Logarchief  terug  Home  verder

Logs oktober 2012  

 


31 oktober
Vorige week heb ik mijn oude radio die in de schilderkamer stond weggebracht naar de reparatiewerkplaats, omdat hij alleen nog amechtige kuchgeluidjes gaf. Een bedenkelijk gezicht van de monteur. 'Het is waarschijnlijk de voeding'.
Verkeerde voeding misschien? Maar hij krijgt hetzelfde als mijn strijkijzer en dat is ondanks een gebroken nek nog steeds actief.
Toen ik hem op ging halen, was hij niet gerepareerd. Het zou zeker dertig à veertig euro's kosten en voor dat geld had ik ook een nieuwe.  Het is geen eigenbelang van hem, want hij verkoopt geen radio's. Goed, dertig jaar is een hele tijd voor een radio/cd-speler/ bandjesafdraaier.
Hij heeft jaren in de klas gestaan voor ontspannende muziek, een interview met een schrijver, een taaltest of een hoorspel. Nu stond hij al weer 15 jaar thuis.
Gek, dat je je toch aan zo'n gebruiksding kunt hechten. Nu gelijk een nieuwe kopen, geeft een gevoel van ontrouw. Ik wacht een maand.

Rianne was de afgelopen week al een jaar mijn  goede hulp, nee, rechterhand. Ik kan me niet voorstellen dat ik ooit tegen een hulp in huis opgezien heb! Toen kende ik haar ook nog niet. Ze doet over een paar weken met half Meddo op tv mee met Miljoenenjacht. Een paar maand geleden viel de grote postcodeloterijprijs al in Meddo. Nu gaan ze met 100 man met de bus hun geluk beproeven. Als ze honderdduizend euro's wint, blijft ze me toch helpen, heeft ze uit zichzelf beloofd. Ik gun het haar en mij van harte!        

30 oktober
De inleiding bij de studiekring maakte veel verhalen los. Het onderwerp was autisme, maar omdat het zo'n breed onderwerp is, had de inleider een paar aspecten eruit genomen. Het bleek dat van de 15 aanwezige mensen er zeker tien waren die iemand met autistische eigenschappen van nabij kenden. Het ging om mensen met een zeer kleine tot een grote  intelligentie, met heel verschillende eigenschappen, maar allemaal met een paar gelijke hoofdkenmerken. De film Rainman en de documentaire door Theroux een paar weken geleden, waren door iedereen gezien.
Hier een klein voorbeeld van een voor een autist logische gedachtegang, die voor een niet-autist echter vreemd en ongewoon is:
                  Een man is heel geconcentreerd met zijn hobby bezig, zeldzame insecten fotograferen. Iemand die hem bezig ziet met zijn camera terwijl hij op zijn buik op de grond ligt, vraagt: Hé, bent u soms de bekende insectenkenner Hans van Dijk?
De jongeman staat op en zegt ernstig: Nee, ik ben altijd de bekende insectenkenner Hans van Dijk.  
Deze reactie was voor mij een eye-opener.  

29 oktober
Vanmorgen Studiekring, vanmiddag schilderles en daarna komt dochter eten. 't Blijft toch een bijzondere dag, de verjaardag van iemand die er niet meer is.  

28 oktober (-4,2/ +9,4Goed dat ik gisteren de buitenkranen afgesloten heb.
Vandaag maar een ministukje, gisteren was wel voor twee keer.

27 oktober  (-3/+7,3  dit is winter!)
Een lang stuk, genoeg voor 2 dagen!
Tag des Platt klinkt niet erg cultureel, maar is het wel. Kijk maar, deze inleidingen van zo'n 20/25 minuten zijn er:
1. De historische achtergronden van de Heliand: Timothy Sodmann (D)
2. De Heliand voor de Achterhoekers: Henk Krosenbrink (NL)
3. Inculturatie in de Heliand: Anne van der Meiden (NL)
4. De Heliand in het dialect van Münsterland: Hannes Demming (D)

en voor de gezelligheid en de verbroedering een buffet en een wandeling.
Het is al de 48e Dialectdag, voor mij is het de eerste. 'k Ben benieuwd.
Dit is de watermolen, over de brug rechts staat de grote boerderij waar de bijeenkomst was.
Om 9.00 uur ging ik van huis, moest eerst de ruiten schoonkrabben, om 3.00 u. was ik weer thuis, na een paar interessante en gezellige uren.
De bijeenkomst was bij de Mallumse Molen, aan de Berkel tussen de grens en Eibergen. Ik schat dat er ongeveer 100 mensen waren, van wie er zo'n 50 bleven eten en een kleine 40 later ook meegingen om te wandelen verdeeld in twee groepen. 
          Spreker 1 gaf een uitgebreide uitleg van het leven in deze streken vanaf het begin van de kerstening rond 650 tot aan ± 825, de verschijning van de Heliand. Ik vond het eigenlijk het interessantste onderwerp, maar omdat Sodmann de in het Duits geschreven wetenschappelijke verhandeling voorlas, vond ik het moeilijk te volgen door de lange zinnen. Het was een stuk om zelf rustig te lezen, maar geen tekst voor een snelle mondelinge overdracht. 
          Spreker 2 vertelde op een ontspannen manier wat ik al in het voorwoord gelezen had. 't Bevatte voor mij dus weinig nieuws, maar voor de meeste mensen die later in de pauze de Heliand kochten, was het wel nieuw. En hij vertelt op een geestige manier. 
          Spreker 3 vroeg zich af of 'Rome' een strategie had voor de veelal jonge toekomstige missionarissen uit Engeland, Frankrijk en Italië die in Rome studeerden. Kregen ze na hun studie zoiets als een handboek mee als ze op pad gestuurd werden om de vechtlustige, onbeschaafde Saksen in de noordelijke streken  het heil en wat beschaving te brengen? 
Het antwoord was: waarschijnlijk JA. Verpak de boodschap in gebruiken en ideeën die ze kennen.
De Franken waren al voor een groot deel gekerstend, groeiden in aantal, drongen op naar de randgebieden en kwamen daarbij veelvuldig in botsing met de Saksen. Die kon je proberen uit te roeien of ze proberen over te halen om ook Christen te worden, broeders vechten niet met elkaar. Zoiets.
'Dat Christen worden is nooit helemaal gelukt', volgens Anne van der Meiden, 'zo nu en dan kom je er wel eens één tegen, maar ......'   Gelach.
De Saksen -Achterhoekers en Westfalers- zijn voor het grootste deel altijd vrijzinnige Christenen geweest. Ze zien God minder als De Vader die zijn Kind offert om de mensheid te redden, dan als De Schepper die zorgt voor nieuw leven en zo de mensheid redt.
Midden in de winter vierden ze destijds het joelfeest, de terugkeer van het licht. In de lente was er het ontwaken van de natuur, tijd om te zaaien, dus weer een feest. De missionarissen gebruikten deze punten in het jaar om de Christelijke feestdagen aan vast te knopen. 

Die grote afhankelijkheid van de natuur, het weer, droogte of juist regen, een gezonde veestapel enz. werkt nog steeds door in het karakter van de mensen die hier geslachten lang in het Nedersaksisch taalgebied woonden.
Ze aanvaarden onheil  en dood als iets wat nou eenmaal zo is, waar je niks aan veranderen kunt, waar je niet tegen in opstand komt, want het zit nu eenmaal in de schepping. De hemel als een zalige plek om naar toe te gaan, zegt ze niet veel. Als 't daar net zo is als in Twente of de Achterhoek dan zou dat wél heel mooi zijn!
Anne vond dat eigenlijk ook. Na een operatie opende hij zijn ogen en zag in een hoge, grote lichte ruimte groene engelen met groene hoedjes op. Er kwam een engel met grote bruine ogen en een groene sluier om haar hoofd bij zijn bed zitten en keek hem liefdevol aan.
'Ik geloof dat 'k hier verkeerd ben!' had hij toen gedacht.   
          Spreker 4 vertelde over zijn vertaling in het Münsterlands van de Heliand. Interessant, maar sprak mij minder aan dan de vertaaluitleg van de Nedersaksische variant voor deze kant van de grens. 
         
           Er was gratis koffie en thee, en voor 15 euro een overvloedige maalijd van 3 stamppotten met een grote sortering worst en vlees.  
Na het eten ben ik mee geweest om de molen te bezichtigen. In de aansluitende drentelwandeling had ik geen zin meer.  

26 oktober
Eindelijk was het vanmorgen licht genoeg om buiten zonder flits mijn herfstimpressie te fotograferen.
Herfstimpressie naar 20 jaar oude krantenfoto van Jan Bengevoord. olieverf 50x50

We hadden weer een interessante en leuke geschiedenisles van Krosenbrink. Hij is een echte verhalenverteller,en heeft jaartallen, namen en anekdotes paraat, gewoon, op z'n 84ste. Petje af.  Ik verheug me op zijn inleiding zaterdag over de Heliand.
Nu heeft hij o.a. verteld over de blikseminslag in de kruittoren van Bredevoort op zondag 12 juli 1646. We lazen het verslag met alle bijzonderheden en  namen van de doden, zowel van die op het kasteel als in het stadje, 40 totaal.
Iemand had na het verschijnen van zijn roman over Hendrickje Stoffels (de partner van Rembrandt) tegen Krosenbrink gezegd, dat wat hij schreef niet klopte. Op de eeuwigdurende kalender had hij het nagekeken, het was op een donderdag geweest.
Krosenbrink was helemaal confuus. In het officiële verslag staat duidelijk Sonnendach namiddach.  Het raadsel is opgelost, er was toen hier bij de gewone burgers nog 10 dagen verschil tussen de Romeinse Juliaanse en de Christelijke Gregoriaanse kalender. In 1582 was de gelijkschakeling ingevoerd, de kalender van de Romeinen was exacter. De duidelijke uitleg staat hier.   Het kon zomaar zijn, dat je van Amsterdam naar Bredevoort reisde en een week eerder aankwam dan je vertrokken was.

Oude Winterswijkse dialectsprekers zeiden nog na 1945: 'dee en dee trouwt in de zesde meiwaeke' - dat was dan de zesde week na 1 mei- dus rond 10 juni. Anderen zeiden: 'de zesde waeke in de olde mei'.
Ik vind zulke dingen fascinerend. In 1582 is de tijdrekening gelijkgeschakeld en meer dan 350 jaar later benoemen mensen iets nog steeds met de oude datum.

25 oktober
De Hart en Ziel-lijst van 100 klassieke muziekstukken draait vandaag en morgen op Radio vier. Mensen konden behalve stemmen op een gegeven lijst van meer dan honderd stukken, ook zelf stukken opgeven waar zij iets mee hebben. Dat laatste leverde nog een kleine driehonderd nummers extra op.
Vanmorgen om acht uur startte nummer 100. Het zijn dus 100 min of meer bekende stukken, waaruit je kon kiezen welke jou speciaal aanspraken, dat bepaalt nu de volgorde. Je denkt de hele dag prachtige muziek te horen, maar er wordt zoveel omheen gekletst, dat de muziek bijna bijzaak wordt.
Ik zal de redactie de suggestie sturen om eens een paar dagen de extra ingezonden muziekwerken te draaien, zonder al dat gepraat ertussendoor en in een willekeurige volgorde. Horen we nog eens wat anders!
Op Radio vier is het langzamerhand een cirkel van steeds dezelfde werken geworden, de verschillende omroepen draaien nummers uit dezelfde pot. Gisteren hoorde ik bijvoorbeeld twee maal Barbers Adagio for strings, en ik was de hele middag niet thuis.
Ik erger me een beetje. Mag wel eens een keer. Toch?
'k Ga nu weer luisteren. Als mevrouw tenminste eens even haar mond houdt!

24 oktober
Dini en ik hebben hier een half uur alle paadjes gelopen, ze was nog nooit achter de heg over de achterpaadjes geweest. Ze zat zelfs even op de schommel en kon zich goed voorstellen dat ik het hier fijn wonen vind. Zo is 't maar net, ze had ook eens iets anders moeten zeggen!
Ik mocht een foto uitzoeken die gemaakt was ter gelegenheid van het 50-jarig huwelijksfeest. Ik koos de ontspannen foto van Jan en haar, echt schitterend. Zij tegen een boom geleund, knie opgetrokken, voet plat tegen de stam, hij naast haar met zijn arm gebogen boven haar hoofd, ook tegen de boom gesteund, allebei gelukkig lachend, prachtig, ik zag de jonge verliefden erin. 
Vanmiddag ga ik in Bredevoort verder schilderen aan de 'plattegrond'. Van Google haalde ik de omgeving hier. Die heb ik globaal nagetekend op doek en ga ik abstrakt schilderen. Alleen de vormen blijven ongeveer bestaan, maar de kleuren en structuren ga ik veranderen, anders wordt het wel erg veel groen en daar hou ik niet zo van om te schilderen.

23 oktober
Bij Radar werd het nut en het gevaar van spaarlampen belicht. Het is niet alles voordeel, duurzaamheid en veiligheid met die dingen. Dat wist een mens met gezond verstand allang. Daarom heb ik een aardig voorraadje gloeilampen ingeslagen in alle soorten en maten.
Om weer goeie zin te krijgen hier nog een keer de esdoorn, nu ingezet als tegenwicht tegen lampenergernis. Gistermorgen om 11 uur gemaakt. De laatste dag dat hij zo mooi was, hij begint uit te vallen.
nog één dag stralen  de blaadjes beginnen uit te vallen en komen op de gele van hydrangea petiolaris terecht, ook mooi
Mijn herfstschilderij is nu écht af, met nog weer een paar miniveranderingetjes op Vics aanwijzing, maar nu doe ik er niks meer aan. Zal er straks buiten een foto van maken. 

22 oktober (21,4°)
Ik begin de week met een paar herfstige foto's.
De abutilon staat op de tuintafel in quarantaine, alle beestjes moeten eruit voor hij naar binnen verhuist.   Esdoorn op zijn mooist als je het scherm naar achteren kantelt, want hij is diepdonkerrood.  
Een prachtige middag gehad in De Storm. Zei ik al eens waarom de schouwburg De Storm heet? Voor dit gebouw stond er het Feestgebouw, tot zondag 27 maart 1966. Op de verjaardag van tante Marie vernielde een tornado het gebouw totaal, de ravage was enorm. Op dezelfde plaats kwam een paar jaar later de moderne schouwburg met de naam De Storm te staan. 
Gisteren was de grote zaal afgeladen vol voor ClassicWM in Concert. Een lichtklassiek operaprogramma voor de pauze en erna fragmenten uit musicals en operettes.
Een groot koor en solisten, met versterking van 7 leden van het Liemers Mannenkoor uit Zevenaar gaf een zeer gevarieerd programma. Ik was er met Yvonne en haar pianolerares en heb genoten. Het leuke van zo'n plaatselijk evenement is, dat je er veel oude bekenden ziet, nu bijvoorbeeld mijn laatste directeur, want zijn vrouw zong mee. Ze wonen al lang niet meer hier, maar zij is gewoon lid gebleven. Verder de moeder van een schoolvriendin van een van de dochters, die van 'de paard loopt in het wei' en nog een oud-lid van de schilderclub, die nu bronzen beelden maakt. 
Toevallig kwam ik naast Annie te zitten, die ik van de week nog in het dorp gesproken had. Ik ken niemand die zo veel kan vertellen zonder adem te halen. Nu moest ze wel stil zijn. 
Bijna het hele programma

Zondag 21 oktober
100% relatieve luchtvochtigheid vanmorgen. Nee, dan droogt de was buiten op het rekje niet erg. Vergeten binnen te halen gisteren. Geen wonder eigenlijk, want ik had de berm 'gedaan'.
Over dat kleine rotstukje doe ik bijna even lang als over de rest rond de wei. Alle mollen die achter het huis op weg zijn naar de beek komen van de overkant van de weg door de sleuven van gas, water en elektriciteit. Veel makkelijker dan gewoon op je eigen kant van de weg naar de beek gaan, want dan moet je onder een bosje door.
Goed, je wandelt onder de weg door, komt bij een huis aan, probeert net onder het gras langs de gevel of je ergens onder door kunt, nee, nou dan ga je de hoek om, welke? vandaag maar eens deze. Oude wijze mollen weten dat er een huis staat en kiezen in de berm al voor links of rechts.
Misschien geeft dit een idee van hoe de berm er uitziet onder het al weer lange gras.
Ik moet het maaien met de kleine el. maaier.  Dat kan alleen door die te trekken, duwen gaat veel te zwaar. Achteruitlopend over ongelijke grond met een snoer in de buurt vereist behendigheid en kracht.
Waarom ik het niet met de zitmaaier doe? Die trekt het niet in de omgewoelde bodem. Is te zwaar. Loopt vast.
Ik ga hier diep op het probleem van de berm in, zodat je weet dat het buitenleven niet helemaal dolce far niente is.  

20 oktober
Het werd lui én actief. Als je niet weet waar dit op slaat, moet je maar even 19 oktober lezen. Lui, want ik had veel te lezen behalve de Heliand. Toen de temperatuur in de zon om 10 uur 23 graden was, ging ik met kranten en twee nieuwe Van Dänikens buiten zitten.
Actief, omdat ik later het gras gemaaid heb, zowel bij huis, als de inritten en de graspaden, daarna de machine goed heb schoongespoten en de waterslang weer op de winterhaspel gewonden heb. Ik was heel tevreden over mezelf. Nu ik naar buiten kijk, ben ik het nog!
Vandaag wil ik verder gaan met het herfstschilderij. Vic vindt dat het af is, ik vind het nog te kaal. Voorzichtig iets met krassen met het mes proberen? Het andere waar ik mee bezig ben, de boom, is ook al van gedaante veranderd. Straks zal ik zonder flits foto's maken buiten, als het droog blijft tenminste, dan kun je het zelf zien. 

19 oktober max 22,4 gr
Gisteren en ook vanmorgen trekken er grote groepen duiven vrij laag over. De maïsoogst is nog aan de gang en dan blijft er nog genoeg voer op de akkers achter voor een smakelijke picknick.
De zwerm spreeuwen die slaapt in het riet bij het Hilgelo lijkt elke dag groter te worden. Gisteren sloegen ze om 18 u 42 neer na een hele poos zwenken en weer opvliegen.
Het wordt vandaag een prachtige dag, met temperaturen boven de 20gr. en ik aarzel, word ik actief, lui of allebei.

De geschiedenisles gaat nog eens over de periode 1620 tot ???, net als de vorige serie lessen. Maar wel met andere onderwerpen. Gisteren was het Beleg van Grol aan de beurt, het liefdesleven van de Oranjes, de slimheid en kunde van 'Mooi Heintje' en Maurits, de WIC, de zilvervloot en de truc bij Havanna, en nog een paar interessante verhalen, o.a. over Vondel, die een pracht gedicht van 600 regels schreef over het beleg, en waarschijnlijk per regel betaald kreeg door de Oranjes, want het eigenlijke beleg vormt maar een relatief klein deel en de vermelding van roemrijke daden het grootste deel. 
Ook hoorden we over de grote slag op 6 augustus 1623 in de moerassen bij Stadtlohn,  de 'Schlacht im Lohnerbruck' , waarbij calvinistische troepen onder Christian von Braunschweig in de pan werden gehakt door de katholieke Graf Tilly. Zesduizend doden! daar was Grol niks bij.
Zowel de gevechten om en in Grol als de slag in Duitsland worden feestelijk nagespeeld door re-enactors. In Europa zijn er kennelijk veel mensen die alle 'slagvelden' afgaan om de strijd nog eens dunnetjes over te doen. Doodernstig.
 

18 oktober
Ondanks het irritante Duits nagesynchroniseerde interview met Philip Roth bij Arte, vond ik het toch bij vlagen boeiend.
Over hoe een bepaald boek tot stand komt. Gebeurtenissen, aanleidingen uit zijn eigen leven leveren hem het gegeven. Een serie sessies bij een psychiater na een moeilijke periode in een ongelukkig huwelijk, waarbij hij zijn gevoel van eigenwaarde kwijt is geraakt, gebruikt hij om Portnoy in Portnoy's Complaint te schrijven als een lange sessie bij een psychiater, waarbij de hoofdpersoon niets achterhoudt.  
Zijn goede vriendin Mia Farrow vertelt hem dat ze als negen-jarige polio heeft gehad en wat dat voor haar en haar omgeving betekende. Roth gebruikt het verhaal voor Nemesis.
Zijn laatste boeken gaan over oud worden, aftakelen, zelfmoord.

Hij schrijft bij voorkeur staand achter een hoge lessenaar, dat geeft hem energie en een grotere fantasie.
Hij is nu 77 en dan weet je dat je niet veel tijd meer hebt. Elk half jaar begraaf je iemand en dat zijn niet je grootouders of je ouders. Hij bedacht dat hij ook maar eens een plek voor een graf moest zoeken, vond in New York geen plek naar zijn zin, 'niemand om mee te praten, te klein om de benen te strekken' en verhuisde naar het platteland, besefte dat hij bij zijn ouders begraven wilde worden. Kwam in gesprek met een doodgraver en had weer een onderwerp voor een boek. 
Boeiende man. Ik keek of ik behalve Everyman nog iets van hem had. Ja, een van de Zuckerman boeken, Exit Ghost. Dat heb ik niet uitgelezen, het kwam te dichtbij.

17 oktober
 
Een schitterende hemel vanmorgen. Vannacht was de sterrenlucht winters helder met fonkelende sterren. Genieten.
 
Binnenkort is er de Tag des Platt, de Einladung/uitnodiging daarvoor kwam gisteren. De dag wordt dit jaar gehouden bij de Mallumse Molen en het onderwerp is de Heliand. Verschillende aspekten zullen belicht worden, zoals de recente vertalingen van de Oudsaksische bewerking uit de 9e eeuw van het nieuwe testament. Ik ben nog nooit op zo'n dag geweest, maar dat gaat nu veranderen. Ik vind de Heliand schitterend, zie ook 13 oktober.
Nederlandse inleiders zijn Anne van der Meiden en Henk Krosenbrink,  Duitse zijn Timothy Sodmann en Hannes Demming. 
Bij het stamppotbuffet en een wandeling is er volop gelegenheid om met elkaar te praten.  Lijkt me leuk. Al zullen er weinig jonge mensen zijn.
Omdat ik de namen zo indrukwekkend vindt, mede door de hoofdletters, typ ik even over door wie de uitnodiging verstuurd is:

Die ARBEITSGEMEINSCHAFT ACHTERHOEK - WESTMÜNSTERLAND

lädt in Zusammenarbeit mit

KULTURKREIS SCHLOSS RAESFELD e.V.
DIALECTKRING ACHTERHOEK EN  LIEMERS  LANDESKUNDLICHES INSTITUT WESTMÜNSTERLAND
KREISHEIMATPFLEGE BORKEN

ein zum 48sten 
 
TAG DES PLATT

Niks te veel gezegd, hè?

16 oktober
Ik ga maar even achter de computer zitten, want in de keuken staat Rianne boven op het aanrecht met de stofzuiger en een natte lap de hoge plafondlampen schoon te maken. Doodeng. Ik durf dat niet, dus zijn ze in jaren niet nat afgenomen. Het is een hoog plafond, net zo hoog als de zolder van de deel, waar nu de kamer is.
Het is gelukkig goed gegaan, het licht schijnt weer helder in de kasten aan de overkant. Aan de overkant van onze keuken, niet aan de overkant bij de buren!

Een vriendin is gisteren naar een 5 jaar oudere vriendin geweest in het westen, die in de oorlog telkens een paar maanden bij hen op de boerderij kwam om 'bij' te eten. De eerste keer was het met een heel transport van kinderen, maar later kwam ze ook nog in vakanties. Ze kan nu niet meer hier komen, maar elk jaar gaat de jongere een keer naar haar toe. Ik vind die trouw aan elkaar zo mooi. Zelf ben ik daar nog wel eens slordig in.

15 oktober
Vanmorgen had ik de eerste 'les' in de gloednieuwe middelbare school, het Gerrit Komrijcollege. Daarin is namelijk ook de bibliotheek gevestigd en in die bibliotheek was ik bij m'n eerste Studiekring-bijeenkomst. Gerrit Klein Kranenbarg, tot tien jaar geleden rector van de school, die toen nog de Driemark heette en aan de Zonnebrink stond, leidt de bijeenkomsten.
      Na kennismaken, voorstelronde en koffie, vertelde hij enthousiast over "Dienstregelingen van de spoorwegen'. Ik had er echt geen idee van hoe supermoeilijk het is om een vlot werkend en veilig schema te bouwen met ook nog eens verschillende vervoersmaatschappijen.
Over de brug bij Zutphen: Twee keer per uur, kwart voor en kwart over kan de brug open moeten voor schepen. ( vooral als het water hoog staat) De treindienstregeling moet wél rekening houden met schepen, ook al maken die geen gebruik van de mogelijkheid.
Drie keer per jaar wordt er bij een scheepswerf een schip te water gelaten. Tot voor kort was het zo, dat de wekelijkse dienstregeling van de treinen  daarop aangepast was. Nu moet het schip zich maar aanpassen die paar keer per jaar.
Ook leuk, op http://kubus.mailspool.nl  kun de treinenloop van seconde tot seconde volgen.

Zondag 14 oktober
Zeven uur. De zondagmorgenzender van Radio Gelderland is zoek op de ontvanger, komt na vijf minuten aan, maar is hevig gestoord. Ik wil meer weten over Zen en probeer door het geruis heen Rinus en zijn gast te verstaan. Na het nieuws van acht uur, is er eerst weer geen signaal en even later opnieuw een heel slecht. Wat is er aan de hand? Ik heb twee zondagen niet geluisterd, maar daarvoor ontving ik Rinus en Hans goed.
Ik heb eigenlijk geen zin om mijn bed uit te gaan om de computer aan te zetten om te luisteren, maar inmiddels ben ik zo ont'zen'd, dat ik de jongens vergeet en koffie ga zetten.

13 oktober
Wat een interessant verhaal ben ik nu aan het lezen! De Heliand, vertaald in ons eigen dialect. Het vertelt de geboorte en het leven van Jezus en is omstreeks 830 geschreven in het Oud-Saksisch, wat natuurlijk een slimme zet is geweest om die heidenen in deze streken over te halen om Christen te worden. Vertel ze een spannend verhaal in hun eigen taal, met hun gebruiken en gewoonten, met hier en daar een rolletje voor een heidense god, met burchten, leenheren en leenmannen, adel, eer en vechten, al die dingen die ze kennen, en dan willen ze daar ook bij horen en zullen ook belasting aan de Moederkerk betalen voor de bouw van kapelletjes, kerken misschien, kloosters, en het onderhoud van kloosterlingen.
Zo ging het inderdaad. Niet altijd even soepel, hier en daar werd een boodschapper vermoord, maar de landheren -en dus ook het landvolk- gingen overstag.
Onze eigen Henk Krosenbrink vertaalde samen met de Aaltense Henk Lettink de 6000 dichtregels, zoveel mogelijk de oorspronkelijke regellengte en hoofdstukindeling aanhoudend.
Zee hopt, da'w d'r völle wille van hebbet.
Ik in ieder geval!

   

12 oktober
Het mooie weggetje van Brummen en dan achterlangs Rhienderen is alleen nog toegankelijk voor bestemmingsverkeer! Het zijn gewoon verharde smalle wegen waar je graag langzaam rijdt, omdat de omgeving zo mooi is. Je kruist bijvoorbeeld het Hallse Kerkpad bij het Leusveld.  Prachtig landelijk Nederland. Omdat het slecht weer was - weinig kans op controles- reed ik toch maar door, over de 10 verkeersdrempels. Die kunnen ze dan ook wel weer weghalen als er alleen eigen mensen en tractoren over mogen. Die rijden immers altijd heel kalm. 
Op de terugweg ging ik toch maar de andere kant om, via Klarenbeek. Voor Empe is de Weg over het Hondsveld nota bene ook alleen voor bestemmingsverkeer! Hoewel toen de zon scheen, ben ik ook daar maar gewoon doorgereden.
In de officiële Brummense uitleg van deze verkeersmaatregel staat:
Voor de wegen waar nu een geslotenverklaring wordt ingesteld kan mogelijk het onderhoud naar beneden worden bijgesteld.
HA! Des Pudels Kern! Niks sluipverkeer, dat zijn smoesjes (er staan geen getallen genoemd bij de metingen van juni), het gaat om geld besparen. Waarom zeggen ze dat niet gewoon? De eerste meting was in juni, de controlemeting volgt in december. Over eerlijk meten gesproken. Ook zonder meting kan ik wel vertellen dat er in december minder toeristen rijden.
Horen jullie het wel daar in Brummen, ik ben boos!   

Ja, het was heerlijk om bij Marieke en Ton feestelijk te lunchen. Dat wou ik eigenlijk vertellen.  De zon kwam er voor door!  

11 oktober
Mail ontvangen met alle onderwerpen die besproken zijn in vier jaar studiekring. Ik heb me daarvoor opgegeven en kan de eerste bijeenkomst vrijblijvend bijwonen. Er zijn onderwerpen aan de orde geweest die me interesseren, zoals Privacy of Non verbale communicatie. Ik zag ook Abolitionisme staan. Moest ik opzoeken, wist niet wat dat was.  Afschaffing van alle soorten van slavernij. Niet alleen de echte afschaffing van de slavernij, maar ook afschaffing in de prostitutie en de rechtspraak. Mooi om zo'n woord eens te laten vallen in een gezelschap, kijken wie toegeeft het niet te kennen. 

10 oktober
Uit één gezonde huidcel zijn gespecialiseerde cellen (stamcellen) te maken om alle cellen van een lichaam na te kunnen maken. Ik kan me nauwelijks voorstellen wat dat kan betekenen voor zieke mensen. Het is in de praktijk nog niet zo ver, 't kan nog wel tien jaar duren, maar dan is er weer een groot maatschappelijk en ethisch probleem, want voor alle zieke mensen ontbreekt de capaciteit van laboratoria. Wie wordt dan gekozen als meest urgent geval? Ben je zelf ernstig ziek, dan wil jij natuurlijk op de lijst komen.

Zou je in principe eindeloos door kunnen gaan met het vervangen van slechte onderdelen en misschien wel honderd jaar langer kunnen leven dan die stumperige vijf en zeventig die we nu met mankementen bereiken? Je wordt dan een echte old-timer. De Duurzame Mens.
Wordt het zonder moeilijkheden toepassen van euthanasie erdoor bevorderd of juist belemmerd? 

9 oktober
Het schilderij 'Bosbodem' groeit. Ik denk, dat Jan Bengevoord zijn foto's niet zou herkennen. Ik heb hem zaterdag niet gezien, hoewel zijn vrouw bij Yvonne in het koor zingt.
Yvonne heeft de tas met oude muziekboeken voor piano opgehaald, geruild tegen een fles goede Achterhoekse wijn, geen slechte ruil, voor mij dan. Een paar heel oude boeken waar ik aan gehecht ben, heb ik gehouden. Als kind heb ik ze gekregen van mevrouw Ten Have, maar als zij nog wat heeft aan die andere, is dat voor die stapel een betere bestemming dan de dood in de papiercontainer.

Carla vertelde een verhaal over een houten kraan bij de Rijn in de buurt van Koblenz. Afgelopen weekend was het open dag en waren ze wezen kijken. Het is een ingenieus apparaat, helemaal van hout, waarmee tot 1870 schepen geladen en gelost werden. Meestal waren ze eigendom van de stad.
Het ophijsen en neerlaten van goederen ging met een takel die aangedreven werd door wel 6 mannen die in een tredmolen liepen. Dat was heel gevaarlijk werk, waarbij vaak doden en gewonden vielen. Schoot een lading los, dan draaide het rad ongecontroleerd snel terug, waarbij de mannen vermorzeld of geradbraakt werden.
Wat gebeurde er met de weduwen van die mannen?   Er was een lijst aangelegd van ongetrouwde mannen of weduwnaars, meest arbeiders in dienst van de stad, en die moesten in volgorde trouwen met de weduwe. Hoe het ging als de aan de beurt zijnde arbeider twintig jaar was en een weduwe trof van zestig, of andersom, vertelt het verhaal niet. Misschien kon er geruild worden.

8 oktober
Gisteren heerlijk een poos buiten aan de boom geschilderd. Marieke had me zaterdag al geholpen met een paar suggesties en eerder deze week had ook al een mailvriendin meegedacht. Het schilderij gaat in ieder geval onderste boven als wandelende tak verder, dan is het veel sterker, de witte lijnen heb ik afgezwakt en takken op een logischer plaats gezet.
Daarna heb ik nog in de zon zitten lezen. Er is hier altijd wel een plekje  in de zon en buiten de wind te vinden. Als er erg veel wind is, ga ik in de auto zitten met de deur open, mijn verrijdbare, draaibare serretje. Eigenlijk had ik naar Erve Kots gewild, stond er al helemaal  klaar voor, maar het was zulk heerlijk weer, dat ik dacht 'bekijk het maar' en gewoon ouderwets gespijbeld heb.
's Middags ben ik naar Deventer geweest voor de verjaardag van mijn zus. Er waren ook vriendinnen van de eetclub en een andere vriendin. Allemaal ervaren wereldreizigers. Ik was al blij te kunnen melden in St Jean Pied de Port te zijn geweest, waar ik, toen ik in een refugium door de open voordeur naar binnen keek, weggesnauwd werd en de deur voor mijn neus werd dichtgegooid. De plaats wordt daar Donibane Garazi genoemd.  Ik ken geen Baskisch, maar het zou kunnen betekenen Geeft Goed Onderdak of toch liever:  Geeft een Warme Ontvangst. 
 
Zondag 7 oktober
Het was een mooie avond bij De Storm. De slagwerkgroep van Excelsior gaf een show samen met het koor van Yvonne, Jazzy Women, een zangeresje dat mee had gedaan aan the Voice, maar vooral hard kon zingen en Gerben Kruisselbrink die achter de toetsen zat en wél goed zong. Tja, oudleerling, he.
De slagwerkers kregen een aanvulling van koperblazers. Het was een echt showorkest zo.
Een aardige vondst was een paar keer een stomme film op de achtergrond  van Charlie Chaplin en van Stan Laurel en Oliver Hardy waarbij de slagwerkers passend begeleidden.
Ik vind het altijd heel leuk om te zien dat de jongste leden, van zo te zien  6-8 jaar(?), mee mochten spelen, al was het maar met het tegen elkaar slaan van twee trommelstokken in het goede ritme.
Rutger Jansen leidde strak maar swingend.

Ik was met de achterburen. Ik was er sowieso heengegaan, maar toen ze vroegen of ik met hen meewilde, vond ik dat wel veel leuker.
De finale

6 oktober
Me talk pretty one day
Sedaris was gast bij College Tour. Ik vond hem anders dan ik nog in gedachten had, maar hij wordt natuurlijk ook ouder! 38 of 50jaar oud zijn, is een groot verschil. De titel van dit boek slaat op de moeilijkheden die hij ondervond om als Amerikaan het Frans meester te worden. Hij woonde toen in Parijs.
Korte schetsen en verhalen, hilarisch vaak, als vreemdeling kijkt Sedaris naar gewoonten die hem vaak absurd toeschijnen en die hij bij het beschrijven prachtig overdrijft. 

Hoekstra, de geschiedenisleraar van mijn kinderen, is overleden. Een gerespecteerd heer.
Een keer heb ik een aanvaring met hem gehad toen ik nog in de boekenzaak werkte. Ik sprak hem daar aan over een nogal kostbare schoolreis naar Berlijn, terwijl veel kinderen nog nooit in Amsterdam of Leiden waren geweest, waar toch ook aardig wat aan cultuur te zien en te beleven was.
Hij zei toen dat ze ook naar het Pergamonmuseum gingen om de Babylonische kunstschatten en de Blauwe Poort te zien 'maar dat zegt u natuurlijk niets'.  Het klonk ongelooflijk denigrerend en was bovendien een verkeerde veronderstelling, want ik had 20 jaar daarvoor een goede opleiding gehad op de school waar hij lesgaf en ik had altijd veel geschiedenisboeken, ook over het Midden-Oosten  gelezen. Toen ik dat nogal geprikkeld tegen hem zei, mompelde hij iets, wat misschien als verontschuldiging bedoeld was.
Toen ik later zei, dat ik meende dat zijn schoonzusje die dag  jarig was, stond hij raar te kijken en vroeg hoe ik dat wist.
We waren schoolvriendinnen geweest en haar oudere zus was met hem getrouwd, zo simpel was het.
Na de korte aanvaring zei hij me altijd vriendelijk goedendag als we elkaar ergens ontmoetten. 

Mensen kunnen soms raar neerbuigend doen tegenover winkelpersoneel. Ik herinner me een vrouw, een mevroj, die tegen haar dochtertje van een jaar of 8 op mij wijzend zei: 'Vraag maar aan die juffrouw of ze dat nétjes voor je inpakt'.

5 oktober
weer zo'n mooi licht

Het gaat me nooit vervelen. Elke keer dat ik het zonlicht zo zie contrasteren met donkere regenwolken, vind ik het weer heel bijzonder. Net als het schijnsel van maanlicht op dakpannen of het roepen van trekvogels in de nacht.

Toen ik bij pedicure Corine naar binnen ging,  kwam net een jonge vrouw met een oude dame naar buiten. Ik kende de jongere, het was ook een oud-leerlinge, net als Corine. We praatten even en ze vertelde dat ze nog heel goed wist dat ze hier in huis was geweest voor een klasseavond.
Ik heb, denk ik, maar een keer of vijf in huis of buiten in de wei zo'n avond gehouden, maar dat mensen het nog weten na dertig jaar, vind ik wel heel leuk. Er kwamen dan altijd een paar leerlingen van te voren helpen met hapjes maken, een vuur inleggen e.d.
Ik heb het in oude agenda's nagekeken, acht keer was het hier! en al die keren moest Jachman zich elders vermaken.

4 oktober
Mijn tweede olieverfschilderij is ongeveer af. Voor mijn gevoel is het te heftig geworden en ik vind ook de kleuren te hard en te koel. Maar als je het niet probeert, weet je zeker dat het niks wordt!
Boom, olieverf, 50x50


In de Volkskrant staat vandaag een stuk over 'honderden dode Duitsers die elk jaar de Nederlandse grens overkomen om hier te worden gecremeerd'. Ik schreef daar op 26 september ook iets over. Toevallig? Leest de Volkskrant mijn blog?

In de Gelderlander staat vandaag een artikel over de TED-lezingen van maximaal 18 minuten.  Ook daar schreef ik over, op 2 september van dit jaar. Ik zeg niks.

3 oktober
Heb je nog geen lot van 50 euro gekocht voor een aandeel in een Britse onderneming, waardoor je eigenaar kunt worden van een luxe villa aan de rand van Winterswijk? De transactie loopt via Costa Rica en de trekking wordt verricht door een Belgische notaris.
Met een beetje googlen vind je al snel de man en de locatie.
Alle kranten brengen het bericht en zélfs radio vier. Dan moet het  allemaal toch superbetrouwbaar zijn. Of toch niet???
Waren er in het verleden geen Achterhoekse affaires met lijntjes naar Midden- en Zuid-Amerika?

Tag der Deutschen Einheit vandaag, heel Duitsland heeft vrij, het zal dus druk zijn in het dorp.

2 oktober
Het gras was gisteren om 5 uur 's middags eindelijk droog genoeg om gemaaid te kunnen worden. Maar goed dat ik het deed, want vannacht begon het te regenen. Het maaien moest hoognodig gebeuren, want ik kon de molshopen bijna niet meer terug vinden! Het ziet er nu weer redelijk netjes uit.

De schilderles ging lekker. Ik ben met iets herfstigs bezig nav een zwartwitfoto bij een wandelartikel in Tubantia van Jan Bengevoord. Dat is een beetje gekreukeld, want lag 20 jaar in de doos met knipsels. Ik vind het een pracht onderwerp voor olieverf.
Er is nu een zanger bij de schilderclub gekomen die een prachtige bariton heeft en ons daarvan laat genieten. Hij zingt bij drie koren en ave maria kunnen we nu allemaal meeneuriën. Het derde koor ligt moeilijker, vermoed ik, daar horen we nog niks van. Of de liederen zijn niet zo geschikt voor ons, vrouwen.   

Dit was mijn lot van de 'gelukstrekking' gisteren.
 
Als ik wat substantieels gewonnen had, zou ik het hier echt niet vertellen.        

1 oktober
Alweer een nieuwe maand. Hij begon goed.
De maan scheen vannacht recht in mijn gezicht, ik werd er wakker van.
Zó wakker, dat ik niet meer kan slapen en even de kou in ga, dat helpt. Veel sterren, een paar vliegtuigen, gedoe van watervogels bij het Hilgelo, een rare caravan- het duurt een paar dagen voor ik aan die vreemde stand gewend ben -  een vroege, of late, auto en dan krijg ik het koud en ga m'n bed weer in.
Op andere dagen slaap ik dan snel in, nu blijf ik klaarwakker. De afstandbediening ligt onder handbereik en ik zet de radio aan.
Een vioolconcert, voor mij onbekende maar prachtige muziek.  Schitterend. Het blijkt het enige vioolconcert van Carl Nielsen te zijn, hier met de violist Nicolaj Znaider.
Op internet gezocht naar deze opname, vond informatie over de Pools-Israëlische Znaider. In 1975 in Kopenhagen geboren, studeerde viool in Rusland, won daar toen hij 16 was het Nielsenconcours en vijf jaar later in Brussel ook het Koningin Elisabethconcours.