Logarchief  terug   Home   verder

Logs mei 2012

 


31 mei
Het hoost! gelukkig begon het regenen een beetje rustig, de grond kon eerst al wat inweken. 

Goed begin van de dag, schreef ik gisteren als laatste. De hele dag was goed, want ik ben naar Corinne geweest voor de broodnodige voetverzorging mt nagels lakken en naar de vorige Jachman en Jachmanse 's avonds voor bijpraten. Ik kom daar altijd met goede zin vandaan, weet weer meer over families en boerderijen en ben weer veel te veel verwend met lekkere dingen. We konden nog een poos buiten zitten zelfs.
Het was heel bijzonder dat ik de door mijn Jachman handgeschreven schuldbekentenis kreeg, die 41 jaar geleden door de beide mannen ondertekend was en waarin staat dat wij nog een xbedrag in zoveel tijd aan de vorige Jachman moeten betalen. Dat is kennelijk gebeurd, heel precies herinner ik me dat niet, ik ging toen niet over het geld. Mnnersache. Ik weet nog wel, dat toen mijn Jachman met een zware hersenschudding in bed lag, ik de schuld of een gedeelte ervan ben gaan betalen. Dat vond ik heel spannend en moeilijk.

30 mei (max 22)
Vanmorgen hoorde ik hem weer: de rare koekoeksroep die ik zondag ook hoorde. Marieke hoorde hem toen ook. Normaal hoor je 2 lettergrepen, kek-koek. Die rare klinkt als koe-k-koek, koe-k-koek. 't Zal de opwinding wel zijn.
Wat zegt Peterson? Even kijken.
Geluid: een welluidend, doordringend kk-koe, soms enkel- of drievoudige varianten, soms een diep wow-wow-wow of een soort hinnikend gelach. Dat laatste ken ik wel van RvW, maar verwachtte ik niet van een koekoek.
En wat zegt Mullarney van de ANWB-vogelgids?  Soms drielettergrepig bij opwinding. Nou, wat zei ik?
Toen ik even later uit het badkamerraam keek, bewoog er tussen de planten iets fel roods. Ja, er is veel te beleven hier! Toen ik mijn bril gevonden had, zag ik dat het een groene specht was. Die heeft een felrode vlek op zijn kruin. Ik zie hem wel eens in de wei, maar zo dicht bij huis kan ik me niet herinneren.
Goed begin van de dag.

29 mei ( max. 22)
Vanmorgen liep de reegeit met een jong in de wei. Het had nog de heel donkere vacht met lichte streep en vlekken. Prachtig om te zien. Ik heb (nog) geen foto gemaakt. 
Lissen
In het voortuintje zijn vier speciebakken ingegraven als minivijvertjes. Nu bloeien de lissen en die wil ik laten zien, ze zijn prachtig. Alleen pikt mijn camera blauw niet zo goed op, maar in het echt zijn ze diep donkerblauw.
Groenofgeel

Aan de overkant is het hooiland voor de eerste keer gemaaid en weer gemest. In de felle zon lijkt het gras soms geel, soms groen.
Wat deed ik nog meer behalve foto's maken? De stokoude jasmijnstruik inkorten.  Er zit veel dood hout in en de lange dode takken raakten het prachtige bladerdak van de rode beuk. Geen gezicht. Ook doorzocht ik de bloembakken, vooral die met violen, op naaktslakken. Ik had glinsterende slijmsporen gezien, maar uiteindelijk vond ik maar 1 naaktslak en zes huisjesslakken.

28 mei  (max. 28)
Mist om 7 uur, half acht. Je ziet hem dichter worden. Goed voor de planten en goed voor de mensen. Het heeft hier gisteren niet geregend, drie druppels, nou, misschien vier. Wolken stof trokken gistermiddag over de camping als er een auto over de zandweg reed. Ook als die heel rustig reed. Precies voor de campings mag maar 30 km gereden worden, en dat helpt niet echt, want verder is 60 km toegestaan. Ook als er nauwelijks wind is, wolkt het stof op.
Ik liep daar met Marieke. 'Mond dicht!!' riep ze, en natuurlijk deed ik dat, maar ik moet wel eens even een heel klein beetje adem halen en zelfs met mond en neus dicht kwam daar stof mee naar binnen. Hoestbui dus.
Ik weet nog goed dat de wilderoos-soorten aangeplant zijn bij het Hilgelo. Ministruikjes Egelantier en witbloeiende rozen met dichte trossen kleine bloemen, Weddingday? Nu zijn het bergen van rozen geworden, enorm.

Pinksterzondag 27 mei
Gisteren denderde de Kermis in Oosterhuizen en aangezien dat feest niet besteed is aan Ton en Marieke kwamen ze voor een rustige nacht hierheen. Hier was het ook niet echt rustig, maar toch anders. Ze sliepen in de caravan.
Toen ik om 3 uur 55 even naar buiten keek, zag ik een lichtje verschijnen boven de beuk. Buiten zag ik dat het weer zo'n Chinees lantaarntje was. De wind was dus gedraaid, want het vloog langzaam van west naar oost over de wei, boven de boomtoppen. Je moet er toch niet aan denken dat het op een nylon tent op een camping terechtkomt, of in een wei met koeien die in paniek uitbreken en de weg oprennen. Je moet toch wel of oerstom zijn of een misdadige aanleg hebben om zo'n brandend ding ongecontroleerd weg te laten vliegen.

Voor de onthulling gisteren waren alle nazaten van Gradus en Leida uitgenodigd en er waren heel wat mensen gekomen. Op de foto spreekt de oudste kleinzoon van Gradus over zijn opa en in de kinderwagen ligt de jongste kleinzoon van de spreker, de achter- achterkleinzoon van Gradus.
De straat heet nu echt Gradus Kobusstraat. Al voor de onthulling was het naambord goed te zien doordat de harde wind het doek liet wapperen.
Kleinzoon onder het straatnaambord 

26 mei
Vanmorgen is er een kleine plechtigheid bij de Berkhof. Dit woonzorgcentrum ligt aan het begin van onze straat. De oude Berkhof die bejaardenhuis heette, stamde uit eind jaren '60 en is afgebroken. De toegangsweg naar het nieuwe gebouw krijgt vandaag een echte straatnaam. Hij wordt vernoemd naar Gradus Kobus, in 1942 vermoord in Neuengamme. Communist en al in de jaren voor de oorlog toen Nederland strikt neutraal wilde blijven en geen vluchtelingen uit hitlerduitsland wilde opnemen een helper van vooral gevluchte communisten.
Lees van Henk Krosenbrink, De rode draad, een politiek historische roman. 

25 mei  (max. 25.6)
nog niks aan de hand
De morgenzon schijnt op de acacia's achter de schoppe en ik ga recht onder de boom staan om zo de hangende bloemen boven m'n hoofd te vereeuwigen. Nog geen seconde na het afdrukken krijg ik een scheut vogeldrek over me heen. Van een duif. Wel heel veel geluk in 1 keer!  

Het is altijd leuk als iemand op een stukje reageert. Hans Mellendijk reageerde refererend aan het gedicht op 24 mei van Joost Zwagerman.  Hij verwees naar zijn eigen gedicht, dat verwees naar Joost Zwagerman, Danil Lohues en Rutger Kopland! Lijkt ingewikkeld, is het niet.
 

Hans: Ja, mooi gedicht van Joost Zwagerman, ik refereerde er ooit aan in bijgaand gedicht:
 http://mellendijk-gedichten.blogspot.com/2009/02/bij-een-schilderij-van-gerard-wensink.html

Hij schrijft nog veel meer naast zijn bijdragen in De Gelderlander.

24 mei  (max. 27.4)
Halverwege de weg zijn ze met snoeien opgehouden. Dat zijn van die vreemde verschijnselen.

In de Dagkalender van de Pozie 2012 staat een gedicht dat ik volkomen begrijp! Het heet Hollandse Nachten en is geschreven door Joost Zwagerman. Hij beschrijft eerst hoe Nederland er 's nachts uitziet, overal is licht, langs de wegen, bij vliegvelden, kwekerijen, boerderijen, feestelijkheden, enzovoort.
Dan gaat hij verder:

Vroeger, zegt de zeikerd die gelijk heeft,
toen het in het donker nog echt donker was...

Geen hand voor ogen komt ooit nog terug,
het hermetisch zwart is afgesleten.
Nooit meer het machtig vallen van de nacht,
het op de tast je leven weten. Duisternis
is opgelicht tot sentiment en schemernostalgie.

Het op de tast je leven weten. Prachtig gezegd. Dan komen er gelijk zoveel herinneringen aan donkere nachten boven.
Nou, eentje dan.
De eerste herfst op het Jachthuis. Voor we gaan slapen lopen we een eindje langs de weg en door het bos terug. Aardedonker is het. Dat pad is kaarsrecht, we kunnen de boomwortels dromen en al zien we geen hand voor ogen, we lopen in gewoon tempo door. Het lampje in de keuken zien we schuin links vooruit door de takken heen. Opeens loop ik tegen iets groots aan. Een auto! Het licht erin gaat aan, een man en een vrouw hebben het daar heel gezellig. De wagen staat midden op het pad, de parkeerplaats is er nog niet. Zij zijn net zo geschrokken als ik. Nee, niet als wij, Jachman botste niet! Het was wel een genante toestand.
We kochten een stel zaklampen en bij elke deur ligt er sindsdien een. Is zelden nog nodig.

23 mei    (max. 31C)
Nog geen telefoontje gehad van de laptopdokter, die zou bellen als de reparatie duurder zou uitvallen dan 50 euro. Het kan natuurlijk vandaag nog.
 
Het was inderdaad vandaag nog. Ze belden dat hij klaar was. Hij doet het weer,  en voor, wat dacht je, 49,95! Hoe mikken ze het uit! Ik heb wel weer een gloednieuwe verbinding. Als die het ook weer 7 jaar uithoudt, ben ik tevreden-  ik hoop wel dat ik het zolang uithoud!

De linden langs de weg worden gesnoeid. Wat zullen ze doen met de halfdode boom aan de overkant? Hij staat weer in blad, maar bij lange na niet zo vol als de andere bomen, en boven het blad steken kale takken uit.
fiere vechter
Gisteren een mooie dag gehad, 's morgens was Rianne hier en gaf me een cadeau voor m'n verjaardag, gewoon te gek. 's Middags kwam de vrouw van Ronald even buurten, ze had me ook al een aardige kaart gestuurd, en 's avonds was Jo er en hebben we weer bijgepraat en 2x ijs gegeten.
Ze houdt er zeer van, net als ik. We konden dus, zonder te vrezen voor een kritische blik van wie dan ook, ongegeneerd nog een keer opscheppen.
Van Talamini-ijs voel je je nooit vol. Misschien een beetje van de zelf toegevoegde vruchtensaus, amandelkoekjes en slagroom, maar we worden daar echt niet dik van!
Konijnen renden door de wei, de koekoek riep en het bleef maar lekker buiten. Om tien uur nog 20 graden. Zomer! 

22 mei ( max. 29.7 om half acht 's avonds 27.6)
Had ik nou maar niet zo hoog van de toren geblazen! Het was vrijdag geen brandweerfeestje, maar een smeulende diepvries bij Bertie. Sorry, sorry!
Op een camping moet je natuurlijk erg voorzichtig zijn in zo'n geval, met al die gasflessen overal. De informant vertelde niet of het later toch nog niet een feestje geworden is, ze hebben bij Boer Bertie een prachtige kantine.
Zei ik iets over vergif innemen? Opschepperij!

De laptop waar ik mee mail, heb ik weggebracht, ik hoop van harte dat hij nog gerepareerd kan worden. Ik ben er zeer aan gehecht, heb hem al 7 jaar en gebruik hem dagelijks.   

21 mei  ( max. 26.7)   
De mail werkt niet goed en moet naar de dokter! 
Vandaag weer zo'n zomerse dag, nu om 9 uur 's avonds nog 24.9. De hele middag met m'n oudste schoolvriendin buiten gezeten. Oudste niet in leeftijd maar in tijd dat we elkaar kennen. Ze ligt in leeftijd maar 2 maanden op me voor. We praten wat af! Dat krijg je als je zoveel dingen van elkaar en het dorp weet. We gaan samen fietsen hebben we afgesproken.
Vanavond de berm en de strook voor het huis langs gemaaid. Door alle molshopen wordt het niet mooi. Als de Gemeente de berm niet mooi genoeg vindt, mogen ze hem zelf elke week maaien. Goed beschouwd is het Vrijwilligerswerk.
Ik wilde ook nog de Sterremuur, die Carla meebracht, bij de smeerwortel planten, maar eerst moet daar het onkruid gewied. Bij haar woekert de st.m. tot meters oppervlakte in een jaar. Andere grond ja. 

Een schitterende dag gisteren, om 8 uur konden we al buiten in de zon ontbijten en tot ze allemaal weg gingen rond 9 uur 's avonds, waren we buiten. Het was toen nog (20.2).  Vanuit het zuiden kwam toen een grote onweersbui opzetten. Carla en Wolfgang moesten er recht onderdoor, de anderen die naar het noordwesten reden, bleven hem denk ik net voor.
We kunnen geen van allen erg goed tegen 'op visite' zitten en dat kwam dit keer heel goed uit.
Marieke haalde mijn zus uit Deventer op en bracht haar 's avonds ook weer thuis, assissteerde bij alle bezigheden en plukte 's morgens om half zeven al een schitterend veldboeket, Ton maakte met assistentie van Wolfgang de aangekoekte maaimachine schoon en leerde mij hoe ik dat in het vervolg zelf kon doen zonder al te grote inspanning, (Bertus ook blij), Carla pootte alle losse plantjes die smeekten om in nieuwe potgrond gepoot te worden in bakken en potten en haalde met Ton op de fiets ijs in het dorp, Wolfgang sloot de buitenwaterleiding aan en maakte het spuitpistool voor de tuinslang passend, Riet vermaakte ons met verhalen over het boordleven, en ik zorgde voor de Boeuf Bourguignon. Een geweldige dag!
Toen iedereen weg was en het begon te onweren kon ik nog net deze foto van de Rhodo bij de beuk maken.
geflitst, maar bij bliksemlicht zag hij er net zo uit  

Zondag 20 mei (max 25.3)
Als je vandaag jarig bent, is het wel eens Hemelvaart of Pinksteren. Toen we hier net twee maanden woonden, was ik op Hemelvaartsdag  jarig en was het ook nog eens prachtig weer. Onze kinderen verheugden zich op het dauwtrappen, wij ook, en we gingen helemaal lopen naar Lievelde naar Erve Kots om pannekoeken te eten. En wat bijna nog leuker was, we gingen terug met de trein. Een hele onderneming, we gingen nooit met de trein.
Nou en? Waar blijft het verhaal? Wat gebeurde er toen? Nee, verder niks, er is geen verhaal. Alleen een mooie herinnering. 

Weer een teek, 5 cm van de andere plek, weer onder het horlogebandje.

19 mei  (max. 22.6)
Als er op vrijdagavond met veel sirenegeweld rond acht uur 's avonds een stel brandweerauto's langs scheurt, kun je er vergif op innemen dat ze een feestje hebben. Ik schreef daar al eens over. Nu zag ik er een paar lui inzitten gewoon in hun overhemd.   

Verder gegaan met wieden. Het was er schitterend weer voor, niet te warm, niet te koud. Resultaat: een opgehoopt volle kruiwagen vol brandnetels en zevenblad. Ik laat (nog) geen foto zien van wat ik aan het doen ben, want mooi wordt het niet.
Rond de struiken en planten die moeten blijven staan haal ik het -al idioot hoge- onkruid weg, dan kan ik later met de bosmaaier de rest kort houden, zonder veel schade aan te richten.
Ik denk er zelfs over om een soort van perken te maken van de struiken en gewoon graspaden eromheen aan te leggen, in te zaaien, zodat ik meer kan maaien en minder hoef te wieden. Dit weekend komen een stel tuinexperts hier en dan kan ik het idee mooi met ze bespreken.
Ook wil ik de enorme oude hazelaar verjongen. Ja, leuk dat dat kan bij struiken. Gewoon de helft van de takken tot dicht bij de grond wegsnoeien en volgend jaar de andere helft. Volgens mijn tuinboek is dat een elegante manier. Kon dat bij mensen ook maar. Twee jaar een half lijf is natuurlijk behelpen, maar daarna hb je ook wat!

18 mei (20,2C)
Dat was boffen gisteren, de hele morgen zon en daarna wel stapelwolken maar verder prachtig weer. Max. 17C, maar in de felle zon veel warmer.
Rond vier van de vijf jonge boompjes die ik vorig jaar kreeg, heb ik voor het grootste deel de dichte onderbegroeiing verwijderd. Planten die ik niet wil hebben, nestelen zich muurvast in de goede potgrond van de plantgaten. Slimme jongens.
In de nestkast in de beukenboom zitten vogeltjes die zo snel zijn, dat ik nog niet zeker weet wat het zijn. Het is een mezenkast, maar de bewoners zouden heel goed vliegenvangertjes kunnen zijn. Die zijn hier wel, want soms zitten ze in de klimroos naast het raam en vangen razendsnel de vliegen weg die in de zon voor de ruit vliegen.
Nog even dan nog  de witte is nog niet zo ver   
Links is een enorme distelplant aan het uitdijen. Hij mag bloeien, maar dan gaat hij weg, zaad mag niet verstuiven, ik wil geen ruzie met de buren. Rechts de bloem van een sierui waarvan Carla er vorige herfst een paar pootte. Drie paarse bloeien en een witte zit in knop. Een is onder de grond aangevreten en groeit niet uit.

17 mei
Gisteren vond ik het te koud om in de tuin te werken, het woei zo hard, dat jonge uiteinden van de takken afstormden. Om toch buiten te kunnen zijn en van de lekker warme zon te genieten moest ik dus een list verzinnen. De auto! Op het idee gebracht door mezelf nav schilderspullen meenemen in de auto, reed ik die naar een prachtplek in de zon, zette het raam aan de lijzijde open en kon in een prima stoel zittend van zon, buiten zijn en Martin Simek genieten. 
'Bloedsinaasappels' uitgelezen, geestig boek, bij gedeelten heel wijs ook.

Rond 1975 begint zijn zoektocht naar een woonplek in de zon. Het regent hier in Holland zo vaak. Zuid-Frankrijk, Rome en Castagnano probeert hij uit, maar uiteindelijk wordt het Calabri, het zeer onveilige gebied waar de Ndrangheta en niet de staat regeert. Maar mooi dat het daar is! En leeg en stil. In het voormalige varkenshok bij het huis dat hij verbouwt, schrijft hij.
Het is geen roman, maar een serie waarnemingen, herinneringen en gedachten. Met respectvolle humor schrijft hij over de vreemdste figuren en lieve vriendinnen. Over zijn vrouw en zijn zoontjes. Over de maatschappelijke veranderingen in Calabri sinds hij daar ging wonen, zo'n 20 jaar geleden. Mooi boekje voor mensen die ook graag in de natuur leven. 
Een citaat:
'Ik zweer bij het Italiaanse platteland. Onze vader mag dan in de hemel zijn, onze moeder natuur omarmt je hier iedere dag. Als je weer kind wilt zijn, wees dan een moederskind. Dan hoef je op je sterfbed ook niet om haar te roepen, want als je haar kent, weet je dat je naar haar teruggaat.'

16 mei
Willy gaf me de foto's die ze op de tentoonstelling gemaakt had. Ze maakt elk jaar van alle mensen van de mami-groep een foto staand bij hun beste schilderij.

Tentoonstelling 6 mei
Buiten schilderen vond ik van de week weer erg leuk, en niet om het samen met anderen bezig zijn. Ik ging namelijk helemaal apart zitten. Met de auto ergens gaan staan met een interessant uitzicht en dat proberen vast te leggen, moet goed te doen zijn, je kunt alles gemakkelijk meenemen. Bij de Achterhoekse schilderdagen een paar jaar geleden deed ik dat ook wel. Goh, ik wou altijd het waterrad van Hackfort nog bijwerken. Ik had toen geen tijd meer om al die schoepen goed te schilderen.
Als het mooi weer is midden in de week ga ik dat gauw eens doen. Beloofd!
  
 
15 mei
Vorige week zond ik het volgende gedicht in bij de wg-grrls. Ik vond het bij eerste lezing een geestig en luchthartig light verse, maar bij een paar keer lezen, veranderde ik van mening. Het bleef geestig, maar de laatste twee regels maakten, dat ik er anders tegenaan ging kijken. Eigenlijk was het volgens mij een treurig verhaal. Een enkele grrl kon het met mij meevoelen, de meerderheid vond het een gedicht waar je vrolijk van werd. Niks treurig, integendeel! Mooi zo'n verschil in interpretatie. Dit is het:

           Zaterdagochtend
Op zaterdagochtend gaat ze naar buiten,
iedereen boodschapt, behalve dus zij.
Nul nummertjes trekken, niks in de rij,
zij strekt de benen, zij klimt in de kuiten.

Ze hoort de eerste nachtegaal fluiten,
op klaarlichte dag! Maar ja, het is mei,
kieviten buitelen boven de wei
en op een hekje twee blonde tapuiten.

Vlak voordat de winkels gaan sluiten
gaat ze langs bij een bloemisterij.
Koopt een paar roosjes met gipskruid erbij,
ja, doe maar ruig, ze is niet te stuiten.

Boeketje voor hen die dat nu nog niet weten,
maar straks zullen vragen: zeg, blijf je eten?

Marijke Boon, Uit: Tranen op het tafelzeiltje

14 mei
Nog een boom. Gisteren van 1 tot 5 met de helft van onze schilderclub in Henxel geschilderd bij Erna en Willy Oortgiese. Een schitterende locatie, tuin met grote vijver en ver uitzicht over de weilanden. Aan de overkant van de zandweg stroomt onze beek, maar je kon er niet goed dicht bij komen, door dijkachtige, beboste oevers. Heel donker daaronder.
Ik vond het jammer dat er van onze ma-mi-groep (=maandagmiddag) niemand was. Een paar waren gisteren geweest, toen ik naar Marieke was.
Weer een oudleerling getroffen, u bent toch mevrouw.... ? Ja, dat ben ik, zij had in '84 eindexamen gedaan en was bij de douane terecht gekomen. Een hele poos mee gepraat.  Fijn zo'n ontmoeting.  
Het resultaat van de hele middag hard werken ( wel met de traditionele pauze met wijn, bier of iets anders en heerlijke hartige hapjes in allerlei smaken) was heel verschillend. Groen is moeilijk, lentegroen nog moeilijker.
Het weer was gelukkig veel beter dan verwacht. Jassen en dubbele truien die de meesten aanhadden, konden in de stralende zon al snel uit. De wolken bleven op afstand. Mooie middag! 
de eik groeide hard de afgelopen dagen en een paar bomen kregen zelfs  een stam   een deel van de gemaakte werken in felle zon, en met Vic

Nou vergeet ik helemaal te vertellen dat Wolfgang weer de GutsMuths- Rennsteiglauf bij Eisenach heeft gelopen. Samen met 16.722 anderen 72,7 kilometer hardlopen, hoe hou je het vol? Daarna natuurlijk feesten en de volgende dag nog even naar de Wartburg lopen! 
soms over goede wegen, maar ook over steile ongelijke bospaden...  Dit is hem niet, maar hier liep hij wel.

Zondag 13 mei
Op het fietspad aan de overkant van de weg staat al om 7 uur iemand met een grote camera onze beuk te fotograferen. Stapje naar rechts, achteruit, twee naar rechts, en nog eens, een minuut of 5 is hij bezig.
Als hij weg is, ga ik ook eens kijken of onze boom van die kant zo bijzonder is. Ja, met het blote oog wel. De zon kleurt de bladeren diep donkerrood. Het is echt een goed standpunt.
De zon kleurt nog meer, bord nadering voorrangsweg en nog wat borden. Als k die op de foto krijg, dan moet hij die er ook op hebben gekregen. Je moet wel een heel goed fotobewerkingsprogramma hebben, om ook de linde die er voor staat weg te kunnen werken.
Wacht eens, Wolfgang heeft een camera die losse beelden tot een doorlopend vloeiend aansluitend beeld kan maken. Dat heeft die fotograaf natuurlijk ook. Vandaar die stapjes steeds! Hij ging om de linde heen. Die borden zal hij wel gemakkelijk kunnen camoufleren.

Ik niet. Mijn boom is wel mooi, maar rommeliger. Niet sprookjesachtig, maar echt.
beuk met borden

12 mei
Een bijzondere dag, zowel voor haar als voor mij. Ik ga haar straks gelukwensen; mezelf gelukwensen heb ik vanmorgen al gedaan, zoals bijna elke keer dat ik aan haar denk.

Op 12 mei denk ik dan ook vaak aan de jonge melkboer, die twee uur voor haar geboorte aan me vroeg of het wel goed met me ging. Hij tilde de pan met melk voor me van de stoep op en bracht hem naar de keuken. Ik was nog net achttien en hij noemde me mevrouw, daarom zal dat gebaar ook wel veel indruk op me gemaakt hebben!
Een uur daarvoor had de dokter in Winterswijk me nog onderzocht en een afspraak genoteerd voor over 14 dagen. Met bus en fiets was ik weer thuisgekomen, nog net op tijd voor de melkboer.  

We noemden onze dochter Marieke, naar de aardigste tante van Jachman,  en Sieske naar mijn moeder, die ze nooit zou kennen omdat die toen al 7 jaar dood was.
Groenlo 31 mei  september, al een echt mens!

11 mei
'
De Opstand tegen de Fransen te beginnen in Winterswijk' dat was het onderwerp van de les van gisteren.
Nazomer 1799. Tegelijk met de invasie op 27 augustus van Russen en Engelsen - die na de landing op de Noord-Hollandse kust in het veen terechtkwamen en dus weinig heldhaftigs konden doen, behalve een maand lang vechten bij Den Helder, Bergen en Castricum- was er hier bij ons ook een oranjegezinde groep, de adel, rijke boeren en burgers, die van de Fransen afwilde. Ze formeerden in Gemen, net over de Duitse grens, een legertje van een man of 40 en trokken 5 september 1799 met veel bravoure de grens naar Holland over, waarbij ze verkondigden dat ze gevolgd zouden worden door een leger van 20.000 man! Nou, daar schrokken de patriotten, de fransgezinden flink van natuurlijk.
De weinige Fransen die hier waren, gingen er van door. Overal werd de oranje vlag gehesen, de meiboom neergehaald en Winterswijk, Aalten, Dinxperlo, Lichtenvoorde en Groenlo waren vrij, hoera. Borculo had zichzelf bevrijd.
Het verhaal van dat grote hulpleger was een strategische zet geweest, en natuurlijk konden die paar mensen het gebied niet bezet houden. Diezelfde avond trokken ze zich weer terug in Duitsland. Einde overwinning op de fransgezinden. Er was 1 dode gevallen, in een caf in Groenlo, bij een ruzie.
De aanstichters van de opstand en de meelopers hielden zich een poosje gedeisd maar uiteindelijk vonden de patriotten een zondebok, de freule van Dorth, fel orangiste en een niet zo makkelijke tante, die haar mond niet hield. Ze werd in Winterswijk na een kort proces op een knullige manier gefusilleerd.
Je zult weinig in de geschiedenisboeken terugvinden van deze heldhaftige opstand van 40 Achterhoekers tegen Frankrijk. 
Van Sas schrijft in De metamorfose van Nederland, uitg. University Press 2004:

In de marge van de gebeurtenissen in het westen vond er in het oosten des lands nog een merkwaardig incident plaats. Pogingen een Oranjebeweging te ontketenen, zorgden in de Achterhoek voor een gele donderdag (geel was de kleur van de Oranjepartij). De excentrieke freule Judith van Dorth tot Holthuijzen provoceerde de patriotten toen zozeer dat ze haar gedrag moest bekopen met een politiek proces en executie door het vuurpeloton. Dit pakte de zaak zo knullig aan dat zij uiteindelijk in haar kist met een genadeschot uit haar lijden moest worden verlost. Haar dood was echter weinig meer dan een macaber incident, opvallend omdat het zo uitzonderlijk was.


10 mei
  (23,616 mm neerslag)
De eerste teek van het jaar gekregen. Toen ik hem eruit haalde, - gelukkig zat hij op een handige plek, onder het  horlogebandje- leefde hij nog. Ik ga hem op een plakbandje opsturen naar RIVM, waar ze kijken of hij met de Borrelia bacterie besmet is. Komende winter onderzoeken ze alle ingezonden teken tegelijk en met 8 maanden! krijg ik bericht of deze besmet is. Tot die tijd moet ik zelf de plek goed in de gaten houden.
dit is 'm

Nadat ik de foto met de regenlucht gemaakt had gisteravond, kon ik nog twee volle kruiwagens snoeisel afvoeren, een alleen al van de klimroos die wilde uitlopers had gekregen en bevroren uiteinden aan de 'goeie' takken had. Jachman had ooit de struik aan de muur vastgemaakt met dik touw, maar toen ik er veel takken tussenuit haalde, klapte het restant tegen de grond. Nu zit dat weer stevig vast met een snelbinder.  De roos naast het schuurtje heeft de plotselinge strenge vorst ook niet overleefd.
Weinig schade opgelopen, ik dan, maar 1 ingescheurde nagel.  Ik kan de beek weer zien en er komt warempel weer wat water in.

Toon en Birgit hebben het prima getroffen op hun trouwdag. Ze kregen al heel veel zegen van boven.

9 mei
Regen en zonneschijn om kwart over 7 's avonds bij 17 graden
Toen ik terugkwam bij de auto, graasde aan de andere kant van de heg een kudde schapen. Ze houden het gras van de Scholtenbrug kort. Al zijn ze misschien al wel tien jaar telkens ergens in het dorp te zien, toch lijkt het me ook nu weer een anachronisme. Een herder met zijn staf, twee felle honden, een paar honderd schapen - het is een al duizenden jaren bestaand bedrijf.
Nu kennen we van TV of van onze reizen de meest exotische dieren, en toch, nu die kudde doodgewone schapen hier graast, midden in het dorp, staan we er met onze camera's en mobieltjes bij om te proberen het vreemde gevoel vast te houden.  

Dat het voor mij exotische dieren zijn, bleek uit het praatje met de herder.
Op de eerste rij graasde een bok met enorme horens.
'Nou, die bok heeft maar een goed leven bij al die dames.'
'Het heet geen bok bij schapen maar ram. Een bok is een geit.'
'Ja, natuurlijk, stom van me. Die ram dan, die heeft het hier toch maar goed.'
'Ze heeft goed diarree.'
Toen hij wegliep, zag ik het ook, het zag er niet fris uit aan de achterkant.
Hij had nog een zin in voorraad: 'Het is een geit, de enige hier.'
'Hebben bokken van geiten altijd van die enorme horens?'
'Alle geiten hebben horens. Deze zij dus ook. Er loopt wel een ram bij de kudde, maar die is gecastreerd en mag hier oud worden.'

Het was een beetje vreemd gesprek. Maar wel leerzaam. Geloof ik.
Scholtenbrug   en dit is ze dan
De bosmaaier weer in gebruik genomen, zitkuil gemaaid en randen langs huis en schoppe. Maar 2 blauwe plekken.

8 mei
max.temp. 20.6 , droog, op 10 druppels na
Mijn donzen dekbedden waren een beetje dun en smoezelig geworden, maar ze laten reinigen en bijvullen vond ik te duur. Je kunt voor dat bedrag bijna nieuwe kopen.
Marieke zei dat ze haar donsdekbed gewoon in de wasmachine gewassen had en het toen met tennisballen erbij gedroogd had in de droger. Het was prachtig geworden.
Dan durf ik het ook. Eerst een paar tennisballen kopen. Het meisje wil weten of ze met gas of met ??? gevuld moeten zijn. Geen idee, ik tennis niet meer, ze moeten bij een dekbed in de droger. O, dat kan goed met deze, wijst ze. Er zitten 4 ballen in de bus en dat is juist goed, zegt het meisje.
Ze geeft me een les dekbed en donsjack wassen. Dat laatste gaat namelijk ook perfect in de wasmachine. Zo gaat het:
Zonder ballen wassen met fijnwasprogramma, 50 graden maximaal, dus met veel water en weinig fijnwasmiddel, daarna kort centrifugeren mag. Als je geen droger hebt, droog dan het dekbed plat liggend op een rek, keer en schudt het geregeld tijdens het drogen. 
Heb je een droger, laat dan het dekbed met de ballen erbij op lage temperatuur op het fijnwasprogramma draaien. Het dekbed is waarschijnlijk nog vrij vochtig als het programma afgelopen is. Haal het eruit, en stop het er op een andere manier weer in, met de ballen, draai zelfde programma. Misschien moet het nog een derde keer.
Ik haalde het er na twee keer uit, schudde het op en legde het ergens over een paar stoelen. Nu het helemaal droog is, ziet het er als nieuw uit. Prachtig dik, luchtig en schoon. Bijvullen hoeft niet.
De tweede ondergaat nu de behandeling.
na n keer drogen

7 mei
Overmorgen ben ik weer aan de beurt voor het woensdaggedichtdaggedicht bij de boekgrrls. Gisteren heb ik een groot deel van de dag besteed aan het kiezen van een gedicht. Aangezien het buiten koud en nat was, vond ik dat een prettige tegenhanger. Ik kwam uit op een light verse. Weer eens wat anders.
Je ziet wel wat het geworden is.
Ik moest nog een brief posten en wilde eerst gaan lopen, maar bij nader inzien was zeker een kwartier naar de dichtstbijzijnde bus lopen geen goed idee bij regen en maar 7 graden.
Goed vier uur reed ik bij de super voor, waar een brievenbus is. Ik geloofde niet wat ik zag, het parkeerterrein stond vol, de fietsenstalling ook: de zaak was net 10 minuten open!
Ik ben er niet aan gewend dat supers elke zondag van 4-7 open zijn. De drukte leek meer op even eruit willen zijn, dan op echt wat nodig hebben, maar er kwamen al wel mensen met volle tassen de winkel uit. Die moeten al voor de deur hebben staan wachten om klokslag 4 naar binnen te kunnen.
Het kan natuurlijk ook zijn dat ze onverwacht 6 mensen te eten kregen.
Het lijkt me leuk om verslaggever te zijn en om de mensen een microfoon onder de neus te mogen houden en ze te vragen of ze al om 4 uur voor de deur hebben staan wachten en zo ja, waarom. 
'We hadden niet genoeg bier meer in huis, en ook geen wc-papier.' 'De VK is niet bezorgd en ik wil toch wel graag het cryptogram nog even maken.'  Mijn man moet morgen naar de dokter en hij had geen hele sokken meer.' 

Zondag 6 mei
(max. temp 7.8, hele middag miezerde het)

Ik was druk geweest, had buiten gewerkt, de was opgehangen, boodschappen gedaan, condoleancebrief geschreven, en er bleef niet veel zin over om te gaan koken. Gelukkig zat er nog een halve ouderwetse pizza met veel tomaat en stukjes klein hartig spul in de diepvries. Het ging heerlijk ruiken in huis toen hij in de oven stond. Aangezien ik ook geen zin in tafeldekken had, ging ik naar de kamer met op een blad het bord met de pizza. Op de bank waar ik wilde gaan zitten lagen wat kranten en met n hand schoof ik die aan de kant.
Er schoof nog meer, de pizza gleed sierlijk van het bord en kwam ondersteboven op het lichte wollen vloerkleed neer. Dat er zoveel beleg op een halve pizza kon zitten! Het zou heerlijk gesmaakt hebben!
Klein leed.   
Na een uur had ik het kleed schoon en kon een bord soep opwarmen en een boterham er bij eten. Jawel, toch maar in de kamer. Vanmorgen was de rampplek opgedroogd en nu zie je er bijna niets meer van. Als je van niets weet.
En ik zeg natuurlijk niks.  

5 mei
De Nederlandse Sinto Roger Rathgeb, 'Moreno', schreef een Requiem voor de vergeten holocaust van Sinti en Roma. De premire ervan was op 3 mei in Amsterdam, 4 mei werd het nog eens uitgevoerd in Tilburg en gisteravond werd het ook op TV uitgezonden. Ik heb gefascineerd geluisterd en gekeken, 5 kwartier, zonder dat mijn aandacht verminderde. Ik vond het indrukwekkend. Misschien vinden echte muziekkenners het niet 'vernieuwend' genoeg of 'te veel volkswijsjes', (ja, ik heb Het grote zwijgen uit, dus weet nu zo'n beetje hoe het toegaat in dat wereldje)  maar mij beroerde die muziek en ook veel anderen. De stilte na afloop was veelzeggend. De componist zat er met tranen in zijn ogen bij.
Het orkest, het enige professionele Sinti- en Roma orkest ter wereld, de Philharmonischer Verein der Sinti und Roma, Frankfurt, stond olv de Rom Riccardo M. Sahiti. Met vier solisten en een groot studentenkoor werd het een enorme belevenis om mee te maken.
de componist  componist,links, en dirigent  Dit is de link naar de website waar alle informatie opstaat.

4 mei
Missing Man Fly-By
 2x te vergroten: Recht boven de drie vliegt de vierde, het stipje schuin rechts is een kraai 
Precies om kwart over elf komen 4 F-16's over en voeren de Missing Man Fly-By uit boven de plek waar op 13 mei 1943 een Vickers Wellington bommenwerper van de Royal Canadian Airforce met 5 bemanningsleden aan boord neergeschoten werd en neerkwam bij de Schaapsweg in Huppel. Vreemd indrukwekkend om dit eerbetoon te zien en vooral te horen! 
*****
We lazen op de geschiedenisles van Henk Krosenbrink een paar stukken uit het logboek dat de scholtenfamilie Te Lintum/Tenkink bijhield. Hier een klein stukje daarvan uit het begin van de Franse tijd. De zinnen zijn wel eens wat krom, de interpunctie ontbreekt vaak, maar ik heb het zo nauwkeurig mogelijk overgetypt en het is vooral bij hardop lezen heel begrijpelijk.

1794, den 10 Febwary is Brinkman uit Meddeho opgehaeld na Wenterswik die den Dag van te voren in het Dorp oproerige woorden hadde gesproken en hij zoude den zelven Dag om twee uuren na Bredevoort (daar zetelde de Drost) worden gebragt maar om half twee uuren quamen uit Dorp het Huis van Jan Lammert Mellink de Kueken vol vrouweluiden en eenige Mansluiden in de Kamer gingen en haelden hem daar met gewelt weder uit dat hij wegquam..   En op woensdagsmorgen is Jan Hendrik Peeters en fenne de vrou van Jan Kimmels en de vrou van Berend Bolt en Gruiters ook opgehaeld van eenige soldaten daar de mommer zelf was bijgeweest de Comande was maendaags om 11 uuren in t Dorp gekomen en te weten 100 in de 70 man en de mommer dinsdaegs en een Boode van 't Hof. eenen boode was met de Commande gekomen die voort weer terug was gereist.
Den 2 maart is Hermanus Vriesen op Kemper te Winterswijk veel met de zoldaten gedronken en te veel gezegt is in de provoost gezad en Dinsdaags den 7 dito na Bredevoort op de Geeselkamer gebragt en daer een wagt van 8 man bijgestuert de 31 vrijdag den nagt weder weggekomen, de wagt was uit de Brinkhuirne.
(Dit is een van de buurtschappen hier en was dus eigen volk!) 
Begin juni worden de vrouwen vrijgelaten en 14 dagen later Jan Kimmels ook.  

Den 6 october Dinsdaeg is de  Suster van deze voorgenoemde J.H.Peeters zij word genoemd Trui Lenrink is nu de vrou van Jan Rokes na arnhem gehaeld de mommer en de bode met twee dienders hier geweest en hebben haar gevad en tijdlank wat gegeeselt en doe weder na Wenterswik ..
Ja, het waren roerige tijden. De fransgezinde patriotten  tegen de orangisten. Volgende week de executie van de  orangiste de Freule van Dorth. 

3 mei
Het was enorm fijn om mijn zus na vier maanden weer te zien. Ze heeft heel wat beleefd, veel meer dan ze aan ons mailde. Nee, ik ga het lekker niet vertellen wt allemaal! We konden op het balkon eten, we wandelden langs het nieuwe parkachtige landschap dat nu contouren heeft gekregen en waar al veel bomen zijn aangeplant. Ze kijkt nu  aan voor- en achterkant uit op een park en ze heeft een geweldig uitzicht op de lucht. Ze is ermee in de wolken.

Bomen aanplanten. Het is opvallend dat er dit voorjaar veel meer hout gekapt wordt dan in voorgaande jaren. Toen werd alleen in jonge aanplant het teveel aan hout weggehaald en elders werd ziek en dood hout gekapt. Volwassen gezonde bomen bleven staan. Dit voorjaar is het Bonnink aan de beurt geweest, langs wegen worden bomen gekapt en ik zag net achter Ruurlo een heel bosgedeelte loofhout dat kaalgekapt wordt. Er stond geen boom meer.
In Duitsland is hetzelfde aan de hand. Daar wordt biogas hevig aanbevolen en het is misschien wel zeer lucratief om daar hout voor te kappen, als andere bronnen nog niet genoeg opleveren, je wilt toch wel een graantje subsidie meepikken.

Een flink onweer gisteravond, de schotel weigerde dienst en het tv-scherm meldde, kennelijk van slag, dat ik een ongeldige simkaart had. Ik had uit voorzorg het modem van de pc afgekoppeld en nog een paar voorzorgsmaatregelen getroffen, dus kon ik zonder verdere verleiding 'Het grote zwijgen' uitlezen. Een vooral interessant boek over de verhoudingen tussen componisten en dirigenten, over pro-Duits en anti-Duits in '14-'18, over de consequenties van neutraal blijven terwijl Europa in brand staat, over ontrouw en keuzes, over twee geloven in een huwelijk, Droom en Daad, vasthouden aan het oude of meegaan in de nieuwe tijd. En dat allemaal in een beschrijving van het dagelijks leven aan het begin van de 20e eeuw in Amsterdam. Hoofdpersonen zijn Alphons Diepenbrock en zijn vrouw Elisabeth, Mathijs Vermeulen en Willem Mengelberg.         

2 mei     het is nog bijna 25 C om half zes.
Gisteren kon ik buiten eten en nog tot half acht buiten zitten. Een schitterende dag was het hier. De hele middag zon en 20,5C., windstil. Een mooie zomerse buitendag met gras maaien, de was van 2 weken strijken, met de hand de keukengordijnen langer maken en opnieuw zomen, nog wat ander herstelwerk, heerlijk! n de koekoek gehoord.

Tot voor een paar jaar was de hoop gevestigd op enorm slecht weer op 1 mei, want dan heeft Duitsland vrij. Traditie is het om op de fiets naar Nederland te gaan. Grote groepen jongelui kwamen toen met fietskarretjes vol bier naar het Hilgelo, en het gevolg was een enorme puinzooi daar. Kapotte afvalbakken, overal blikjes en kapotgesmeten flessen. Bij het meer in Bocholt(D) was toen al een algeheel drankverbod ingesteld, en als gevolg daarvan kwamen er nog eens extra veel jongeren naar Winterswijk en de plas in Bredevoort. Behalve als het heel slecht weer was! 
Gelukkig waren de gemeentebesturen toen zo verstandig om hier ook een drankverbod in te stellen en dat met advertenties in Duitse bladen mee te delen. Sindsdien zijn er elk jaar minder lawaaischoppers en komen er meer gezinnen met kinderen en ouderen.
Dat gaat dan zo:  Een grote groep oudere fietsers die kennelijk een of andere club is, nadert vanuit de zandweg de grote weg en moet daar oversteken naar het fietspad aan de overkant. De grote leider stapt af en gaat het verkeer regelen, auto's stoppen. De fietsers beginnen aan de overtocht, maar dan roept er n naar voren: LINKS!  en een ander roept: NEIN, RECHTS!! Totale verwarring in de sliert, die nu stilstaand de hele weg blokkeert.
Na kort overleg gaat de groep links, de leider knikt naar de auto's en neemt zijn positie voor in de rij weer in. 

1 mei
Het onweert rustig nu ik dit om half acht ( 's morgens!!) zit te tikken. Het kleed op de tuintafel wordt kalm ingevocht door een zachte meiregen. De vogels fluiten en het wordt steeds donkerder. Toch wil ik de rodo laten zien, die bijna helemaal uit is, een paar bloemknoppen zijn nog rozig, maar de hele struik maakt een witte indruk. Vooral nu het donker wordt. Gauw nog een foto maken.
in de meiregen
Groot Nieuws. De merel is gestopt. Haar twee nesten zijn af. Ik ben er bijna van overtuigd dat de definitieve keuze de woning boven het grote raam van de kamer is. Daar vliegt ze vaker heen, nu zonder nestmateriaal. Hoe zal ze gaan leggen? Ook een rijtje eieren, of heeft ze ergens in die meters nest een kuiltje gedraaid?
Haar man vecht. Borst aan borst vliegt hij omhoog tegen een andere man aan die over de grens wil gaan, een zandplek in het gazon waar een grote molshoop was. Ze vinden het kennelijk leuk om te doen, want elke keer als ik even naar buiten kijk, zitten ze f elkaar te beloeren op het gras, f ze vechten. 
De kwikstaarten hebben hun nest dicht bij het merelnest. Ze hebben waarschijnlijk al jongen want telkens vliegt er een met een golvende vlucht laag over de wei, omhoog over de dennen naar de paardenwei hierachter.

Mijn zus is ook weer op haar nest teruggekeerd na de maandenlange wereldreis. Van de week ga ik naar haar toe, kijken of ze veranderd is. Ze was wel een paar kilo afgevallen, vertelde ze, want aan boord liep ze veel meer dan thuis! Dat is een onverwacht aspect van een cruise met toch verleidelijk veel lekker eten. Dan moet je sterk zijn!  

(9036 ondertekenaars van de petitie, zie www.nedersaksisch-is-een-taal.nl)