Logarchief  juli  home  september

              Logs augustus 2013

 


zaterdag 31 augustus
Ziekte in de familie houdt me op het ogenblik in gedachten erg bezig, we hebben maar zo'n klein clubje, dus denken veel aan elkaar. Ik heb wel ondervonden dat zware tijden ook heel goede tijden kunnen zijn. Ik weet zeker dat het bij hen ook zo zal zijn. 

vrijdag 30 augustus
Kermis in Winterswijk, met bloemencorso en feestelijke drukte, maar ik ga er al een paar jaar niet meer heen. Ik kan de echte stemming daarvoor niet meer opbrengen.
Gisteren had ik al wel het zaterdaggevoel, omdat bijna alle winkels vandaag en morgen dicht zijn.

Harry heeft de deur naar het terras piekfijn in orde gemaakt. Er zit nu een nieuwe onderdorpel aan, en de hele deur heeft hij in de groene grondverf gezet, 'ik had nog een restje staan', de posten die onderaan uitgehold waren door een heleboel kleine beestjes heeft hij uitgestukt met witgeschilderd mahoniehout! Dat heeft niet iedereen.

In Meddo zaad van Bereklauw geoogst dat ik langs de beek uit ga zaaien.
Ik weet dat mensen er huidklachten van kunnen krijgen bij aanraken, maar als hij laag bij de beek staat, heeft geen mens er last van. Ik vind zo'n metershoge plant indrukwekkend!


donderdag 29 augustus
Elke dag komen familieleden van hem hier langs, in grote vrachtwagens en in snelle auto's. Hij woont niet hier, maar in het dorp, is met een burgermeisje getrouwd en heeft twee kinderen.
Gisteren kwam ik weer langs de plek in Meddo waar hij zich doodreed, er liggen bloemen, staan kaarsen.
Vaak kun je niets doen aan jong doodgaan, want ziekte of toevallig ergens zijn waar iets vreselijks gebeurt, overkomt je.
Maar veel te hard rijden, in een bocht een andere auto inhalen die ook harder rijdt dan mag en kan, de macht over het stuur verliezen en net na de bocht tegen een boom rijden is afschuwelijk waardeloos en je doet het helemaal zelf.    
Vandaag wordt hij begraven. Hij werd 28 jaar.

woensdag 28 augustus
Gisteren weer gemaaid rond het huis. Een warm werkje in de zon bij 24.6gr. 's Avonds na het eten de berm en de weidepaden gedaan. Toen ook nog maar even de rand onkruid buiten het hek langs de zandweg gemaaid. Bekijks van wandelaars en fietsers die wat zeggen, maar dat versta ik niet met gehoorbeschermers op.  Ik knik maar eens vriendelijk, neem aan dat ze aardige dingen zeggen.
Dit bracht het maaien langs de weg op:

Het voordeel van hoog onkruid is dat je deze rotzooi minder ziet. Geen fritesbakjes deze keer, wel 4 energiedrankjes, 4 hondenpoepzakjes, een feestverpakking of ballon, 2 colablikjes, afgeweekte papierwikkels, een stuk ijzeren pijp en snippers papier.
 
Toen ik in de kamer kwam, stonden 2 reen het nette paadje langs de rozen te bewonderen. Ik had ze een hele tijd niet gezien, nu waren er een hinde en een bijna volwassen jong nog geen 5 minuten nadat ik naar binnen gegaan was.  Ze moeten heel dicht in de buurt geweest zijn, en vinden een boerin die op een trekkertje zit dat veel lawaai maakt, kennelijk niet bedreigend. Ze bleven grazen van bijna half negen tot half tien. Toen kon ik ze door het donker niet meer zien.  
     
dinsdag 27 augustus
Als ik de post goed doorgelezen had, had ik geweten hoe de nota van Menzis gelezen moest worden. In de envelop zat namelijk nog een derde papier, de toelichting. Stom dat ik die niet gezien had. Alle mensen zullen die toelichting al wel jren kennen, maar mij was het even ontgaan.
Het gaat om de DBC systematiek, de Diagnose Behandeling Combinatie, een manier van behandelingskosten berekenen door middel van een gemiddeld bedrag. Ik ga voor controles naar een specialist, die controles horen bij een operatie, en alles samen wordt gemiddeld met de kosten van gelijke operaties en controles van andere mensen. Zorgverzekeraars en ziekenhuizen maken daar afspraken over, contracten. In principe geeft de zorgverlener de eerste datum van contact specialist/patint door aan de verzekeraar, en bij herhalingen de eerste datum in het jaar.
Menzis: 'Het kan voorkomen dat uw zorgverlener later bij ons declareert.  Hierdoor kunnen wij uw gemaakte zorgkosten pas enkele maanden later bij u in rekening brengen.'
Het ziekenhuis was 4 maanden te laat. Daardoor was de factuur onduidelijk voor mij.
De administrateur van het ziekenhuis die ik om uitleg vroeg, legde de DBC  ook ongeveer zo uit, maar hij zei niet dat zijzelf te laat waren met declareren en dat de datum daarom niet klopte.
Inmiddels zit er meer dan anderhalf jaar tussen mijn controle en de rekening. Lijkt me niet erg zakelijk. Gelukkig voor mij? Wat betekent dit voor de hoogte van nieuw af te sluiten contracten?   

maandag 26 augustus
Als ik de gordijnen opentrek zie ik een groot bruin dier op z'n rug achter de eik liggen met zijn vier poten stijf in de lucht. Dode ree? werd ik vannacht niet wakker van schieten?
Als ik tien meter die kant op gelopen ben, splijt het beest zich en beide helften lopen in tegengestelde richting weg. Twee grote hazen lagen ongeveer zij en zij, en met de kop naar links, de ander met de kop naar rechts! Hun idioot lange oren leken van een afstand net op de poten van een groot beest.
Prachtig zo'n gezichtsbedrog.

Rekening van Menzis, dat ik binnen twee weken de eigen bijdrage moet betalen voor de behandeling in het ziekenhuis op 3 juli 2012, plus 0,50 omdat ik niet automatisch het bedrag laat afschrijven. Dat laatste is maar goed ook. Er staat niet bij welke behandeling of welke specialist het was. Huhh? Wat had ik dan toen? Volgens mij niks. Afsprakenkaart vermeldt niks, mijn agenda ook niet, mijn blog zelfs niet, nee ik had niks. 't Zal wel een vergissing zijn. Moet ik daar weer achteraan. Ik haat zulke dingen! 

zondag 25 augustus
Hoe het komt weet ik niet goed, maar als ik niet oppas groeit mijn huis dicht met papier. Krantenpapier. Uitgescheurde pagina's en uitgeknipte stukjes. En met stapels tijdschriften. En met boeken. Ja bijna al mijn rommel bestaat uit papier. nderen noemen dat rommel, k vind het meer een externe disk. Vind het heerlijk een pak knipsels door te kijken, er een paar van weg te gooien die niet meer interessant zijn en er gelijk weer een paar nieuwe bij te leggen.
Zeg nou niet dat alles op internet staat, dat het ouderwets gedoe is, en dat je met een tablet een opgeruimd huis hebt, want ik wil frutselen, knippen en alles naast en op elkaar kunnen leggen.
Sinds Rianne me is komen helpen, ben ik al wel zo ver dat het meeste op stapels ligt en niet op hopen en bergen. Ook heb ik al jaargangen tijdschriften naar de kringloop gebracht.
Als ik van die drang verlost wil worden, moet ik nagaan waar die door veroorzaakt wordt, lees ik bij Peter Walsh in mijn stapel knipsels. Kijk, dat bedoel ik nou, je komt onverwacht lang vergeten wijsheden tegen, die ik bewaarde omdat ik ze interessant vond. Verzamelen en bewaren kan namelijk hl diep zitten, zegt Peter, in je jeugd bijvoorbeeld of in de overgang.
Hij onderscheidt 5 hoofdsoorten rommelmakers:
1.achterkastdeurtjeswegproppers, (huis ziet er redelijk netjes uit, maar niks is weer te vinden, doe je een kastdeur open dan dondert er wat uit)
2.kennisverzamelaars, (boeken, kranten, tijdschriften in elke ruimte)
3.aanbiedingenkopers, (blikken soep, shampoo, zijn vaak Marktplaatsverslaafden)
4.familiespullenbewaarders, (papieren, foto's, rozenkransen, handtasjes, naaidozen)  
5.technischehandigheidjesengereedschapopstapelaars. (veel snoertjes, rare dingetjes, bakken en bakjes vol onduidelijk spul)    

Ik zit in meer dan 1 categorie! Misschien kom ik er nog op terug, want deze categorien verdeel ikzelf weer in verzamelaar/kopers, bewaarders en overbelaste huisvrouwen.

zaterdag 24 augustus
Toen ik mijn zus belde, vertelde die dat zij ook donderdag met een vriendin in Eefde naar een beeldentuin was geweest, waar ze 15 jaar geleden voor het laatst was. Mooi zo'n toevalligheid. 
Als ik daar heen wil, moet ik snel zijn, over een week gaat die tuin definitief dicht.

Mijn deur ook, maar Harry kan hem waarschijnlijk nog wel repareren.
Toen hij door opspattend regenwater opgezwollen was en zwaar klemde, duwde ik hem met geweld open. De onderste dwarsplank wilde niet mee en bleef steken terwijl de deur openzwaaide. Ik kon hem niet weer op zijn plaats drukken, er bleef een scheve kier open. Ik deed de deur op slot, propte plastic in de kier en belde de eerste hulp. Harry.
Die had 'bouwvak', maar erna zou hij komen kijken. (Toen ik 's avonds zat te lezen kwam een muis even kijken, het licht scheen zo gezellig langs de kier naar buiten. Toen ik opstond, merkte hij zijn vergissing en ging dezelfde weg weer terug. Ik zette een zware mat rechtop tegen de deur.)
Maandag niks, dinsdag niks, ik mailde: je vergeet me toch niet? woensdag en donderdag niks, maar gisteren reed hij het erf op.
Hij keek niet eens zorgelijk, zoals het toch hoort, en zag reparatie wel zitten. Maandag komt hij niet, want dan werkt hij niet, hij is een moderne vader, zegt ie, zijn vriendin en hij werken beiden vier dagen, allebei passen ze 1 dag op de kinderen.
M i s s c h i e n haalt hij dinsdag nog de deur eruit en zet er zolang een plaat voor in de plaats, de maat nam hij al op. De beide posten krijgen nog nieuwe voeten ook. Het wordt vast prachtig. Als alles geschilderd is.  

vrijdag 23 augustus
Met Martha naar De Stegge geweest. Door het bos erheen en door de wei terug. Zij vindt vooral de grote groenblauwe glazen schijven mooi, die allemaal verschillend zijn en waar de zon prachtig doorheen schijnt, zodat de structuur goed te zien is. Klein foutje, de zon werkt niet mee. 

Ik vind de twee vrouwenbustes prachtig die elk aan de uiteinden van een honderd meter lang pad staan. Dezelfde oosterse vrouw, maar met een net iets andere uitdrukking. En was er verkocht.
Als de zon schijnt, ga ik nog eens terug om meer foto's te maken.

Daar op het terras voor het eerst van mijn leven Rivella gedronken. Best lekker. Voor een keer.

donderdag 22 augustus
De TV-beelden uit Syri zijn afschuwelijk. Hoe kan ik over onbenullige kleine dingetjes schrijven als zoveel mensen zo erg lijden?
Toch ga ik door met schrijven omdat er heel veel heel kleine gewone goede dingen gebeuren en die  zijn ook een deel van de wereld.
Je kunt ellende niet wegstrepen tegen het spelen van hazen of maanlicht op mistbanken, maar ik weiger me door die oorlogsbeelden klein te laten krijgen. Niemand schiet er iets mee op als ik ach en wee roep of depressief word. Het enige wat ik kan doen is op een positieve manier omgaan met de mensen in mijn omgeving en anderen die ik ontmoet. Daardoor heb ik zelf een prettiger leven. Noem het overlevingsstrategie.

woensdag 21 augustus
Toen ze nog kleiner waren kon ik niet goed zien of het wel hazen waren. Er zaten wel vaak urenlang hazen onder de eik of een stuk verderop in de wei, maar dat waren volwassen dieren, nu zag ik steeds jonge dieren in de wei spelen, twee of drie, ook wel eens zes tegelijk. Toen ze, al een beetje groter, per ongeluk iets dichterbij kwamen, kon ik zien dat het jonge konijnen n jonge hazen waren!
Gistermorgen waren er echter twee die nieuwsgierig vlak bij huis bleven kijken en spelen en rondrennen terwijl ik voor het raam langs liep om ze op de foto te zetten. Ik kon ze nu heel goed bekijken, het waren 2 jonge hazen. Een volwassen haas lag onder de eik en liet ze begaan. Het was kennelijk veilig hier. Zo dichtbij heb ik ze nog nooit gezien.
De zon kwam net door de optrekkende mist heen. O, natuurlijk! door de mist voelden ze zich veilig!
ik pak je!
(de ander rent rechts)
he he, even uitrusten
nou mag ik!  

dinsdag 20 augustus

Dit belooft een mooie oogst. Ik ga er wel een net over aanbrengen, al is het een lelijk gezicht. De merels moeten de komende weken maar genoegen nemen met lijsterbessen.
Toen het gistermiddag droog bleef, heb ik me weer supergezond buiten in het zweet gewerkt.  Dat schijnt heel goed te zijn voor oudjes. En aangezien ik het nog leuk vind ook, doe ik het vaak. Buiten dan h, dat wel, binnen is het heel wat minder gezond. Daar is alles hard, zijn drempels, stoot je je en breek je wat als je valt.
Het werkterrein was de omgeving van de 'berg'. Dicht bij huis vanwege dreigende wolken.

Toen ik later een stukje zag van 'We zijn er bijna', moest ik denken aan zaterdag. Ik had oud papier naar de school gebracht en wou de weg oprijden. Lukte niet, want uit richting grens kwam een sleep auto's, Belgen, allemaal met stevige sportfietsen achterop de trekhaak. En stopte en liet me ertussen. Ik was nummer zeven. We sloegen rechtsaf richting Meddo, achter mij reden er ook nog wel zes, zag ik, het was of ik er bij hoorde, gezellig. Dat duurde niet lang, ze moesten bij de molen zijn, daar is een TOP, en ik moest naar Meddo.

Op de terugweg zag ik dat ze inmiddels de fietsen van de auto's gehaald hadden, helmen op hadden en groene hesjes aan. Boven middelbaar zo te zien, mannen en vrouwen. Toegerust voor de bergetappe. 
 
 Wat is er leuk aan een paar honderd kilometer in een rijtje rijden, precies om 9 uur 's morgens ergens moeten zijn, en dan precies om half tien weer in een rij een eind gaan fietsen. Gezellig, ja, dat zal het zijn.
Ze kwamen niet hier langs, maar ls ze dat gedaan hadden en me op een bankje zittend het stoepje hadden zien leegplukken, hadden ze zich vast afgevraagd wat daar de lol van was. Dat was zo te zien helemaal niet gezellig. Arme vrouw.   


maandag 19 augustus
Weer een schitterende aflevering van Zomergasten. Wilfried doet het heel goed, reageert op terloops gezegde dingen en haalt dan belangrijke informatie naar boven die de gast, Johan Simons, misschien helemaal niet wou prijsgeven.
Mooie fragmenten: o.a. Toon Hermans, Coetzee, Jeroen Willems, Reinbert de Leeuw, tot de opera in Rome met het koor uit Nabucco olv dirigent Mutti, die de toehoorders in de zaal aan het meezingen krijgt met het lied dat van heimwee naar het moederland vertelt. De mensen van het koor huilen openlijk, ook in Itali gaat het slecht met de kunst die door Berlusconi verdacht wordt gemaakt. Die zat in de zaal, maar we kregen hem niet te zien. En waren nog veel meer fragmenten, waarvan ik er een paar gemist heb, 

want ben tussendoor naar buiten geweest om te genieten van de schitterende avond, na een grootdeels verregende dag. Een bijna volle maan boven bewegende grondnevels, een goudkleurige lucht in het noorden, later sterren en zacht uilengeroep, heel ver weg is ergens kermis en dan is er weer het ISS. Volmaakt.  


zondag 18 augustus
De laatste weken heb ik verschillende documentaires gezien over wat er gebeurde na de oerknal, over het ontstaan van sterren en planeten, het botsen en versmelten van sterren, het met een enorme explosie ten ondergaan van zware sterren. De kracht van de laatste kan de grootte van een miljard zonnen hebben en de gammaflits is op klaarlichte dag te zien. Door de enorme telescopen die er na de jaren '60 van de vorige eeuw gebouwd zijn, worden er nu zo'n 300 per jaar waargenomen, daarvoor misschien 1 per 100 jaar.
       Documentaires waren er over onze eigen ster, de zon, de zonnevlekken die temperatuursveranderingen op aarde veroorzaken, over zwarte gaten- de zwarte materie en zwarte energie- waar nog weinig van bekend is maar die wel 95 % van alles in de ruimte uitmaakt. Frustrerend voor de onderzoekers.    
      Verhelderend vond ik de verklaring van een geleerde  die zei: wij zijn geen wetenschappers, astronomie is geen wetenschap, wij kunnen alleen maar observeren en proberen te verklaren, we kunnen niets uitproberen, geen proeven nemen. Waarnemers zijn we.   
Net zoiets als het verschil tussen ontdekken en uitvinden? 

zaterdag 17 augustus
Van Thomas Verbogt 'Kleur van geluk' gelezen. De hoofdpersoon Daniel is weer typisch een jongen die van een afstand naar een wereld kijkt die voor veel mensen de normale is, feestjes, lol maken, groepsvorming. Hij doet daar niet aan mee, is een buitenstaander. Een beetje vreemde jongen vinden ze hem op school. Hij heeft dertig jaar n goede jeugdvriend, die als het boek begint net overleden is.
Voor  mij gaat het minder om het verhaal dan om zijn gedachten. Hij denkt over wie hij is, dat hij is, dat hij er maar gedeeltelijk is, hoe anderen zijn, zijn liefde voor sommigen, zijn verbazing over mensen...het is geen treurig verhaal, wel weemoedig, maar ook op een bepaalde manier humoristisch.
Als hij al volwassen is, praat hij met zijn moeder over hoe hij als kind was. Zij zegt dan:'...Je was altijd zo op jezelf. In je eigen wereld.' En na een korte stilte voegde ze er aan toe: 'Wij allemaal, hoor. Allen deden we soms alsof het niet zo was. Dat kon een dagtaak zijn.' 

Dit vind ik zo prachtig gezegd. Zwaar en licht tegelijk. Ik kan er om huilen. Herken het. Voor sommige mensen is die dagtaak te veel. 

vrijdag 16 augustus ( 29.8gr.C)
Alles is weer gemaaid en ligt er verzorgd bij. Eerst wou ik schrijven ligt er keurig bij, maar dat is toch wel heel iets anders. Keurig, zo zag de tuin van tante Dien er uit. Hier bij mij geen afgestoken kantjes, geen onkruidvrije borders met veel ruimte om te schoffelen, geen struiken waar elk dood bloempje uit verwijderd is, en al helemaal geen gazon zonder onkruid en kale plekken.  

Ik ben veel buiten, maai hier, snoei daar, geef water aan een struik die veel dorst heeft, trek onkruid uit dat me toevallig stoort, meer hapsnap werk dus. En ding met ik van me zelf nog doen en dat is het onkruidvrij maken van het stoepje naar de voordeur. Ik ga dat straks eens proberen met de bosmaaier, Peter doet dat ook wel eens naast de keuken, maar daar liggen gewone fabrieksstenen, het paadje dat ik bedoel bestaat uit veldkeien. Voor de zekerheid veiligheidsbril opzetten en Jachmans laarzen aantrekken. 
  Klaar! Zonder bosmaaier, gewoon met de blote vingers. Had ik maar van te voren een foto gemaakt, dan had je kunnen zien waarom ik zo trots ben. Het was een grasveld waarop een emmer vol lindezaadjes lag.
Ik zag gisteren op tv dat ook Lage Vuursche daar vol mee lag. Voordat de bladblazers in actie kwamen. 

Het aan de vorige Jachmannen laten zien van mijn geliefde kijkspul, het ISS,  viel in het water doordat het bewolkt was. We stonden hoopvol te kijken, er waren een paar gaatjes, maar daar kwam het net niet langs.
Leuk dat ze zo na het fietsen even aankomen. Ik hou van dat onverwachte.  

donderdag 15 augustus
We konden gisteravond buiten eten al was het geen zwoele zomeravond. Marieke en Ton brachten mosselen en alles voor een heerlijke maaltijd mee. Genieten dus.
Ton heeft betere ogen dan ik en zag vanaf het terras visjes in de beek zwemmen in een plek zonlicht.
Ik zag wel vaag iets bewegen, maar kon er geen vissen van maken.
Wel zie ik elke dag de 7 schattige bruine bolle eendjes die, veranderd als ze zijn in 6 zwart-witte onbeschofte hangjongeren, mij elke keer dat ik onverwacht naast het huis opduik verontwaardigd uitsnateren, terwijl ze zich haastig van de oever in de beek laten glijden, h gelukkig, nog net op het nippertje weggekomen!
Stelletje lafaards!

woensdag 14 augustus ( 8C als ik op sta, de verwarming slaat aan!)
's Zomers wordt de synagoge 1x per week voor toeristen en andere belangstellenden opengesteld voor een rondleiding. Geen Jood zegt trouwens  'synagoge', het is Sjoel. Van het Duitse Schule, de plek waar je leert. 
Ik ben dit jaar en vorig jaar al een paar keer geweest en elke keer vertelt Mirjam Schwarz de geschiedenis en de gewoonten weer een beetje anders, dat komt ook door vragen en opmerkingen van de bezoekers.
Nu was ik boven op de vrouwengalerij en kon foto's maken van Mirjam die na afloop nog met een paar bezoekers praatte. Ik probeerde ook van het rituele badhuis een foto te maken, maar de flits weigerde.

Gisteren vertelde Mirjam uitgebreid over de getalsymboliek. Het getal 613 is belangrijk. Het is de som van alle botjes in het lichaam en de dagen in het jaar. Dit getal is ook de som van alle voorschriften waar een orthodoxe Jood zich aan moet houden. Reinheids-, kleding-, sociale en sjoelvoorschriften.
Er zijn bijvoorbeeld 10 mannen nodig om een dienst te kunnen houden.
En om de thorarol waar uit gelezen wordt uit de kast te halen, n om hem weer op te bergen, n voorganger, en 7 mannen om te lezen. De 5 eerste bijbelboeken worden over het jaar verdeeld in 54 delen. Elk deel wordt weer verdeeld in 7 leesstukken. Er moet absoluut foutloos Hebreeuws gelezen worden, anders geldt het gelezene niet, daarom staat er iemand bij om de juiste uitspraak te doen als de lezer een fout maakt.
De huidige praktijk is dat de voorganger leest en dat de opgeroepen mannen er naast staan. Ze leren het Hebreeuws niet meer zoals vroeger toen er elke dag aan de jongetjes les in gegeven werd. Ze spreken het nu niet foutloos uit. 
Mannen dragen in de dienst vaak een dekenachtige gebedssjaal met kwastjes die samen 613 draadjes tellen. Zo hullen ze zich ahw in alle voorschriften. Heel vrome Joden, die met hoeden en lokken, dragen dikwijls een smalle sjaal met die 613 dradenkwastjes onder hun jas zodat die hen de hele dag door aan de regels herinnert.

Mirjam bij een thorarol van een paar honderd jaar oud.

dinsdag 13 augustus
Friso is overleden. Het ski-ongeluk en de nasleep zijn afschuwelijk voor zijn gezin en familie geweest, maar als (gedeeltelijk) herstel niet mogelijk is, is zijn overlijden een bevrijding. Hij is overleden aan complicaties. Of aan iets anders, denk ik dan, hoop ik dan.
Toen zijn moeder haar aftreden aankondigde, zeiden er al verschillende mensen dat dan de weg vrij was voor het overlijden van haar zoon. Als koningin was dat veel moeilijker geweest.
Ook ik schatte in dat hij binnen een half jaar zou overlijden. Eigenlijk overleed hij vorig jaar februari al. Nu kunnen z'n vrouw en kinderen het echt gaan verwerken. Deze anderhalf jaar moeten een hel zijn geweest.

maandag 12 augustus
Interessante uitzending van Zomergasten gisteravond met veel beelden en verhalen over de Tweede Wereldoorlog en latere oorlogen en conflicten. Voor mijn generatie veel bekends. Beatrice de Graaf was de gast. Ze is gepromoveerd op de DDR-archieven met gegevens over Nederlanders. Ze is nu als hoogleraar Conflict en Veiligheid verbonden aan het Centrum voor Terrorisme en Contraterrorisme van de Universiteit Leiden. Studeerde geschiedenis en Duits. Een heel vlotte prater, ik heb geboeid geluisterd, ook naar haar kijk op geloof, terrorisme, veiligheid en keuzes maken.
Alleen even naar buiten geweest om 23u13 om het ISS te zien tussen wolkenvelden door.

In 't Bonnink naar de waterstand in de beek wezen kijken. Lijkt meer op een slootje. 

zondag 11 augustus
Als je je interesseert voor het ISS, hoe laat hij te zien is, in welke richting en
hoelang, dan vind je die gegevens snel op  spotthestation.nasa.gov 
Een groot stuk van de hemel was helder gisteravond en hij was weer lang en licht te zien.

Toen ik gistermiddag een eindje ging wandelen, omdat ik wou kijken tot hoever de beek nog water had, kwam ik een oud-collega en zijn vrouw tegen. De laatste keer dat ik ze zag, was ruim drie jaar geleden in een wachtkamer in het ziekenhuis. We praten over hoe het nu gaat en ook een beetje over vroeger. Zij vertelt, en hij lacht er de hele tijd vriendelijk knikkend bij. Een veeg teken.
Even verder rijdt me een wit busje achterop, stopt 20 meter voor me, scheurt achteruit, een paar kleine meisjes zwaaien naar me uit het raampje. Ze zijn met vader ChrisJan op weg naar de koetjes die water moeten hebben. We praten even, ze zijn druk, moeten helpen, daaag!
Als ik net weer in mijn ritme loop, rinkelt een fietsbel achter me. Ik ga van het fietspad af naar het autopad. 'Ja, sorry hoor!' roept een man die een fietskar trekt, 'ik ben breder, neem me niet kwalijk!' Nee natuurlijk niet, het grote bord SH zegt genoeg, dan zou ik ook niet graag op het autopad fietsen.
Bij al die onderbrekingen vergeet ik het doel van de wandeling, het water van de beek.
Dan ga ik maar even bij de Stegge kijken.

Het is er rustig, ik kan een half uur bij de vijver zitten zonder dat er iemand langs komt. Dan komen twee Duitsers voorbij, man en vrouw (er zijn alleen maar Duitsers zag ik op het volle terras) die het bordje bij de vijver niet begrijpen. Er staat de naam van het kunstwerk op: plasbekken. In de vijver staat op een lage paal een hoekig bekken, waaruit water over de rand in de vijver klatert. Geen ongeestige naam. Die had ik graag voor vrolijke mensen vertaald.
Ze lopen vlak langs me heen over het smalle pad tussen mij en de vijver, hoewel achter de tafel een breed pad is, ik trek dus mijn benen in. In geen honderd meter bevindt zich iemand anders, maar ze zien me niet, kijken de andere kant op, lezen het bordje, zeggen 'Versteh nicht', lopen door zonder naar de waterlelies te kijken. 
Voor mij is dit heel vreemd gedrag, versteh ich nicht, ik kijk er naar of ik in het buitenland ben en de vreemde gewoonten van de mensen daar probeer te begrijpen.

zaterdag 10 augustus
Hoe lang kun je zoeken naar iets wat je zeker weet in je handen te hebben gehad? Toen ik thuiskwam en ontdekte dat ik te veel meegenomen had, ontdekte ik ook, dat ik wat kwijt was, 't fototoestel. Bij haar laten liggen?

Dit is natuurlijk een inleiding van lik me't ves(t)je en ik zal het verduidelijken. In de buurt van Schalkhaar, dicht in de buurt van mijn zus in Deventer, is een zelfoogsttuin. Je betaalt een abonnementsprijs voor zoveel personen als je wilt en je kunt dan zelf oogsten naar eigen smaak. Ideaal als je van buiten zijn houdt en van het oergevoel van zelf op jacht gaan. Elke week krijg je bericht over wat er nu oogstrijp is en de handleiding van de manier van oogsten. Dat bericht hangt ook in een hokje waar wat gereedschap staat.
We gingen er samen heen en plukten elk een zak vol. Een abonnement houdt ook in dat je mag halen voor een gast! Bij de groenten staan naambordjes voor de totale leken, maar ook voor kenners die niet weten hoe Nieuwzeelandse spinazie er uit ziet.
Een paar foto's. Riet plukt, snijdt, knijpt die spinazie, leert het mij. Bietjes, courgettes, veldkomkommer volgen. Mmmm, heerlijk.
     
Ik maak foto's, ga verder met plukken en leg mijn toestel zolang aan het begin van de rij. Zou je dat niet meenemen? vraagt zus als we klaar zijn. Ja, natuurlijk, dank je! Bij haar thuis drinken we nog wat en dan ga ik weer. Neem mijn zak groente mee en leg die achter in de auto, naast mijn hoge wandelschoenen die ik niet aan gehad heb. Thuis laad ik de auto uit, jasje, nog een jasje, tas, nog een plastic tas, hoge schoenen, en twee(!) zakken groenten, ook die van haar! Ik schaam me dood.   
Ik was laat thuis, bij Marieke de blauwe jeweetwel afgegeven en buiten meloen gegeten, in Zutphen nog even naar de verfwinkel geweest, was dicht, bij Vorden een extra ommetje gemaakt naar kasteel Hackfort en bij de watermolen gezeten waar ik geschilderd heb en vaak met Jachman was.
Wat zal ik doen, terugrijden naar Deventer? Als ik net thuis ben, belt Riet zelf. Ze had gezien dat ik met haar zak de deur uitwandelde, want de mijne was in de auto blijven liggen! Had niks gezegd!  Ik zal de groente houden, blancheren, invriezen en dan kan ze die meenemen als ze hier komt.
O, ja, dat fototoestel. Vanmorgen vond ik het terug, toen ik de hoge schoenen aantrok om buiten aan het werk te gaan.

vrijdag 9 augustus
Heb je ook om half elf en even over twaalf vannacht het ISS over zien komen? Op internet zag ik dat hij bijna recht over Eerbeek vloog (op 84 hoogte) en dat je hem met een verrekijker heel duidelijk zou kunnen zien. Inmiddels is hij met alle aanbouwsels zo groot als de breedte van een voetbalveld, zeg maar zo'n 70 meter. Waarom de maat in de voetbalveldmaat weergegeven wordt, zal wel zijn omdat ze denken dat alleen mannen zich voor dat ding interesseren.
De maat in Peugeots, zo'n 16 stuks en nog een halve, bumper aan bumper, had Marieke en mij mr aangesproken.
Met de ellebogen steunend op het autodak kon ik nog niet het trillen van de verrekijker voorkomen, dus die omtrek zien lukte niet, maar het idee, dat je in die korte tijd 2x kijkt naar iets wat intussen een keer rondom de aarde heeft gevlogen, vind ik fascinerend. En ook dat hij exact verschijnt op de tijd die in het 'spoorboekje' staat. 

In het Gildegidsje zocht ik naar de cursussen voor komende winter. Op de website was ook nog heel wat te vinden. Aangezien de koffie toch nog te heet was, klikte ik even door naar Linken.
Bij de link naar het Museum staat een verwijzing naar het 63 pagina tellende plan van aanpak voor de verhuizing. Per 1 januari 2012 heeft de Gemeente namelijk de huur opgezegd van de grote herenboerderij waarin het gevestigd was. Alle spullen moesten veilig ergens opgeslagen worden, andere expositieruimten gevonden worden en alles moest betaalbaar blijven. Ik dacht, je pakt alles in en later weer uit. Niet zo moeilijk, toch?
Ik weet nu dat er door heel veel mensen heel hard is gewerkt om alles te organiseren, om alle spullen op te slaan, ruimte te zoeken voor een nieuw museum, de gelden binnen te krijgen om alles te realiseren. Je hebt organisatoren nodig, rechtskundigen, financieel experts, en een heleboel vrijwilligers die het inpak-, sjouw-, schilder- schoonmaak- en uitpakwerk willen doen. Dan is een draaiboek van 63 pagina's eigenlijk nog weinig. 
Ik neem er diep mijn pet voor af. Drink er graag koude koffie voor.

donderdag 8 augustus
Vanavond vindt de eerste van drie voorstellingen in de steengroeve plaats. Ik hoop voor iedereen dat het droog blijft en niet al te koud is. Ik ga er niet heen, zie het urenlang zitten op een houten bank niet zitten. Alle avonden zijn uitverkocht, ze zullen me niet missen. Met een prachtige verlichting is het in die groeve met wanden van kalksteen sprookjesachtig mooi. Ik zag foto's van eerdere voorstellingen.
Hieronder een foto van bijna 80 jaar geleden, niet lang na het begin van de ontginning in 1932. Wel een heel andere activiteit.

Mijn oom Jan Swienink zwaait de hamer. De brokken moest hij met de hand in de lorries gooien. Hij kreeg een ongeluk bij dat werk, blesseerde zijn pols zodat hij die hamer niet meer met een klap neer kon laten komen, werd ontslagen en verhuisde naar Amsterdam, waar hij een baan kon krijgen bij Werkspoor. Het was begin 1944, ze hebben honger geleden.  

woensdag 7 augustus
Twee vreemde dingen binnen een uur:
Op internet zoek ik naar een boek van een dialectschrijver uit Winterswijk.
Die schrijver en het boek vind ik niet, maar omdat Google het er niet bij laat zitten, zoekt hij niet alleen bij de combinatie van de woorden, maar ook bij de woorden apart. Is erg te prijzen, vind ik.
Opeens zie ik in zo'n klein stukje uit een bericht dat op een webpagina staat, het woord Winterswijk en de naam van mijn vader en stiefmoeder. Het komt uit het Utrechts Nieuwsblad. Datum van de krant is 15 september 1949, een dag na hun trouwdag. Het stond waarschijnlijk in de rubriek: familieberichten uit andere bladen. Dat heb ik niet nagezocht, te kleine letter en bij vergroting te onduidelijk. Het gaf toch even een schok(je).

Het andere vreemde is vl vreemder. Marieke belt en zegt dat ze haar grote rode strandbadhanddoek heeft laten liggen. Ik vind een grote blauwe idem. Omdat ze zeker weet dat ze zei, dat het een blauwe was, is het toch een heel groot wonder dat het woord bij mij arriveert als rode. Daar word je gewoon stil van. Van verwondering. En ook een beetje van ongerustheid. Nee, niet wat je denkt, zo doof ben ik nog niet. (Als verduitste Carla dit laatste leest, denkt ze misschien ' ...nou??')
Wat gebeurde er onderweg met het woord? Wie was bezig met het decoderen van een geheime boodschap? Of met het coderen van een onschuldig lijkende boodschap? Wie heeft daar belang bij?
Alle Nederlanders moeten zo snel mogelijk Jemen verlaten, hoor ik!! Een rode of een blauwe handdoek betekent natuurlijk iets!! Vechten of vluchten? Ik kijk te weinig spionage- en oorlogsfilms, dat wreekt zich nu, misschien is het wel net andersom.
Vindt Marieke dit ook zo vreemd en verontrustend, of denkt ze: di is gek, ik breng nooit meer een fles port voor haar mee? 

dinsdag 6 augustus
Jarige dochter was ons voor en belde vanuit de kampeerplek al vr acht uur op. Omgekeerde wereld. 'Wij' waren nog niet eens aangekleed. 'Wie is er dan bij je?', vroeg ze gelijk. Leuk zo'n vraag. Het antwoord ook: 'Je grote zus'.
Ze was lyrisch over de prachtige meren met rotsoevers waar eerst de Braunkohlwerke waren. Overal fietspaden, stranden, zwemgelegenheid, ook FKK, n prachtig weer. Ze genoten.
Ik ook. Om 2 uur vannacht heb ik wel een half uur buiten gezeten en naar de heldere sterrenhemel gekeken. Aan de Duitse kant van de grens trok een hevig onweer naar het noorden, het lichtte fel, onafgebroken. Schitterend. Hier viel geen drup. Aan alle kanten sterren. Een vliegtuig vloog heel hoog met een grote boog om het gebied heen. Toen ik op blote voeten de wei inliep, voelde de grond nog warm aan, het dauwde niet. Ik loop graag op blote voeten buiten. Na een half uur was de lichtshow over en kroop ik weer in bed.
Gedachten aan augustus in Frankrijk, aan in de duinen liggen en de meteorieten tellen, het zwaailicht uit Ste zien en de lichten van de vissersbootjes op zee. Marieke vertelde vanmorgen dat ze een vallende ster had gezien. We houden allemaal van buiten zijn in de nacht.
Ik heb het van huis uit niet meegekregen, Jachman en ik zijn er samen ingegroeid en gelukkig pikten de kinderen het op. Het mooie is dat Marieke, Carla en ik onze waarnemingen aan elkaar vertellen. Ze zijn ook altijd heel bijzonder, dat snap je natuurlijk wel!  
 
maandag
5 augustus
In jaren heb ik voor m'n gevoel niet zo'n rustige lees- en schrijfdag gehad als gisteren. De hele dag buiten zijn, alleen de planten water geven en niet werken, 't voelde als een ouderwetse zondag. Voor n dag is het leuk, maar vandaag wil ik toch actiever zijn. Misschien krijg ik een logee en aangezien mijn handige hulp vakantie heeft, moet ik zelf zorgen dat het een beetje netjes is.  

De groene specht in Carla's wilg hoor ik telkens alarm slaan, of om een andere reden lawaai maken, ik ken zijn angsten niet. Dochter is er niet blij mee, twee gaten heeft hij in de stam gehakt. Dat lijkt mij ook niet gezond. Voor de boom dan, bedoel ik.

Ik schreef nog een klein stukje onderaan het verslag van gisteren over Noach.

zondag 4 augustus ( 26,6)
Donderdagavond kocht ik bij de Dialectkring 3 boeken, nou ja boekjes, voor 7.00. Van Broos Seemann  uit Salland (1934- 1998)Bladharken. Hij heeft zichzelf het dialect van Salland aan moeten leren, woonde in Ommen, dicht bij de Lemelerberg. Zoals veel dialectschrijvers was hij onderwijzer, totdat hij met schrijven en optreden genoeg verdiende.
Het tweede was de catalogus bij de tentoonstelling Naoberschap ovver de grenze, over de gelijknamige tentoonstelling hier in De Storm in 2003. Bijdragen en foto's van schrijvers aan beide kanten van de grens.

Het derde boekje vind ik het leukst: Het dagboek van Noach, geschreven door pater Marchelmus Reinders, geboren in Harreveld (1895), later Franciscaan. Na veel omzwervingen door Nederland en Europa, komt hij in 1957 in het minderbroeder klooster in Kranenburg terecht, waar hij gaat schrijven.

Het is zo duidelijk als wat, Noach hield zijn hele leven een dagboek bij. In de oertaal natuurlijk, het was voor de laatste ijstijd. Die taal ging verloren bij de grote spraakverwarring, maar de dagboeken zijn weergevonden, net zo als de Dode-Zeerollen, verzegeld in stenen potten. Het was nog een heel gepuzzel om uit die stippen- en strepentaal wijs te worden, maar na jaren lukte het.
Volgens professor Gallee, die van het 'Woordenbook van het Gelders-Oaveriessels',  was het opvallend, maar toch vrijwel zeker: De taal was Vordens.
Ga maar na: Alleen de naam al. Toen Noach geboren was, kon zijn moeder 'veurzeen'. Ze zei 'wi'j kriegt no ach en wee'. Maar later kreeg ze weer een ingeving en voorspelde: 'nao ach en wee wordt alles weer better'.  Vader Lamek stelde voor het kind No-ach of No-wee te noemen. Dat werd later wel iets anders geschreven, maar de uitspraak bleef zo.
 Dan krijg je 'heel serieus' Noachs verslag van de gebeurtenissen, die hl anders zijn dan in de bijbel, opgeschreven in het Vordens dialect, met Achterhoekse humor. Schitterend!
De ark strandt tijdens een sneeuwstorm ergens ten oosten van de Iessel op een gebouw. De brokken staan er nog, men noemt ze de Vraogender kapelrune. Ku'j nagaan hoe oud die was. Japhet die vroeger zwemles heeft gehad, duikt overboord en onderzoekt de schade aan de ark. Valt mee, alleen een paar 'dutten'. Ze komen los en drijven verder. Het wordt echt koud, ze willen geen van allen verder, omdat ze op tijd terug willen zijn bij de Tigris vr het eind van de zondvloed en ze gaan even voor anker bij ondergelopen boerderijen. Boven Vragender. 
Dat ik dat nou toch nooit geweten heb! 
Er komt nog een heel verhaal achteraan, maar dat vertel ik lekker niet. 

zaterdag 3 augustus (27gr)
Nu, om 6 u.00  is het nog 20 graden. Het regent heel zacht, ideaal voor de dorstige planten. De konijnen waren gisteravond bij de enorme warmte volkomen uitgeteld. Ze lagen plat op hun buik van de klaver te eten, de achterpoten languit naar achteren gestrekt net als de haas van de week. Wat wil je, met een bontjas aan. Een idioot gezicht. Ik maakte een paar foto's, maar voor het zwakke licht lagen ze te ver weg om er duidelijk op te komen.

Een paar jaar geleden hoorden we bij de Allier in Frankrijk jonge uilen enorm krijsen om voer. Ze zaten met z'n drien dicht bij elkaar in een kale boom die tegen de heuvel beneden ons stond, we hadden dus een eersterangs plek. De ouders vlogen uitnodigend langs, bleven even dicht bij ze zitten, vlogen dan naar het dal en de rivieroever.
We hadden al een week het voeren gezien, maar nu kregen ze niks. Ze waren duidelijk hevig in hun ouders teleurgesteld. Eindelijk snapte er n dat hij mee naar beneden moest. De twee anderen bleven protesterend krijsend zitten. Het werd donker en na een kwartier stil, dus de laatste jongen zijn ook verstandig geworden. 
Zo ging het afgelopen nacht hier ook. Ik zag niks, maar hoorde hetzelfde patroon: dichtbij enorm krijsen en verder weg het roepen van de oude vogels. De twee jongen die eerst achter de schoppe riepen, hoorde ik later richting eik en nog later bij de dennen, ze zijn nu echt uitgevlogen. Een paar weken heb ik ze heel dichtbij gehoord. Eerst alleen 's avonds, de laatste dagen ook aan het eind van de nacht.
Jammer dat ze weg zijn. Ik hoop dat ze het redden.  

vrijdag 2 augustus
 
36,2 off. meting

Gisteren was de tweede dialectavond bij landgoed Kotmans. Johan Hoftijzer vertelde over de dorsgebruiken die er waren toen hij jong was. Zijn verhaal was doorspekt met woorden die mijn grootmoeder gebruikte, maar die je nu niet meer hoort. Bij welke boer wordt er nog het zaaigoed gedorst? mas wordt niet gedorst.
Zijn tweede optreden was echt grappig. Over de meester (hij zelf) die goedkoop een prieeltje dat afgebroken wordt over kan nemen, van de bouwvakkers hulp weigert, die 25 gulden kan hij zelf wel verdienen, hij weet ook precies alles van fundering enz. Na eindeloos geklungel en veel schade door gebroken ruiten, kan toch eindelijk het prieel met buren en familie ingewijd worden. Feest! en dan dondert het hele ding natuurlijk in elkaar.
 
Johan  Dick  
Dick ten Hoopen las een paar gedichtjes voor, (via zijn gedichten heb ik hem ook leren kennen) en hij vertelde weer mooie verhalen over heel oude mensen uit zijn artsenpraktijk, 'die er klaar voor waren'. Geestig en ontroerend. Ja, dat vind ik knap.
Zoals van de dove tweeling van 96 jaar, heel goed bij alle twee, de ene is heel ziek, de dokter kan niks meer voor haar doen. De tweelingzus is op bezoek als de dokter er is, ze weet dat het de laatste keer is dat ze elkaar zien. Ze aait haar zus over het haar, geeft haar een kus en brengt dan haar mond bij het oor van de zieke en roept hard: A'j dood gaot, mo'j bellen!
De zieke knikt en haalt haar hand onder de dekens uit en beweegt als groet even haar vingers en zegt zacht: I'j kriegt wal bericht.
Benny
Benny Haggeman vertelde korte stukjes en gedichten in het Liemers, en dat is toch niet zo 'eigen' als het Winterswijks of Needs. We verstaan het wel, maar 'gebruuuken' lang, klinkt toch heel anders dan 'gebroekn' kort.

In de pauze liet dichter Min me het gedicht lezen waar we het vorige week op het terras over gehad hadden; ik maakte kennis met de Oonks die ook op de zandweg wonen en die me herkenden van het feest bij J&J; een moeder van 3 oudleerlingen tikte me op de schouder en we praatten even over 20 jaar geleden, over huisbezoek en jeugdherbergen; de buren van tante Marie vertelden over hun huis dat ik te koop had zien staan. Al die dingen vind ik zo leuk aan deze avonden, de mensen voelen zich onder elkaar en praten makkelijker, ook met mensen die ze niet kennen.
Het was een echt zomerse avond waarop bijna iedereen buiten zat, iedereen met zijn buren praatte, en die op die manier geweldig uitliep. Het was al pikdonker onder de bomen toen ik terugreed, me vergiste in een afslag, en via het Woold met een grote omweg thuis kwam.     

donderdag 1 augustus
Peter en Jelmer werkten precies een half uur en de beuken- en meidoornheggen zijn weer strak, de stoep bij de beek is weer begaanbaar, ik kan weer achterlangs de schoppe lopen en veel opslag achter het huis is weggemaaid. Goed werk, mannen. Als ze weer zo'n half uur hebben, zullen ze de opslag in de achterste hoek van de wei zo diep wegzagen, dat ik er met de maaier op de hoogste stand overheen kan om het kort te houden.

Er huppelen drie haasjes en een paar jonge konijnen rond. Geloof de geleerden niet die zeggen dat ze niet op hetzelfde terrein wonen. Dat geldt misschien voor natte weiden, maar hier op de droge zandgrond zijn ze naaste buren en de kinderen mogen met elkaar spelen.  

Vandaag gaat de beeldentuin De Stegge weer voor 6 weken open. Het is een schitterende plek met een heuvel, een waterpartij, veel planten en struiken en daar tussen dus beelden. Via het bos er heen wandelen is de mooiste route, als het niet al te heet wordt, ga ik dat doen. 
Vorig jaar ben ik er niet geweest, het jaar daarvoor mocht je, meen ik, geen foto's maken. Als ik zeg dat we buren zijn, mag het misschien wel. Of juist helemaal niet!