Logarchief   november   Home  januari

Logs december 2013

 

 

dinsdag 31 december
Je hoort nog wel eens verrassende nieuwtjes als je midden op de dag boodschappen doet. Je ziet dan weer heel andere mensen dan om negen uur 's morgens en nu waren er 2 die kwijt wilden wat ze vorige week gehoord hadden.
'Ach, Leidje, ik hoorde dat je je huis verkocht hebt. Heb je al wat nieuws weer?'
????????? 
Ze had het van een Groenlo's kennisje op de club gehoord. Ik ken de spreekster wel, maar ben geen vriendin en zelfs geen 'kennisje' van haar, en ik zeg dus vriendelijk dat ze verkeerd is ingelicht. Nog een goede jaarwisseling! Dag!

De ander vraagt me of het waar is dat...enz. Ze had het gehoord van iemand die zei dat er een bord in de tuin had gestaan dat nu weg was.
'Nou, van dat bord klopt half. Het stond niet,  maar het hing aan de gevel, het was het reclamebord van JanDerk. Hij is nu klaar met schilderen en het bord is inderdaad weg.' We lachen er maar om, wt een geklets.

Carla en Wolfgang komen vandaag en blijven een paar dagen. Morgen vier eters erbij, ik verheug me op de gezelligheid!

maandag 30 december
Het is een enorme verrassing als M&M onverwacht hier komen. Ze hebben allebei zo'n grote familie en zoveel vrienden in Nederland, dat ik niet verwachtte dat ze in deze voor hen zo drukke dagen bij me langs zouden komen. Echt een verrassing!
M is een soort van jongere broer voor me en &M een soort veel jongere zus, ik mag ze heel graag. Het mooie is, dat M een neef is van Jachman en ook duidelijk een paar opvallende trekjes van de Jachmanfamilie heeft. En hij is niet de enige! Van de tien, nu negen, want afgelopen jaar is een van de oudsten overleden, ken ik ze lang niet allemaal goed, sommigen alleen van gezicht, maar ik verveel me nooit bij ze. Ze zijn veelal geestig, intelligent, muzikaal, n ze zijn natuurlijk lief- al vertonen ze in meer of mindere mate wat je zou kunnen noemen haantjestrekjes, -ja, als verkleinwoord- dus als ze onder elkaar zijn, worden ze luidruchtig!

&M kan er heel goed mee overweg en staat stevig in haar schoenen, heeft een houding van 'doe maar een beetje kalm, grote kerel met je grote mond en je grote hart.'
Van de vorige generatie Jachmannen zijn er 4 van de 6 nooit getrouwd en van die anderen is er ook nog 1 gescheiden, en dat is geen wonder. Ze legden de lat voor een levenspartner op zo'n hoogte dat de ander zich bukken moest om mee te mogen doen, want zelf waren ze niet van plan zich aan te passen aan iemand die niet zo perfect was als zijzelf.  Tja, met zo'n mening over anderen en de eigen perfectie kwamen ze wel alleen te staan.
Van de huidige generatie (rond 60-70 jaar) is praktisch iedereen ten minste 1x getrouwd, maar scheidden er ook nog al wat. Sommigen werden later spijtoptanten.
Door al die toestanden is het moeilijk te berekenen of ze het 'beter' deden dan de vorige generatie en hoeveel beter dan. 

De inleiding die ik volgende week houd,  gaat voor een groot deel over familiesystemen. Je weet nu waar die interesse vandaan komt.
'Nee we noemen geen namen!'      

zondag 29 december
Gisteren. Ik ben al om goed 10 uur klaar met m'n boodschappen en ga een beker chocolademelk drinken bij De Koets, waar ik al maanden niet geweest ben. Om 11 uur gaat Talamini pas open en ik met ijs hebben.
Het is of ik gisteren nog bij Marlies heb zitten kletsen, geen gevraag van waar was je al die tijd, nee, ik ben er nu weer. Leuk. Ze hebben Italiaanse amandelkoekjes die we hier thuis zo heerlijk vinden bij ijs en ze hebben mijn site ontdekt bij googelen op De Koets, weten dus van alles van me, 't maakt praten nog leuker.

Op de markt spreek ik Jan die een jaar bij me in de klas zat en hier op de weg woonde. We zijn even oud,  en oud, en weten precies hoe dat voelt. Behoorlijk gezond zijn van lichaam en geest, en toch anders lopen en doen dan 30-jarigen. In ons hoofd voelen we ons namelijk 30. 't Blijft verwarrend.
In de Wooldstraat roept iemand 'Leidje!' De oudste zus van de buurmeisjes die van de week bij me waren. Van de week zei ik nog dat praten met oude mensen voor een puber niet cool is. Nu is ze heel vrolijk. Haar moeder, die een vrij weekend heeft, en het jongste zusje zijn er ook bij. Even praten. Moeder weet al dat te Kempel nu droog is.  

Op naar Talamini.  Het is helemaal niet zo gemakkelijk om daar ijs te kopen, want op mijn gewone boodschappentijd is hij altijd dicht.
Om 12.00 gaat de zaak pas open, alleen zaterdags al om 11 uur, ma en di is hij helemaal dicht.
Klokslag 11 probeer ik een praatje aan te knopen met de verkoper. De zaak is op ons tween na leeg. De ijsbakken ook al aardig, want morgen dicht, h, vakantie. Ik vraag of hij dan gelijk naar de zon vertrekt, maar hij blijft eerst hier, woont hier. In februari gaat hij misschien naar zijn familie. Als ik iets over Itali zeg, schudt hij zijn hoofd en mompelt iets heel anders. Het zal wel Portugal zijn. Ik krijg de laatste schep vanilleijs en de bijna laatste schep chocoladeijs, maar met de rest erbij kan ik toch een aardig voorraadje met ruim 4 bakjes heerlijks inslaan voor de komende 6 weken.
Het hangt nl van het weer tussen half februari en 1 maart af of ze dan open gaan. Eerst vakantie!
 
opnieuw hoog water

zaterdag 28 december
Door de regen van gisteravond, kon ik Erica niet zien lachen in Patagoni. De nadelen van een schotel. Of de voordelen.
Ik keek met een half oog naar het programma dat eraan vooraf ging, met een zoektocht naar weggelopen meisjes, gekidnapte jongetjes, dronken mannen en een paar onverklaarbare verdwijningen. Ik heb wel eens met de gedachte gespeeld hoe het zou zijn om iemand aan te melden voor dat programma.
Van jonge mensen die hun vader zoeken, van moeders die hun jong gekidnapte kinderen terug willen, kan ik het begrijpen, maar ik zou niet blij worden van een dronken man van middelbare leeftijd met een dubieus verleden op de stoep, zoals die laatste man gisteravond.
Wat een ellende allemaal. En ik maar denken dat de door de regen spekglad geworden inrit langs de wei vervelend is.  Maar als ik zie hoeveel modder de regens in het oerwoud van Brazili op de paden veroorzaken, ga ik hier echt niet lopen mopperen.
Eigenlijk is het wel een aardig gezicht, zo'n met bladeren beplakt glad graspaadje in de regen, terwijl de uilen roepen! Vanmorgen vroeg deze foto gemaakt. Zeg dat 'met bladeren beplakt glad graspaadje' maar eens hardop. Dan weet je hoe het is om daar te lopen. 
    

vrijdag 27 december
Exotische meeuwen buitelen boven de wei, in het rode morgenlicht zijn ze half roze, half wit! In dit licht dus. Ik zag het tweekleurige echter alleen toen ik langs de beek liep en het licht voor mij gezien van opzij op ze viel, vanuit huis zag ik alleen de witte kant. 

Een paar dagen geleden:
De jongste buurmeisjes Dionne (10) en Lynette (7) komen achterom met een mooie kerstkaart. Moeder heeft hem geschreven en hun namen staan er ook onder, kijk maar.
'Jullie kunnen toch zelf je naam schrijven? 't is toch leuk om die zelf eronder te zetten?' Ja, dat vinden ze eigenlijk ook wel, maar ze stonden er al op en twee keer.... nee, dat leek ook gek.

We besluiten tot warme chocomel met iets erbij. Ze hebben nu vakantie, dus alle tijd.
Ik geniet van kletsen met die dametjes. Hun oudste zus is nu 14 en een echte puber, die vindt praten met een oude buurvrouw niet meer cool. Ik geniet dus zolang het kan van deze twee.

We bekijken de laatste schilderijen. 'Is Te Kempel nu droog?' We voelen er even aan, ja! Ze vinden het geschilderde mooier dan in het echt. Zo'n oude ongeverfde schuur! Ik vertel dat ik het ook een beetje verander en er water bij maak en de boerderij wat minder zichtbaar maak door mist te schilderen, want als je het precies als in het echt wilt hebben, kun je beter een foto maken, toch?      Ja, logisch, vinden ze. 

Dan moet Dionne naar de WC. Ik wijs de weg, want ze was er nog nooit. Lynette moet even later ook, ze waren al bij de achterburen, dus....   Ik snap het.
'Ga dan alvast maar in de rij staan'. Ze gaat keurig voor de badkamerdeur 'in de rij' staan wachten.

De drie kamperfoelieschilderijen in de hal kennen ze wel, maar ik vraag nu of ze zien wat ik gedaan heb. 'Ja, inzoomen!' Dat moeten ze op school bij tekenen ook wel eens. We bespreken de tekenlessen met de benodigde materialen. Daarna stappen we over op blindtypen, dat Dionne zichzelf leert door goed te luisteren naar groep 7 en thuis te oefenen. Ze kan al de hoogste rij.
Vandaar gaan we naar de kerstmusical. Groep 6 mag meedoen. 'Dus jij doet ook mee?    'Ja!'
'Te gek, wat ben je ?'   'Boom.' (een grimas)
'Lijkt me leuk. Maar toch zeker wel een pratende boom?'  'Ja, natuurlijk, het is toch een toneelstuk?'  Domme vraag.
Lynette zit in groep drie, dus die mag nog lang niet.

We springen van de hak op de tak, maar als ze over de buren beginnen, leid ik ze af en gaan we over op een ander onderwerp.
'Ik vind het hartstikke gezellig als jullie komen, je mag best in de vakantie nog eens weer komen als je zin hebt.'
'Dat doen we ook, met Nieuwjaar! Erik mag nou gelukkig niet meer mee.' Hij is nu 13 en dus te oud.
Buurkinderen gaan samen rond om nieuwjaar te winnen. Ik meen te weten wie Erik is, maar die kwam toch al nooit hier, omdat we met zijn ouders geen buurt gemaakt hebben, we zijn van de andere kant van de weg.
Ik loop mee naar buiten als ze wegfietsen. We zwaaien naar elkaar tot ze op de zandweg zijn. Tot volgende week!!

De student buurjongen die voor de voetbalclub op pad is, brengt even later de vier weken geleden bestelde wijn.  Hij is nu zeer kort van stof, kletsen heeft hij als verkooppraatje al gedaan. Betalen (ik dus) en wegwezen (hij).

Jan bracht de kniepertjes van Crescendo, die Yvonne gebakken heeft, dat schreef ik al, Yvonne brengt de aankondiging van de toneeluitvoering van &J plus de uitnodiging voor de dubbele verjaardag van J&J.
Geen stoplicht springt van rood op groen, toch is in Huppel veel te doen.  

donderdag 26 december
Toen Marieke gisteravond om half tien naar huis wilde rijden, moest ze eerst een dikke laag ijs van de ruiten krabben! De thermometer wees  +3,5C aan. Het was volkomen helder, met fonkelende sterren, en de ruiten waren bevroren!
                                               * * *
Twee zwagers maken bijna dezelfde cruise, van Barcelona naar Madeira en terug. De ene gaat ook nog naar Casablanca, waar de andere jaloers van wordt. De andere vertrok een dag later dan de ene. Ze reizen met verschillende maatschappijen. Gisteren zagen ze elkaars schip bij helder weer op 10 km afstand passeren!
                                               * * *
Bij het opruimen van de la met de meest gedraaide CD's, zie ik ook Camille Saint-Sans, prachtig uitgevoerd door het Chicago Symphony Orchestra, onder Daniel Barenboim (Deutsche Grammophon 474612-2). Op de CD de 3e Symphonie, de  Orgelsymphonie, met organist Gaston Litaize. Die moet je heel hard zetten, schitterend!  Denk om de buren.
Ook de andere stukken zijn prachtig:
Samson et Delila op. 47: Bacchanale,
Le Dluge Op. 45 en
Danse Macabre Op. 40. 
Raar dat ik zeker 3 jaar deze cd niet gedraaid heb. Klinkt weer als nieuw.  Genieten.

woensdag 25 december hoog water

De meeste kaarten zijn gepost of persoonlijk bezorgd. Vorig jaar beloofde ik mezelf: ik ga bellen of mailen, maar niet meer al die kaarten schrijven. Ik heb geen zin om in de zenuwen te zitten, heb ik op die kaart wel geantwoord, is die kaart wel mooi genoeg, en meer van die overbodige zorgen. Maar dan krijg ik een mooie kaart, met liefde uitgezocht en beschreven, en dan haal ik toch maar een kaart als dank en antwoord. En nog een en nog een.
Ik wil er ook geen wedstrijdje van maken wie het eerst zijn kaarten verstuurt en half december al een rits antwoordkaarten heeft.

Bovendien zit ik helemaal niet te wachten op een kaart van iemand die ik het hele jaar niet gesproken/mee gemaild of gezien heb.  En diegenen met wie ik dat wel doe, weten dat ik hen het beste toewens, ook als ik vergeet een kaart te sturen.  
Het lijkt nu of ik me aan het verdedigen of verontschuldigen ben. Qui s'excuse s'accuse, zoiets. Ja, misschien doe ik dat wel. Misschien is het gewoon luiheid van me, of vrekkigheid.

Ik wens je warme, mooie kerstdagen!

Leuke kerstavond. Geklap van autoportier bij de achterdeur. Ik doe groot buitenlicht aan, zie de auto van JanDerk. Ik wacht tot hij gedraaid heeft, maar hij komt er niet uit. De voordeurbel gaat. Blond meisje staat met grote bos rode rozen op de stoep. Is van haar vader, kaartje erbij. We lopen naar de kamer zodat ik het goed kan bekijken en de kaart lezen. Dank voor de opdracht, enz.
Ik loop mee naar de auto, niet JanDerk, maar zijn vrouw, haar moeder, zit erin, we praten even.
Tien minuten later als ik het boeket al op water heb gezet, gaat de bel. De dochter weer. Er is iets heel erg mis gegaan. Sorry, sorry, sorry! De rode rozen waren de bestelling van haar broer, ze waren voor zijn vriendin, en voor mij was er een boeket roze rozen van haar vader. Ze lagen allebei achterin de auto, het was donker en ze had het boeket dat ze voelde liggen aan mij gegeven. Thuis zag haar vader dat ze de verkeerde afgegeven had. Hij was boos geweest. Ze vond het zelf ook z dom en vervelend!!
We  breien het helemaal weer recht, het nieuwe cellofaan gaat voorzichtig van het roze af en we schuiven het even voorzichtig over de rode rozen. De voeding zit al in de vaas, het roze heeft geen zakje voeding, dat heeft haar collega vergeten er aan te plakken. Niet erg, dat heeft ze thuis wel. Ik loop mee naar de auto, waar nu vader in zit. Ik zeg dat het wel iets heeft, zo'n verwisseling en dat hij daarom toch niet boos op zijn dochter hoeft te zijn.
Hij komt nog een keer college 'kunstschilders' geven en in het voorjaar de achterkant van de luiken overschilderen. Het is allemaal helemaal weer goed. Dg! prettige dagen!!

dinsdag 24 december
In de nazomer liep ik met een vriendin in het veengebied bij de Kalverbroeksdijk. Veel bloemen waren al uitgebloeid en hadden zaad gemaakt. We verzamelden er wat van en thuis liet ik het goed drogen. Ik had geen idee van namen en soorten, alleen van kleuren, blauw en rood.
Nu heb ik een gedeelte in kleine potjes gezaaid en de rest in de wei uitgestrooid. Ook zaaide ik wilde clematis die ik van het grondstuk bij Carla meenam. Ja en ook bij de beek komt bereklauw op komende zomer! ook in de potjes zit zaad van de Mediterrane klimplant die bij de schoppe groeide, maar voor de nieuwe houtopslag wijken moest. Twee peulhelften, zo hard als hout, staan er rechtop in. 
Kieke'n wa't wordt.
             
                                             * * *
Jan kwam de kniepertjes brengen die Yvonne gebakken had voor de muziek. Ze heeft er meer dan 1200 gebakken voor het goede doel, de kas. Ze smaken heerlijk en aangezien ik zelf ook een wafelijzer heb, ga ik na de kerst aan het bakken, de oprolstokjes van Jo heb ik nog. Als ze goed worden, laat ik ze hier wel zien. 

maandag 23 december
Het miezert als ik naar Marieke rij en er zijn veel langzame rijders op de weg, het rijdt eigenlijk heel ontspannen: ik moet nergens op een bepaalde tijd zijn.
Behalve door Isa en Ouwe Cosy word ik door logeerhond Siem, die ik nog nooit zag, uiterst hartelijk begroet. Ik voel me behoorlijk vereerd daardoor, maar wat de logeerhond betreft is dat niet terecht, want die is een beetje eh.. vreemd, eh.. gestoord, ongeremd. Dat kan ik hier rustig zeggen, hij leest dit toch niet. Na zijn geboorte heeft hij meer dan een jaar in een klein hok opgesloten gezeten en werd niet uitgelaten. Voor een retriever is dat helemaal een ramp. Die wil rennen, zwemmen, jagen, los zijn! Hoi!!
Honden schijnen niet lang iets te kunnen onthouden, maar sinds de dag dat zijn huidige bazin hem meenam op lange wandelingen, zwemmen in de sprengen en het meer, is hij een blije hond, die iedereen buitengewoon enthousiast begroet. Hij sprong al eens heel vrolijk bij wildvreemde mensen in de kofferbak, leuk!! Nog een wonder dat hij niet vals geworden is of overdreven angstig. Hij is alleen maar wild en heel aardig.
Als hij een waterplas ziet, gaat hij er middenin staan, zakt door zijn poten en geniet in zijn pierebadje.
O, ja, ook Marieke begroette me heel lief. Verwende me met een lekkere maaltijd, waarbij we kletsten en genoten. Ze komt het gauw eens 'weer ophalen'.


zondag 22 december
Om half 9 zit ik in
het caf, met de dichter. 's Morgens wel te verstaan.
Al weken was ik niet zo vroeg op de markt, maar nu, zo vlak voor de kerst, zorg ik
er voor vroeg te zijn. Nog genoeg parkeerplek dicht bij de markt.
Ik heb de uitzending gezien over vis die in de Noordzee gevangen wordt
en die Nederlanders nauwelijks eten, want die hebben liever kweekvis.  Allochtonen kopen ze wel, bij kilo's tegelijk en ze smaken bij goede bereiding heerlijk, n zijn goedkoop.
Kok doet voor hoe je een scharretje in roomboter bakt
met fijngesneden uitje, en daarna een heerlijke saus maakt met dat uitje, de bruine bakboter en gehakte gedroogde tomaat en een beetje vocht, dat je dat dan eet met een klein aardappeltje erbij, verrukkelijk! Ook heerlijk is wijting, poon en andere noordzeevis. Als je veel zout op het vel strooit voor het bakken, wordt dat heerlijk knapperig en smaakt verrukkelijk. Ik koop poon en schol en denk maar niet aan de vervuilde  Noordzee, alleen aan heerlijk en verrukkelijk.  
Er zijn nog niet veel mensen op de been, maar de dichter
is er al wel. We treffen elkaar bij de bloemenkraam. Voor ik mijn keuze bepaald heb, zegt hij: Al koffie gehad?
Hij al wel, ik nog niet. Tegen de bloemenjongen zeg ik dat ik eerst koffie ga drinken en
later terugkom.
We gaan naar het minicafeetje waar we vaker waren. We leren elkaar steeds beter kennen, durven on
s meer te uiten. Ik vind hem aardig. De meeste mannen zoals hij zijn kapper, kunstenaar of verkoper, hij is dichter n gepensioneerd belastingman! Niet verkeerd als je met hem te maken had destijds, denk ik dan.
Als ik weer bij de bloemenkraam terug ben, zegt een lachend verkoopstertje: Gezellig koffie gedronken?
Ze had
duidelijk ons 'afspraakje' meegekregen. Lachen!
Goed begin van de dag.

zaterdag 21 december
De bedenker van de cryptogrammen op radio 4, Maarten Gaillard, kwam zijn duizendste geesteskind zelf voorlezen in een feestelijke sessie bij Margriet Vroomans. Opgave: 'Dat Britse orkeststuk vraagt om telkens een andere oplossing'. De eerste luisteraar die heel snel de goede oplossing doormailde, zou een extra beloning krijgen.
De winnaar, Jan Wagemakers, kwam aan de telefoon in de uitzending. Het antwoord op dit moeilijke crypto was: de Enigmavariaties van Edgar Elgar.  Natuurlijk werd hem gevraagd hoe hij zo snel het antwoord wist en of de maker en hij elkaar kenden. 
Hij zei, dat hij de vorige dag, toen hij de aankondiging van de 1000e opgave hoorde, gelijk dacht aan het woord enigma, raadsel. Toen het in de opgave over een muziekstuk ging, klopte dat ook nog eens helemaal, dus mailde hij onmiddellijk.
De maker van het crypto haalde een uitspraak aan van Oliver Sacks: Bepaalde ideen of woorden 'zingen' rond door de ruimte en worden gelijktijdig door verschillende mensen 'opgevangen'.
Zou het nummer van de jackpot ook wel eens rondzingen?

vrijdag 20 december
Ik installeer me bij de grote tafel met boeken en schrijfspullen om me heen, want ik moet me voorbereiden op het vertellen van iets interessants bij de Studiekring op de eerste bijeenkomst in 2014.
..... Ik mis wat. Hoe laat is het? Half 5. Natuurlijk, dt is het: porttijd.
Met een glaasje en een paar tucjes installeer ik me opnieuw en ga lezen. Automatisch pak ik het glaasje en neem een klein slokje. Lees door. Even een aantekening maken, dit is interessant. Ik tast naar de pen en stoot het glas om, port stroomt over het nieuwe tafelkleed van Carla. Snelle actie is geboden.  Een fles witte wijn, de keukenrol en zout. Deppen, witte wijn, in laten trekken, deppen, zout. Toch na dit alles de wasmachine maar even inschakelen.

Een uur later.
Even kijken, yes! gelukt! niets meer van de port te zien.
Ik bel even om iemand goede reis te wensen en zeg ook dat over een paar minuten om 18u14  ISS recht over komt en dat het hier volkomen helder is. Daar is het half bewolkt.
Buiten geniet ik zoals altijd van het lichtje dat precies op tijd verschijnt, nu boven de Ubbeker,  recht over me heen gaat, boven het Wieskamp buiten de zonnestraling komt en lijkt uit te doven. Een voetbalveldgroot ruimtestation vliegt recht over me heen! Ik blijf het fascinerend vinden. Het verveelt me nooit.
Misschien verveelt het je, dat ik er telkens iets over schrijf. Mail dat dan, dan zal ik je priv van te voren een mailtje sturen als er weer iets opborrelt.
Dit is de link naar de NASA waarop je de tijden kunt zien.

donderdag 19 december
In een Franse documentaire was er sprake van een ???????      De naam klonk als 'sjakl'.
Geen idee wat voor dier het zou zijn. Even later zag ik het dier, 't bleek een jakhals te zijn. Chacal in het Frans. Het is een woord uit het Sanskriet en betekent huiler. Hij huilt net als een wolf.
 

Trekvogels op weg naar Afrika worden op slaapplaatsen in Turkije door dit dier opgewacht. Het moet ook eten.
Erger is de bedreiging door de mens. Zangvogels die de route over de Middellandse zee nemen, worden door mensen opgewacht. Die hebben langs de kust van Egypte een gordijn van netten opgesteld, 700 km lang. Vermoeide vogels willen na de oversteek rusten en vliegen in de netten die dicht bij de kust staan. Ze worden uit de netten gehaald, en bij duizenden verkocht. Ze zijn een lekkernij.

woensdag 18 december
De keukenkast en de koelkasten zien er dank Rianne weer fris en opgeruimd uit.     Opgeruimd zeg je ook van mensen. Elke hand aan de goede arm, elk haar op z'n plaats? Geen rare grote teen? Geen hand aan een been?
Ik hoorde van een bijzondere operatie. Een hand was door een ongeluk afgerukt en de chirurgen hadden hem aangesloten op aderen van de enkel, zodat hij goed doorbloed bleef. Daar bleef hij zitten tot de arm zover hersteld was dat de hand weer aangezet kon worden. Slim idee van die Chinezen.

                                                    * * *
De geografiedocente kwam op krukken aanhinken. Haar humeur en werklust hadden niet te lijden van haar val bij korfbal. We moesten in tweetallen met de Bosatlas en een paar vragen opzoeken waar aardplaten botsten, uit elkaar dreven, onder elkaar schoven, langs elkaar schoven en tegen een stilliggende plaat aankwamen. Wat de gevolgen waren, hoe dat eruit zag, en hoe het een en ander op dit moment en over honderdduizend jaar was.
Afrika is 2 Afrika's geworden. De Rode Zee is per jaar 2 cm breder geworden en bij de breuk die doorloopt tot waar meer naar het zuiden al lange meren ontstaan, zal dan een continentale breuk ontstaan die volloopt met water waardoor er een zee ontstaat.

De moord op Julius Caesar, aangenomen zonen, voortekenen en oratio, de kunst der welsprekendheid en een lijst boektitels kwamen aan de orde bij cultuurgeschiedenis. De rede van Marcus Antonius bij de begrafenis van Julius Caesar zoals beschreven door Shakespeare is meesterlijk. Hij prijst de moordenaar Brutus het graf in.
Hier staat een stuk uit een film, waarin Charlton Heston de redevoering houdt. We lazen dit gedeelte op school en moesten een gedeelte uit het hoofd leren. Ik kon nog een stukje aanvullen toen de docente niet verder ging. Prachtig dat heel diep zulke regels ergens opgeslagen liggen of weer aangemaakt worden.

dinsdag 17 december
Negenenvijftig jaar geleden wachtte ik gespannen op Jachman, waar bleef hij nou? trouwen in je eentje kan niet. Door mijn naaste familie werd duidelijk getwijfeld aan zijn komst.
Hij kwam. Net op tijd kwam hij aanracen op zijn oude fiets, keurig in donker pak en met nieuwe schoenen. Die schoenen hadden 't hem gedaan, hij kon in de zenuwen de veters er niet netjes inkrijgen en met de nieuwe stropdas werd het toen ook niet veel. Aan een bruidsboeket hadden we niet gedacht, misschien omdat het zonde van het geld was, daarom trouwde ik ook in mijn aannemingspakje en daar paste misschien geen boeket bij. In ieder geval heb ik er toen geen seconde aan gedacht, en als Hofstee de fotograaf er later niet over begonnen was, had ik er misschien nit aan gedacht.
Er zijn op onze trouwdag behalve die officile trouwfoto geen verdere foto's gemaakt.
Op 1 mei zouden we een half echt huis in Groenlo krijgen en tot zo lang woonden we in het zomerhuis van mevrouw Weyler in de Holterhoek, vlakbij Zwarte Jan.   
 
Jachman timmerde een bedje en ik naaide het wiegegordijn, Freriks legde die eerste meiweek vloerbedekking, hing de gordijnen op, en bracht de meubels. Ons huis was klaar toen onze dochter een week later geboren werd. 
Herinneringen die horen bij 17 december.    

16 december
Ook bij de kaasboerderij Weenink tegenover Erve Kots wordt op de midwinterhoorn geblazen, gewoon overdag! Het trekt wel veel mensen, die vanaf 7.50 incl. erwtensoep de bijbehorende route met nog meer blazers mogen lopen.
Je kunt in de Achterhoek wandelen door bossen, langs beken en plassen, over essen, over paden door venen en hei, maar nee, nu loop je leuk langs de grote weg in 'het knusse Lievelde' (tekst niet van mij, 'k zou er nooit opgekomen zijn!) en niet alleen of met z'n tween, nee, met zijn dertigen, zoveel telde ik er in de gauwigheid om half 11, eerste weg links, tweede weg rechts, en je mag beginnen om 10.00 uur.
Als je met een stel vrienden loopt, nu eens met de een, dan met de ander praat, als de ontmoeting belangrijker is dan de route, dan kan ik daar de lol van inzien, maar van wandelen op deze manier absoluut niet.

Wat k daar dan deed? Naar 'Met dialect op de koffie' gaan bij de overburen, de neef. Daar is De Deale al afgeladen vol, er is zeker wel 100 man. Ik zit bij aardige mensen uit Brummen, ri Oud Loenen. Omdat iedereen de beste plaats wil hebben, is iedereen er al heel vroeg en is er tijd om met tafelgenoten te praten tijdens de koffie vooraf.
Om 11 uur leidt Diana de beide sprekers in, maar eerst, zegt ze, zal Ruud even iets over de nieuwe website vertellen; 'even' duurt een kwartier. 
Hij wordt mooi.
 
In de pauze ga ik weg, twee pastoraal werkers op n morgen is me teveel, al was de eerste heel aardig, vooral omdat hij na 5 jaar als priester gewerkt te hebben uitgetreden en toen in het huwelijk getreden was, hij kon niet tegen de machtscultuur. Dat pleit voor hem. Hij schreef er een boek over, geen autobiografie, wel autobiografisch.
Er waren echter ook wel goede dingen in de kerk, zei hij, bijvoorbeeld de missie, en de zending, moeder Theresa, bisschop  Bekkers, paus Franciscus, ds. Buskes, ds. Visser en nog een paar. 
Dat de kerken leeglopen, komt door het machtsdenken. De leer was en is belangrijker dan de mensen.
Gh..   
 
Er lopen nog steeds wandelaars langs de weg, zij moeten nog.

zondag 15 december
Gisteren. Tegen zonsondergang kwam de zon even te voorschijn. Ik was erbij, de maan kwam boven de schoppe uit en bosuilen werden actief. Dit moment van de dag ben ik graag buiten, het wordt rustig op de weg, fietsers, hardlopers en wandelaars gaan naar huis. 
Het regelmatig bewegen bij het blad harken, lange halen trekken in nette rijen, dan dat blad dwars op een hoop harken en in de kruiwagen leggen, het is bijna mediteren.
Als het te donker wordt en ik naar binnen ga, hoor ik de midwinterhoorns. Ik blijf even luisteren. Het is zo'n vreemd-oude klank en hoort zo helemaal bij deze streek. De tonen ontroeren me een beetje, zoals elk jaar.
                                                     * * *
Zonder wekker werd ik gisternacht om 5 voor vier wakker, maar de Geminiden waren niet te zien, het was zwaar bewolkt. Toen ik om 12 uur naar bed ging, zag ik nog sterren en 1 meteoriet. De avond ervoor ook 1. Niet echt wat je noemt een meteorietenregen.
                                                      * * *
Mijn websiteprogramma trekt zich langzaam terug. Telkens valt er een functie weg, 'wordt niet meer ondersteund', heet dat in Microsoftjargon.  Ik weet best dat het allemaal ouderwets aandoet, maar ik ben er na ruim 7 jaar bouwen erg aan gehecht. 't Is zo helemaal iets van mezelf geworden. Misschien is 1 januari 2014 een goed moment om over te stappen op iets wat meer van deze tijd is. 

zaterdag 14 december
Nooit zoveel geweten over 'de koe' als na het college van chefkok Robert Kranenborg gisteravond. Hij hield een pleidooi voor de dubbeldoelkoe, een koe die een paar keer gekalfd heeft voor de melk, die niet leeft van mas, maar van de boerderijproducten van het gemengd bedrijf, die mooi geaderd vlees heeft, en waarvan je alles kunt eten zonder er gehakt van te hoeven maken. Het dubbele doel is om haar te slachten als vleeskoe als ze prachtig 'rijp' is en dat ze dus niet zo lang met kalven en melken door moet gaan tot ze een uitgedroogd scharminkel geworden is en ongeschikt als vleeskoe. Nu worden bijna alle vleeskoeien uit het buitenland gehaald, dat zou dan veel minder nodig zijn.
Kranenborg toonde een groot respect voor de koe, omdat die een heel belangrijke voedselbron is, een levend wezen is, en die je daarom respectvol moet doden.
We zien hem bij de boer een dier uitkiezen samen met de slachter. Die neemt het dier mee met een andere koe en laat ze drie dagen bij hem acclimatiseren en aan zijn stem wennen, het slachten moet absoluut zonder stress gaan, want stress proef je in het vlees en dat komt ook in jouw lijf terecht bij het eten.
We zien het slachten met het pistool en het uitbenen, en dan laat Kranenborg alle onderdelen van het dier zien en wat je er mee kunt doen.
We moeten weer gaan kauwen, want stevig vlees heeft meer smaak. Vraag bij de goede slager eens naar een wang of een staart, heerlijk voor braden en soepen. Maar 6 % van de Nederlandse slagers koopt zelf Nederlandse vleeskoeien bij de boer. 
'Leve de dubbeldoelkoe' klinkt een beetje vreemd, maar het pleidooi ervoor kwam bij mij en de 1100 aanwezigen wel goed over.              

vrijdag 13 december

Ik vond onze docente pedagogiek van de week al zo dartel, maar vandaag zag ik dat ze cht 'speels' is! Ze is de helft van het duo NOGGUS, en staat vandaag met Annemarie Hulshof in de Gelderlander, ik herkende haar voor ik het las, mevrouw M. Wesselink, zoals ze in de Marianum-omschrijving staat.
Samen spelen ze vooral voor kinderen, maar ze willen ook meer gaan optreden voor volwassenen. Ze hebben nu een stuk over de gevolgen van kindermishandeling. Prima om als opstapje voor een studiedag te dienen.

                                            * * *
Er leeft in Nederland nog 1 mens die een maand voor mijn vader geboren is, nl op 22 oktober 1902, 111 jaar oud dus. Mijn vader zou vandaag 111 geworden zijn. Hoe is dat om je 111e verjaardag te vieren. Niet n van je klasgenootjes leeft meer. Begrijp je alle veranderingen nog? Leef je echt of ga je alleen maar niet dood? Het antwoord weet je pas als je zelf zo oud bent.
                                                * * *

Ben ik blij dat ik nog buiten bezig kan zijn, al is het maar met bladharken en de dakgoot schoonmaken.
                                               * * *
Voor het eerst deze herfst/ winter zat er een bonte specht bij de vetbollen, en voor het eerst ooit zag ik 2 gaaien die oefenden voor hangen aan een lang pindanet. Ze hadden het snel door. Op de tak erboven gaan zitten en je laten vallen, grijpen, klaar, hakken maar. Toen nr 1 het voordeed,  keek nr 2 oplettend toe en deed het exact na.  Vogels dom? ik vind ze vaak heel intelligent- of slim. 
Slimmer dan mijn eekhoorn. Het is dezelfde als vorig jaar, ik herken hem aan zijn onhandig gedoe, vandaar dat 'mijn'. Elke dag probeert hij wel een keer in het grote raam te klimmen, altijd begint hij in het midden bij de 'stam' met houvast aan de houten dwarslatjes, de takken, maar het is een hoog raam, want het zit op de plaats van de deeldeuren en bovenaan stoot hij altijd zijn kop tegen de itstekende muurstenen. Hij krabbelt dan halfglijdend weer naar beneden en gaat langs de zijkant omhoog, hij heeft daar dan houvast aan de muurstenen. Waarom hij naar boven wil is me een raadsel, daar groeit niks, zelfs geen pindanet.
Bij het gaaiennet is hij ook zo onhandig bezig. Hij laat zich op kop langs het net naar beneden zakken, wriemelt er een noot uit, kan hem zo niet opeten, moet zich omdraaien en naar boven klimmen op de tak en kan dan pas de pinda pellen en opeten. Boven in het net zitten ook nog volle pinda's, die kan hij pakken vanaf zijn tak. Nee, de onderste zijn pas lekker. 

donderdag 12 december
Deze schilderles alleen maar wat op papier geschilderd, nacht of zoiets, het is nog niks, 't moet groeien. Dat oranje /blauwe ding van de vorige les vond ik erg leeg, maar 'k wist niet wat er nog bij zou kunnen. Dan is het nu af, zei Carolien. Als je zo'n gevoel hebt, moet je niet verder gaan. Dat kan later altijd nog.
O.K. Ze maakte er een foto van om die op de site te zetten en ik vroeg toen doodernstig of ze wel eens een schilderij net op de bubastis-site zet, omdat het niet goed genoeg is en dus geen reclame voor haar.
Nou, dat was lachen, door allemaal. Ik begreep dat eigenlijk niet goed, vond het een heel normale vraag.   
                                             * * *
Dinsdag na 6 uur behoorlijk dikke mist, gisteren ook de hele dag. Saai, alles lekt en druipt. Tegen al de saaiheid voor het eerst in honderd jaar bij de kar van de visboer waar ik langs kwam een gebakken visje gehaald en direct thuis opgegeten. Ik haal op de markt aan een grote kraam met vriendelijke mensen wel haringen en alle soorten vis om zelf te bakken, en dit smaakte toch anders. Het slap geworden meelvel (door het pakpapier eromheen) gooide ik direct thuis weg en toen smaakte het overgebleven restje met een drupje citroen nog best een beetje naar vis.
Je moet het kennelijk daar direct en z uit de frituur opeten. Maar de mevrouw die nors en zwijgzaam zonder lachje of andere reactie de bestelling aannam en begon te bakken, later zonder me aan te kijken alleen maar zei 'Kruiden bij?' en 'Tweevijfenzeventig', leek me bij een visje eten niet zo'n prettig gezelschap. 

woensdag 11 december
Het is zo leuk om bij het thuiskomen, de auto van Marieke te zien staan! Goed dat ze de sleutel heeft. Isa ziet mij het eerst: daar komt de gedroogde pens! Ik heb genoeg eten in huis en het samen aan tafel zitten is weer een feestje.
                                               * * *
Rianne was terug en ook weer direct thuis hier, net of ze niet sinds augustus ziek is geweest. Ik hoop dat ze later geen last heeft gehad van de hele morgen werken. Ze kan en moet zelf haar tempo maar bepalen.
                                               * * *
De energieke docente voor sociale geologie was er gisteravond niet, ze had haar enkelbanden gescheurd. Er was net zo'n dartele vervangster voor haar, die lesgeeft aan de HAN in alle soorten pedagogiek, maar vooral geeft ze les aan leidinggevenden in de Zorg. Ze hield een inleiding over intelligentie. Vroeg ons waar we aan dachten bij het begrip intelligentie. Er kwamen zo 20 associaties.  En was er niet bij, die hoorde ik vanmorgen op de radio.
Jan Raes, de directeur van het Concertgebouworkest, net terug van een grote tournee met het orkest, vertelde over een 30 jaar oude opname van het langzame deel van Beethovens zevende onder Harnoncourt.   Dertig jaar had die met het orkest gewerkt en gezorgd dat het een grote muzikale intelligentie ontwikkelde. Mooi gezegd.

dinsdag 10 december
In de auto heb ik voor noodgevallen een simpel mobieltje liggen met een prepaid kaart. Toen ik vorige week even probeerde of ie 't nog deed, was hij geblokkeerd, ik had hem meer dan 3 maanden niet gebruikt. 'Deblokkeren kan, u hebt nog 40 dagen'. Ik probeerde het, maar het lukte me niet, 'uw nummer is fout of al eerder gebruikt'. KPN in aktie. Naar de winkel dus.  Meneer KPN doet hetzelfde als ik en zegt: hij doet het gewoon mevrouw, er staat 22.50 op. Ik: ja, maar ik kan het niet gebruiken, probeer maar.
Meneer KPN probeert te bellen en krijgt ook de mededeling: deblokkeren met 15-cijferige code is fout of al eerder gebruikt. Daar kijkt-ie van op.
Het enige wat er op zit is opwaarderen. Ik betaal een tientje. Hij doet het weer.
Ik krijg wel de hint om zo nu en dan eens te bellen, anders staat er zo 100 euro op zonder dat ik bel! 

Zo'n man is toch goud waard! ........voor de KPN.

maandag 9 december
Acteur Eric Schneider, de een beetje nors kijkende man van de foto's, blijkt een aimabele man te zijn, die er voor ons een mooie middag van wil maken. Zijn vrouw en zijn uitgever Cossee zijn doopsgezind, dus voelt hij zich hier in het kleine DG-schuilkerkje snel thuis.  Ik hoor er al een paar jaar niet meer bij, maar het gebouw en de oude vrienden daar zijn me nog heel vertrouwd.

Ik ben 20 minuten te vroeg. Eric is er dan al en praat even met alle binnenkomers, schudt handen en zegt dat hij blij is dat je gekomen bent. De geluidsinstallatie blijkt prima te werken, maar nu is er een andere ergernis, een man die tijdens vertellen en voorlezen in een goed half uur zeker 50 flitsfoto's maakt. Ik zeg het tegen hem in de pauze en eigenlijk begrijpt hij niet zo goed dat het storend is.  Ik zeg het ook tegen Vronie die de boekenverkoop doet en de organisator is, de hobbyfotograaf is namelijk haar man. Na de pauze maakt hij maar 1 foto.


Eric is in Batavia geboren in 1934. Op de omslagfoto van zijn boek zie je hem op de arm van de baboe. Zijn oudere broer Carel Jan ( pseudoniem F. Springer, diplomaat en schrijver) is de andere jongen op de foto.
Eric las een stuk voor uit Een tropische herinnering. Hij vertelde hoe hij het in 4 maanden geschreven had in Frankrijk waar hij een huis heeft.
Een boer uit het dorp vroeg toen hij buiten zat te tekenen of tekenen moeilijk was. Nou, dat viel wel mee, schrijven was moeilijker.  Schrijven? deed hij dat ook? tekenen was toch veel moeilijker dan schrijven! 
Eric legde uit dat hij last had van het lawaai, de machines, de tractoren en zo. De boer zei: Mijn vader is pas overleden en zijn huis staat leeg, het is er doodstil, hier heb je de sleutel. Daar heeft hij toen vier maanden lang elke dag van 9 tot half 5 aan zijn boek gewerkt.  

zondag 8 december
Een vriendin onderging na een nare pijnnacht een spoedoperatie galblaas verwijderen. De derde dag mocht ze weer naar huis.
Voor wondverzorging en douchen komt er 's morgens iemand bij haar en nu, met een week, scharrelt ze al weer door het huis, verzorgt de bloemen, stuurt de kleinkinderen aan die de kippenstal verzorgen, de eieren uithalen, en die de 'plas' bladvrij houden. 

Met mijn nieuwe heup ging het net zo. Als er geen complicaties zijn, lijkt mij dit voor een snelle genezing beter dan twee weken bedrust in een ziekenhuis, zoals vroeger.
Het is op deze manier snel weer 'gewoon'. Ze is ook heel blij met haar huisarts, die direct kwam kijken toen ze weer thuis was. Het is een jonge arts die ouderwets met de patinten omgaat. En 't is d'r ene van hier, dat scheelt ook, kent de taal.

Zeker 60 jaar geleden: Ik weet nog van dokter Jagerink die altijd wel een paar mensen had die hij even welterusten ging zeggen 's avonds. Als hij en z'n vrouw bij mijn ouders waren, ging hij om half negen een uurtje weg. 
Maar hij werd ook kwaad als hij 's avonds laat bij een patint geroepen werd, die ergens in de buurtschappen woonde, waar hij in het stikdonker zijn weg moest zoeken over de zandwegen,  en die hij dan aantrof aan een borreltje met familie en buren. 'Ja, dokter, we durfden er toch de nacht niet mee in'. 

zaterdag 7 december
Na een jaar weer het TV-college van Robbert Dijkgraaf gezien over de kleinste deeltjes. Nu begreep ik er een klein beetje meer van dan vorig jaar. Toen liet ik het over me heen komen, nu wilde ik echt wat leren. Een andere insteek.
Bij alles wat ik leer over vakken waar ik niks of weinig van weet, voel ik iets van spijt, had ik het maar op school geleerd. Talen, biologie, geografie en geschiedenis vond ik toen fijn om te leren, natuur- en wiskunde vond ik voor een groot deel oninteressant. Ik kon het ook niet goed, al ben ik altijd overgegaan.
   
Nu bleek, dat de natuurkunde op school in mijn tijd de oude natuurkunde was, met vaste wetten en regels. Einsteins natuurkunde.
Niels Bohr was de man van de nieuwe natuurkunde, die van de kleinste deeltjes, waarbij veel plaatsvindt door toeval, met onvoorspelbare gedragingen. Dat kon niet volgens Einstein, dat botste met de natuurwetten, het moesten foute berekeningen zijn.

De quantummechanica heeft al veel toepassingen in nanotechnieken, die al overal bij gebruikt worden.  Wonderen. Deeltjes die in paren voorkomen en over een grote afstand elkaar benvloeden, dat is toch niet te snappen?  
Hier staat een kort overzicht van de elementaire deeltjes die bekend zijn. Gerard 't Hooft stelde het schema op.  Ik begrijp er echt niets van, kan het niet eens hardop lezen!

vrijdag 6 december

De vensters zitten er weer voor. Ja, luiken heten hier vensters. De achterkant moet nog een keer geschilderd en de voorkant moet hier en daar iets bijgewerkt worden, van het rechtervenster moet bijv. een klein hoekje af, want nu past hij niet onder de daklijst, kleinigheden zijn dat.
Ik ben blij dat de voorgevel weer toonbaar is!
 
Gisteren bij Gamma werd ik me toch verwend! Bij de koop van de sjorbanden, totaal 12.-  die ik gewoon contant betaalde, kreeg ik als blijk van waardering voor die aankoop een handvol papier en een zakje. Dit was het:
1. een 5.- cadeaupas
2. een aankondiging van de kerstmarkt met o.a. Rita's kniepertjes, die best eens van ChrisJans Rita kunnen zijn, want die werkt bij Gamma en heeft een schoonmoeder die al eens een prijs met kniepertjes won!
3. 1.- korting omdat ik een voordeelpas heb
4. 1.- korting op autospullen
5. ik mag me aanmelden voor de nieuwsbrief, zodat ik onmiddellijk op de hoogte ben van voordeeltjes
6. n nog een zakje met 5 schroeven Gamma Professional Torx
    verzinkt 4.0 x 25mm (binnenschroef) 
    n 5 schroeven idem AR-coating 4.0 x 40mm (buitenschroef)
    en k nog 1x een Torx bit!
Je begrijpt dat ik zeer onder de indruk ben. Waar doen ze 't van!?    

donderdag 5 december

Mandela overleden, hij werd 95 jaar.

Zware storm, code oranje, rood inmiddels, en extra hoog water door springtij. Dinsdag was het nieuwe maan en ongeveer 2 dagen later is het verschil tussen hoog en laag water het grootst. Het hoogwater is dan hoger dan normaal en het laagwater lager. In het binnenland is het nooit zo erg als aan de kust, maar ik vrees voor de bomen. Bij de storm van een maand geleden was hier ook nogal schade aan de bomen.

Ik ga me wapenen met sjorbanden om met het dekzeil de caravan als een sinterklaascadeautje in te pakken. De haringen zullen het wel niet houden bij zware storm en regen. Extra sterke banden nemen, anders gaat het net als met die nieuwe auto op de autobahn en verlies ik het zeil.
p naar (de) Gamma!

Het is prima gelukt en net op tijd, om 5 uur trok hier het onweer over, dat ik de hele dag op internet zag naderen. Storm, regen, hagel en natte sneeuw, maar mijn zeil bleef perfekt op zijn plaats. Daar zal Tonnie blij mee zijn.

woensdag 4 december
Vanmorgen kwam Marieke me ophalen om mee naar Carla te gaan. We waren rond half 1 bij haar. Ze woont zo'n 270 km ri Frankfurt. Onderweg zagen we een bizar ongeluk: een gloednieuwe auto was van de dubbeldeks transportwagen met daarop zo'n 10 auto's gegleden en lag in kleine stukken op de weg. Het was gelukkig in tegengestelde richting en daar vormde zich een enorme file. Wij hadden alleen een 4km file en een eindje langzaam rijden.  
Hoewel ze heel veel pijn had, vond Carla het fijn dat we er waren. We liepen zelfs nog even samen naar haar grondstuk aan de Reisersbach. Ik verzamelde zaad van de wilde clematis.  Daarna aten we de meegebrachte boerenkool met rookworst en zo.
Op de terugweg regende het tot net voor Keulen, maar ondanks het stuivende water reed Marieke vlot door. Toen we dichter bij huis kwamen zagen we steeds meer sterren. Thuis was het helder. Een schitterende sterrenhemel. Voor mij een mooi slot van een warme dag.

dinsdag 3 december
Vandaag is Astrid voor het laatst, want Rianne wil proberen of ze weer kan werken. Ik zal haar missen. Het was anders dan met Rianne, maar Astrid en ik kunnen heel goed met elkaar opschieten.
Vandaag had ze fotoalbums bij zich van de Provence en de omgeving van Grenoble. Schitterend. Ze fotografeert goed, kleurcombinaties, diepte, een bloem op de voorgrond. Ik herken veel van het landschap.
                                              * * *
JanDerk heeft gisteren een begin gemaakt met het donkergroene randje langs de gevelplanken. Een klein stuk moet nog, het werd er donker over. Het verfrandje dat ik 16 jaar geleden tijdens het afschuren vaag gezien had, was breder en lichter groen. Nu schilderde hij met het heel donkere groen een proefstukje, half zo breed, en het ziet er toch mooi uit!  Volgende week komen misschien de luiken, en dan is het helemaal f.
Vandaag brengt hij werk naar Zutphen waar hij een paar maand exposeert in de Hanzehal. Bij de thee kreeg ik les in Kokoschka, Dali en zijn grote voorbeeld Kees Verwey. 

maandag 2 december
Carla oefent nu met links, en broodjes afbakken in de oven gaat al. Slapen is moeilijker, toch was het een paar uur gelukt.
Gisteren kwam Martha bijpraten. We aten samen een boterhammetje, liepen een rondje en vonden het weerzien na 6 weken heel goed. Dat weet je gewoon van elkaar. Daarna heb ik nog weer blad geharkt. Er komt nog veel meer! Dat harken is geen moeten, maar buiten bezig zijn is prettig om te doen. 

Ik ben ook begonnen met het maken van een familieoverzicht. Over een maand ga ik een inleiding houden over hoe familieverhoudingen door vorige generaties bepaald worden en of/en hoe slechte verhoudingen te doorbreken zijn. Spannend. Er liggen nu al vier dikke boeken klaar.
Mijn eigen voorouders en die van Jachman doorspitten is een hele klus. Tamelijk gecompliceerde verhoudingen. Van sommige mensen weet ik ook meer dan van anderen. Ik hou het wel simpel, in 15/20 minuten moet het duidelijk te maken zijn.

zondag 1 december
Een klein schilfertje kalk dat van een schouderbot afbrokkelt, kan binnen een minuut z'n gruwelijke pijn veroorzaken dat je een zakdoek in de mond propt om het niet uit te gillen. Dat overkwam onze dochter een dag voor ze hier zou komen. Bij arts en fysiotherapeut, na foto's enz. bleek het een prachtig exemplaar, zo mooi zie je ze niet vaak. Leuk.
Toen ik informatie zocht, bleek dat het enorm pijnlijk is op het moment dat de kalk oplost. 'Zeer plotseling extreem pijnlijk', stond er bij. Op dat zelfde moment begint namelijk een ontstekingsreactie. Komt vooral bij vrouwen tussen 40 en 55 jaar voor. Ik heb het zelf gehad destijds en mijn andere dochter ook. Je kunt absoluut niks meer. Ook geen 300 km reizen.

Ik heb toen maar 1 stamppot gekookt in plaats van 2 verschillende. Ook met alleen Marieke en Ton en de honden was het heel fijn. De caravan kreeg een winterjas. Het dek was zo zwaar dat ik het zelf niet omhoog kon krijgen, hen lukte het.
Terwijl we afgeleid waren, lukte het oude Cosy om in de beek te springen en daar een beetje te gaan genieten. Ze kon zelf niet meer op de kant klauteren, Ton moest haar aan de halsband eruit trekken. Volgens mij vond ze het een geweldig avontuur.

We keken naar het feestje wegens 200 jaar Koninkrijk. Geen commentaar.