Logarchief  terug  Home   verder

logs maart 2012

 


31 maart
De vlaggen wapperen voluit in de harde wind. Het betekent: niet vergeten! Al zevenenzestig jaar geen bezetting, geen oorlog.  Een mensenleven. Bij alle onvolkomenheden die hier in Nederland bestaan, zijn we toch rijk. Dat vergeet ik nooit. Als kind vond ik het stom dat er altijd hongerige kindertjes bijgesleept werden als ik het eten niet lustte. 
Toen ik overbodige spullen naar de Kringloop bracht, stonden er zes auto's voor me, die ook vol zaten met de oogst van schuur-en zolderopruimingen. Achter me stond de bestelwagen van een meubelzaak met oude vloerbedekking. Wij hoeven niet onder een tapijt te kruipen om ons te beschermen tegen een ijzige wind.

Goed, ander onderwerp, de eend heeft de twee eieren onbeheerd achtergelaten, ze heeft geen derde ei erbij gelegd. Beetje slordig.
Ik was ook slordig. Toen het de laatste dagen zulk heerlijk weer was, zette ik overdag de caravandeur open, om flink door te luchten. Gisternacht werd ik om goed vijf uur wakker van de regen. Het lekte van het dak op de plastic stoelen die er onder stonden. Als het verder stil is, maakt dat een behoorlijk hard geluid.
De caravandeur! Die had ik 's avonds niet dichtgedaan en nu kon het inregenen! Heel even aarzelde ik of het echt nodig was om op te staan. Het bed was zo heerlijk droog en warm. Toch eruit gegaan.
Laarzen gezocht, met jas over de nachtpon en zaklamp mee, naar buiten, de deur sluiten. De schade viel mee, het regende kennelijk nog maar net. Vliegtuigen en trekvogels boven m'n hoofd. Een verre brommer ergens, het grote licht bij Samberg ging aan toen de krantenman aan kwam rijden. Ik wachtte tot hij bij Jo was geweest, over de zandweg naar de buren ging, weer terug kwam scheuren, bij ons stopte en de kranten in de bus deed. Ik hoorde niet de klep dichtslaan. 
Goed dat ik nog de kranten uit de bus haalde, want die waren niet naar binnen geduwd en werden al nat.
Heerlijk om dan weer in het warme bed te kruipen en een goed gevoel te hebben over de eigen doortastendheid! Maar eigenlijk was het heel fijn om zo in het wild buiten te lopen!

3
0 maart
De twee eieren zijn de nacht goed doorgekomen. Er liep wel een eekhoorn op nog geen halve meter afstand langs, maar die stopte gelukkig niet.
Ik was eigenlijk van plan om de grassen in de voortuin af te knippen, maar het waaide te hard. De grashalmen zijn zo droog dat ze onmiddellijk weg waaien en ook niet in de kruiwagen blijven liggen. Er zou regen komen, dan gaat het beter.
Ik heb in plaats van tuinwerk de half verroeste tuintafel maar voorbereid op een nieuw leven. Na een kruipoliebehandeling kon ik hem demonteren en onder de douche zetten. Na de volautomatische zelfreiniger 3x een half uur te hebben laten inwerken was hij nog niet schoon en toen boende ik hem zelf maar met ouderwetse vim, een schuurspons en spierkracht. Langzamerhand kwam de oorspronkelijk witte kleur weer te voorschijn.  
Lang geleden vond ik een witte ijzeren tafel het einde, maar na er 30 jaar tegenaan gekeken te hebben is dat enthousiasme bekoeld en ga ik hem een veranderbeurt geven.
Welke kleur hij krijgt, weet ik nog niet. In ieder geval schilder ik wel het rode K 57 weg. (dat was onze plaats op de camping en er werd 's winters nog wel eens iets gestolen. Enig jaar misten wij bij terugkomst een mooie roestvrijstalen koffiekan en een stevige grote strandtas. De inbrekers waren keurig te werk gegaan: ze hadden een zijraam uitgesneden, maar het na gedane arbeid weer met supertape heel stevig en waterdicht dichtgeplakt. Het bleef 18 jaar zo zitten. De dieven hadden kennelijk een heel interieur bij elkaar gezocht uit allerlei caravans: matrassen, kachel, koelkast, tafel, lampen, fornuis enz. )
roest en vuil   glad en wit
Mijn schilderij vordert goed. Ik probeer het statische beeld wat beweging mee te geven. 

29 maart
Als ik m'n boterham smeer bij de keukentafel, zie ik buiten iets bewegen wat anders is dan anders. Links van de rioolput beweegt telkens een lang bosje droog gras heel regelmatig. Geen windvlaag dus. Door twee ruiten heen kan ik het niet goed zien. Met de verrekijker lukt het beter, het is de hals van een wilde eend. Nu bewegen de tulpen ook! Vanuit het badkamerraam heb ik een beter zicht. Eend wroet met snavel tussen de tulpen, gooit wat ze vindt links en rechts achter zich, bladeren, worteltjes, stuk tulpenblad. ( al kaarsrecht gesnoeid door konijnen) en gras. Is ze nou helemaal  gek geworden. Ga aan de overkant op de oever snaaien maar niet hier!
Ik pak mijn camera en zal haar wel eens even verrassen. En verrast is ze als ik voor haar neus sta, ze staat ook netjes voor mij op, maar gaat niet weg. Logisch, ze heeft daar een ei gelegd en is waarschijnlijk bezig aan nummer twee. Voor deze keer zie ik het door de vingers, meisje, morgen zal er waarschijnlijk geen ei meer liggen, met eekhoorns en kraaien die er vanuit het bos prachtig zicht op hebben. Ik wens je geluk.  
Ik vergeet een foto te maken.  Later lukt dat toch, inderdaad 2 eieren.
blijvertjes?

28 maart
De schuur naast het huis ziet er weer keurig uit, de rest van de overbodige spullen die er stonden, staat in de auto klaar voor de kringloop. De derde lading inmiddels. Het grappige ervan is, dat veel ervan uit de kringloopwinkel komt en nu weer teruggaat! Kunnen ze het twee keer verkopen, als dat geen duurzaamheid is. Een mens verzamelt heel wat als hij de ruimte ervoor heeft. Toen we nog met een tentje rondtrokken op weg naar de caravan, stouwden we veel van wat mee moest in weekendtassen omdat dat redelijk overzichtelijk bleef in de auto. Later bedacht Jachman dozen. We hadden een doos waar 'Leidje kleding' opstond, nog een doos met hetzelfde opschrift, een doos met 'voorraad caravan' en n met 'voorraad onderweg', een met 'kleine handdoeken' en een met 'grote handdoeken', drie grote dozen met 'boeken Leidje' en drie met 'boeken Jachman', er werden ook boeken onder de zittingen gestouwd, zodat we tamelijk hard zaten, en al die dozen werden na de vakantie weer op zolder bewaard voor een volgend gebruik. Ze waren namelijk ook nog zo genummerd, dat ze op volgorde gerangschikt de kofferruimte naadloos vulden. Je bent van beroep organisator of niet. Als we bij de caravan aankwamen na een dag of tien, werd daar maar weinig ingezet, want de auto bleef kast.
Ik dwaal af. Naar de kringloop gingen gisteren 2 gelijke weekendtassen, ( ik vond nog een gulden, een leeg minizaklampje en een kofferriem), plus de tas waar de cadeaus in gezeten hebben die we kregen van de ballonvaarder die hier in de wei landde, plus de tas van tante Marie waar de rits van hapert. Alle vier vol met kleine dingen. Rijbewijs meenemen, anders kijkt de ontvanger boos!  
Ik kwam nog een oudpapierdoos tegen in de schuur met het opschrift 'alle zwemspullen', een klein doosje, formaat opgevouwen krant.    

27 maart
Het waren drukke dagen hier. Na het mooie weekend moest ik gisteren nog een nieuw doek voorbereiden voor de schilderles. Twee maal gronden met Gesso om een ruwe structuur aan te brengen, daarna een maal dun met de kwast de grondkleur opbrengen, het lukte nog net om het droog te krijgen n ik was nog op tijd voor de les. De basis staat. Ik moet wel opschieten, want 20 april is de tentoonstelling al.

Zondag heb ik op tv gekeken naar de uitreiking van de prijs hier in Meddo van de postcodeloterij straatprijs. Ik vond dat de tv-ploeg het keurig deed, geen sensatieverhaal rond de hoofdprijswinnaaar die de auto en 50.000.- had gewonnen en zijn andere zoon, nee, ze brachten het gewoon sec.

26 maart
Te druk, geen tijd voor stukje schrijven. En bij zulk mooi weer spijbel ik ook graag!

Zondag 25 maart
Weer een stralende dag. In de camper bleef het nog lang rustig, want de slapers dachten niet aan zomertijd en vroeg uit de veren.
Van zeven tot acht luisterde ik zoals elke zondag naar Radio Gelderland. Er is dan een programma met als gast iemand uit de wereld van wat ik noem geestelijke verdieping. De interviewer werkt zoals altijd op mijn zenuwen: hij moet bijna altijd een nare hoest onderdrukken en doet dat nogal hoorbaar, verder lacht hij op een tamelijk hatelijke manier op momenten dat zijn gast doodernstig is, valt die in de rede, wil laten horen hoeveel hij al van het onderwerp weet, en geeft bij alle gasten, de sjamanen, heksen, Hindoes, therapeuten en iedereen die de mensheid verbeteren wil, een link naar het Christendom, mt uitleg. 
Ik vind het een interessant programma, meestal tenminste, en erger me ook. Toch zet ik elke week de radio aan.
Vandaag was YoYo van der Kooi de gast. Ze was er al eerder en ik vind haar heel aanstekelijk vertellen. Ze heeft een nogal ruig leven achter de rug en is verre van zweverig. Vandaag praatte ze over haar nieuwe boek Bloeien in de Bagger.

Ik was dus wel vroeg op, stond al om acht uur broek en shirt te strijken die ik 's middags aan wou naar het gecombineerde verjaarsfeest van J&J. 
Ze zijn al ruim tot zeer ruim boven de pensioenleeftijd en veel gasten ook. Zij is weduwe, hij weduwnaar, ze zijn ruim vijf jaar samen.
Ik vond het mooi dat ook de families van de overleden echtgenoten aanwezig waren, verder vrienden en buren. Zo konden Jo en ik kennismaken met mijn nieuwe achterburen. Ze hebben het hier helemaal naar hun zin en zijn zeer genteresseerd in de geschiedenis van de drie zusterhuizen. Die staan op een rij vrij ver uit elkaar en zijn gebouwd voor de drie dochters van de wasserij-eigenaar van Wasserij 't Walin. Woonden ze handig dichtbij en konden zo drie werkkrachten uitsparen.
Het feest werd gegeven bij J's zoon in de kantine. Morgen is het de kantine voor de enters, een andere keer de reparatiewerkplaats voor auto's, trekkers en ander materieel, of de slachterij voor halal geslachte kippen. Nu hingen er gordijnen, stonden er lange tafels gedekt en zaten de meeste mensen buiten in de zon op het erf of op het nieuwe overdekte terras.
Het begon om drie uur en ik was net voor acht uur thuis. Hoefde niet te koken na al het gebak en hartige hapjes, soep met broodjes, koffie en drank.
 't Is nu vijf voor middernacht, 't stukje kan nog nt bij vandaag.

24 maart
De eerste les van de vervolgcursus over de geschiedenis van Winterswijk ten tijde van de 80-jarige oorlog en de ontwikkelingen tot begin 18e eeuw, ruwweg van 1550 tot 1700  hebben we gehad. Ik was veel vergeten van de Vaderlandse geschiedenis, dacht ik, maar er kwam toch weer veel terug.
Hier in de Achterhoek ondervonden de bewoners grote schade van soldaten die nauwelijks soldij kregen en rovend het platteland afstroopten. De Gouden eeuw kwam hier bijna een eeuw later dan in Holland, want de mensen moesten met niks beginnen na de 80-jarige oorlog en de nasleep daarvan. Geen wonder dat dat zeer moeizaam ging. Hier leefden de mensen niet van overzeese handel, maar waren afhankelijk van voldoende zaaigoed en jongvee. Als dat geroofd is, evenals huisraad en gereedschap, wordt een nieuwe start wel heel moeilijk. 
 
Krimp in het dorp Winterswijk bestond ook toen al. Huizen stonden leeg, en moesten overgedragen worden aan Bredevoort, waar een tekort aan huizen was. Door de bouw met demontabele gebinten en daartussen stenen of leem was dat niet zo moeilijk.
De Bisschop van Mnster, Bernard van Galen, maakte aanspraak op de stukken van Gelderland waar de bewoners katholiek waren gebleven. Wettelijk had hij gelijk, maar de Gelderse staten zagen dat anders. Eindelijk gaf BommenBerend, zoals de soldaat-bisschop genoemd werd, zich gewonnen, maar zijn soldaten hadden hier intussen vreselijk huisgehouden. Hele lijsten met bewijzen over door de boeren en burgers geleden schade werden ingediend, maar er kwam geen reactie op.
We lazen een paar bladzijden met eisen om schadevergoeding. De taal van het eind van de 17e eeuw is al gemakkelijker te lezen en te begrijpen dan wat we in de eerste helft van de cursus lazen uit een eeuw eerder of nog vroeger.
We struikelden nu nog wel over de term 'badeloon'. Die hadden we kunnen weten volgens de cursusleider Henk Krosenbrink, als we toen bij het eerste deel goed hadden opgelet! Oei!  De o-klank werd toen vaak als a geschreven en dus staat er gewoon bodeloon.
Het is opvallend hoe weinig er over de geschiedenis van de grensstreken in de geschiedenisboeken terecht is gekomen. Ik had op de middelbare school graag meer daarover geleerd ( zeg ik nu).     

23 maart
Mijn reegeitenvoorlichting klopt van geen kant: Gisteren liepen er weer twee hier, maar nu in de zon en nu zag ik duidelijk hoorns bij de grootste, het is dus een bok met dan 1, soms met 2 geiten.
Verder gegaan met blad en takken harken. Rond het huis liggen honderden dunne takjes met zijtakjes van zo'n halve meter lang. Elk jaar proberen kauwen in de schoorstenen te nestelen en dat doen ze door er takken in te gooien. Die blijven dan haken, er komen andere bovenop en zo ontstaat een nest. Hun probleem is dat we er al jaren geleden gaas overheen hebben laten spannen. Dat hebben ze pas na een week gooien door. Maar in een week hebben ze wel het hele dak vol takken gegooid, die er nu bij wind en droogte afglijden. Die rommel ruimen zj niet op.
Nog meer rommel: overbodige spullen naar de kringloop gebracht. 'Mag ik uw rijbewijs zien? We moeten wel weten, dat u niet van een camping of bedrijf bent.' Dat heb ik in het dorp bijna nooit bij me. Ze geloofden me op m'n eerlijke gezicht. Ze noteren ook precies wat je brengt. 'Zijn dat boeken in die doos?' 'Nee, tijdschriften over computers'. Dat vonden ze wel leuk. 'Zet u ze daar binnen maar neer'. Echt niet, dat is me veel te zwaar. Thuis heb ik ze bij een paar tegelijk in de doos gedaan die al in de auto stond, maar nu is die voor mij veel te zwaar, die moeten stevige jongens maar naar binnen dragen.
De schuur begint weer aardig leeg te worden, geen oud papier, flessen, oud ijzer en aanbiedingen voor de kringloop meer.

De buitenkranen doen het weer perfect. En was beschadigd door mijn zwierig achteruit draaien met de maaimachine, zodat er geen slang meer aangekoppeld kon worden. De andere was oud en lekte, maar doet het nu weer prima. Ik ben heel blij met mijn goeie helpers. De minilekkage onder het gras ergens moet maar blijven zitten. Ik sluit als regel de hoofdkraan naar buiten af, doe hem even open als ik buiten water nodig heb en draai hem na gebruik weer dicht.  

22 maart
Drie reen graasden heel rustig in de wei. De avond ervoor waren er al twee, een geit met een jong van vorig jaar. Gisteren waren geit en jong er weer, en na een poosje kwam er nog een jong bij. Toen ze een half uur gegraasd hadden, vond ik dat ze genoeg gegeten hadden, want ik moest de was ophangen. Ze verdwenen heel kalm onder de dennen- we laten ons niet kennen-.

Heerlijk bij vriendin in de tuin gezeten. Het was warm! Dat is nog even wennen. Ze gaat weer beginnen met Sportief Wandelen, maar kan wel merken dat haar conditie na de winter en met een jaartje meer op de teller achteruit gegaan is. Ik was bij haar vanwege het jaartje meer. Ze loopt twee maand op me voor. Mijn conditie heeft ook geleden in deze winter.

Op de terugweg even bij Jo gekeken. Altijd genoeg te bepraten met haar. Haar gazon werd gemest en kortgegraasd door de schapen van Chris-Jan. Ze bleven keurig binnen de tijdelijke afrastering.
Ze had net een voorraad ijsjes ingeslagen. Dat wisten de drie kleindochters met twee vriendinnetjes die er speelden ook al. De vijf-jarige kwam binnen: 'Oma, mogen we een ijsje?' 'Hebben de groten je gestuurd om dat te vragen?' Heftig nee schudden. 'Weet je dat heel zeker?' Heftig ja knikken. Ze mocht met oma mee naar de diepvrieskist. Ik hoorde Jo zeggen 'Vraag eens even of buurvrouw Leidje er ook n wil.' Ze stak haar hoofd om de deur: 'Wil Leidje ook ijsje?'  Nou graag, Leidje is gek op ijsjes. Toen deden zeven 'meisjes' zich te goed aan heerlijke disco-ijsjes, een groot gat in Jo's voorraad slaand. 
   

21 maart
Marieke stuurde een foto van een dood vogeltje dat bij haar onder de rozenhaag lag. Ze kende het niet. Ik ook niet, maar ik kon hem identificeren via de ANWB
Vogelgids van Europa als een waterral. Heel ongewoon om die op de Veluwe te vinden, want hij is familie van het waterhoen en leeft heel verborgen in rietkragen bij meren en waterlopen.
zo ziet een levende eruitDeze foto haalde ik van een vogelsite op internet. 

Later belt ze me omdat ze wat bedacht heeft. Vorige week waren er, ook heel bijzonder, meer dan honderd kraanvogels bij hen op het bouwland. Zou deze waterral in dezelfde luchtstroom meegekomen kunnen zijn en volkomen uitgeput zijn geweest?

20 maart
Schilderen met het mes ga ik steeds leuker vinden. Het wordt niet mooi, maar ik heb veel lol in werken op deze manier. Het resultaat is nu nog niet toonbaar.

Van de week hoorde ik een mooi verhaal met betrekking tot de bevrijding van Winterswijk. Een familie was uit veiligheidsoverwegingen weggegaan uit het dorp en had onderdak gevonden bij een boer in het Woold. Wij hadden dat ook gedaan, maar zaten dicht bij het dorp. De strijd van de Engelsen bij de grens was vrij kort maar zeer heftig en vond plaats in het Woold.
De jongste zoon van de familie, 9 jaar ongeveer, werd in zijn been geraakt door een scherf van een granaat en de verwonding was zeer ernstig, een slagader bij de lies was geraakt. De vader smeekte de Engelse legerarts om zijn zoon te opereren. Dat mocht hij niet, hij mocht alleen militairen behandelen. De vader ging liftend in een truck naar het dorp om de chirurg te vragen mee te komen. Die man was er niet. Een huisarts zei dat het been geamputeerd zou moeten worden. De vader ging achter het verder getrokken leger aan en smeekte nogmaals die legerarts om mee te gaan. Die zei weer, dat hij niet mocht opereren, maar dat hij wel bij de operatie wilde zijn om een burgerchirurg aanwijzingen te geven bij deze specifieke oorlogsverwonding. Dat is gebeurd, de chirurg was weer in het dorp, opereerde de jongen in aanwezigheid van de Engelsman.  Het kind heeft het overleefd, mede omdat zijn aderen zo soepel en elastisch waren. Zijn broer vertelde me dit verhaal. 

Een paar maanden later begon onze lagere school weer. De lies van die jongen was zeer interessant voor ons en hij liet ons graag zijn litteken zien. Hij schoof dan het pijpje van zijn korte broek omhoog en wij griezelden zalig.

19 maart
Ik schreef over de droge herfstbladeren in ons bos achter de violen. Het bos is helemaal niet van ons, het is alleen maar pseudo-eigendom. Daar hoorde ik van de week op de radio iemand over praten, A.L.Snijders misschien? 
Je kijkt vanuit je kamer over een prachtige polder uit en die wordt zo 'eigen' voor je, dat het net is of die van jou is. Dat heb ik met de beek, eigenlijk de twee beken die ik vanuit mijn stoel bij het raam kan zien. Ik heb het altijd over 'onze' beek, mijn pseudo-eigendom dus. Toch mooi!

Ik zag op internet dat het een echt bestaande wettelijke term is, met een heel andere betekenis.
 
Zondag 18 maart
Vanmorgen eindelijk weer een ree in de wei gezien. Een donkergrijze geit of een jonge bok, dat kon ik zelfs met de kijker niet zien. Het regende. Het model leek op dat van een geit.  
wat een tegenstellingBeetje regen, zacht, groeizaam weer. Dat hebben de pasgeplante viooltjes nodig. Ze steken vreemd fris af tegen het droge bruine herfstblad van de beukenopslag in ons bos. Je zou ze kunnen vergelijken met vrolijke meisjes in feestjurken op een begraafplaats. Ik was met de negende bak aan het vullen toen Marieke onverwacht kwam. Kon ze mooi zien dat ik nog wel eens iets doe!
De mollenman kwam zijn vallen controleren, oogst viel tegen, 1 mol bij huis en 1 mol achter in de wei. Die laatste betaalt Bertie, dat hadden ze afgesproken. Hij heeft de klemmen nieuw opgezet en komt maandag weer kijken. Toen hij langs het raam liep, zwaaide hij vrolijk naar ons. Volgens mij met een slappe mol in de hand, volgens Marieke met het zwarte flapje van een sleutelbos. 'Hij zal toch niet met een dode mol..!'  Jawel dus. Hij liet gewoon vrolijk het bewijs zien.

Mooi schouwspel: twee eekhoorns zitten achter elkaar aan te jagen net aan de overkant van de beek in het bos. Het meest spectaculaire is even later het dicht achter elkaar naar beneden spiralen langs de stam van een eik. Dat gaat echt met een noodgang. Even ben ik ze kwijt, maar dan komen ze met de herhaling, hetzelfde acrobatische kunststukje in de boom ernaast. In vijf seconden zijn ze spiralend beneden.           

17 maart
De windschermen van het keukenterras zien er weer acceptabel uit. 'k Heb ze afgespoten en nagezeemd. In de zitkuil is weer ruimte om te zitten. 'k Heb de rest van de dode of bijna dode rozen weggeknipt, want die stekelige slierten maakten het in de buurt ervan zitten niet echt ontspannend. Drie kruiwagens vol waren het, dat wil ik toch wel even vermelden, n twee paar tuinhandschoenen erdoor kapot gehaakt. Geen nieuwe. 
Nu kunnen de klimop en de grote blauwe clematis mooier uitgroeien.
De konijnen zijn in voorjaarsstemming. Ze willen een echt huis onder de 'berg', en beginnen enthousiast te graven, 30 cm, dan stuiten ze op het puin. Niet erg hoor, ze gaan een halve meter verderop graven. En nog eens en nog eens. Eindelijk geven ze het op en beginnen een meter voor de berg met een hol en dat is de goede tactiek, want nu kunnen ze er wl onderdoor! leren door doen.
Ik was zo blij dat de kwikstaartjes weer gearriveerd waren en in het lage gras aan de kant van de wei rondhipten. Ik ws blij, want nu heb ik gezien dat ze hier nestmateriaal halen en er daarginds bij Jo op het dak mee gaan bouwen!  
In de vijver was het bij de bruine kikkers weer een heel gedoe met spatten, bubbelen, klimmen, wegzakken en uithijgen. Driltijd.

16 maart
De hele dag buiten geweest gisteren, ik gloeide zomers, na 3 uur in de zon zitten. Dini wilde hier komen wandelen maar was snipverkouden en belde mij 's morgens of ik niet bij haar wilde komen. Gelukkig kreeg ik dat telefoontje niet, want ik was buiten, snoeide in de zitkuil. Ze kwam toch maar, wl met een dikke winterjas met bontkraag, maar die ging snel uit pal in de zon en buiten de wind.
's Morgens was ik al bezig geweest met dode plantenresten verzamelen. Ik kon op het terras pauzeren en ook daar tussen de middag brood eten. Wat een goed begin van de dag. Toen Dini er was, zette de mollenvanger 10 klemmen, vijf bij huis en vijf achter in de wei. Hij kwam na gedane arbeid bij ons zitten theedrinken en vertelde over zijn leven van al bijna 82 jaar. Hij was boer geweest, woonde nu in het dorp en zijn drie zonen waren goed terecht gekomen, advocaat, accountant en interim manager. Dini kende zijn familie en ze wisselden geanimeerd gegevens uit.
Toen hij weg was, gingen we samen door met dialect praten, wat we ons hele leven nog niet gedaan hadden. Ze komt van de boer, is in Kotten geboren en het Kottens is natuurlijk het enige echte Winterswijkse dialect, dat van Hulzer Willem. Punt uit! 
Nee, niet dat van Krosenbrink, want die komt uit Corle/Miste, andere buurtschappen, een paar kilometer zuidelijker en dat van mijn grootmoeder uit Meddo al helemaal niet met zijn nu eens uu en dan weer oe!
Mijn verweer dat die pal op de uu/oegrens woonde en dat je dat dan van je buren hoorde en het in sommige gevallen overnam en in andere niet, was geen geldig argument. Kottens dus. Ja, Dini.   
Ik kon haar vertellen dat mijn vader en haar vader goed met elkaar konden praten. Ze was stomverbaasd, wanneer dan en hoe kenden die elkaar? Van de hazen. Ik weet niet of haar vader die schoot of strikte maar bij het afleveren werd er gepraat, ook over het geloof. Dat had hij thuis nooit verteld. Mijn vader wel. 

's Avonds naar Joke Hermsen geweest. Aardig concept zoals zij de spreektijd indeelde. Ze gaf eerst haar visie op de huidige maatschappij, de zorgelijke ontwikkelingen, de geschiedenis van het indelen van tijd en de ontwikkeling van Tijd is geld. Ze vertelde over Stil de tijd en van wie ze haar ideen had. Daarna draaide ze ter illustratie van het boek Blindgangers, dat ahw de verbeelding is van Stil de tijd, een korte film van 10 minuten die door haar partner Jaap gemaakt was.
Na de pauze met verkopen en signeren las ze een paar stukken voor om de karakters van de vier vrouwen duidelijk te maken. Aan de mannen kwam ze niet meer toe.
Het kerkje was voor 3/4 vol, jammer, bij A.L.Snijders was het overvol.  
Kennis gemaakt met een nieuwe Winterswijker en contact hernieuwd met Margreeth, Joke, en Niek. Met de laatste herinneringen opgehaald aan 30/31 maart 1945, Stef en de D.G.- zondagschool waar zijn moeder 'juffrouw' was. Mooie avond, 'k was om kwart voor tien al weer thuis.    
(Ik hoor net dat volgende week in Het uur van de wolf de film over A.L.Snijders van Joost Conijn 'Een handige dromer' vertoond wordt. Ik zag er al een klein stukje van, zie verslag bij 19 november 2010)           

15 maart
De wei is wit bevroren, maar het zal misschien 15 graden worden vandaag. De schone ramen blinken in de zon en dat is een prachtige spiegel voor de vechtkoolmees.   Al langer dan een week vecht hij verbeten met een sterke indringer, die niet van ophouden weet, het is zoals bekend zjn territorium, dus moet die wegwezen.
De vijand kwam steeds van de kant met de kleine ruitjes, maar nu komt die concurrent ook bij het grote raam, hoe durft ie, dat is tot wel katsbrutaal.
Hoofdpijn zou je er van krijgen.
Als Icarus
Met een klap kwam deze vink op de tuintafel neer. Zo te zien onbeschadigd, warm nog. Dood. De muis die eens uit de lucht kwam vallen stond na een kwartiertje weer op, maar deze vogel vliegt nooit meer.
Ik schrijf over klein leed, omdat het wereldleed niet te bevatten is. Mensen zijn er niet op gebouwd om al het leed van de wereld in zich op te nemen en te verwerken. 
 
14 maart
Rianne is het echt!  

Afgelopen zomer heb ik de grote ramen wel eens afgespoten met de tuinslang en schoongemaakt met de ragebol, maar nazemen was er toen niet bij en ze stoven voor ze droog waren al weer vol stof.
Nu zag ik dat de grijze winterbomen groen waren! Rianne pakt de zaak niet kinderachtig aan. Binnen in huis is het schoon zoals het in jaren niet geweest is en nu is de buitenkant aan de beurt. Ze heeft wel eer van haar werk!

De straatprijs van de postcodeloterij is hier in Meddo gevallen. De 50.000 plus een auto bij iemand die de laatste jaren enorm veel te verstouwen heeft gekregen en wiens ongelukkige familieomstandigheden breeduit in de krant hebben gestaan. De buurt gunt hem nu deze mazzel. Als je het winnen van de auto in een verhaal zou lezen waarin de trieste gebeurtenissen rond zijn eerdere auto verteld werden, zou je denken: 'Ja hallo, zo kan ik ook wel iets verzinnen. Zoiets gebeurt nooit'.  Zo ongeloofwaardig en bizar is het. 
25 Maart worden de opnamen uitgezonden tijdens het tv-programma En tegen honderd.  

13 maart
De kamer die ik soms de schilderkamer, maar vaker 'hiernaast' noem, is langzamerhand dichtgegroeid met computerdingen, zoals stapels papier uit het begin van mijn pc-tijd, uitgeprinte tips en emails, en papieren en verslagen uit mijn schoolverleden dat nota bene al 14 jaar achter me ligt. Er liggen nog stapels computertijdschriften uit het DOS-tijdperk en uit alle jaren daarna, die ik nog zelden inkijk. Wg met die oude spullen. Afgelopen week heb ik de schildertijdschriften uitgezocht die ik nog wil bewaren en verder heb ik nog 7 loodzware ordners van 1987-2001 doorgespit. Leuk om alles door te kijken, maar dat is het dan ook wel, wat overblijft kan in n ordner.
Vrijdag komt de oudpapierwagen en dan gaan er 5 dozen weg. 
De eerst zo overvolle kast heeft nu nog ruimte over!

M'n tweede schildermeswerkstuk is klaar. Twee Kunstwerken smeren in drie maal 2 uur is geen gekke score. Moet nog sneller kunnen!

Het eerste: Verzonnen landschap1    Het tweede: Verzonnen landschap2

Ik denk dat het schildermes me meer bevalt dan de kwast.

12 maart
Om drie uur vannacht kwamen er weer grote groepen kraanvogels over, de meeuwen op het Hilgelo begonnen mee te schreeuwen. Ik ging naar buiten maar kon de trekkers niet zien, het was bewolkt, maar het was zo'n twintig minuten lang een behoorlijke herrie hierboven en bij het water. Zulke dingen vind ik prachtig. Genieten, man!

Hanglamp uit de middeleeuwen?

Zaterdag hadden we Schrieversmiddag van de Dialechtgroep bij Erve Kots in Lievelde. We waren met z'n elven en konden mooi in de olde kkkene zitten. Die ken ik al sinds 1948, toen mijn vader voor de zaak een auto had en we met logees naar Museum Erve Kots gingen.
De oude Weenink leidde ons toen rond over het terrein, waar we in een schuurtje een graf met een gemummificeerd mens zagen, speelde wat op z'n trekharmonika en liet ons in de wagenschuur een gemummificeerde kat proeven. We moesten eerst aan onze vinger likken en daarmee over de kat wrijven en dan proeven. Ik vond het z smerig dat ik het niet wilde doen. Weenink maakte toen zelf met speeksel zijn vinger nat, wreef over het steenachtige beestje en stak mij zijn vinger toe om te proeven! Nooit vergeten. Natuurlijk deed ik het niet. Dat vond hij wel een beetje jammer, begreep het niet goed. 't Smaakte echt heel gewoon, hoor, een beetje zurig misschien. Zei hij.
We dronken toen limonade in dezelfde kkkene waar we zaterdag met de schrievers zaten. Dat was destijds de hele herbergruimte. Al die grote zalen en bijgebouwen die er nu staan, waren er nog niet. Toen hing deze 'moderne' lamp er ook nog niet. Het lijkt een verbouwde petroleumlamp. En zo'n belletje voor de bediening was er al helemaal niet. Toen we in '55 in Groenlo woonden, liepen we er wel heen en hoorden toen van de nieuwbouwplannen.
De vooruitgang.    

Zondag 11 maart
Vijf! dikke hommels vallen aan op de bakken violen. Er staan 90 plantjes, maar ze willen het liefst op dezelfde drie. Fotograferen is moeilijk, ze trillen en scharrelen constant. Honger!
Waarom maken die anderen zo'n lawaai?   hier zit de beste honing, dus deze is van mij

Naar de uitslag van de Opium verhalenwedstrijd gekeken met daarin gesprekjes met de schrijvers van de 10 beste verhalen volgens de jury. Die laatste werd gevormd door Nelleke Noordervliet, Arthur Japin en Aaf Brandt Corstius. In deze volgorde zaten ze naast elkaar.
Het viel me op hoe onbeschoft Japin er bij zat. Nonchalant hield hij de zool van zijn chique laarsje onder de neus van Nelleke Noordervliet. Je ziet het vaak: de enkel ligt dan ontspannen op de dij van het andere been en de schoenzool wijst naar de buur, die vaak een vrouw is.
In grote delen van de wereld is deze houding absoluut taboe. Schoenzolen zijn daar ongeveer de smerigste dingen die er zijn. Je gaat niet met schoenen aan een huis binnen, je trekt ze vlak achter de voordeur uit. Zo gaan zitten is daar dus een grove belediging. Dat moet Japin toch weten! Ook in Nederland is zo gaan zitten zeer onbeleefd. 
Ik heb op TV meer dan eens een officile onderhandelaar gezien die  'ontspannen' minachting zat uit te stralen naar iemand waar hij iets van gedaan wilde krijgen. Onbegrijpelijk.   

10 maart
Gisteren heb ik weer flink in de tuin gewerkt, ik zou het graag laten zien, maar een grote plek zand op het gras waar ik de molshopen heb geslecht is niet direct iets bijzonders. Waar de bakken met violen moeten komen heb ik de stoep aangeveegd en ook aan de andere kant, waar de stenen potten komen te staan in april. Het is allemaal niet echt schoon, omdat ik ze nog niet kan afspuiten, het water is buiten nog niet aangesloten. Drie kruiwagens vol bladeren, dood gras, takken en in de tuin gewaaid afval wegbrengen ruimt aardig op en geeft in ieder geval een heerlijk gevoel van voldoening.

Hebben jullie ook zo genoten van Sting? eerst in College tour en later in zijn schitterende show. Wat een entertainer!  In College tour vroeg een studente of ze iets met hem mee mocht zingen. Ze dacht dat ze vanuit de zaal misschien even haar stem mocht laten horen samen met hem, maar hij nodigde haar uit om op het podium een heel nummer met hem te zingen. Ze was eerst overdonderd, maar het werd een prachtig optreden, ze zong met veel verve zelfs tweestemmig met hem. Heel vrij. Sting had er duidelijk lol in.
Een klein stukje van het begin stond al op you tube  College Tour - Sting - YouTube   maar het slot was veel mooier.   

9 maart
Lentegevoel, zei ik gistermorgen, maar gisteravond kon ik het ijs op het autodak zien groeien in het licht van de maan. Dat komt ervan als je te snel wilt gaan. Wel mooi de bosuil gehoord. Waar de steenuiltjes gebleven zijn? Ik mis ze echt, dat geschreeuw als ik wilde gaan slapen was zo vertrouwd!
ijsvorming
Harry de aannemer kwam kijken hoe de pergola geworden was die zijn oom Henk gemaakt heeft. Hij was er tevreden over. Moest hij ook wel, want ik wil hem niet meer missen.
Ben begonnen in Joke Hermsen, Blindgangers. Ik zit er nog niet echt in, val er bij in slaap. Moet dan weer terugkijken wie wie ook weer was. Voorin staat een lijst met de hoofdpersonen en een uitleg van de verhoudingen en lijnen tussen hen. Getrouwd, samenwonend, gescheiden, maar niet helemaal gescheiden, compagnons, vrienden, kinderen, stiefkinderen, andere kinderen, het leeft nog niet echt voor me. 
Toen ik net een eitje kookte, ontplofte er weer een peul van de Blauwe regen.
Ontplofte peul

8 maart
betrapt
Als iemand 'Danone crme dessert au chocolat noir, Extra' voor me meebrengt uit Frankrijk, dan kan ik echt niet beschaafd wachten tot de eerstvolgende warme maaltijd om er aan te beginnen. Een half uur nadat de goede geefster weer naar huis is gegaan, heb ik al 1 bakje leeggelepeld (foto) en uitgelikt (nee, geen foto, wat dacht je). Mmm Heerlijk!
Op vakanties in Frankrijk waren we er aan verslaafd, thuis konden we het nergens kopen. Gelukkig wonen we dicht bij Duitsland en daar was het een tijdlang te koop bij Aldi, pal over de grens. Nu ook al jaren niet meer. Danone? nooit van gehoord.   
't Is niet anders, maar de hunkering blijft ;-)

Over bakken gesproken: negen bakken staan buiten klaar om met violen gevuld te worden. Die violen staan ook al klaar, 90 stuks. Mooie pollen, in 5 kleuren. Lentegevoel.

7 maart
Niet te geloven! Nou waren er op het bouwland in Beekbergen vlak naast Ton en Marieke wel 100 kraanvogels!
zomaar naast je wei, om jaloers op te worden

Maar er gebeurde hier ook iets interessants hoor, al kan ik niet tegen 100 kraanvogels op.
Ik redde voor de pergola-operatie een paar lange peulen van de Blauwe Regen en legde die eerst op de vensterbank buiten, maar gisteren haalde ik ze binnen en legde ze 'zolang' in een schaaltje op het aanrecht. Vanmorgen zag het er z uit:
slordige zaden
De peulen waren met geweld opengesprongen en er lagen een paar helften wel 15 cm van het bakje af. En zaadpil lag zelfs een eind verder in de gootsteen. De peulen waren van hout leek het wel, zo hard en stug waren ze.

6 maart
Als ik om 5 uur naar de radio zit te luisteren hoor ik boven dat geluid uit het roepen van kraanvogels. Ik ren naar buiten en zie er zeker 40 opgewonden door elkaar heen vliegend rondjes maken boven de wei. Gauw mijn fototoestel pakken! Verdomme, dat zit in de tas met schilderspullen in de andere kamer. Als ik terug ben, zijn ze verdwenen, ik hoor ze zelfs niet meer.
Bij Marieke zaten er vorige week 8 op het bouwland. Heel ongewoon daar in Beekbergen.  
Kraanvogels in Beekbergen 2mrt

Riet is nu in Sydney. Ze schrijft trouw elke week een uitgebreid verslag van de excursies en het boordleven. Ik meen dat ze daar ook naar de opera gaat in dat prachtige gebouw aan het water. Het plan was om daar aan te meren, maar er was ook een Engels cruiseschip en dat kon niet onder de brug door naar de haven, was te hoog, en de Blackwatch wel. Dat Engelse schip won dus.
Ze hadden nu windkracht 10 en het water spoelde langs de ramen.  Waren de golven zo hoog of lag het schip zo schuin?

5 maart
Eergisteren schreef ik iets over Rossini, maar het verhaal was nog niet helemaal af. In de column van Witteman staat iets over biefstuk.
'Rossini wantrouwde ieder stuk vlees dat niet onder zijn ogen werd bereid. Ook in Parijs stond hij er op dat de lekkernij naast zijn tafel werd gebraden. Toen de chefkok van Caf Anglais dit op een avond weigerde, riep Rossini: Maak dan maar rechtsomkeert. "Alors, tournez le dos." Sindsdien heet die biefstuk tournedos.
Zo'n biefstuk smaakt me echt niet lekkerder als ik weet waarom hij op de kaart staat als tournedos, en toch vind ik zo'n weetje grappig. Met dank aan Paul Witteman. Al heeft die dit ook bij een ander gelezen. Hij vermeldt wel gegevens van de uitvoering van de mis.
Gioacchino Rossini: Petite Messe Solennelle. Rias Kammerchor en solisten olv Marcus Reed. HMC 901724. 

Vandaag ga ik verder met leren werken met het schildermes. Vorige week les 1 gehad en ik vond het toch leuk! In n middag een kunstwerk ;-) maken is toch geweldig! Ik ben niet van het gepriegel. Vind het ook grappig om deze uitdrukking te lezen bij Paulien Cornelisse, En dan nog iets. Heel herkenbare uitdrukkingen en rare uitspraken. Ik ben halverwege in het boekje en heb al een paar van die rare uitingen van mezelf herkend. 'Ik ben (wel of niet) van' is er zo n. Ik weet eigenlijk niet of ik die nu gebruikte omdat ik die gisteren in het boekje gelezen heb of omdat ik die al 'in mijn systeem had zitten'. O j, die zal ook wel in het boekje staan! 

Zondag 4 maart
Het werd laat gisteravond, voor mijn doen tenminste. De uitvoering van Nieuw Leven met een vrolijk stuk nodigde uit tot een lange nazit in schouwburg de Storm. Veel mensen waren gebleven om na te praten bij een glas van 't n en ander en bitterballen.
Jan had me al instructies gegeven van zo laat er zijn en dan daar gaan staan, want pas zo laat gaat de zaal open, en toen hij met twee vriendinnen van Janny binnenkwam, kon ik aansluiten. We zaten vooraan, want dan kon Jan het beter verstaan.
Het stuk was simpel, maar de tekst zat er zo goed in, dat de spelers er ahw boven stonden en bijna allemaal heel natuurlijk speelden. Het enthousiasme en de lol straalden er van af. We kwamen voor Janny, die een hoofdrol had en het heel grappig deed. Ze heeft lef, een heldere stem, een groot zelfvertrouwen, het was prachtig haar in de weer te zien.
De meubels die gebruikt werden, waren geleend van de Kringloop, dus het was een nogal shabbish interieur voor de werkkamer van de barones. Dat viel ook de spelers op en die verwezen er soms fijntjes naar.
Voor het spel begon, sprak een lid van de club een welkomstwoord uit met een microfoon die weigerde, wat de feestvreugde verhoogde. Toen hij maar 'gewoon' begon te praten schrok de zaal op door een plotseling enorm gefluit en lawaai uit de weer tot leven gekomen micro, de spreker viel van schrik bijna van het podium. Enorm applaus! Leuke dingen zijn dat. 

3 maart
Op 29 februari en 1 maart was Google zo aardig de verjaardag van Rossini, geboren 29 februari 1792, te gedenken. Ik vond een krantenknipsel terug, jammer genoeg zonder datum, met de titel Een briefje aan God. Het stukje is geschreven door Paul Witteman in zijn rubriek Wederhoor, een reeks columns in de Volkskrant die later gebundeld is.
Rossini dus, hij schreef 39 opera's in 20 jaar, daarna besteedde hij een goed deel van zijn tijd aan lekker eten en drinken. Dat was niet zo best voor zijn gezondheid, maar ondanks veel kwalen werd hij toch nog 76 jaar. Na de vaak komische opera's waagde hij zich in de laatste fase van zijn leven aan het schrijven van een mis. Rossini noemde het opgewekte en haast vrolijke religieuze werk zijn laatste doodzonde, maar Witteman vindt dat dit meesterwerk al zijn opera's in de schaduw stelt.  
Rossini schrijft aan het slot van de partituur een ironisch briefje aan God. Of die hem, een oppervlakkige componist van komische opera's, die het heeft gewaagd een mis te schrijven, zijn euvele daad niet kwalijk wil nemen. Het eindigt: 'Ik beschik over weinig kennis, wel geef ik een stukje van mijn hart. Daarom: wees geprezen en verleen mij toegang tot het paradijs.'
Optimistisch gestemd over het antwoord loopt hij naar zijn vrienden in de zonnige tuin die hem toelachen en neemt plaats aan de gedekte tafel. De huiskok braadt naast de tafel voor ieder een tournedos.
Maar dat is weer een ander verhaal.  

2 maart
Een spannende dag. Vandaag wordt de partytent van tante Marie weggehaald als steun voor de Blauwe regen boven het terras bij de keuken. Henk heeft gisteren de nieuwe constructie die een stuk groter is al gebracht en die ziet er veelbelovend uit al ligt ie nog op de grond als twee losse stukken. Hij heeft hem donkergroen gespoten, heel wat mooier dan het spierwitte ding dat er nu nog even staat.
groter en hoger

1 maart
Windows 7 is wel even wennen! Alles wat ik met XP blindelings deed, kost nu aandacht. Heel Vista heb ik namelijk overgeslagen.
Monter verder, zoals Margriet Vroomans even voor negen uur zegt.
Naar buiten kijkend lijkt dat moeilijk, zo vochtig, grijs en kleurloos ziet het er uit, maar nu ik de buitendeur open heb gezet hoor ik wel veel opgewekts, want specht, mezen natuurlijk, lijster, boomklever en allerlei klein grut is de dag zeer monter begonnen.

Ander onderwerp, Chinese hetelucht lantarentjes. Een paar jaar geleden kwam zo'n ding bijna op me neer toen ik in de tuin op mijn knien bezig was. Dat ding kon ik na een waarschuwende kreet van Jachman nog net ontwijken. Het brandertje was nog gloeiend heet. Ik kende zo'n ding helemaal niet. Later zagen we er wel eens een over drijven 's avonds.
Carla vond er van de week een in de boom hangen hier. Ze was stomverbaasd dat die hier gewoon verkocht mogen worden, in Duitsland zijn ze zeer streng verboden. Toen ze met Wolfgang het dorp inging, hebben ze ze in een winkel zien liggen.
Wie haalt het in zijn hoofd om een brandend voorwerp zomaar op te laten en zonder controle weg te laten vliegen! Nu is alles vochtig, maar als het een droge periode is, zou ik niet graag zo'n ding op mijn rieten dak willen krijgen.
Hoeveel heidebranden zijn er al door ontstaan?