Logarchief  maart  home  mei

Logs april 2013              

 


30 april
Koningin Beatrix wordt vandaag prinses en prinses Maxima wordt koningin. Wel niet zo'n echte als Beatrix, maar het klinkt wel net zo. Het zal vreemd zijn om na meer dan een eeuw vrouwen op de troon-en mannen als een soort aanhangsel er naast- nu een koning te hebben. Hoe klinkt Koningsdag en Koningsfeest?  Het bekt nog niet lekker.
Willem-Alexanderbal?  neu.  De Nacht van Willem-Aleander? Bij die laatste twee komen  onwillekeurig bepaalde onkoninklijke associaties in me op.
Pieter is vandaag voor het laatst op koninginnedag jarig. Is op het officiële nieuws. Margriet is van vandaag af geen zuster van de koningin meer. Carla's nieuwsbericht.
De versiering is ook van haar, dat je het maar weet.

Carla en Wolfgang waren gistermiddag al hier. Ze hadden een paar dagen gefietst in de Bommelerwaard. Vonden het rivierlandschap mooier dan dat langs de IJssel. Bochtiger, kleinschaliger.

29 april
Behalve met buiten in de zon zitten heb ik me gisteren bezig gehouden met meubels verzetten. De mooie Finse houten te lage bank is naar buiten verdwenen, na op twee andere plekken in de kamer uitgeprobeerd te zijn. Als een van de dochters hem niet wil, gaat hij terug naar de kringloop, waar ik hem 12 jaar geleden voor een prikkie kocht.
Hij laat een grote leegte achter, en idem opluchting. Die leegte vul ik op met de mooie Deense houten lage stoel die in de hobbykamer stond en waar ik 7 weken geleden over viel en mijn ribben kneusde. Hé, helemaal niet meer aan gedacht, ik voel mijn ribben niet meer, 't is vanzelf over gegaan! Zes weken staat er voor. Klopt helemaal.
Nu wil ik nog 2 rotan stoelen bij het grote raam,  voor het serre-idee. Dan kan het logge tweezitsbankje, waar de bekleding van versleten is, ook weg.
Een zittend gat bedèch zich wat.

Zondag 28 april
Afgelopen week 26 april schreef ik kort iets over de schaduw van de aarde op de maan. Dan wil ik meer weten en ga op het net zoeken met de zoekterm aardschaduw. Dan beleef ik weer zo'n prachtig www-wonder:  aardschaduw is een heel ander fenomeen. Kijk op de site van Harald Edens voor duidelijke uitleg en schitterende foto's. Kijk hier

27 april
Wat een schitterend lied van Brigitte Kaandorp voor de koningin! Of je nu voor of tegen het koningshuis bent, dit lied ontroert (mij). Kijk hier


Woensdag kon ik de nummerplaten zien van auto's op de parkeerplaats in het bos, donderdag kon ik nog nauwelijks de auto's zien, alleen de witte. De jonge beukjes zijn in 1 dag uitgelopen, net als alles.
Ik heb ook woensdag nog takjes van de Blauwe Regen over de pergola bij de keuken geknakt om te kijken of hij dood gevroren was of niet. Van binnen waren ze mooi groen gelukkig. Gisteren had hij kleine blaadjes! 

Toen het zo heerlijk warm was, eergisteren nog maar, zat ik buiten te lezen en hoorde dichtbij iets krabbelen. Aan de buitenkant van de deur in het windscherm was het. Net toen ik op wou staan om te gaan kijken kroop een eekhoorn onder de deur door. De kier is net genoeg voor een muis maar een eekhoorn kan er dus ook door. Hij was vaker geweest, want hij huppelde doelbewust naar een bloembak en begon er in te graven, vond niks, rende onder tafel en over mijn voeten naar een bak aan de andere kant en toen stoof daar nummer twee achter vandaan. Staart zwaaien allebei, toen verstijven, ook allebei, een zwarte eekhoorn rende boven over het scherm. De twee bruine kropen onder de deur door en verdwenen naar de keukenkant. Ik liep door het huis ook naar die kant en zag dat ze nu dààr binnen het scherm rondsprongen.
Ik weet niet hoe het paargedrag van eekhoorns is, maar daar leek het niet op. Het leek meer op gaan we lol maken, fijn dat het mooi weer is, doen we nog een potje?
Ineens kropen ze beiden onder de linker deur door naar de struiken en tegelijk kwam de zwarte onder de rechter deur door om de boel te versjteren of om mee te spelen. Hij keek even rond, snuffelde over de stoep, en verdween ook door de linkerspleet. Even later zag ik ze alle drie in het bos.
Volgens mij hebben ze me helemaal niet gezien, terwijl ze voor en achter me langs liepen en zelfs over mijn voeten.
'Mooi, he?'

26 april
Morgen wordt Toone begraven. In de krant staat een lovend stuk over hem.     Toone: een leven voor Grolle.
Geen evenement was er denkbaar zonder Toone. Hij kende iedereen, was postbode geweest. Met de voetbalclub, de kermis en de beugelfles was hij vergroeid. Een vrijwilliger, organisator, collectant en plannenbedenker. Ja, een leven voor Grolle.
Maar Jachmans leven was er bijna bij ingeschoten door Toone. Op sinterklaasavond 1956, verleende Toone (20)  met zijn postauto geen voorrang aan Jachman (26) die op de motor was, en raakte hem vol van opzij, zodat hij een zwaar beschadigd rechterbeen opliep en met zijn hoofd tegen de stoeprand aan de overkant van de straat sloeg. Gevolg: wekenlang ziekenhuis, maandenlang revalideren en zijn hele leven rugklachten en pijn aan zijn been. Natuurlijk kun je een fout maken, maar dat Toone nooit iets van zich heeft laten horen, deed ook pijn.
We waren ook geen echte Grollenaren, niet eens katholiek. 
Ik kijk bij het lezen van dit krantenstukje toch iets anders tegen Toone aan dan de schrijver.  
 
Gisteravond was de schaduw van de aarde die een stukje over de maan viel heel goed te zien. Je moest het wel weten anders viel het niet op.  Ook het deukje was te zien. De schaduw van een heuvel? Of juist een krater?
Hier werkte de familietamtam, Marieke belde Carla om het te zeggen en die belde mij weer. Ik wist het zelf uit de krant en keek al.

25 april
Weer tot half acht buiten gezeten en om half elf was het nog 18°C. Genieten!

Ik was bij de supermarkt en zag dat ze daar reuze creatief met oranje in de weer zijn. Niet alleen als versiering in de winkel, maar ook op en in etenswaren. 
E-nummers verhogen mijn feestvreugde niet, ik kan de kleine lettertjes op zoek naar onschadelijke E-nummers nauwelijks lezen en zal het lekkers dus niet kopen. Oranjeworstjes, wie verzint zoiets, koekjes, brood, nee, ik vind het er niet smakelijk uitzien en daarom zet ik wel een schaal sinaasappels en mandarijnen neer, misschien naast een bos oranje tulpen, dat moet maar genoeg oranje zijn.

Voor oranje zijn er schadelijke en onschadelijke kleurstoffen. Berucht zijn de volgende nummers: geel E 102/ tartrazine, waar kinderen druk van worden ( 't wordt gelukkig wel steeds minder gebruikt en vervangen door natuurlijke stoffen). Het zit/zat in producten als vanillevla, frisdranken, jams, chips, mosterd, gebak, vruchtenhagel en vissticks. Met het rode E 524 erbij, krijg je mooi oranje.
Op Food-watch staat veel informatie: in sommige E102 nummers zit aluminium- maar dat hoeft niet op de verpakking te staan! Smakelijk eten.

24 april
Gisteravond vlogen de eerste zwaluwen boven de wei. Ze nestelen bij Jo in de stallen.

Eerder op de dag was ik wat losse papiertjes met aantekeningen aan het doorkijken. Als ik iets bijzonders op radio of tv hoor, schrijf ik een paar steekwoorden op, en als ik iets lees dat ik wil onthouden, knip ik het uit de krant of schrijf de plek op waar ik het terug kan vinden.
Als ik een opruimaanval krijg, kijk ik die aantekeningen door en wil ik er nog iets mee doen dan bewaar ik ze. De helft kan meestal weg.
Vandaag zag ik een paar woorden die ik misschien al een jaar geleden  tijdens een telefoongesprek met een jeugdvriend opgeschreven had over een bepaald familielid dat ik ook kende.
Daarna heb ik maanden geen contact met hem gehad, maar een paar uur na het terugvinden van het briefje, kreeg ik een mailtje van hem. Zulke toevalligheden vind ik schitterend. Hij wees me op een filmpje op YouTube van 'Lieve Bertha', die in actie waren geweest in Winterswijk. Ik moest er erg om lachen. Ze waren 'man bijt hond'-achtig bezig.
En wat zijn ook wij toch aardig en sportief. En goedgelovig.
Hier vind je het 7 minuten durende filmpje. Bedankt Wim!

23 april
Een boek als van Cees Nooteboom, Brieven aan Poseidon, lees ik tegenwoordig liever dan een roman. Zo'n 75 korte, prachtig geschreven overpeinzingen, zoals bij een door de zee geslepen aan elkaar gekoekt brok bakstenen, een foto van een ambassadeursbal vlak voor de Tweede wereldoorlog, een blauw vogelvleugeltje op de grond van de tuin, de ogen van een kleine jongen op het strand. Wat al die onderwerpen gemeen hebben is De Zee en De Zeegod, en het raadsel van dood en leven. 
Het gaat over de onderwaterwereld, waar een dode walvis kilometers diep naar de bodem deint en voor 10 jaar genoeg voer is voor bodembewoners, over een groot vliegtuig dat in zee verdween, over eilanden, over brede rivieren, over landen die aan zee liggen èn over de Griekse godenwereld.  Tussendoor gedachten over de god van christenen en mohammedanen, boeddhisten, met steeds weer de vraag: Poseidon, hoe denk jij daar nou over? 
De afbeeldingen die achterin het boek staan verduidelijken de tekst en vaak staat er ook nog bij waar de schrijver zijn achtergrondinformatie vond.

Bovendien heeft Nooteboom zo'n oog voor details en kleuren, dat ik zin kreeg om te gaan schilderen wat hij zag.

22 april

De negen bakken tegen het windscherm bij de keuken staan toch te pronken met violen in allerlei kleuren, hoewel het een maand later is dan normaal. Ze staan tot half mei en dan komt de zomerbeplanting er in. Ik wordt altijd zo hebberig als ik bij de bloemenhandel al die kleuren zie, dus ik heb weer meer gekocht dan in 9 bakken kan.
Vandaag zal ik de rest bij de kamer in de kistjes van Carla zetten. Kistjes van Carla? Nee, mijn kistjes, de Nedapkistjes die Jachman overnam, toen ze daar op minder zware kunststofbakken over gingen. Die loodzware houten kisten zijn verweven met mijn eerste huwelijksjaren toen ik thuis overdag en soms 's nachts gelijkrichters en andere technische dingen monteerde en daar behoorlijk mee verdiende, omdat ik het sneller kon dan mannen, want mijn vingers waren dunner en soepeler.
( Welke jongere die nu met de vinger naar ons, oudjes, wijst, spaarde op deze manier, want op de pof kopen deed je niet. Werkweek van 48 uur, zaterdagmorgen werken, slechts 2 weken vakantie in het jaar, 's avonds studeren, ook voor onze grootouders AOW verdienen die van Drees gingen trekken, zoals dat heette. Wie zei dat wij Profiterende Oudjes zijn??) 
Waarom ik ze dan kistjes van Carla noem? Die kwam op het idee om ze als bloembak te gebruiken en pootte er de eerste planten in. Ze staan nu drie jaar en ondanks natte aarde en buiten staan in de winter, zijn ze nog lang niet vergaan. Degelijke kwaliteit. Dat er met grote letters Nedap op staat, vind ik eigenlijk wel grappig, bijna 35 jaar werkte Jachman daar na zijn open sollicitatie in 1953.

zondag 21 april
Gisteravond buiten gegeten, tot 7 uur was het daarvoor nog warm genoeg. Achter in de wei graasde ree en zaten 2 hazen rustig toe te kijken. Toen ik opruimde en naar binnen ging, keek ree wel op maar liep niet weg. Een half uur later zag ik vanuit de kamer dat ze was gaan liggen, 1 haas ook, de andere zag ik niet meer. Ja toch, ze was veel meer naar rechts en een jonge haas was bij haar. Nee twee! Ze leken al halfwas, niet meer heel klein.
De jongen begonnen te rennen, de groten deden mee en overmoedig holden ze alle vier op ree af. Die deed eerst net of ze ze niet zag, stond na een minuut toch maar op, want van herkauwen en nadenken over het gras, waar dat eerst was voor het hier was, kwam op die manier toch niks meer, en ging weer grazen.
Uren lang waren ze samen in de wei en pas om negen uur verdwenen ze in een paar tellen- ze houden niet van hard pratende mensen op de zandweg. 
hè, hè, effe  liggen...  
De wandelaars bij Rüdesheim lieten zich  in zo'n bakkie vervoeren, grote hond Isa er ook bij in!
foto van internet

20 april
Op weg naar haar zus in Duitsland maakte Marieke een omweg en kwam een paar uur hier. We aten weer samen en zoals altijd is dat genieten. De zussen gaan samen 2 dagen wandelen en Isa mocht mee.

Je kunt wel nagaan wat er met je auto gebeurt als je die 's avonds buiten in de regen laat staan en het 's nachts behoorlijk gaat vriezen. Om acht uur moest ik bij de kapper zijn en ik kon met krabben en spuiten de ruiten niet schoon krijgen. Met lauw water lukte het eindelijk om de dikke ijslaag weg te krijgen. Ik was dus te laat, gebeurt me zelden. Kapper niet boos, haalde gelijk koffie.

Vandaag kan ik de violen in bakken zetten, ik heb nu alle kleuren die ik er in wil hebben plus een berg potgrond en goeie zin. Dat moet dus lukken.

Ook wil ik nog naar het anemonenbosje, het is een maand later dan andere jaren.

Het is druk in de wei. De laatste 24 uur zag ik 10 konijnen (schatting), 2 hazen, 1 wandelende buizerd, 1 ree, 2 eekhoorns, 1 groene specht, 1 dikke rode kat, 1 zwart/witte idem en 2 eenden. De meeste dieren meer dan 1 maal, ze wonen hier, behalve de katten. Onder de wei zijn de mollen actief en boven de wei  havik, 2 ooievaars, en het gewone vliegverkeer van spechten, duiven, kraaien, meeuwen en klein grut.
In Huppel is altijd wat te doen.

Ik las net de tekst van het Koningslied. Als 'wij' dit serieus nemen, leven we zoals Wim de Bie zegt 'in een open inrichting'.

19 april
Ook al zeggen natuurkundigen dat Tijd Is, en dat wij mensen dénken dat Toekomst nog moet komen, dat wij Tijd  voorstellen als lineair, ik ook, zou ik toch zo verdomd graag willen weten wat er uit de opgravingen in Egypte bekend zal worden over de geschiedenis van het Nijlgebied voordat de sfinx en de grote piramiden gebouwd zijn. Even een sprong voor- of achterwaarts kunnen maken om te kijken hoe de geschiedenis van de mensheid was en zal worden. 

Ik heb nu een paar keer de documentaire bekeken over satellietarcheologie. Infraroodfoto's van het aardoppervlak die de NASA maakte, worden uitvergroot en minutieus bekeken op onnatuurlijke vormen en patronen in het landschap en onder de grond. Er zijn langs de Nijl al meer dan duizend mogelijke 'afdrukken' van dorpen, steden en misschien koningsgraven en piramiden gevonden.
Omdat die foto's niet doordringen in lagen scherven en naar ik begreep niet dieper dan een meter door zand kunnen 'kijken', worden op plekken waar iets belangrijks lijkt te zijn eerst proefboringen gedaan.
Gisteren lieten ze een boring zien uit 2010 die tot 6 meter diep ging en die gedaan werd naast een allang dichtgestoven zijtak van de Nijl. Bovenin zand, dan scherven, dieper rode leem, daarin tussen nog weer scherven een paar mooi bewerkte edelstenen. Die werden alleen door rijke mensen gedragen, wat wijst op een stad en misschien een paleis.
Tijdens de opstand in Egypte lag het werk aan de opgravingen bijna stil en toen de onderzoekers vorig jaar verder gingen, zagen ze dat er veel illegale opgravingen gedaan waren. Een voordeel bij een nadeel was, dat die putten ook op infraroodfoto's prachtig te zien zijn en er nu bewaking is ingesteld met helikopters van de luchtmacht.
Ik ben vooral zo benieuwd naar de ouderdom van wat ze nog zullen vinden. De sfinx schijnt veel ouder te zijn dan de piramiden, geen 5000 jaar, maar 9 à 10.000 jaar. Ze denken dit, omdat er diepe sporen van langsstromend regenwater te zien zijn die nu onder het zand zitten. Ze zouden dateren uit het eind van de laatste ijstijd.
Ik voel de spanning erover nu ik dit opschrijf!         
   

Zo zien die foto's er uit. Ik maakte opnamen van het tv-scherm. Op de laatste staan  duidelijk zichtbaar de putten van de illigale opgravingen, als punten in het lichte gedeelte.

18 april
Tot acht uur buiten kunnen zitten, wat is dat weer geweldig fijn! Ik heb gewoon een poos zitten luisteren. Mekkerende lammetjes bij ChrisJan, spelende kinderen, vogels, hijgende hardlopers, remmende overstekende racefietsers, koeien in de wei bij de Ubbeker, een woest keffend hondje, koets en paarden in de zandweg, ook een hard mobielende allochtoon, een verre politiesirene, auto's op de weg, dat alles was te horen, je zou zeggen dat is veel lawaai, maar toch was het heel rustig, niet stil, rustig. Echt al een beetje zomeravond. Gisteren.

Vandaag stormt het zo hard dat het droge toplaagje van het bouwland in wolken over de weg stuift. De was droogt in een mum.
Met Rianne heb ik, liever gezegd Rianne heeft met mij, de bakken met T-shirts met en zonder lange mouwen, die met handschoenen, shawls en fietskleding, met oude lappen, gordijnen en rare dingen waarvan ik het nut niet weet,  uitgezocht en de spullen die ik echt niet meer draag in de kringloopzak gedaan. De twijfelgevallen gaan 'zolang' in een andere zak, die bekijk ik over een maand of zo nog eens een keer.
Een paar kledingstukken bewaar ik, omdat ik er aan gehecht ben, een dun wit ooit gebloemd ochtendjasje van bobbeltjesstof, dat 58 jaar oud is, een jurk die ik voor mezelf naaide, die ik alleen in de vakantie droeg maar waarvan Jachman zei dat hij me stond en dat ik ik hem knap gemaakt had, ( het bleef bij die ene) en een lange oranje Indiarok zoals ze eind jaren '70 in de mode waren en die ik op mijn eerste dag als lerares droeg. Ik viel er niet eens mee op. 
Er is nu in de kast weer plaats voor schoenen.   Drie keer per dag ga ik kijken hoe netjes het is.

17 april
Afgelopen week zag ik voor het eerst een filmpje van Bob Ross en op de extra schilderles wilde ik eens uitproberen of ik in 1 middag een olieverfschilderij à la Ross kon maken naar een schets die ik op vakantie maakte. Ja, het is gelukt, maar een paar bloemetjes wil ik er nog aan toevoegen en misschien een ministroompje.  

Het is een aangeklede Col de Chioula op 1431 m. die ik in 2000 op 1 juni schetste.

Vanmiddag is er nog het een en ander bijgekomen en er ook weer afgepoetst, 'k heb nog iets anders geprobeerd en zo laat ik het nu maar. 't Was wèl een leerzame oefening in snelschilderen. 
met witkwast en groot paletmes

16 april
Het was een levendige afsluiting van het seizoen van de Studiekring, voor mij het eerste. Bob had als onderwerp Geloven. Kort stipte hij facetten van dat begrip aan. Geloven, wat is dat, geloven waarin, waaraan, waarom, waarom niet geloven, wie wel, wie niet of niet meer, waarin verschillen mensen van dieren, opvoeding, groei, geloven en macht, geloven en dom houden, enz enz. Korte onderbrekingen konden wel, uitweidingen niet.
In de pauze legde hij een stel kaartjes met korte teksten neer. De bedoeling was er een uit te kiezen die je aansprak en daar na de pauze kort over te vertellen. Van 'Carpe diem, memento mori' tot 'Wil jij in een rieten mandje', van 'Geloven in plat mag'  tot 'Op = Op'.  De tekst die mij aansprak bleef met 'Geen Jehova's aan de deur' het langst liggen 'Ik ben niet bang voor de dood'.
Die kon ik met een gerust hart nemen.
De inventarisatie van huidig of vroeger geloof of stroming leverde van de 15 aanwezigen een divers palet op.
RK, en uitgetreden idem, NH, en uitgetreden idem, geen geloof ook nooit geloofd, DG uitgetreden, Ger., en uitgetreden idem, Humanist, en Baha'i. 
Bob is humanist en inventariseerde wie wij het meest vertrouwden. Man, vrouw kinderen werden genoemd, maar de meerderheid had het meest vertrouwen in zichzelf. ( Zou dat anders zijn in een gezelschap van vijftigers? of dertigers?)
De politicus in het gezelschap zei, dat hij pas goed begreep wat democratie was, toen tot hem doordrong dat hij, toen hij door stemming democratisch gekozen was, besefte dat hij ook weer door stemming democratisch weggestuurd kon worden. 

15 april
Zoals heel veel anderen was ook ik gisteren heel veel buiten. Eindelijk is het warm, kan ik wandelen zonder jas, buiten zitten lezen en eten, heerlijk! Zelfs de vleermuizen lijken graag wat zon mee te willen krijgen en vliegen al om kwart over zeven, meer dan een uur voor zonsondergang. Of zouden ze al vroeger honger hebben?
 
Het Museum verkeert in geldnood en vraagt de leden om een bedrag ineens. Door de zgn Geefwet wordt een gift 'extra aantrekkelijk' gemaakt, zegt het bestuur. (aanhalingstekens van mij)  Voor de belastingdienst geldt het museum als culturele ANBI-instelling.
Als je 500,-  of meer geeft, word je lid voor het leven. Hoe meer je geeft hoe meer voordelen je krijgt. Het is toch wel een eer om als gast van het bestuur uitgenodigd te worden voor openingen en bijzondere bijeenkomsten. Of, als je 2500.- geeft, een vitrine met jouw naam erop in het Museum te krijgen. Bij 5000.- krijgt een hele zaal zelfs  jouw naam! Je wordt onsterfelijk! Bij een fors grotere gift is er overleg mogelijk voor een passende tegenprestatie.
Mensen die minder dan 500.- kunnen of willen geven, krijgen waardering, mag ik hopen. Het staat een beetje ongelukkig in de brief, want het moet bestuurlijk deftig klinken:
'Vanzelfsprekend wil het bestuur een ieder die een eenmalig bedrag schenkt zijn waardering hiervoor tot uitdrukking brengen. We hebben hiervoor de volgende faciliteiten in het leven geroepen:'  en dan beginnen de faciliteiten bij 500.- met een lidmaatschap voor het leven.
Als iemand op dit moment 35 jaar is en voor het leven lid blijft, zeg 40 jaar, dan betaalt hij 800.- Daar gaan dan administratiekosten vanaf, maar er blijft meer over dan 500.-
Nog maar even wachten met die gift van 100.- die ik kan missen en een kennelijk niet zo gewaardeerd gewoon contributiebetalend lid blijven. 

zondag 14 april

Vorig jaar zijn de struiken langs de beek gerooid  en ik probeerde uit of op een van de lege plekken de mini-narcisjes van de zang van Jo het zouden doen. Je ziet, ze bloeien goed. Maar vooraan is ook te zien dat konijn, haas, ree, of nog een ander beest uitgeprobeerd heeft of het groen eetbaar is. Toen de puntjes nog maar net boven de grond uitkwamen een paar weken geleden, werden ze afgevreten.  
De grijze wei is in 2 dagen groen geworden. Komende week zal ik bij huis al moeten maaien.  Molshopen maaien? Eerst moet ik die losharken en het zand verspreiden. Geen leuk werk, maar het buiten weer bezig kunnen zijn is fantastisch! Ik begin direct, voor het te heet wordt!

Het zal zonnig en 22 graden worden, maar het is nu om 9 uur nog zwaar bewolkt. 
Gisteren met Marieke heerlijk een poos buiten gezeten bij de trays met violen die nog op de tuintafel staan, want ik wil nog een paar andere soorten er bij hebben, voor ik ze in de bakken plant. Ze is tevreden over het portret dat ik van haar schilderde. Ze herkent zichzelf. Na dit eerste portret ga ik er verder mee, blijk het moeilijk maar heel mooi werk te vinden. Heb bij Bubastis veel bijgeleerd. Vooral het werken met olieverf vind ik heerlijk. Van Marieke kreeg ik een paar grote doeken, dus ik kan voorlopig vooruit.
Dinsdag krijgen we een extra les en dan ga ik een snelschilderij maken à la Bob Ross. Even geen penseel no 1, maar een witkwast! 

13 april
Op weg naar Meddo gistermiddag werd ik bij het woonwagencentrum tegengehouden door een paar schrikhekken dwars over de weg. Een man in een fel hesje zat ervoor op een stoel. Toen ik dicht bij hem was, stak hij loom zijn arm uit richting de zijweg. Duidelijk. Ik mocht er niet door en moest dáár heen.
Er was een uur eerder een ambulance langs geracet, er zou dus wel een ongeluk gebeurd zijn.
Vanmorgen stond er in de krant dat een vrachtwagen met oud ijzer tegen een paar bomen gereden en omgeslagen was en dwars over de weg lag. Een ravage. Chauffeur gewond. Weg hele dag afgesloten om de ravage op te ruimen.
Er zijn daar een paar scherpe bochten, dus als je te hard rijdt, kan het snel mis gaan.
Jaren geleden moesten we bij de oprit naar de A 18 ri Arnhem ook eens door de berm rijden, omdat er een oudijzerwagen omgeslagen was. Die ongeregelde vracht is kennelijk moeilijk te stouwen.
Vaak liggen er hier langs de weg afgeknipte stukjes afval van nieuw ijzer of ander metaal. Ze schuiven onder de laadklep door en zijn funest voor fietsbanden.
-Ja, die laatste mededeling heeft niks met omslaan te maken, ik zég het alleen maar, voor het geval je hier eens door de berm wilt fietsen.

12 april

't Was fijn om weer in Deventer te zijn. Live bijpraten is toch anders dan via mail of telefoon, het gezicht hoort erbij. En het lekkere eten!
We praten dan over nu, over wat ons bezighoudt, over zorgen om mensen waar we van houden, over de ergernis die we proberen te relativeren als we het hebben over mensen die we niet zo mogen, en ook, ja wat dacht je, even over vroeger.
Als we het over vogels hebben, komt het WINCOZ-kastje om de hoek. De afkorting betekende Winterswijkse Coöperatieve Zuivelfabriek en elk Winterswijks gezin had zo'n wit kastje achter het huis hangen. Binnenin zat tegen het deurtje een houten draaischijf met openingen, waarachter 1,2,3,4, stond. Stond de melkkoker in het kastje, dan was het voor losse melk, anders voor flessen. Speciale wensen zoals karnemelk of gortepap schreef mijn moeder op een briefje. Met de melkboer werd op zaterdag, nee Zaterdag afgerekend.
Van vla of yoghurt in flessen had nog nooit iemand gehoord. Yoghurt kwam van plantjes en vla kwam uit een pakje.
In de tijd dat ik de bedoeling van het kastje leerde kennen, was de tijd van het gebruik al zo goed als voorbij. Oorlog. Mijn vader, en later mijn zus en nog later ik haalden melk bij de boer, zelfs met bonnen was er nog nauwelijks melk te krijgen in het kastje. 

Tante Marie had er 60 jaar later nog een achter haar huis hangen toen ze in 2004 overleed. Ik nam het mee en nu hangt het hier in de schuur. Ons kastje van de Kottenseweg heb ik alleen nog ergens op een foto.

Hoe kwamen we nou op dat Wincozding? Vogels. Over dat vogels slim zijn.  Riet vertelde een fantastisch verhaal over slimme vogels. Ze wisten bij de melk in de fles te komen als het kastje per ongeluk open was blijven staan. Ze pikten zelfs de kartonnen sluiting kapot. Zus is nog steeds een paar jaar ouder dan ik, ik moet dus naar haar luisteren, maar dit vind ik moeilijk te geloven!
Als het nou over een open melkkan gegaan was, had ik het geloofd, maar dit, ik weet het niet...

Ze maakte wel superlekker vers frambozenijs terwijl ik er bij stond. Anders had ik dát misschien ook niet geloofd. 't Was zelfs nog lekkerder dan van Talamini! Ik mocht de blender schoonlikken. Nee, geen foto!
 

11 april
(vervolg van gisteren)
Peter Westbroek (1937) is een bekend geoloog. Hier staat in het kort zijn wetenschappelijke loopbaan.
Hij is pleitbezorger van de Earth System Science, de theorie die inhoudt dat de hele aarde één systeem is, als een organisme, dat constant beweegt om het evenwicht te bewaren- net als het ei op de waterstraal. Die gedachte brak door na het zien van de Earthrise foto vanuit de Apollo-8 capsule met een stuk van het dode maanoppervlak en de bloeiende 'opkomende' aarde, het enige levende in het zichtbare universum (1968).
Het ei had maar 1 energiestroom nodig om heel te blijven, de aarde heeft er 2, de straling van de zon en het radioactief verval in het binnenste van de aarde. Dat die aarde niet ontploft en van buiten door de zon niet verbrandt, heeft een samenhangend geheel van oorzaak en gevolg. Daar gaat het boek over.

De oude wetenschap ging over de aardkennis van wat onder onze voeten ligt, en is zo'n 200 jaar oud. De nieuwe aardwetenschap verklaart de totale geschiedenis van de aarde, zo'n 45 miljoen eeuwen, uit het gezichtspunt van veel meer disciplines, van de inwerking van zon op water, ontstaan van kalk, hoe luchtstromen, zuurstof, koolzuur, plaattektoniek op de aarde inwerken én op het ontstaan van leven.
De omslag van de oude naar de nieuwe kijk op de aarde, is een revolutie in het denken erover.

De groei van het aantal mensen kan het regulerend vermogen van de aarde in de war sturen.
De klimaatverandering zou wel eens heel anders uit kunnen pakken dan de media voorspellen. Het kan zomaar zijn dat de opwarming van het klimaat juist een afkoeling ervan tot gevolg heeft. Het smelten van de gletsjers waardoor enorme hoeveelheden zoet water in de zoute oceanen stromen, kan het leven daarin zo beïnvloeden, dat stromingen anders gaan lopen, en het klimaat daardoor kouder wordt. Alles staat met alles in verband.
Niemand kan nog met zekerheid zeggen dat het zo of zo zal gaan. De samenwerkende wetenschappen moeten hun nieuw opgedane kennis nog in elkaar schuiven. Of het zal lukken om tot een eensluidende visie op de toekomst te komen? Zullen we de tijd krijgen om ons aan de aarde aan te passen? Of begint de aarde na onze afgang aan een nieuwe groeironde van miljoenen jaren?
Peter Westbroek weet het ook niet, maar is hoopvol gestemd over de huidige jonge wetenschappers uit heel verschillende vakgebieden, die de wil hebben om samen te werken, om op die manier goed voor Moeder Aarde te kunnen zorgen.
- De Franse versie van dit boek verscheen in 1991, het is nu bijgewerkt en verscheen in september vorig jaar in het Nederlands, ISBN 978 94 600 3582 1-

10 april
De aarde warmt in een snel tempo op, dat horen we al jaren. Nu zijn er echter berichten dat het langzamer gaat dan verwacht. In de krant stond de verklaring: de warmte komt voor een klein deel in de lucht, laat daardoor ijs op Groenland smelten, maar de rest verdwijnt naar de bodem van de oceanen. Daar wordt het water warmer, maar dat merken we niet zo snel.

Ik lees op het ogenblik van Peter Westbroek, De ontdekking van de Aarde. Volgens Willem Brands, van VPRO-Boeken, het interessantste boek van 2012.  
Het wereldbeeld tot 50 jaar geleden ging ervan uit dat alles naar een evenwicht streeft. De analyse van oorzaak en gevolg stond in het centrum van de belangstelling.
De laatste jaren gaat de wetenschap uit van een symbiotisch wereldbeeld, het bestuderen van wat er gebeurt vóór dat die evenwichttoestand is bereikt.
Als voorbeeld geeft hij 'het ei'. Als je een ei uit je handen laat vallen, spat het op de grond uit elkaar. Als alles tot rust is gekomen is een toestand van evenwicht ingetreden, de beweging is geëindigd.
Het andere eivoorbeeld laat hij zien in Barcelona. Het is het Corpus Christifeest. Op de binnenplaats bij de Kathedraal staat een fontein met een naar boven gerichte waterstraal. Daarop danst het ei. Zonder te vallen danst het de hele dag op de waterstraal. Een groot Wonder. God laat zien dat hij ons niet vergeten is. Feest in de stad.

Het wonder is al 250 jaar geleden verklaard door Bernoulli, het is natuurkunde, wetenschap en geen wonder. De Wet van Bernoulli verklaart dat wat het ei in evenwicht houdt al wisselt de waterdruk, ook zorgt voor de stromingspatronen in de zee en de lucht. Het bestuderen van die bewegingen is nu het terrein van de geologie. De aarde wordt opnieuw ontdekt, niet door geologen alleen, maar samen met onderzoekers van andere disciplines. 
(morgen verder over de opwarming)     

9 april is de dag..
Voor de eerste keer dit jaar heb ik buiten de was kunnen drogen, ja, de droogpaal staat weer. De constructie is bekend, een buis in de grond met een afdekplaatje erop dat in de winter onder de molshopen, bladeren en uitstoelend gras verdwenen is. Elk jaar prik ik met een ijzeren satéprikker in de grond om de buis weer te vinden. 
Een paar weken geleden vond ik in de klapper van Jachman een briefje: Wasdroogpaal: 2.67m, gerekend vanaf de hoek van het huis. Met tekeningetje en pijl.
Het was nu dus een fluitje van een cent, direct raak.
Twee vragen: 1. waarom heb ik dat zelf niet bedacht?
                     2. waarom liet Jachman me elk jaar prikken?
Twee antwoorden: 1. omdat ik het zoeken een uitdaging vind die hoort bij het voorjaarsgevoel.
                            2. omdat hij aanvoelde dat voor mij zo de lente begon. Maar voor het geval dat ik de buis echt niet zou kunnen vinden, had hij dat briefje in de hoge hoed.

Het uitmeten met de centimeter was helemaal niet leuk gisteren.

8 april
Leny's Levens
Het was een heel andere dialectmorgen dan gewoonlijk. Toch was de Daele bij Erve Kots behoorlijk vol. Het onderwerp was het boek Leny's Levens, voor, tijdens en na Auschwitz. Het is opgetekend door Henk Jansen uit Doesburg met behulp van vele anderen, want het onderwerp was complex, en de documentatie over de hele wereld verspreid. De Leny waar het om gaat, was zelf aanwezig, een pittige dame van 94.

Heel kort:
1919- april, geboren in Bathmen als dochter van David Polak en Wilhelmina Frankenhuis
1939- april, verloving met Hartog de Leeuw uit Winterswijk
1942- 8 september huwelijk in de sjoel in Winterswijk
1943- april Hartog en Leny op transport naar kamp Vught
1943- september naar Westerbork en 21 september vertrek naar Auschwitz
Hartog wordt direct vergast, Leny wordt geselecteerd voor Block 10, waar medische experimenten gedaan worden. Doel, een middel vinden om Joodse vrouwen onvruchtbaar te maken. Later wordt ze overgeplaatst naar Block 1, het 'bordeel'. 
1945- in de nacht van 18/19 januari moeten de vrouwen die nog kunnen lopen in groepen vertrekken. De Russen naderen. Het vriest meer dan 20 graden en het sneeuwt. Wie tijdens de 80 km lange tocht naar Losgau uitgeput raakt, wordt doodgeschoten. In Loslau gaan de overgebleven vrouwen in open treinwagons voor een verschrikkelijke reis van vier dagen. Ravensbrück. Daarna Malchow, waar ze geelzucht krijgt. Na 2 weken wordt ze genezen verklaard en 
1945- 1 mei moet ze weer op een looptransport ri Ludwigslust, meer dan 50 km. Ze redt dat niet met haar kapotte voeten en verstopt zich in een droge sloot. Na een paar dagen ontmoet ze een groep Belgische jongens die haar helpen en tenslotte zelfs dragen. Geen Duitse bewaker meer te zien.  
1945- 6 mei, weet ze dat ze vrij is. Onder de hoede van Amerikanen komt ze in opvangkamp Rheine en is uiteindelijk op 22 mei weer in Nederland.
1945- december verloving met Frits Adelaar uit Deventer.
1946- gerucht dat Hartog misschien niet direct vergast is, want hij zou nog in Warschau gezien zijn. Het Rode Kruis geeft aan niets over hem te weten, hij is zeer waarschijnlijk dood, want enkele anderen uit zijn groep zijn teruggekomen.
1946- 30 oktober, huwelijk met Frits Adelaar, die in maart 1998 overlijdt.

Henk Jansen vertelde over Leny's verschillende 'levens'. Het bleef doodstil toen hij zijn verhaal beëindigd had.
Na de pauze vertelde hij over het ontstaan van het boek, over tien jaar speurwerk en archiefonderzoek. Leny had zelf al veel opgeschreven, maar alles moest gecontroleerd worden, foto's en documenten toegevoegd en alles logisch gerangschikt. De laatste anderhalf jaar kreeg hij hulp van een groep mensen die hem bij dit echte samenstellen en schrijven van het boek hielp.
Een boeiende bijeenkomst.

Na drie uur binnen zitten vond ik het echter welletjes, ben niet gebleven voor de nazit, maar heb thuis heerlijk om het huis geklungeld, ook de droogpaal weer geïnstalleerd. Kom maar op lente! 
 
Zondag 7 april max 11°C
Aan de rand van de wei groeit snel een molshoop, daar wordt op zondag hard gewerkt. Net als een paar dagen geleden stort een havik zich op de hoop, klauwt al ronddraaiend verwoed in het zand, maar heeft weer niets. De roofvogels hebben het moeilijk, net als veel andere dieren. Gisteren reed ik bij Ruurlo over een al dode maar nog duidelijk herkenbare buizerd. Altijd een naar gezicht. 'k Zie liever een heel stel dode mollen dan 1 dode buizerd.
Even daarvoor zag ik dicht bij de weg 2 reeën. Ik moest langzaam rijden op het smalle weggetje, want een mevrouw met een paard aan de lijn liep precies in het midden. Ze keek zeer verstoord toen ik voorzichtig met gedoofde koplampen langs haar heen reed. Ze had groot gelijk, ik reed weer over de verboden Brummense weggetjes. Maar mooi is het daar! Elke keer dat ik er zonder bekeuring overheen kom, wordt de gemiddelde genietprijs lager. Is nu nog maar éénderde.  Maar ja, eens gaat het mis.

Op een warme zomeravond als het begint te schemeren, ik heel langzaam rij, want er is toch niemand op de weg, en rustig uitkijk naar wild, met de raampjes open de pittige hooilucht opsnuif, zal er geniepig langzaam vanachter een bosje een politieauto de weg oprijden, zodat ik moet stoppen en er gloeiend bij ben.
Gelukkig is het dan een soort van aardige dialectsprekende Blik-op-deWeg-agent, die met een knipoog vraagt waor 't mevröwken nog zo laate hen mot. Ik herken het dialect van Winterswijk en we blijken op dezelfde lagere school gezeten te hebben. Hij 20 jaar later, maar toch!  
Ik kom er met een waarschuwing van af. Hè, gelukkig!

6 april
Het sneeuwt al weer! Moet jas met capuchon aan als ik naar de kapper ga. 
Chef is er even niet en één van de meisjes zal vandaag m'n haar doen. Is het goed dat Layla het doet, vroeg hij toen ik de afspraak maakte. Natuurlijk is dat goed, ze waste m'n haar al vaker en de rest zal ook wel lukken. Ze is een exotisch type met zwart haar en een getinte huid, duidelijk 'niet ene van hier.'
We praten wat onder het föhnen en ik vraag waar ze geboren is. In Friesland! Prachtig vind ik zoiets.
Nu woont ze in een dorp achter Varsseveld helemaal buitenaf, samen met man en zoontje. Haar ouders wonen nog in Friesland.

In Beekbergen waaide het ook stevig, maar in de zon was het lekker. De jonge logeerhond, een dochter van Isa, was heel bang voor me, blafte en durfde niet bij me in de buurt te komen. Wat er mis ging? Ik begreep het echt niet. Toen ik op het punt stond weer weg te gaan, kwam ze zomaar uit zichzelf naar me toe. Zou ze de kalfshoefjes geroken hebben die ik meegebracht had?   

Het paardenspektakel  in Vorden trok niet zo veel kijkers als andere jaren. Er stonden  tamelijk veel auto's, maar ik denk dat de meeste bezoekers in de grote feesttenten zaten, fijn buiten de wind. Een handjevol mensen stond te kijken bij de verrichtingen, eigen supporters natuurlijk, die moesten wel.  

5 april
In de laatste raadsvergadering zijn er 2 leden benoemd in de Rekenkamercommissie van Winterswijk! Dat kwam 3 april op de gemeentesite te staan. Op 3 april 's morgens schreef ik dat ik geen rekenkamercommissie kon vinden daar. Snelle actie jongens!

Holland doc. Eergisteren.
Dwaze Moeders. foto van Internet
Nog nooit zag ik de gevolgen van de militaire staatsgreep in Argentinië van 1976 zo duidelijk en hartverscheurend gefilmd als één doorlopend verhaal tot aan de dag van vandaag toe. Het is niet of nauwelijks nagespeeld, het zijn de verhalen van de moeders van Verdwenen kinderen. Pasgeboren baby's werden geroofd om te verkopen aan mensen die het bewind steunden.
Zwangere vrouwen werden thuis overvallen, hun mannen werden gevangen genomen of gelijk vermoord, zijzelf werden geblinddoekt en geketend gevangen gezet, tot hun kind werd geboren, waarna ze ook werden vermoord. De grootmoeders verloren in één klap hun getrouwde zonen en dochters, én hun kleinkind. Het ging over zo'n 500 kinderen in Buenos Aires. Het aantal totaal verdwenen volwassenen wordt geschat op 30.000.

Een paar vrouwen begonnen in 1977 zoektochten, verenigden zich in geheime groepen, maar stuitten op een regime dat levensgevaarlijk voor ze was. Ze besloten op het grote plein voor het hoofdkwartier van de macht elke donderdag rondjes te lopen. Ze werden bedreigd en weggejaagd, maar kwamen terug, ook toen 12 van hen 'verdwenen'. Doordat hun actie bekend werd in het buitenland, konden ze later redelijk veilig met hun actie verder gaan.
 In '82/'83 hoorden ze over de mogelijkheid om door middel van bloedonderzoek te kunnen bewijzen dat een kind een kleinkind van ze was.
Ze hingen later in de stad flyers op om kinderen op te roepen zich bij de Dwaze moeders te melden voor een bloedtest als ze meenden niet een kind van hun 'ouders' te zijn.
Van de 500 verdwenen kleinkinderen zijn er nu 107 weergevonden. Vaak al volwassenen.  De tijd dringt voor deze grootmoeders.
Hier staat de uitzending.

4 april
Eén van de gasten gisteravond bij Krasse Knarren was Bram Stemerdink. Ik vond het verrassend dat hij vertelde zijn viool verkocht te hebben toen hij naar de KMA ging. Op de middelbare school hebben we een jaar of twee bij elkaar in de klas gezeten en ik kan me alleen herinneren dat hij heel goed accordeon speelde. Hij zal toen waarschijnlijk ook viool gespeeld hebben, want daar begin je meestal jong mee.
In de week dat hij samen met andere oudjes optrekt, krijgt hij elke dag vioolles. Meer dan een halve eeuw heeft hij niet gespeeld, nu strijkt hij voorzichtig samen met zijn leraar een paar snaren aan. Later vertelt hij dat hij erdoor geraakt was. Het in handen hebben van een viool en geluid voortbrengen deed hem meer dan hij had gedacht.
Oudjes, krasse knarren, van die termen word je niet vrolijk als je zelf tot die categorie behoort. Bram Stemerdink, Nelly Frijda en ik zijn geboren in de lente van  1936. Zo krijg je wel een realistische kijk op hoe anderen je zien!
'Je' zien? mij
zien!

De haviken van zaterdag zijn al een paar dagen weer hier in de buurt. Gisteren, en vanmorgen weer, begonnen ze dicht bij huis -niet hun huis!- om half zeven lawaai te maken, en niet zo zachtjes! Schreeuwen en miauwen, een kwartier aan één stuk. Steeds zit hij op halverhoogte in de dennen en tuurt de wei af naar mollen, naar ik hoop. Naar jonge konijntjes hoopt Jo. Ze loopt door de kou toch al achter met de moestuin en kan áls het zo meteen groeizaam weer is, geen konijnen bij de jonge plantjes gebruiken.   

3 april
De Gelderlander had gisteren een artikel 'Rekenkamers in het gedrang' over de sterke teruggang van het aantal Rekenkamers of Rekenkamercommissies in Nederland. Wie controleert de gemeente-uitgaven? De gemeenteraden. Hebben die genoeg kennis en mankracht om alles wat voorgesteld en besloten wordt door te rekenen? Mij lijkt dat onmogelijk. Daarvoor zijn er dus die rekenkamers.

Duurzaamheid. Een klein voorbeeld uit de schoolpraktijk van jaren geleden maakt duidelijk hoe simpel iets kan lijken en hoe ingewikkeld het is.
Leerlingen kunnen soep krijgen in de middagpauze. Die wordt uit plastic bekers gegeten. Een 'groene' collega bedenkt dat van huis meegebrachte echte bekers die afgewassen kunnen worden veel beter voor het milieu zijn. Geen verspilling van grondstoffen. ( het was nog voor de inzameling van plastic). Het lijkt prachtig, maar hoe vergelijk je kosten en grondstoffen van beide mogelijkheden?
Wat kost drinkwater en het verhitten ervan. Wat zit er in afwasmiddel en wat kost het? Meetellen productie, vervoer, en weer afvoeren, ook van de bekers, ook de uitvalbekers meetellen. Idem van plastic bekertjes.

Daar heb je een Rekenkamer voor nodig. Gemeenten krijgen daar geld voor, maar ze geven dat steeds minder uit aan commissies die alle uitgaven doorrekenen.
Op de site van de gemeente Winterswijk kan ik één mevrouw vinden die iets met advies over geld doet en de begroting opstelt. Lijkt me een vreemde combinatie.
Het woord Rekenkamer of Rekenkamercommissie komt op de site niet voor.
Wordt vervolgd.    

2 april
Een jongen van 15, Jack Andraka, die iets wil doen om alvleesklierkanker vroegtijdig te detecteren - een vriend is eraan overleden- gaat informatie verzamelen op Internet, en bedenkt dan door slim combineren en logisch denken een manier om dat te realiseren. Om laboratoriumproeven te kunnen doen, schrijft hij 200 professoren aan met de vraag om van hun laboratorium gebruik te mogen maken. Na 199 afwijzingen is er 1 hoogleraar die er misschien iets in ziet en hem met 20 specialisten erbij een urenlang kruisverhoor afneemt om te kijken wat die knaap allemaal bedacht heeft. Hij mag van het lab gebruik maken en het blijkt te werken zoals hij bedacht heeft: voor drie cent kan met zijn test iedereen in een paar minuten zelf zien of hij de aanleg heeft voor alvleesklier-, eierstok- en longkanker. 
Huidige tests worden in het ziekenhuis uitgevoerd als er al een verdenking is op kanker. Vaak is het dan al te laat. En dan kost zo'n test duizenden euro's.  De test van Jack is 26.000 keer goedkoper en 400 keer precieser. Waarschijnlijk zijn er selectief ook andere afwijkingen mee op te sporen.
'Tegenlicht' liet gisteren fascinerende mogelijkheden zien om de komende dertig jaar veel wereldproblemen op te lossen.  Prachtig om eens een optimistische kijk op de toekomst te zien.

1 april tweede paasdag
Het paasvuur tegenover de molen en/of in Meddo was vanuit huis mooi te zien, de rode gloed, de rood belichte rook en de slinger van fiets-en autolichten ernaar toe. Toen de laatsten nog die kant op reden, kwamen de eersten al weer terug.

Mooie middag gehad bij J&J. Op hun gezamenlijke verjaardagsfeest waren veel  familieleden, vrienden en buren. Vorig jaar hebben ze ook zo hun verjaardag gevierd. Langzamerhand ga ik gezichten kennen. Toevallig kwam ik met mensen in gesprek, die graag wat vertelden en ook wat te zeggen hadden.
Een oude vrouw vertelde vol humor over haar belevenissen in het verzorgingshuis. Ze had bijna geen tijd om even niks te doen.
Een man vertelde over krantenknipsels van begin jaren '80 die hij weergevonden had en die over de eerste WAS-expositie gingen die in de muziekschool was geweest, ver voor ik er bij kwam.
Ik leerde wat over de rol van banken bij de begeleiding van zakelijke cliënten die in financiële problemen terecht zijn gekomen, vaak door de huidige crisis.
Ik hoorde van een deskundige onderwijsman het verschil in financiering van basisscholen in Nederland en Amerika. Hij is nu met pensioen, maar hij blijft zich inspannen voor het herkennen en ontwikkelen van talenten bij kinderen in achterstandswijken. Is tegen het labelen van jonge kinderen, mbt lichamelijke of geestelijke zogenaamde afwijkingen. 
'Moe maar voldaan keerde ze huiswaarts.'