konden heerlijk buiten eten. Het bleef lang warm. We liepen langs het Hilgelo en door het bos. Isa moest natuurlijk even de beek proeven en met andere honden spelen.
Een auto stopte naast ons, nummerbord Münster, of ze hier goed waren bij de Slingeplas. Nee, die is 10 km hier vandaan, dit is de plas het Hilgelo.
Veel mooier! We wezen ze de parkeerplaats en daar reden ze heen.
We zaten nog even buiten voor Marieke om kwart voor negen wegreed. Ik bleef nog zitten tot half tien. De vleermuizen kwamen uit de spouw en vlogen 'rondjes' voorlangs de schoppe en achterlangs het huis. Merels floten, er was weinig verkeer. Een prachtige zachte windstille avond.

20 juni
Maandag was ik weer met de bosmaaier aan het werk geweest, maar kennelijk was de rol snijdraad op, want met al mijn verwoed op de grond slaan kwam het niet tevoorschijn. Gistermiddag ermee naar Bertus. Ik mag de draaddoos niet openmaken van hem, want het is een klerewerk om de draad goed op te rollen en je hebt sterke vingers nodig om het ding te openen en weer te monteren. Hij kan het snel en goed. Hij onderzocht de patiënt en kon met veel kracht de draadeinden losmasseren. Er zat nog meer dan de helft op. Hij was er zeker tien minuten mee bezig, maar wilde er niks voor hebben.

Gistermorgen toen de vaatwasser en de keukenkraan liepen, stond er opeens een grote plas water op de vloer. Néé he!!! toch geen lekkage! Ik dweilde de vloer droog en het leek over. Na tien minuten stond er weer zo'n plas.
Rianne zei: 'Ga nou niet iedereen bellen voor reparatie, ik vraag Erik wel of die er naar kijkt. Hij kan beoordelen wat er aan de hand is.'
Ik: 'Als je het vraagt, wil je dan wel op zijn gezicht letten. Als je ziet dat hij geen zin in die klus heeft, moet je niet aandringen.' Nee, dat zou ze niet doen.
Gaat ze gelijk bellen! Zegt dan: 'Ja, hij komt vanavond wel even langs.'
Ik: 'Je kon z'n gezicht niet zien!'
Zij: 'Ik ken z'n stem, én hij is echt lief.'

Alles is kurkdroog bij de machine en onder de gootsteen. Hij schroeft de voorplaat van het aanrecht los, schroeft de machine los, trekt hem naar voren, controleert met een zaklamp de achterkant, laat hem vol water lopen en weer afpompen, alles is normaal.
Als de machine niet goed gesloten is, werkt hij niet. Zou er een dun mesje tussen de afsluitstrip van de klep geklemd hebben gezeten, en zou de machine wel gewoon gelopen hebben, maar daarlangs gelekt hebben?
Hij heeft geen idee, maar als het weer lekt, moet ik maar bellen.
Als hij de klep sluit ziet hij in het openstaande spoelmiddelbakje een metalen stripje voor broodzakjes. Zou dat de boosdoener geweest zijn?

Hij is zeker een half uur bezig geweest met zwaar werk in een zeer ongemakkelijke houding, plus gaan en komen, en wil er niks voor hebben.
Rianne heeft gelijk.

19 juni
Vorig jaar had ik potten gevuld met o.a. deze Campanulasoort als hoog element. Dit jaar komt het overal op, ook in de voegen van het terras. Het is net onkruid. Het is zeker dankbaar dat ik niet met algenverdelger heb geschrobd. Voor de deur hangen laag een paar bijna uitgebloeide stengels vingerhoedskruid. Om een foto te maken moet ik bijna op de grond gaan liggen. Vandaar de scheve achtergrond. Ik snij ze niet af, want ze mogen uitzaaien. Door de border heen staan er nog zo'n 12 planten in bloei. licht wit op in de schemering Vingerhoedskruid diep doorgebogen

Een paar auto's met jongelui parkeren in de berm voor het huis. Ze zijn nogal vrolijk luidruchtig dus ga ik even in de hal kijken. Eén auto rijdt weg, een achterblijver probeert de elektrische poort te openen, maar dat lukt niet. Ik ga maar eens even buiten poolshoogte nemen. Als ik de keukendeur dichttrek, gaat de bel. Ik loop buitenom. De jonge man vraagt beleefd of hij in de berm mag parkeren. Hij wil gaan vissen maar zag op het bord bij de parkeerplaats, dat hij daar maar een uur mag staan. Of hij hier in de berm mag blijven staan. Nee, dat mag niet, maar ik kan hem wel geruststellen, in het bos wordt nooit gecontroleerd, alleen als er klachten komen over feestvieren met lawaai, maar er wordt wél gecontroleerd op parkeren in de berm van de voorrangsweg.
De eerste auto heeft een kruiwagen uitgeladen en deze jongen laadt die vol met zo te zien tent en visspullen. Ik blijf die even bewaken, terwijl hij de auto gaat parkeren. Ik wens hem een mooie vangst.

18 juni
half negen, gauw parasol inklappen even later..
Regen. Nog maar een keer of 3 heb ik het gehoord, het ruisend dichterbij komen van een harde regenbui. Bij een regenfront begint het meestal rustig en daarna kan het gaan plenzen, ook bij buien heb je dat meestal. Het lijkt te regenen, je steekt je hand uit, ja, een druppel en daarna gaat het harder of houdt het op. Het dichterbij horen komen van een plotselinge zware bui is indrukwekkend, daarom weet ik een paar keer nog zo goed.
De eerste keer waren we met de kinderen op weg naar kennissen in Coevorden en picknickten in de buurt van Gramsbergen. Op een plaid lagen broodjes, bekertjes, appels en wij. Die picknick was op een strategisch moment, we konden nog even plassen, de kinderen een beetje fatsoeneren, wat eten en drinken en we zouden dan als een keurige familie aankomen bij de kennissen.
zo was het ongeveer
(foto van kennislink.nl)
Wat is dat voor geluid, vroeg ik. Jachman was bijna 6 jaar ouder en had dus meer levenservaring, 'REGEN!!' riep hij, 'jongens! de deken bij de punten pakken, achterin leggen en binnen komen!' Hij deed de portieren open, ging zitten en wij vieren, 'jongens', werden geacht ordelijk de deken bij de punten te pakken en in de kofferbak te leggen. Het ruisen was nu vlakbij en stortte zich toen over ons uit. In no time waren we doornat. Met de bekertjes met limonade was het niet helemaal goed gegaan en van de keurige familie was op één persoon na niet veel over.
Het bezoek was niet geweldig hoewel we erg ons best deden. Als de moeder nog geleefd had, zou die heerlijk gelachen hebben en ons extra hebben verwend, daar kwamen we graag. Nu bleef het bij 1 keer.
Maar dat lag niet aan de regen.

Zondag 17 juni
Omdat het zaterdags heel druk is met al die Duitsers ga ik altijd heel vroeg naar het dorp voor de boodschappen. Eerst naar de supermarkt, dan de auto achter de winkelstraat parkeren om precies om negen uur bij de boekhandel te zijn. Ik heb geen zin om naar de Hema te gaan voor zo'n dekentje in de afzuigkap en kijk bij de Bazaar naast de boekhandel of ze er daar één hebben. Nee.
Wel koop ik daar een paar andere dingen. Van de kassabon:
Toiletborstel+houder basic 2 stuks à 0,99......1,98. (Ik heb 2 wc's).
Vloeibare handzeep Palmolive Amand 300 ml...1,49
Anti insectenstekker 230V....0,99
Zes clips met magneet Trendy...0,99
Kookwekker Smiley....0,99
Totaal 6,44 -dat is nog eens voordelig boodschappen doen!

De insectenstekker begint na een half uur te ratelen, is dus een miskoop.

Hessel komt vragen of hij hier kruidachtige planten mag zoeken voor zijn herbarium. Hij moet er 25 hebben. Hij heeft er al wel een paar. Zou oma Jo iets gezegd hebben als 'Ga maar bij buurvrouw kijken, die heeft heel veel onkruid en helpt je wel.' We zoeken samen in drijfnatte wei en border, (het regende na de middag een paar keer flink hard) Hij is blij met lievevrouwebedstro, lelietjes van dalen en smeerwortel, met robertskruid, zevenblad en look zonder look, met muur, vergeet-mij-nietjes, koekoeksbloemen en dingetjes waar ik zo uit het hoofd de naam niet meer van weet. Hij komt dik aan zijn 25 planten. Dan fietst hij gauw weg, er komt weer een schoer an! een flinke bui.

Binnen bloeien de pioenen voluit. Deze is wel heel mooi.
een van de mooiste

16 juni
Carla belde uit Noorwegen. Elanden die fluitekruid etend langs de bosrand struinen, een prachtig gezicht! Ze vertelden er beiden enthousiast over. Ze kamperen in Noorwegen 'wild', ze hebben alles bij zich en gaan alleen voor douchen zo nu en dan op een camping staan. Het is er koud, op de heuvels ligt ver naar het zuiden nog sneeuw, maar ze genieten van de stilte en de prachtige natuur.

Ik heb nog eens even in de bijbel van Leroy* nagekeken of ik het wel goed doe met die brandnetels. Hij zei dat je ze moest laten staan, dan werd het vanzelf minder. In hoeveel tijd, wil ik nu, na 40 jaar, wel eens weten.
Brandnetels groeien in cirkelvormige groepen en worden naar de randen toe steeds hoger. De laatste groep is groter dan ik (1.75) ben. Midden in de cirkel raakt de grond uitgeput en worden planten niet meer zo hoog, daarna nog kleiner en vervolgens krijgen andere planten de kans om zich in het centrum te vestigen. Dat proces gaat door en uiteindelijk geeft de brandnetel de strijd op. Dat gebeurt echter alleen als de nitraathuishouding op het juiste niveau is gebracht. Als dat niet zo is, wordt de brandnetel steeds agressiever. Geen idee hoelang een en ander duurt. Daar heeft Leroy het niet over.
De nitraten die ontstaan door rotting in de bodem worden extra gevormd door de krachtige wortels van brandnetel, maar tegelijk binden die ook de nitraten. Gaan brandnetels dood, dan kunnen de wortels de nitraten niet meer binden en die komen weer in de aarde terecht. Ze veranderen in nitriet en komen als gas weer in de atmosfeer.
Ik begrijp hieruit, dat ik net zo goed de brandnetels ter plekke kan laten liggen, zodat de overtollige nitriet kan ontsnappen. Ik heb geen jaren de tijd om af te wachten of ze uit zichzelf eens een keer het loodje leggen. Het vanzelf afsterven gaat wel erg langzaam. Want ze 'wandelen' naar een stuk lekker verse grond ernaast en beginnen opnieuw.
We kwamen hier wonen in 1971 en begonnen met de kinderen het gevecht tegen de brandnetels. Zij kregen 1 cent per stuk.
*Natuur uitschakelen Natuur inschakelen, Ankh-Hermes, verscheen in 1973.

15 juni
Weinig cultuur deze week, ik kom niet veel verder dan in de krant hap snap wat lezen over cultuur. Nu is even mijn lichaamskracht belangrijker dan mijn intellectuele vermogens. Al lees ik wel tussendoor van Bernlef Cellojaren, waar een mailgrrl over schreef. Daar hoor je me later nog over. Eerst de brandnetels.
Ik schat dat de helft daarvan nu op de composthoop ligt. De andere helft staat frisch und fröhlich te groeien, zonder weet van mijn aanval morgen of vandaag misschien, als het droog blijft. Ik ben bezig met paadjes maken, zodat ik daar kan maaien en niet zoveel hoef te wieden. Nu is het even veel werk, maar later kan ik het fluitend af. Zittend.

Van Jo een heerlijk maaltje sla gekregen. Het zijn nog geen kroppen maar losse floddertjes, heel zacht. We liepen de tuin rond en keken zorgelijk bij de plek waar duiven zaad opgegeten hadden, en vrolijk waar over het rozenpoortje naar de moestuin van beide kanten de rozen elkaar ontmoetten. Dat heeft lang geduurd en ze zei wel eens dat ze eraan twijfelde het nog te beleven. Gelukt dus.
Zij geniet ook van de twee mini eekhoorntjes. Ik zag ze hier spelen op het gras. Bij haar spelen ze ook. Misschien zijn het wel 4 jonkies uit twee verschillende nesten. Ik heb ze nog niet zien klimmen, maar dat moeten ze wel kunnen.

14 juni
Een mooie avond gehad bij DOE in Voorst. (Zie 22 april.)
heerlijk eten, mensen leren kennen, een prima concept keuken van Ellen en Mariëtte zo was het buiten

Meer dan 24 mensen kunnen er niet in en het is altijd, dwz elke woensdag, uitverkocht, al zo'n 30 weken nu. Op de terugweg was de weg bijna leeg. De versierde partytenten bij de huizen ook. Het was net rust, dus ik wist dat Nederland aan het verliezen was. Op de tien km van Beekbergen langs het kanaal tot de afslag zag ik nog 3 auto's, maar op de binnenweg naar Brummen tot aan de IJsselbrug maar 1 fietser en een trein. Ik was in recordtijd thuis.
wat ruik ik
Daar zit konijn heerlijk in de zon op het brandnetelvrije plekje te smikkelen van nu makkelijk bereikbaar lekkers.
Heeft hij een hele wei tot z'n beschikking en toch moet hij nodig onderzoeken waarom die brandnetels weg moesten van dat mens. Zou er iets veel lekkerders dan gras onder gegroeid hebben, zoals lievevrouwebedstro bijvoorbeeld?
Opgemarcheerd jij!!!!

13 juni
Gelukkig kregen we de tweede dag van regenaankondigingen aan het eind van de middag toch nog een 10-minuten buitje mee. Ik stond op het punt om de terrasplanten water te gaan geven toen de zon verdween en het leek te zullen gaan regenen. Ze kregen net zoveel water als ik gegeven zou hebben. Prima geregeld daarboven.
Eerst 's middags weer flink gewied. Je kunt langzamerhand gaan zien dat ik wat gedaan heb. Een foto van de berg onkruid zal je wel overtuigen van mijn werklust. Die berg is ongeveer anderhalve meter hoog en drie meter lang.
Onder de brandnetels kwam meer pachysandra te voorschijn dan ik verwachtte en bovendien ook nog behoorlijk wat lievevrouwebedstro. Ze zullen wel behoorlijk geschrokken zijn van al dat licht.
Ik hoefde de dakpan op de schoppe niet stuk te slaan, vanmorgen lukte het me om hem onder de bovenliggende pan en de daklijst uit te trekken, de klimscheut een iets andere plek te geven en de pan weer goed neer te leggen.
De kwikstaarten op het dak hebben voor de tweede keer jongen en vliegen af en aan met vliegen. Ze gaan nu niet naar de schapenwei van ChrisJan, maar blijven vooral op m'n net gemaaide gras, waar dikke vliegen boven zweven.
Klein nieuws, maar groot plezier.
ze zien het licht waar zijn de brandnetels? hier ergens onder

12 juni
De hele dag hoorden we gisteren op de radio hoe enorm slecht weer het was. Zware buien met onweer. Niet hier! Om acht uur was ik al aan het maaien, en verder leefde ik buiten. In de zon was het 25 graden, in de schaduw 22, pas om half vier stak de wind op, werd het bewolkt en zakte de temperatuur naar 17 in nog geen half uur. Mooie temp. om te wieden. Weer twee kruiwagens vol.
De Zuidfranse klimmer/het blad ..en de bloem ..en de klimscheut

De Franse klimmer waarvan ik de naam ben kwijt geraakt, groeit nu al boven in de gouden regen die voor de schoppe staat. Ik zag de dikke klimstam die onder de pannen was doorgegroeid aan voor een dode klimoprank en haalde al een snoeischaar. Keek toch nog maar even waar hij precies heenging. Ik kon het bijna niet geloven, maar hij zat vier meter hoog in de buurman, bloeiend! Hoe moet dat nu met die dakpan? Ik denk dat ik hem stuksla, de rank naar beneden duw en er een andere pan weer overheen probeer te leggen. Het lukte me niet deze pan er onderuit te wurmen.

Iets vliegt dicht bij de grond tegen het raam aan, iets anders vliegt op en laat een dikke witte streep achter op het glas.
De eerste was een roofvogel, het ging zo vlug en hij was al weg voor ik goed zag wat het was, de tweede was een merel.

11 juni
De lezing van Dick Leurdijk was superinteressant en supercompact. In bijna een uur praatte hij zonder microfoon snel en gestructureerd over het middenoosten, met behulp van een beamer waar de trefwoorden opstonden. Er waren ongeveer dertig mensen aanwezig en in tegenstelling tot lezingen over boeken, waar voor het merendeel vrouwen komen, waren hier meer mannen.

Hij is wel de broer van de Leurdijk uit Amerika, die vorige herfst met zijn zoon bij me was om met een metaaldetector te gaan schatgraven. Die bevestiging kreeg ik van een oud-collega van me, die de drie broers kende.
Ik heb niet met hem gepraat, want hij was eerst omringd door mannen die zijn betoog wel of niet waardeerden en even later was hij ineens weg.
Ik was naar de lezing gegaan om een sprankje licht te mogen aanschouwen mbt de toestand in Syrië, maar die hoop vervloog al snel.
De conflicten gaan in het Midden-Oosten minder om democratie dan om godsdienst, loopt de scheidingslijn soennieten/ shiïten dwars door het M-0osten en ook dwars door Syrië, hebben Rusland en China grote belangen bij gevechten in die gebieden vanwege wapenleveranties, enz. enz.

Raymond Driessen vertelde over de landen die een familiezaak zijn of waren, en die geen instituties hebben zoals een volksvertegenwoordiging, maar wel een leger. Zeer waarschijnlijk heeft Assad geen grip meer op de regeringstroepen, bestaan die voor een deel uit bendeleden, en wordt hij misschien wel gegijzeld.

Bij de discussie na afloop sloot zich een Turk, Nehmed ?... aan die twee periodes statenlid van Gelderland is geweest en wiens opa in 1920 Atatürk bijgestaan had bij het stichten van een modern Turkije. In de tien jaar daarvoor waren duizenden en duizenden Christenturken naar Syrië gevlucht, waar ze toen niet vervolgd werden. Meer dan een half miljoen nazaten wonen daar nog, maar worden niet beschermd. Veel van hen zijn sinds de jaren '80 naar Nederland, Duitsland en Scandinavië gevlucht.
Er was ook een Syriër gekomen die mee discussieerde, hij was 2,5 jaar in Nederland en zat met een Syrische vlag om zijn schouders. Hij verbaasde zich erover dat in deze anderhalf uur niet 1x de naam het Vrije Syrische Leger gevallen was! Leurdijk zei dat hij het had over opstandelingen, maar hetzelfde bedoelde.
meediscussieren
Na afloop, een half uur later dan gepland, werd er wijn en fris geschonken en was er gelegenheid om na te praten. Ik sprak o.a. met Harry, de inleider, die ik 60 jaar niet had gezien. We liepen samen naar de HBS, zaten op dezelfde dansles, kwamen bij elkaar thuis.
Toevalligheid, de ouders van de collega waar ik naast zat, kochten ons huis op de hoek van de Kottenseweg, en later kocht Harry het.
Mijn ouders, die van Margreeth en die van Harry woonden na elkaar in dat huis, leuk.
 

Zondag 10 juni
Ton moest tennissen en wilde daarna EK kijken, Marieke kwam alleen met de auto en hond Isa hierheen en zou ook blijven eten. Op de markt lagen prachtige tongen en dat leek me een echt feestmaal voor twee vrouwen.
We konden 's middags nog buiten zitten en net toen ik me een glaasje had ingeschonken, kwam Ton aanlopen met Cosy, de andere hond. Het tennissen was om de een of andere reden niet doorgegaan en hij kwam met de trein en lopend onverwacht ook hier. Leuk! Genoeg eten om te delen.
Wij vrouwen zaten later aan tafel te schransen en Ton zat met een bord op schoot bij de TV te kijken. Ieder zijn zin. In de rust van de volgende wedstrijd gingen ze naar huis, konden dan nog een stuk bij licht rijden.
Pioenen en EK, in die volgorde!

Wolfgang belde vanuit Noorwegen. Ze stonden vannacht op een kleine camping bij een houten kerkje ten noorden van Lillehammer en keken uit op besneeuwde heuvels. Het was fris, maar droog, en ze hadden een schitterende vlot verlopen reis gehad. Vandaag gingen ze verder richting Trondheim.

9 juni
Ik heb bij de crematie de zus en op 1 na alle broers van Leo gesproken. Ik weet niet of die ene er niet was, of dat ik niet goed keek. Het was zo druk, dat er in de gedenkruimte stoelen bijgezet moesten worden en toen kon nog niet iedereen zitten. Ik vond de woorden van dochter en zoon heel direct en aangrijpend. De dochter vertelde dat ze twee telefoons had, één voor iedereen en één voor contact met haar vader (die was gratis! ze glimlachte even) Ze hadden vaak contact met elkaar, om gewoon bij te praten of om raad te vragen. Nu was het al een week stil. En juist nu had ze hem zo nodig gehad en had ze hem willen bellen om te vragen hoe ze hem het beste kon gedenken en wat ze moest zeggen. Nu zweeg de telefoon, maar de verbinding was niet verbroken.
Ze was heel verdrietig en kon soms even niet verder, maar ze bracht heel goed over hoe hun verhouding was geweest.
De zoon sprak o.a. over de eigenschap van de familie om nogal luid verbaal te keer te gaan, zodat het vaak op agressiviteit of woede leek. Hij zag het meer als een teken van onzekerheid over zichzelf, meer zichzelf willen overtuigen dan de ander. Ik herkende veel, zit ook al meer dan een halve eeuw vast aan die boeiende en ingewikkelde familie.
Een zwager vertelde dat hij de laatste tijd heel veel geholpen was door Leo bij een ingewikkelde kwestie en dat hij hem niet meer had kunnen zeggen hoe dankbaar hij daarvoor was, vooral nu hij besefte hoe zwaar het voor Leo geweest moest zijn, want die had er enorm veel tijd en energie in gestoken. Hij wilde nu in het openbaar zijn dank en waardering daarvoor uitspreken.
Een broer zong met pianobegeleiding een Ave Maria, een andere broer pakte zijn gitaar en zong een aangepaste versie van een bruiloftslied dat hun vader ooit geschreven had, en de oudste broer sloot de bijeenkomst af met een hartelijk dankwoord.

De tijden zijn wel veranderd. Toen ik hun vader en moeder leerde kennen, was het een vroom RK-gezin met 10 jonge kinderen, dat Jachman en mij door andere familieleden tot voorbeeld werd gesteld (niet dat dat hielp!)Behalve het Ave Maria herinnerde nu niets meer aan die tijd, geen pastoor, geen stichtelijk woord, zelfs geen bidprentje.
Maar het was wel een heel warm en saamhorig afscheid.
Vandaag gaan de negen weer uit elkaar en een paar van hen zullen elkaar nauwelijks spreken of ontmoeten tot de volgende ingrijpende gebeurtenis. Dan sluiten de rijen zich weer.


8 juni
Vanmorgen heb ik een afspraak bij de kapper. Mijn haar moet nodig gedaan worden, want ik zie eruit als een meid uit een schiettent. Dat kreeg ik vroeger in zo'n geval te horen.
Ik had toen geen helder beeld van een meid in een schiettent en al helemaal niet van haar kapsel, nog niet trouwens, maar de uitspraak betekende geen goedkeuring, dat was duidelijk. Hij griefde me diep en daardoor weet ik het nog. Nee, vooral om wat erna kwam denk ik nu: als 13-jarige moest ik naar de kapper voor een permanent, want dat stond netjes en fatsoenlijk. En ik mocht nooit meer naar de kapper die zonder toestemming van mijn vader, maar wel op mijn dringend verzoek mijn vlechten had afgeknipt! Dat kon me niks schelen. Voor mij gold toen alleen dat ik absoluut niet met die kinderachtige vlechten naar de HBS wilde na de vakantie. Ik heb ze wel altijd heel goed bewaard! en ook de enige foto waar ik opsta zonder vlechten en zonder permanentje. Als een meid uit een schiettent. Ik ga hem een dezer dagen opzoeken.
Heb ik vanmiddag al gedaan.
net iets levends het is inderdaad tamelijk erg, en toch stond het me
1949. Doopsgezind kamp op Texel, met Tineke v.d.Meer uit Zwolle.

7 juni
De nieuwe haring smaakt best dit jaar. Helemaal heerlijk is ie als je hem buiten op het balkon kunt eten na een kop eigengemaakte superverse aspergesoep en je zus voor alles gezorgd heeft, zelfs ervoor auto gereden heeft met een gebroken pols -die nog pijnlijk is, want net uit het gips. Deventer is mooi, met heel veel groen als je het van boven ziet.
Na de haring enz. wandelden we in de stralende zon door het al weer een stuk verder aangeplante park. Dikke wolken dreven boven de Veluwe zo te zien.
Voor ik naar Riet ging, was ik wezen kennismaken met een mailvriendin die dicht bij haar in de buurt woont. Het was gauw 'eigen' en voor herhaling vatbaar wat mij betreft.
Toen ik om zes uur thuis het hek inreed begon het heel zacht te regenen. De thermometer wees 22°C aan.
Een schitterende dag gehad!
Riets uitzicht over Deventer
Carla zag vanmorgen om 5 uur vanaf het Elbestrand bij Blankenese de nieuwe Queen Elizabeth om de bocht aan komen varen. Een prachtig schip, Riet zag het tijdens haar reis in de haven van Melbourne liggen.

6 juni
blijft een memorabele datum.
Ook om het vergeefs de wekker zetten op kwart voor vijf. Bewolkte hemel, dus heeft het geen nut om te speuren naar de venusovergang. Dat woord rolt er zo gemakkelijk uit of ik het dagelijks gebruik en ik ken het pas sinds zondag.
Het lijkt nog zo kort geleden dat ik ook zo vroeg de wekker zette om de gedeeltelijke zonsverduistering te zien bij zonsopkomst. Het was 31 mei 2003! Een indrukwekkend gezicht, net de horens van een stier die zichtbaar bleven. Met krijt is het heel moeilijk om het goed, en goed strak, te krijgen. Maar zo was de sfeer wel ongeveer.
Zonsverduistering

De klimroos in de stobbe van de appelboom gaat het heel goed doen nu ik de klimop en alle dode takken veroorzaakt door de vorst heb weggehaald. Ook heb ik rozenmest gegeven, die met al die regen mooi de grond in spoelt.
roos ontvouwt zich
We konden gistermiddag buiten thee drinken, in de zon nog wel! Later liepen Dini en ik het rondje Bonnink/Hilgelo. We probeerden elkaar te overtroeven in het benoemen van bomen en planten. Samen kwamen we een heel eind. Thuis wist ik 1 plantje Solanum dulcamara, Bitterzoet, of beter gezegd Zoetbitter, te staan. Dini vroeg of dat hetzelfde was als Wolfskers.
Nee, kan er wel mee verward worden. W. is nog veel giftiger dan B. en heeft bruinpaarse bloemen en zwarte bessen, deze B. is gewoon blauwpaars en krijgt vuurrode bessen.
De bessen zijn er nog niet, maar de bloem kan ik alvast laten zien.
Solanum dulcamara

5 juni
Een paar dagen geleden is Leo overleden. De vader van Jachman en de vader van Leo waren broers, de enigen van de zes kinderen uit het gezin van de zadelmaker die zelf kinderen hadden, de andere vier waren niet getrouwd. Leo en een paar anderen van de 9 neven en 1 nicht ken ik aardig goed, M. heel goed zelfs, maar de rest zie ik alleen bij een begrafenis of crematie.
Ik vermeld dit overlijden omdat ik weer moet denken aan de eerste keer dat ik Leo zag. Hij was tien jaar en ik ging al gauw trouwen, een wereld van verschil. Naarmate we ouder werden, werd dat verschil minder, maar toch denk ik nu, dat hij nog jong was met z'n 68 jaar en ik oud.
Toen Jachman van eind 1944 tot de bevrijding van Winterswijk eind maart '45 bij Loets ouders in huis woonde, was Loet een baby van nog geen jaar en haalde Jachman als 14-jarige al onderdelen uit neergeschoten vliegtuigen. Die wereld van verschil heeft Loet/Leo nooit meer ingehaald.

'Loet, de eerste van de tien', zei M. de oudste, toen hij me belde.

4 juni (max. 9°C)
De regen van gisteren had ook voordelen, want ik heb de kranten van twee weekenden weggewerkt. Dat was nog niet alles, ook ben ik nu begonnen aan 'Windows 7 voor Dummies'. Dat heb ik al een paar maanden in huis, maar omdat Windows 7 mij zeer onsympathiek voorkwam, heb ik de confrontatie ermee voor me uit geschoven.
Het is natuurlijk te gek dat ik nog steeds op mijn zeer trage laptop uit 2005 werk, dus sinds donderdag probeer ik vriendjes te worden met 7.

Op de radio is er een rubriek over wat opviel in het krantennieuws vanmorgen.
Wat mij gisteren opviel in een van de oude kranten was de voorpagina van een Gelderlander uit de hete week na 20 mei, dinsdag 29 mei. Bovenaan een grote foto, de halve pagina, van de tweejarige Hanne, schaterend spelend in een bak water. Vlak daaronder de grote kop boven een bericht over een klein jongetje van tien maanden dat bij een brand omgekomen is.
Hoe zullen de ouders, die natuurlijk kranten bewaren waar hun kind instaat, naar die foto en dat bericht kijken?

Zondag 3 juni (max. 9°)
Vandaag is het een feestelijke buitenrit van Oud Gerij, met heren en dames in stijl gekleed in prachtige oude koetsen, landauers en hoe ze nog meer mogen heten. Ze moeten echt oud zijn, de koetsen bedoel ik, dus karren met luchtbanden zijn er niet bij.
Het regent, ze komen hier langs, ik kan gemakkelijk droog binnen staan om foto's te maken, maar toch ga ik aan de overkant in de regen staan, want dan komt het huis er bij op.
Zomaar een paar van de 20 aanspanningen. In draf heet dat toch? Ik heb ze allemaal opgenomen, maar door de regen en passerende auto's niet echt scherp. De meeste auto's bleven er rustig achter rijden, maar een paar scheurden langs de stoet heen. Ik moest dan ook aan de kant springen.
iets te vroeg afgedrukt een rijk bezit maar dit ook! deze spreekt voor zich

2 juni
Van Jo weer raapsteeltjes zó van het land gekregen, dat wordt smullen vanavond!
De hele middag ben ik aan het wieden geweest in de border. Drie kruiwagens vol brandnetels, look zonder look en stinkende gouwe verzameld. Drie maal een uur op en twee maal een uur af, op die manier kan ik het goed volhouden.

Peter en Henri zijn er even geweest. Hebben ze een onrendabel uur over van een ander karwei, dan komen ze dat hier invullen en helpen mij daarmee enorm. Twee hardwerkende mannen kunnen in een uur meer dan ik in twee dagen. Dat werkt dus tot ieders tevredenheid heel goed. Ze kunnen niet afspreken van te voren en komen onverwacht het erf oprijden.
Nu ruimden ze de enorme takken op die ik al gesnoeid had van de week, maar die ik nog niet op de kidde gebracht had. Henri snoeide de meidoornheggen en Peter ging rond met de bosmaaier, pakte de stoepen mee en maaide alvast onder de beukenhagen, dan kunnen die makkelijker geknipt worden.
netjes weer
De regen heeft behoorlijk huisgehouden en voor een grondverzakking gezorgd in de mollenwereld.
ingestorte gang

1 juni
Het is voor elkaar. Gijs IJs is geweest en heeft al mijn computerellende gesust en gladgestreken. Hij ontwarde mijn onoverzichtelijke knoedel adressen, providers en wachtwoorden van 10 jaar, viste een mij totaal onbekend wachtwoord uit de pc, dat het toverwoord bleek te zijn waarmee ik kan livemailen, schreef alles overzichtelijk op een klein velletje voor me op, zei: Goed bewaren en gooi al die andere papiertroep maar weg!, installeerde de KPN-beveiliging als extra voor internetbankieren, kon zien dat hij in maart 2009 ook hier was geweest, richtte een paar dingen handiger in, legde de werking van de externe harde schijf uit, at mijn laatste stroopwafel op en praatte in gewone mensentaal. Allemaal zeer geruststellend.
...en dan hier de goede combinatie uit opzoeken
www.hetexperteam.nl is een landelijk net van deskundigen die alles weten van internet en computerverbindingen. Ze worden aanbevolen door KPN. Vroeger maakte KPN in de media reclame voor die mensen, maar dat doen ze nu niet meer, ze bevelen ze nu alleen nog aan. Zal wel goedkoper zijn. Het team rekent 15.- voor een kwartier, zonder voorrijkosten.
Ik vond wel leuk dat hij 'achterom' kwam. Een echte Achterhoeker.
 


Logarchief   terug   Home  verder

 

logs juni 2012

 


30 juni
Vervolg scooter. Het politiebureau is hier op werkdagen 2 hele uren open. Verder gaat alles telefonisch via Apeldoorn of Nijmegen. Dat wordt niet helemaal duidelijk uit de GEMEENTEGIDS.
Ik bel maar eens naar A.of N. over die scooter. Hoe heet die jongen en waar woont die. Dat moet ik maar opnemen met de politie hier ter plaatse, maar het zal wel goed zitten als de agent dat gezegd heeft. 
Vijf voor tien sta ik als eerste in de rij van drie voor het politiebureau. Klokslag tien schuiven de deuren open. Ik weet de weg en ga direct linksaf, de anderen stuiteren rechtdoor om de kortste weg te nemen naar de balie waar ze de agent zien zitten door de glazen wand heen. Ik win! 
De anderen luisteren belangstellend mee, want van privacy is geen sprake. Mijn naam, meisjesnaam, adres en telefoonnummer worden hardop gecheckt en de agent zegt dat het in orde is. Niet gestolen die scooter. Toch geeft ze niet het adres van die jongen. Privacy, mevrouw. Maar ze zal zien wat ze voor me doen kan.
De volgende!

Als ik 's middags met Carla na het boodschappen doen langs ons huis rij, staat daar een politiebusje. Mooi, de scooter wordt dus opgehaald.
Nee, de aardige agent is toeschietelijk, vertelt hoe die jongen heet, waar hij woont, er niet is, er vaak niet is, dat hij uit een andere cultuur komt waar afspraken niet altijd afspraken zijn, en of ik een schroevendraaier heb.
Ik pak de gereedschapskist van Jachman, maar geen van de daarin aanwezige schroevendraaiers past op het plaatje dat over het chassisnummer zit. Jachman krijgt wel een compliment voor het aantal kruiskop- en andere draaiers in alle maten. Ik zal het doorgeven.
Misschien gaat het wel met een inbussleutel. Die zijn mijn afdeling want horen bij de fietsen. Maar waar......?
Nee, hij neemt de brommer niet mee, ze hebben geen afdeling voor opslag van gewone dingen die in de weg staan. Die heeft de Gemeente wel, de Gevonden Voorwerpen. Als ik nou helemaal gek word van dat ding in de schuur, dan kan ik het opgeven als gevonden voorwerp en wordt het gehaald.
Ik heb geduld met andere culturen, word er niet zo gauw gek van, dus zal nog een paar dagen wachten. Zijn pleegmoeder zal ik ook maar niet lastig vallen, B. komt wel een keer. Mañana.

29 juni
Jan schoot me aan bij de supermarkt en we hadden een lang gesprek. Hij is diep in de tachtig en zeker al wel 10/15 jaar weduwnaar. Telkens als ik hem wat langer spreek, vertelt hij over de vriendin van dat moment. Nu ook.
'Ik heb weer een vriendinnetje!'
'Houdt ze van dansen?' Dat is geen gekke vraag, want van de vorige werd hij gek, omdat ze steeds wou gaan dansen.
'Nee, deze houdt er helemaal niet van. Ook niet van bridgen, zoals die daarvoor. Trouwens een goeie van je dat je dat nog weet. Wij reizen, gaan binnenkort naar Slovenië, met een bus van een ondernemer uit Twenthe, ku'j nog ens platpraoten, 't bunt allemaole Tukkers. Weet je hoe we elkaar hebben leren kennen? Op het kerkhof. Haar man ligt begraven naast Lineke. Zodoende. Marietje heet ze. Je kent haar vast wel van de Dialectdagen.'
Hij zag er heel opgewekt en goed verzorgd uit. Ik ken hem mijn hele leven al, Jachman ook, die was bevriend met zijn jongere broer. We praatten nog een tijdje, tot we moe werden van het lange staan. 

De scooter is gisteren ook nog niet opgehaald, dus zal ik de politie maar eens bellen, want het ding, met toch een luchtje eraan kennelijk, staat in de weg. Stel je voor dat ik van heling beschuldigd word!

Gisteren alles weer gemaaid, nu met de machine over het pad door de wei geweest, dat ik met de bosmaaier voorgemaaid had.

Feest in Huppel/Henxel/Dorpbuurt, én in Meddo.

28 juni
Een jongen van een jaar of 18 belt aan en vraagt of hij z'n  scooter die een lege accu heeft hier neer mag zetten tot 's avonds. Hij woont in de buurtschap verderop en ziet er tegenop om die brommer 5 km te duwen. Het regent en ik zeg dat hij hem in de schuur mag zetten. Hij helemaal blij. We spreken een tijd af voor het ophalen en hij bedankt met een stevige handdruk.
Vijf minuten later gaat weer de bel. Dezelfde jongen, maar nu met een agent. Agent wil de gegevens van de scooter opnemen. Ze verdwijnen in de schuur, ik blijf luisteren. Jongen geeft rustig antwoord op alle vragen en strikvragen. Agent schrijft. Na tien minuten gaat de jongen weer en de agent zegt tegen mij dat het in orde is, maar dat hij vanwege de vele brommerdiefstallen de jongen aan de tand wilde voelen. Volgens hem is het o.k.
De scooter is niet opgehaald.

27 juni
Eergisteren schreef ik al dat ik 22 ex. van Hollands Diep uit '75 en '76 heb teruggevonden. Nu heb ik nog een stel weergevonden en heb nu op 2 nummers na heel 1976 (wel 1 ex. dubbel) plus nog een stuk of zes uit 1977. Ik kom nu op 36 van de verschenen 42 nummers. Schatgraven in eigen huis.
de eerste van 8 nov. '75  het laatste nr 12/13 van 18 juni '77
 
Vijftien jaar geleden heb ik een kleine B&B gehad. Na mijn drukke schoolbaan met dagen van 8 lesuren moest ik afkikken, want ik wilde wel mensen zien en verzorgen (eufemisme voor de baas spelen?) Drie jaar duurde het afkikken.
Maar wat wou ik nou vertellen? O, ja, als het regende en de gasten niet konden fietsen of wandelen, bleven ze wel eens een hele dag binnen lezen, want aan het hoofdeind van de bedden stonden vier volle boekenkasten. De open haard kon aan, we haalden samen wel eens herinneringen op aan gebeurtenissen die met boeken samenhingen, geweldig leuke ontmoetingen waren dat.

Al 12 jaar sta ik niet meer ingeschreven bij de VVV en bij wandel- en fietsclubs, maar nog krijg ik af en toe vragen van mensen of ze nog eens mogen komen. Vorige week belde iemand die zei dat hij en zijn vrouw zo'n leuke week in de Achterhoek hadden gehad eind jaren '90, dat ze dat nog eens over wilden doen, mijn telefoonnummer weergevonden hadden en of ze...... Nee dus, maar ik kon ze wel naar een kennis doorverwijzen.
Zelf heb ik pracht herinneringen aan logeren bij wildvreemde mensen, vooral in Engeland, Joegoslavië en Noorwegen. Het geeft een goed gevoel dat andere mensen ook aan het verblijf bij ons met plezier terugdenken.      

26 juni
Nog één keer ree dan. Ik kijk veel naar de wei om naar reeën te speuren, en áls ze er zijn is het vaak feest. Geit en jong slenteren door het hoge gras op zoek naar een zacht kruidje of een smakelijk bloempje. Als ze zo'n mooi plekje vinden gaan ze rustig eten. Twee minuten, dan kijkt het jong op, net of hij luistert naar iets in hem dat aanmoedigend zegt: Nu! Hij springt even met alle vier poten tegelijk in de lucht en begint te galopperen als een paard bij de races. Een rondje door de wei, om moeder en eik heen, dan een grotere ronde achterlangs de achterste border, weer terug en nog een keer, nu helemaal langs de randen van de wei en weer terug naar zijn moeder. Hij probeert te drinken, maar ze draait zich om, heeft er geen zin in, je kunt grazen en galopperen, je redt je maar.
Schitterend!

25 juni
drie hapjes eten en dan weer goed luisteren  toch maar even gaan kijken

Het jong kan na de regens de gestegen beek niet over en nu hoort de hinde kennelijk geluid van de overkant. Ze is wel drie kwartier alleen in de wei en onder de struiken geweest, maar nu wordt ze kennelijk geroepen.  Even later komt een andere ree achter de schoppe vandaan (een jonge bok lijkt me), en loopt recht op de roos in de appelstomp af en begint uitgebreid te dineren! Ik vind het zonde van de roos, maar wil ook dit eten niet missen.
llekker roosje
Op dat moment zie ik moeder en kind achter in de hoek rennen. 't Lijkt wel kermis. Aan de richting kan ik zien dat ze over het nieuw gemaaide pad rennen, dat ik dwars door de wei gemaaid heb. Het lijkt een gekke plek voor een pad, maar de beekoever is zo schuin, dat ik daar met de maaier niet langs durf. Volgens de voorschriften mag je wel recht tegen een helling op rijden, maar niet met de helling mee als de hoek groter is dan 10 graden, want er is dan kans op omslaan. Niet zo handig bij een beek.

Een doos met programma's uit de jaren '80 en '90 teruggevonden, Martine Bijl, de musical Cats, Toon Hermans, Ute Lemper, Hildegard Knef, enz.; in die tijd in Amsterdam gezien. Ook de eerste nummers, nog op groot formaat, van Hollands Diep uit '75-'76 zaten er in. Die koester ik nog steeds. Er verschenen er vier in '75 en 17 in '76 op dat formaat, (nummer 10 van '76 zie ik er niet bij), de volgende nummers verschenen in klein formaat, daar heb ik nr 18 en 19 nog van. Er verschenen maar 42 nummers, de advertentie-inkomsten vielen tegen. Ik heb dus 22 ex. ervan.

zondag 24 juni
aankondiging
Het was boffen met het weer gisteravond bij het feestelijke zomerconcert van Crescendo. Yvonne kwam hier en samen liepen we met onze gemakkelijke kampeerstoelen naar de buren. Het was om half acht 18 gr. en zonnig, tegen het eind 15 gr., maar het bleef droog en windstil. Iedereen had zich erop gekleed en je kon even rondlopen en koffie halen als je het koud kreeg. Ik heb maar een paar foto's gemaakt, had twee bijna lege toestelletjes bij me ;-(
Marimba Een zeer goede speler van de slagwerkgroep speelt met assistentie van de slagwerkdirigent Tolkamp een prachtig zacht gespeeld stuk op Marimba. Het was doodstil verder, zelfs de kinderen waren gestopt met rondrennen.
een gedeelte van de Slagwerkgroep  Mij sprak de hele Slagwerkgroep, waarvan dit de jongensafdeling is (voor zover te zien dan), het meest aan. Ze speelden exact gelijk en met een hallucinerend ritme. Echt heel goed.
Het Fanfare orkest speelde een afwisselend programma waarvan ik zelf de Abba bewerkingen het mooist vond. Die speelden ze aan het slot ter ere van het bijna Gouden Paar, dat deze avond gastheer en gastvrouw was.
  Zo zag ik de lampjes vanuit huis. Met Jo was ik na afloop teruggelopen, alle twee hadden we niet zoveel zin om bij de borrel na afloop te blijven.

23 juni
Het lijkt wel maart, afwisselend zon en buien.
Vanavond geeft bij mooi weer Crescendo Ratum het zomerconcert in de tuin van de overburen. Het zal ver over het water van het Hilgelo klinken. Ik hoop dat het doorgaat, het is een unieke locatie en ze spelen goed. Ook de slagwerkgroep en leerlingen-groepen laten zich horen.

Gisteren ben ik flink opgeschoten met het maaien van de graspaden. Je kunt nu al rond de wei lopen en over een pad onderlangs de kastanje. Met het achterste pad moest ik stoppen vanwege een zware regenbui. Ik had een paraplu meegenomen, maar toen het begon te regenen had ik daar niet veel aan want hij lag in de kruiwagen die ergens onderweg in de wei stond.
Ook al stond het gras een halve meter hoog, toch kon ik gemakkelijk zien waar het oorspronkelijke pad gelopen had, door de reeënwissels namelijk. In de wei bij de beek zijn twee volkomen kale plekken in het gras, ligplaatsen, nog net geen kuilen zoals de koetjes van ChrisJan die maken.

Met de nieuwe draadkop gaat het maaien gesmeerd. Ik word ook steeds handiger in het aantrekken van de motor. 
De jasmijn naast het terras heb ik helemaal weggehaald, hij verdrong de wel 10 jaar oude kamperfoelie die tot november bloeit en die ik veel mooier vind.

22 juni
Bertus heeft de bosmaaier opgehaald, want hij deed het maar 1 dag goed en gisteren was er na een kwartier maaien nog maar 1 klein draadje te zien. 's Avonds om half acht kwam hij hem weer terugbrengen, mèt een nieuwe draadkop. Het was nog in de garantieperiode, vond hij, al was die precies een maand voorbij.  Hij kwam na het werk, was nog niet eens thuis geweest om te eten. Geweldig aardig.
Het graspad langs de dennen ziet er weer een beetje als een pad uit, met de grote maaier kan ik er weer overheen. Nu nog een keer op de laagste stand, als het gras droog is tenminste. Het is heel hobbelig, dus mooi wordt het niet.

Een flinke regenbui gehad gisteravond, die 9 mm aanbracht, maar het onweer mocht geen naam hebben. Tot half tien kon ik buiten zitten net als eergisteren. Het was een heel zachte avond.
Dit vergeet ik bijna: de reegeit liep op klaarlichte dag in de wei met een springerig jong. Het is nu ongeveer een maand oud. Het leek me qua bouw een bokje. Het andere duidelijke bokkenkenmerk kon ik door het hoge gras niet zien. Zal ook nog wel een minikenmerkje zijn.

Zo kwamen er een paar voorbij, de wei fris en schoon achterlatend in de warme zon. 

21 juni, midzomer
Carla belde gisteren uit Noorwegen, én ik kreeg een kaart. Het begon nu lekker weer te worden, 15 graden! Ze had de broekspijpen al opgerold!  Ze stonden nu zo'n 100 km ten noorden van Kristiansand bij een meer en ze kon hier prachtig kanoën. Waar ze eerst waren, in de buurt van Trondheim waren de meren nog blauw bevroren. Wolfgang kan hier hardlopen vertelde ze, maar W. riep er tussendoor: 'En eindelijk niks doen!'  Hij heeft veertien dagen auto gereden op vaak heel smalle enge weggetjes en door tunnels. Dat is hard werken.

Marieke en ik konden heerlijk buiten eten. Het bleef lang warm. We liepen langs het Hilgelo en door het bos. Isa moest natuurlijk even de beek proeven en met andere honden spelen.
Een auto stopte naast ons, nummerbord Münster, of ze hier goed waren bij de Slingeplas. Nee, die is 10 km hier vandaan, dit is de plas het Hilgelo.
Veel mooier! We wezen ze de parkeerplaats en daar reden ze heen.
We zaten nog even buiten voor Marieke om kwart voor negen wegreed. Ik bleef nog zitten tot half tien. De vleermuizen kwamen uit de spouw en vlogen 'rondjes' voorlangs de schoppe en achterlangs het huis. Merels floten, er was weinig verkeer. Een prachtige zachte windstille avond.

20 juni
Maandag was ik weer met de bosmaaier aan het werk geweest, maar kennelijk was de rol snijdraad op, want met al mijn verwoed op de grond slaan kwam het niet tevoorschijn. Gistermiddag ermee naar Bertus. Ik mag de draaddoos niet openmaken van hem, want het is een klerewerk om de draad goed op te rollen en je hebt sterke vingers nodig om het ding te openen en weer te monteren. Hij kan het snel en goed. Hij onderzocht de patiënt en kon met veel kracht de draadeinden losmasseren. Er zat nog meer dan de helft op. Hij was er zeker tien minuten mee bezig, maar wilde er niks voor hebben.

Gistermorgen toen de vaatwasser en de keukenkraan liepen, stond er opeens een grote plas water op de vloer. Néé he!!! toch geen lekkage! Ik dweilde de vloer droog en het leek over. Na tien minuten stond er weer zo'n plas.
Rianne zei: 'Ga nou niet iedereen bellen voor reparatie, ik vraag Erik wel of die er naar kijkt. Hij kan beoordelen wat er aan de hand is.'
Ik: 'Als je het vraagt, wil je dan wel op zijn gezicht letten. Als je ziet dat hij geen zin in die klus heeft, moet je niet aandringen.' Nee, dat zou ze niet doen.
Gaat ze gelijk bellen!  Zegt dan: 'Ja, hij komt vanavond wel even langs.'
Ik:  'Je kon z'n gezicht niet zien!'
Zij: 'Ik ken z'n stem, én hij is echt lief.'

Alles is kurkdroog bij de machine en onder de gootsteen. Hij schroeft de voorplaat van het aanrecht los, schroeft de machine los, trekt hem naar voren, controleert met een zaklamp de achterkant, laat hem vol water lopen en weer afpompen, alles is normaal.
Als de machine niet goed gesloten is, werkt hij niet. Zou er een dun mesje tussen de afsluitstrip van de klep geklemd hebben gezeten, en zou de machine wel gewoon gelopen hebben, maar daarlangs gelekt hebben? 
Hij heeft geen idee, maar als het weer lekt, moet ik maar bellen.
Als hij de klep sluit ziet hij in het openstaande spoelmiddelbakje een metalen stripje voor broodzakjes. Zou dat de boosdoener geweest zijn?

Hij is zeker een half uur bezig geweest met zwaar werk in een zeer ongemakkelijke houding, plus gaan en komen, en wil er niks voor hebben.
Rianne heeft gelijk. 

19 juni
Vorig jaar had ik potten gevuld met o.a. deze Campanulasoort als hoog element. Dit jaar komt het overal op, ook in de voegen van het terras. Het is net onkruid. Het is zeker dankbaar dat ik niet met algenverdelger heb geschrobd. Voor de deur hangen laag een paar bijna uitgebloeide stengels vingerhoedskruid. Om een foto te maken moet ik bijna op de grond gaan liggen. Vandaar de scheve achtergrond. Ik snij ze niet af, want ze mogen uitzaaien. Door de border heen staan er nog zo'n 12 planten in bloei. licht wit op in de schemering  Vingerhoedskruid diep doorgebogen

Een paar auto's met jongelui parkeren in de berm voor het huis. Ze zijn nogal vrolijk luidruchtig dus ga ik even in de hal kijken. Eén auto rijdt weg, een achterblijver probeert de elektrische poort te openen, maar dat lukt niet. Ik ga maar eens even buiten poolshoogte nemen. Als ik de keukendeur dichttrek, gaat de bel. Ik loop buitenom. De jonge man vraagt beleefd of hij  in de berm mag parkeren. Hij wil gaan vissen maar zag op het bord bij de parkeerplaats, dat hij daar maar een uur mag staan. Of hij hier in de berm mag blijven staan. Nee, dat mag niet, maar ik kan hem wel geruststellen, in het bos wordt nooit gecontroleerd, alleen als er klachten komen over feestvieren met lawaai, maar er wordt wél gecontroleerd op parkeren in de berm van de voorrangsweg.
De eerste auto heeft een kruiwagen uitgeladen en deze jongen laadt die vol met zo te zien tent en visspullen. Ik blijf die even bewaken, terwijl hij de auto gaat parkeren. Ik wens hem een mooie vangst.

18 juni
half negen, gauw parasol inklappen   even later..
Regen. Nog maar een keer of 3 heb ik het gehoord, het ruisend dichterbij komen van een harde regenbui. Bij een regenfront begint het meestal rustig en daarna kan het gaan plenzen, ook bij buien heb je dat meestal. Het lijkt te regenen, je steekt je hand uit, ja, een druppel en daarna gaat het harder of houdt het op. Het dichterbij horen komen van een plotselinge zware bui is indrukwekkend, daarom weet ik een paar keer nog zo goed.
De eerste keer waren we met de kinderen op weg naar kennissen in Coevorden en picknickten in de buurt van Gramsbergen. Op een plaid lagen broodjes, bekertjes, appels en wij. Die picknick was op een strategisch moment, we konden nog even plassen, de kinderen een beetje fatsoeneren, wat eten en drinken en we zouden dan als een keurige familie aankomen bij de kennissen.
zo was het ongeveer
(foto van kennislink.nl)
Wat is dat voor geluid, vroeg ik.  Jachman was bijna 6 jaar ouder en had dus meer levenservaring, 'REGEN!!' riep hij, 'jongens! de deken bij de punten pakken, achterin leggen en binnen komen!' Hij deed de portieren open, ging zitten en wij vieren, 'jongens', werden geacht ordelijk de deken bij de punten te pakken en in de kofferbak te leggen. Het ruisen was nu vlakbij en stortte zich toen over ons uit. In no time waren we doornat. Met de bekertjes met limonade was het niet helemaal goed gegaan en van de keurige familie was op één persoon na niet veel over.
Het bezoek was niet geweldig hoewel we erg ons best deden. Als de moeder nog geleefd had, zou die heerlijk gelachen hebben en ons extra hebben verwend, daar kwamen we graag. Nu bleef het bij 1 keer.
Maar dat lag niet aan de regen.

Zondag 17 juni
Omdat het zaterdags heel druk is met al die Duitsers ga ik altijd heel vroeg naar het dorp voor de boodschappen. Eerst naar de supermarkt, dan de auto achter de winkelstraat parkeren om precies om negen uur bij de boekhandel te zijn. Ik heb geen zin om naar de Hema te gaan voor zo'n dekentje in de afzuigkap en kijk bij de Bazaar naast de boekhandel of ze er daar één hebben. Nee.
Wel koop ik daar een paar andere dingen. Van de kassabon:
Toiletborstel+houder basic 2 stuks à 0,99......1,98.   (Ik heb 2 wc's).
Vloeibare handzeep Palmolive Amand 300 ml...1,49
Anti insectenstekker 230V....0,99
Zes clips met magneet Trendy...0,99
Kookwekker Smiley....0,99 
Totaal 6,44  -dat is nog eens voordelig boodschappen doen!

De insectenstekker begint na een half uur te ratelen, is dus een miskoop. 

Hessel komt vragen of hij hier kruidachtige planten mag zoeken voor zijn herbarium. Hij moet er 25 hebben. Hij heeft er al wel een paar. Zou oma Jo iets gezegd hebben als 'Ga maar bij buurvrouw kijken, die heeft heel veel onkruid en helpt je wel.'  We zoeken samen in drijfnatte wei en border, (het regende na de middag een paar keer flink hard) Hij is blij met lievevrouwebedstro, lelietjes van dalen en smeerwortel, met robertskruid, zevenblad en look zonder look, met muur, vergeet-mij-nietjes, koekoeksbloemen en dingetjes waar ik zo uit het hoofd de naam niet meer van weet. Hij komt dik aan zijn 25 planten. Dan fietst hij gauw weg, er komt weer een schoer an!  een flinke bui. 

Binnen bloeien de pioenen voluit. Deze is wel heel mooi.
een van de mooiste

16 juni
Carla belde uit Noorwegen. Elanden die fluitekruid etend langs de bosrand struinen, een prachtig gezicht! Ze vertelden er beiden enthousiast over. Ze kamperen in Noorwegen 'wild', ze hebben alles bij zich en gaan alleen voor douchen zo nu en dan op een camping staan. Het is er koud, op de heuvels ligt ver naar het zuiden nog sneeuw, maar ze genieten van de stilte en de prachtige natuur.

Ik heb nog eens even in de bijbel van Leroy* nagekeken of ik het wel goed doe met die brandnetels. Hij zei dat je ze moest laten staan, dan werd het vanzelf minder. In hoeveel tijd, wil ik nu, na 40 jaar, wel eens weten.
Brandnetels groeien in cirkelvormige groepen en worden naar de randen toe steeds hoger. De laatste groep is groter dan ik (1.75) ben.  Midden in de cirkel raakt de grond uitgeput en worden planten niet meer zo hoog, daarna nog kleiner en vervolgens krijgen andere planten de kans om zich in het centrum te vestigen. Dat proces gaat door en uiteindelijk geeft de brandnetel de strijd op. Dat gebeurt echter alleen als de nitraathuishouding op het juiste niveau is gebracht. Als dat niet zo is, wordt de brandnetel steeds agressiever. Geen idee hoelang een en ander duurt. Daar heeft Leroy het niet over.
De nitraten die ontstaan door rotting in de bodem worden extra gevormd door de krachtige wortels van brandnetel, maar tegelijk binden die ook de nitraten. Gaan brandnetels dood, dan kunnen de wortels de nitraten niet meer binden en die komen weer in de aarde terecht. Ze veranderen in nitriet en komen als gas weer in de atmosfeer.
Ik begrijp hieruit, dat ik net zo goed de brandnetels ter plekke kan laten liggen, zodat de overtollige nitriet kan ontsnappen.  Ik heb geen jaren de tijd om af te wachten of ze uit zichzelf eens een keer het loodje leggen.    Het vanzelf afsterven gaat wel erg langzaam. Want ze 'wandelen' naar een stuk lekker verse grond ernaast en beginnen opnieuw.
We kwamen hier wonen in 1971 en begonnen met de kinderen het gevecht tegen de brandnetels. Zij kregen 1 cent per stuk.
*Natuur uitschakelen Natuur inschakelen, Ankh-Hermes, verscheen in 1973.

15 juni
Weinig cultuur deze week, ik kom niet veel verder dan in de krant hap snap wat lezen over cultuur. Nu is even mijn lichaamskracht belangrijker dan mijn intellectuele vermogens. Al lees ik wel tussendoor van Bernlef Cellojaren, waar een mailgrrl over schreef. Daar hoor je me later nog over. Eerst de brandnetels.
 Ik schat dat de helft daarvan nu op de composthoop ligt. De andere helft staat frisch und fröhlich te groeien, zonder weet van mijn aanval morgen of vandaag misschien, als het droog blijft. Ik ben bezig met paadjes maken, zodat ik daar kan maaien en niet zoveel hoef te wieden. Nu is het even veel werk, maar later kan ik het fluitend af. Zittend.

Van Jo een heerlijk maaltje sla gekregen. Het zijn nog geen kroppen maar losse floddertjes, heel zacht. We liepen de tuin rond en keken zorgelijk bij de plek waar duiven zaad opgegeten hadden, en vrolijk waar over het rozenpoortje naar de moestuin van beide kanten de rozen elkaar ontmoetten. Dat heeft lang geduurd en ze zei wel eens dat ze eraan twijfelde  het nog te beleven. Gelukt dus. 
Zij geniet ook van de twee mini eekhoorntjes. Ik zag ze hier spelen op het gras. Bij haar spelen ze ook. Misschien zijn het wel 4 jonkies uit twee verschillende nesten. Ik heb ze nog niet zien klimmen, maar dat moeten ze wel kunnen.  

14 juni
Een mooie avond gehad bij DOE in Voorst. (Zie 22 april.)
heerlijk eten, mensen leren kennen, een prima concept  keuken van Ellen en Mariëtte zo was het buiten

Meer dan 24 mensen kunnen er niet in en het is altijd, dwz elke woensdag,  uitverkocht, al zo'n 30 weken nu. Op de terugweg was de weg bijna leeg. De versierde partytenten bij de huizen ook. Het was net rust, dus ik wist dat Nederland aan het verliezen was. Op de tien km van Beekbergen langs het kanaal tot de afslag zag ik nog 3 auto's, maar op de binnenweg naar Brummen tot aan de IJsselbrug maar 1 fietser en een trein. Ik was in recordtijd thuis.
wat ruik ik
Daar zit konijn heerlijk in de zon op het brandnetelvrije plekje te smikkelen van nu makkelijk bereikbaar lekkers.
Heeft hij een hele wei tot z'n beschikking en toch moet hij nodig onderzoeken waarom die brandnetels weg moesten van dat mens. Zou er iets veel lekkerders dan gras onder gegroeid hebben, zoals lievevrouwebedstro bijvoorbeeld?
Opgemarcheerd jij!!!!

13 juni
Gelukkig kregen we de tweede dag van regenaankondigingen aan het eind van de middag toch nog een 10-minuten buitje mee. Ik stond op het punt om de terrasplanten water te gaan geven toen de zon verdween en het leek te zullen gaan regenen. Ze kregen net zoveel water als ik gegeven zou hebben. Prima geregeld daarboven.
Eerst 's middags weer flink gewied. Je kunt langzamerhand gaan zien dat ik wat gedaan heb. Een foto van de berg onkruid zal je wel overtuigen van mijn werklust. Die berg is ongeveer anderhalve meter hoog en drie meter lang.
Onder de brandnetels kwam meer pachysandra te voorschijn dan ik verwachtte en bovendien ook nog behoorlijk wat lievevrouwebedstro. Ze zullen wel behoorlijk geschrokken zijn van al dat licht.
Ik hoefde de dakpan op de schoppe niet stuk te slaan, vanmorgen lukte het me om hem onder de bovenliggende pan en de daklijst uit te trekken, de klimscheut een iets andere plek te geven en de pan weer goed neer te leggen.
De kwikstaarten op het dak hebben voor de tweede keer jongen en vliegen af en aan met vliegen. Ze gaan nu niet naar de schapenwei van ChrisJan, maar blijven vooral op m'n net gemaaide gras, waar dikke vliegen boven zweven. 
Klein nieuws, maar groot plezier.
ze zien het licht  waar zijn de brandnetels?  hier ergens onder

12 juni
De hele dag hoorden we gisteren op de radio hoe enorm slecht weer het was. Zware buien met onweer. Niet hier! Om acht uur was ik al aan het maaien, en verder leefde ik buiten. In de zon was het 25 graden, in de schaduw 22, pas om half vier stak de wind op, werd het bewolkt en zakte de temperatuur naar 17 in nog geen half uur. Mooie temp. om te wieden. Weer twee kruiwagens vol.
De Zuidfranse klimmer/het blad  ..en de bloem  ..en de klimscheut

De Franse klimmer waarvan ik de naam ben kwijt geraakt, groeit nu al boven in de gouden regen die voor de schoppe staat. Ik zag de dikke klimstam die onder de pannen was doorgegroeid aan voor een dode klimoprank en haalde al een snoeischaar. Keek toch nog maar even waar hij precies heenging. Ik kon het bijna niet geloven, maar hij zat vier meter hoog in de buurman, bloeiend! Hoe moet dat nu met die dakpan? Ik denk dat ik hem stuksla, de rank naar beneden duw en er een andere pan weer overheen probeer te leggen. Het lukte me niet deze pan er onderuit te wurmen.   

Iets vliegt dicht bij de grond tegen het raam aan, iets anders vliegt op en laat een dikke witte streep achter op het glas.
De eerste was een roofvogel, het ging zo vlug en hij was al weg voor ik goed zag wat het was, de tweede was een merel. 

11 juni
De lezing van Dick Leurdijk was superinteressant en supercompact. In bijna een uur praatte hij zonder microfoon snel en gestructureerd over het middenoosten, met behulp van een beamer waar de trefwoorden opstonden. Er waren ongeveer dertig mensen aanwezig en in tegenstelling tot lezingen over boeken, waar voor het merendeel vrouwen komen, waren hier meer mannen.

Hij is wel de broer van de Leurdijk uit Amerika, die vorige herfst met zijn zoon bij me was om met een metaaldetector te gaan schatgraven.  Die bevestiging kreeg ik van een oud-collega van me, die de drie broers kende.
Ik heb niet met hem gepraat, want hij was eerst omringd door mannen die zijn betoog wel of niet waardeerden en even later was hij ineens weg.
Ik was naar de lezing gegaan om een sprankje licht te mogen aanschouwen mbt de toestand in Syrië, maar die hoop vervloog al snel.
De conflicten gaan in het Midden-Oosten minder om democratie dan om godsdienst, loopt de scheidingslijn soennieten/ shiïten dwars door het M-0osten en ook dwars door Syrië, hebben Rusland en China grote belangen bij gevechten in die gebieden vanwege wapenleveranties, enz. enz.

Raymond Driessen vertelde over de landen die een familiezaak zijn of waren, en die geen instituties hebben zoals een volksvertegenwoordiging, maar wel een leger.  Zeer waarschijnlijk heeft Assad geen grip meer op de regeringstroepen, bestaan die voor een deel uit bendeleden, en wordt hij misschien wel gegijzeld.

Bij de discussie na afloop sloot zich een Turk, Nehmed ?...  aan die twee periodes statenlid van Gelderland is geweest en wiens opa in 1920 Atatürk bijgestaan had bij het stichten van een modern Turkije. In de tien jaar daarvoor waren duizenden en duizenden Christenturken naar Syrië gevlucht, waar ze toen niet vervolgd werden. Meer dan een half miljoen nazaten wonen daar nog, maar worden niet beschermd. Veel van hen zijn sinds de jaren '80 naar Nederland, Duitsland en Scandinavië gevlucht.
Er was ook een Syriër gekomen die mee discussieerde, hij was 2,5 jaar in Nederland en zat met een Syrische vlag om zijn schouders. Hij verbaasde zich erover dat in deze anderhalf uur niet 1x de naam het Vrije Syrische Leger gevallen was! Leurdijk zei dat hij het had over opstandelingen, maar hetzelfde bedoelde.
meediscussieren
Na afloop, een half uur later dan gepland, werd er wijn en fris geschonken en was er gelegenheid om na te praten. Ik sprak o.a. met Harry, de inleider, die ik 60 jaar niet had gezien. We liepen samen naar de HBS, zaten op dezelfde dansles, kwamen bij elkaar thuis.
Toevalligheid, de ouders van de collega waar ik naast zat,  kochten ons huis op de hoek van de Kottenseweg, en later kocht Harry het.
Mijn ouders, die van Margreeth en die van Harry woonden na elkaar in dat huis, leuk. 
 

Zondag 10 juni
Ton moest tennissen en wilde daarna EK kijken, Marieke kwam alleen met de auto en hond Isa hierheen en zou ook blijven eten. Op de markt lagen prachtige tongen en dat leek me een echt feestmaal voor twee vrouwen.
We konden 's middags nog buiten zitten en net toen ik me een glaasje had ingeschonken, kwam Ton aanlopen met Cosy, de andere hond.  Het tennissen was om de een of andere reden niet doorgegaan en hij kwam met de trein en lopend onverwacht ook hier. Leuk! Genoeg eten om te delen.
Wij vrouwen zaten later aan tafel te schransen en Ton zat met een bord op schoot bij de TV te kijken. Ieder zijn zin. In de rust van de volgende wedstrijd gingen ze naar huis, konden dan nog een stuk bij licht rijden.
Pioenen en EK, in die volgorde!

Wolfgang belde vanuit Noorwegen. Ze stonden vannacht op een kleine camping bij een houten kerkje ten noorden van Lillehammer en keken uit op besneeuwde heuvels. Het was fris, maar droog, en ze hadden een schitterende vlot verlopen reis gehad. Vandaag gingen ze verder richting Trondheim.

9 juni
Ik heb bij de crematie de zus en op 1 na alle broers van Leo gesproken. Ik weet niet of die ene er niet was, of dat ik niet goed keek. Het was zo druk, dat er in de gedenkruimte stoelen bijgezet moesten worden en toen kon nog niet iedereen zitten. Ik vond de woorden van dochter en zoon heel direct en aangrijpend. De dochter vertelde dat ze twee telefoons had, één voor iedereen en één voor contact met haar vader (die was gratis! ze glimlachte even) Ze hadden vaak contact met elkaar, om gewoon bij te praten of om raad te vragen. Nu was het al een week stil. En juist nu had ze hem zo nodig gehad en had ze hem willen bellen om te vragen hoe ze hem het beste kon gedenken en wat ze moest zeggen. Nu zweeg de telefoon, maar de verbinding was niet verbroken.
Ze was heel verdrietig en kon soms even niet verder, maar ze bracht heel goed over hoe hun verhouding was geweest.
De zoon sprak o.a. over de eigenschap van de familie om nogal luid verbaal te keer te gaan, zodat het vaak op agressiviteit of woede leek. Hij zag het meer als een teken van onzekerheid over zichzelf, meer zichzelf willen overtuigen dan de ander. Ik herkende veel, zit ook al meer dan een halve eeuw vast aan die boeiende en ingewikkelde familie.
Een zwager vertelde dat hij de laatste tijd heel veel geholpen was door Leo bij een ingewikkelde kwestie en dat hij hem niet meer had kunnen zeggen hoe dankbaar hij daarvoor was, vooral nu hij besefte hoe zwaar het voor Leo  geweest moest zijn, want die had er enorm veel tijd en energie in gestoken. Hij wilde nu in het openbaar zijn dank en waardering daarvoor uitspreken.
Een broer zong met pianobegeleiding een Ave Maria, een andere broer pakte zijn gitaar en zong een aangepaste versie van een bruiloftslied dat hun vader ooit geschreven had, en de oudste broer sloot de bijeenkomst af met een hartelijk dankwoord. 

De tijden zijn wel veranderd. Toen ik hun vader en moeder leerde kennen, was het een vroom RK-gezin met 10 jonge kinderen, dat Jachman en mij door andere familieleden tot voorbeeld werd gesteld  (niet dat dat hielp!)Behalve het Ave Maria herinnerde nu niets meer aan die tijd, geen pastoor, geen stichtelijk woord, zelfs geen bidprentje.
Maar het was wel een heel warm en saamhorig afscheid. 
Vandaag gaan de negen weer uit elkaar en een paar van hen zullen elkaar nauwelijks spreken of ontmoeten tot de volgende ingrijpende gebeurtenis. Dan sluiten de rijen zich weer.


8 juni
Vanmorgen heb ik een afspraak bij de kapper. Mijn haar moet nodig gedaan worden, want ik zie eruit als een meid uit een schiettent. Dat kreeg ik vroeger in zo'n geval te horen. 
Ik had toen geen helder beeld van een meid in een schiettent en al helemaal niet van haar kapsel, nog niet trouwens, maar de uitspraak betekende geen goedkeuring, dat was duidelijk. Hij griefde me diep en daardoor weet ik het nog. Nee, vooral om wat erna kwam denk ik nu: als 13-jarige moest ik naar de kapper voor een permanent, want dat stond netjes en fatsoenlijk. En ik mocht nooit meer naar de kapper die zonder toestemming van mijn vader, maar wel op mijn dringend verzoek mijn vlechten had afgeknipt! Dat kon me niks schelen. Voor mij gold toen alleen dat ik absoluut niet met die kinderachtige vlechten naar de HBS wilde na de vakantie. Ik heb ze wel altijd heel goed bewaard! en ook de enige foto waar ik opsta zonder vlechten en zonder permanentje. Als een meid uit een schiettent. Ik ga hem een dezer dagen opzoeken.
Heb ik vanmiddag al gedaan.
net iets levends   het is inderdaad tamelijk erg, en toch stond het me 
1949. Doopsgezind kamp op Texel, met Tineke v.d.Meer uit Zwolle.

7 juni
De nieuwe haring smaakt best dit jaar. Helemaal heerlijk is ie als je hem buiten op het balkon kunt eten na een kop eigengemaakte superverse aspergesoep en je zus voor alles gezorgd heeft, zelfs ervoor auto gereden heeft met een gebroken pols -die nog pijnlijk is, want net uit het gips. Deventer is mooi, met heel veel groen als je het van boven ziet.
Na de haring enz. wandelden we in de stralende zon door het al weer een stuk verder aangeplante park. Dikke wolken dreven boven de Veluwe zo te zien.
Voor ik naar Riet ging, was ik wezen kennismaken met een mailvriendin die dicht bij haar in de buurt woont. Het was gauw 'eigen' en voor herhaling vatbaar wat mij betreft.   
Toen ik om zes uur thuis het hek inreed begon het heel zacht te regenen. De thermometer wees 22°C aan.
Een schitterende dag gehad!
Riets uitzicht over Deventer
Carla zag vanmorgen om 5 uur vanaf het Elbestrand bij Blankenese de nieuwe Queen Elizabeth om de bocht aan komen varen. Een prachtig schip, Riet zag het tijdens haar reis in de haven van Melbourne liggen.
  

6 juni
blijft een memorabele datum.
Ook om het vergeefs de wekker zetten op kwart voor vijf. Bewolkte hemel, dus heeft het geen nut om te speuren naar de venusovergang. Dat woord rolt er zo gemakkelijk uit of ik het dagelijks gebruik en ik ken het pas sinds zondag.
Het lijkt nog zo kort geleden dat ik ook zo vroeg de wekker zette om de gedeeltelijke zonsverduistering te zien bij zonsopkomst. Het was 31 mei 2003! Een indrukwekkend gezicht, net de horens van een stier die zichtbaar bleven. Met krijt is het heel moeilijk om het goed, en goed strak, te krijgen. Maar zo was de sfeer wel ongeveer.
Zonsverduistering

De klimroos in de stobbe van de appelboom gaat het heel goed doen nu ik de klimop en alle dode takken veroorzaakt door de vorst heb weggehaald. Ook heb ik rozenmest gegeven, die met al die regen mooi de grond in spoelt.
roos ontvouwt zich
We konden gistermiddag buiten thee drinken, in de zon nog wel! Later liepen Dini en ik het rondje Bonnink/Hilgelo. We probeerden elkaar te overtroeven in het benoemen van bomen en planten. Samen kwamen we een heel eind. Thuis wist ik 1 plantje Solanum dulcamara, Bitterzoet, of beter gezegd Zoetbitter, te staan. Dini vroeg of dat hetzelfde was als Wolfskers.
Nee, kan er wel mee verward worden. W. is nog veel giftiger dan B. en heeft bruinpaarse bloemen en zwarte bessen, deze B. is gewoon blauwpaars en krijgt vuurrode bessen.
De bessen zijn er nog niet, maar de bloem kan ik alvast laten zien.
Solanum dulcamara

5 juni
Een paar dagen geleden is Leo overleden. De vader van Jachman en de vader van Leo waren broers, de enigen van de zes kinderen uit het gezin van de zadelmaker die zelf kinderen hadden, de andere vier waren niet getrouwd. Leo en een paar anderen van de 9 neven en 1 nicht ken ik aardig goed, M. heel goed zelfs, maar de rest zie ik alleen bij een begrafenis of crematie.
Ik vermeld dit overlijden omdat ik weer moet denken aan de eerste keer dat ik Leo zag. Hij was tien jaar en ik ging al gauw trouwen, een wereld van verschil. Naarmate we ouder werden, werd dat verschil minder, maar toch denk ik nu, dat hij nog jong was met z'n 68 jaar en ik oud. 
Toen Jachman van eind 1944 tot de bevrijding van Winterswijk eind maart '45 bij Loets ouders in huis woonde, was Loet een baby van nog geen jaar en haalde Jachman als 14-jarige al onderdelen uit neergeschoten vliegtuigen. Die wereld van verschil heeft Loet/Leo nooit meer ingehaald.

'Loet, de eerste van de tien', zei M. de oudste, toen hij me belde.

4 juni (max. 9°C)
De regen van gisteren had ook voordelen, want ik heb de kranten van twee weekenden weggewerkt.  Dat was nog niet alles, ook ben ik nu begonnen aan 'Windows 7 voor Dummies'. Dat heb ik al een paar maanden in huis, maar omdat Windows 7 mij zeer onsympathiek voorkwam, heb ik de confrontatie ermee voor me uit geschoven.
Het is natuurlijk te gek dat ik nog steeds op mijn zeer trage laptop uit 2005 werk, dus sinds donderdag probeer ik vriendjes te worden met 7.

Op de radio is er een rubriek over wat opviel in het krantennieuws vanmorgen.
Wat mij gisteren opviel in een van de oude kranten was de voorpagina van een Gelderlander uit de hete week na 20 mei, dinsdag 29 mei. Bovenaan een grote foto, de halve pagina, van de tweejarige Hanne, schaterend spelend in een bak water. Vlak daaronder de grote kop boven een bericht over een klein jongetje van tien maanden dat bij een brand omgekomen is.
Hoe zullen de ouders, die natuurlijk kranten bewaren waar hun kind instaat, naar die foto en dat bericht kijken?

Zondag 3 juni   (max. 9°)
Vandaag is het een feestelijke buitenrit van Oud Gerij, met heren en dames in stijl gekleed in prachtige oude koetsen, landauers en hoe ze nog meer mogen heten. Ze moeten echt oud zijn, de koetsen bedoel ik, dus karren met luchtbanden zijn er niet bij. 
Het regent, ze komen hier langs, ik kan gemakkelijk droog binnen staan om foto's te maken, maar toch ga ik aan de overkant in de regen staan, want dan komt het huis er bij op.
Zomaar een paar van de 20 aanspanningen. In draf heet dat toch? Ik heb ze allemaal opgenomen, maar door de regen en passerende auto's niet echt scherp. De meeste auto's bleven er rustig achter rijden, maar een paar scheurden langs de stoet heen. Ik moest dan ook aan de kant springen.
iets te vroeg afgedrukt   een rijk bezit   maar dit ook!   deze spreekt voor zich

2 juni
Van Jo weer raapsteeltjes zó van het land gekregen, dat wordt smullen vanavond!
De hele middag ben ik aan het wieden geweest in de border. Drie kruiwagens vol brandnetels, look zonder look en stinkende gouwe verzameld. Drie maal een uur op en twee maal een uur af, op die manier kan ik het goed volhouden.

Peter en Henri zijn er even geweest.  Hebben ze een onrendabel uur over van een ander karwei, dan komen ze dat hier invullen en helpen mij daarmee enorm. Twee hardwerkende mannen kunnen in een uur meer dan ik in twee dagen. Dat werkt dus tot ieders tevredenheid heel goed. Ze kunnen niet afspreken van te voren en komen onverwacht het erf oprijden.
Nu ruimden ze de enorme takken op die ik al gesnoeid had van de week, maar die ik nog niet op de kidde gebracht had. Henri snoeide de meidoornheggen en Peter ging rond met de bosmaaier, pakte de stoepen mee en maaide alvast onder de beukenhagen, dan kunnen die makkelijker geknipt worden.
netjes weer 
De regen heeft behoorlijk huisgehouden en voor een grondverzakking gezorgd in de mollenwereld.
ingestorte gang

1 juni
Het is voor elkaar. Gijs IJs is geweest en heeft al mijn computerellende gesust en gladgestreken. Hij ontwarde mijn onoverzichtelijke knoedel adressen, providers en wachtwoorden van 10 jaar, viste een mij totaal onbekend wachtwoord uit de pc, dat het toverwoord bleek te zijn waarmee ik kan livemailen, schreef alles overzichtelijk op een klein velletje voor me op, zei: Goed bewaren en gooi al die andere papiertroep maar weg!, installeerde de KPN-beveiliging als extra voor internetbankieren, kon zien dat hij in maart 2009 ook hier was geweest, richtte een paar dingen handiger in, legde de werking van de externe harde schijf uit, at mijn laatste stroopwafel op en praatte in gewone mensentaal. Allemaal zeer geruststellend.
...en dan hier de goede combinatie uit opzoeken
 www.hetexperteam.nl  is een landelijk net van deskundigen die alles weten van internet en computerverbindingen. Ze worden aanbevolen door KPN. Vroeger maakte KPN in de media reclame voor die mensen, maar dat doen ze nu niet meer, ze bevelen ze nu alleen nog aan. Zal wel goedkoper zijn. Het team rekent 15.- voor een kwartier, zonder voorrijkosten.
Ik vond wel leuk dat hij 'achterom' kwam. Een echte Achterhoeker.