Logarchief  mei  home  juli

logs juni 2013         

 

 

zondag 30 juni
Gisteren reed ik op de bonnefooi naar Marieke en Ton in de hoop dat ze thuis waren, maar als niet, dan had ik een mooie tour door de Achterhoek gemaakt. Ze waren thuis en ik kon het 'achterste huisje' bewonderen. De opknapbeurt vordert en het wordt veel mooier en ook veel beter geďsoleerd dan het eerst was. Het grondoppervlak is net zo groot als dat van ons vorige huis, in Groenlo. In mijn ogen was dat behoorlijk groot, genoeg ruimte voor 5 mensen. 
Ton zei dat Marieke wel met mij mee kon gaan naar hier en blijven slapen, dan kwam hij met de honden morgen ook.
Zulke onverwachte dingen vind ik schitterend. De avondhemel was zomers, de Achterhoek bloeide, het was stil op de weg en we waren net voor donker thuis.
Toen Carla vanmorgen belde, en ik zei dat ik gezellig zat te ontbijten, was ze gelijk nieuwsgierig! Het was wel lachen, toen haar zus aan de telefoon verder kletste.  
Het was net aan 20 gr. en we konden tussen de middag buiten eten.

We keken later even naar Corsica bij de Tour de France, een schitterend ruig eiland. Ik moest weer denken aan de roman van Anthony van Kampen, Corsicaans avontuur, dat duidelijk het woeste landschap en het eigenzinnige karakter van de Corsicanen beschrijft. Ik weet nog hele stukken, terwijl het zeker 40 jaar geleden is dat ik het gelezen heb. Het gaat over een Nederlands meisje dat met een Corsicaanse herder trouwt. Ik dacht dat het boek De zwarte madonna heette, maar een deel van de vierdelige roman (in één boek) heet De wrede madonna.

zaterdag 29 juni
Zonder drijfnat te worden kan ik weer bij de vuilnisbakken komen die tussen schuur en beekoever in de doorgang staan. Die is behoorlijk ruim, maar ook daar waren de struiken zo breed en zwaar geworden dat ik er niet droog langs kon lopen. Nu wel. Ik zou zelfs achterlangs het scherm van het terras kunnen lopen. Het groothoefblad is onder het scherm doorgekropen en staat nu met grote bladeren naast het tafeltje. Het mag blijven. 
Peter en Jelmer hebben de achterste beukenhaag weer mooi strak gesnoeid. Het geeft zo'n ongewoon effect: een wilde wei, hoge bomen en struiken, en dan de meer dan manshoge haag die daar 'schnurgerade' tussendoor loopt. Goed gezien, Jachman!      

Bij de vorige Jachmannen was het weer gewoon eigen. Ik heb niet het idee dat ik daar op visite zit. Weet nu ook de weg 'achterom'. We hebben genoeg onderwerpen om over te praten:  schilderen, bloemen en de tuin, de kinderen, algemene dingen, en met Ab meer over geschiedenisonderwerpen, nu de slag bij Waterloo, het oude Winterswijk, emigranten. Al die onderwerpen interesseren me, dus het is zo een paar uur later! Hij liet me nu de twee dikke pillen zien die de stamboom bevatten van de familie van grootmoeders kant die midden 19e eeuw naar Amerika emigreerde en in Wisconsin terechtkwam. Nazaten van die pioniers waren in Winterswijk geweest, en de Jachmannen waren ook een paar keer bij hen in Amerika. De naam Hij-ink was daar Hyink geworden, wat ze als één lettergreep uitspraken, Haink.
Het prijsgebak van de puzzel was lekker. Een mooie avond! 
En ze komen vast nog wel hier om me de rare rij dakpannen te laten zien. 

vrijdag 28 juni
Dát vind ik nou een prachtig idee: Zomerradar.
De makers van Buienradar.nl dachten dat het handig was om ook een site te maken met plaatsen waar de ZON schijnt, plus de temperatuur erbij. Het werd Zomerradar.nl. De site is nog in de Bčta-fase, maar er is al veel zon op te zien. Hoi!

Dinsdag zaten ze in knop, woensdag bloeiden er 2 en vandaag staan ze er zo bij, gewone wilde klaprozen, mooi! In een straat in Lichtenvoorde staat een voortuin vol met deze bloemen en dat fleurt de hele straat op. Ik vind het grappig hoe ze met een plofje uitkomen. Het omhulsel vliegt er gewoon af en wordt een droog hol bolletje. Ik raapte die gisteren van de grond op en keek nu in de prullenbak om er een foto van te maken. Dat kon niet meer, want het waren gewone zachte losse blaadjes geworden! Wat zou het nut zijn van het wegspringen van die omhulsels? De Flora zegt er niets over.

donderdag 27 juni
Je hersens werken door als jij denkt, mooi, klaar, dat was dát.
Onderstaand stukje schreef ik gisteravond en vanmorgen wist ik ineens: de Columbiaanse vliegtuigjes waren in Leiden! in het Rijksmuseum van Oudheden.
Maar waar waren we dan geweest in Den Haag? Ook dat wisten mijn hersens: in het Mauritshuis, de grote Vermeer tentoonstelling! 

Toevallig kwam gisteren ter sprake waarom ik niet graag met de trein reis. Ik ging sowieso bijna nooit, maar toen we een keer een enorm oponthoud hadden wegens een ongeluk verderop en we uren in een verlaten wei stonden waar geen bussen konden komen, vond ik reizen per trein al helemáál niet leuk meer.
Een paar jaar later waren we naar Den Haag geweest en ik was weer eens ergens bij het naar buiten lopen gevallen, nu over losliggende straatstenen op een plek waar gewerkt werd en had mijn arm nogal bezeerd.
We hadden een tentoonstelling bezocht van oude Columbiaanse kunst uit het Nationaal Museum in Bogota, speciaal om de  meer dan duizend jaar oude vliegtuigjes van zilver en goud te zien.  
Op de terugweg zat ik te lezen en vergat alles om me heen. Ineens stonden we stil. Raar. Ik vroeg aan Jachman wat er aan de hand zou zijn.
'Heb je dan niks gehoord?'
'Nee, ik zat te lezen, wat was er dan?' 
Achter de deur vandaan kwam geroep en gekerm. Jachman ging kijken, was goed bij nare ongelukken op zijn werk, maar werd door een kwade conducteur terug geduwd, die daar verder als een agent voor de deur bleef staan. Later bleek dat er een kraan van iemand die naast de rails aan het werk was, uitzwaaide net toen de trein passeerde, en door een ruit van het rijtuig achter ons geslagen was.
We kregen geen enkele uitleg, stonden weer ergens, nu bij Woerden, in de weilanden, zagen dat er een grote tent opgezet werd, dat Pieter van Vollenhove langs de trein liep en dat Tjeerd T. met zijn vioolkist al uitgestapt was. Veel later werden wij via een ladder uit de trein en over de sloot geholpen, waarbij ik 'áu au mijn arm!' riep, toen een helper me vastpakte.
Ik werd naar de tent gebracht, kreeg wat te drinken voor de schrik en moest mee naar het ziekenhuis in Woerden. Het hielp niet dat ik zei dat het niet van het ongeluk kwam, er moest een foto gemaakt worden. Niks gebroken, wel zwaar gekneusd.
Hoe moesten we thuiskomen? Het was inmiddels al elf uur en we konden dus niet meer per trein in Winterswijk komen. Door NS werd een taxi besteld en om drie uur 's nachts waren we thuis. De rekening konden we opsturen naar NS. Zeshonderd gulden.
Sinds die keer had ik m'n bekomst van de trein.   

woensdag 26 juni
Geen regen gisteren en 'we' hebben uren hard gewerkt, ik heel wat minder hard dan zij. De voortuin is schoon, helemaal bevrijd van onkruid, waaronder heel geniepige, als duivels naaigaren, zevenblad, kweekgras en andere onderkruipsels die vaak op dezelfde plek wortelen als de wél gewenste planten zoals het tere penningkruid. Uittrekken is dan moeilijk. Martha heeft een goede tactiek: wiebelt met de greep onder zo'n knoop de boel half los en scheidt dan de goeden van de kwaden.
 
De caravan kan zo in de showroom staan. Twee weken geleden, leek hij een verlengstuk van het bos, was er helemaal mee vergroeid. Groene uitslag, mos onder ramen en deuren, nog een jaar en je had hem niet meer herkend als caravan.
 zo begon de eerste wassing en zo ziet dezelfde kant eruit na boenen, afspuiten, boenen en in de was zetten! En ook de banden, ja, alle kunststof- en rubberonderdelen zijn door Tonnie gewaxt en ingevet. Glimmend, diepzwart en waterafstotend. 

dinsdag 25 juni

Zo ziet het schone plekje er na 5 uur zeer zware arbeid uit. Een kruiwagen vol wortelstukken, een leeg stukje grond, een emmer vol hyacintenbollen, niet zichtbaar, en als vergelijking helemaal links de resterende struiken. De plek was voor ik begon 2x zo groot omdat struiken wijd uitdijen en overhangen. Je merkt het natuurlijk al, ik moet het wel even een beetje goed brengen, want wil niet uitgelachen worden!

Bij de Deutsche Buchhändler op de hoek van het straatje bij Carolien in Bredevoort heb ik voor een prikkie al een paar aardige boeken gevonden. Drie voor 5.-
Nu nam ik 'Zur Freude des Tages', mee,
'Ein Wegweiser für Lebenskünstler', voornamelijk omdat het boekje gloednieuw was en er een schattige boekenlegger in achter gebleven was. Het zal wel plastic zijn, maar ik doe of het perkament is. Er zijn gaatjes in uitgestanst en verder is hij rijkelijk beschilderd met een gouden wajangpop. Veel goudverf.
 
Bij elke dag staat een tekst, allemaal opwekkende uitspraken van heel wijze mensen,  mannen. Ik vond maar 1 vrouwennaam in het boek, die van de Amerikaanse samenstelster, Erna Endres.

Bij 18 april waar de boekenlegger lag, staat:
Warum habe ich nicht gelernt? das ist die Entschuldigung des Faulen.
Lern doch! Studiert haben ist nicht viel wert, wenn man nicht immer weiter studiert. Auf die Vergangenheit bauen, ist genauso verrückt, wie sich über die Vergangenheit beklagen. Nichts von allem, was man getan hat, ist so gut, dass man darauf ausruhen, oder so schlecht, dass man es nicht retten könnte.
Zum Wollen ist immer noch Zeit. ( Alain)               Zo is het (Leidje)

maandag 24 juni (max.17gr)
't Zou mooi geweest zijn als het vannacht helder was geweest, want dan hadden we heel groot ( 7% groter) en heel licht (met 16 % meer licht) de supermaan kunnen zien, die in zijn cyclus nu het dichtst bij de aarde staat. Gisternacht was het zwaar bewolkt, in de herkansing afgelopen nacht ook nog, maar ik heb hem toch heel even gezien tussen een paar zwarte wolken door.
Zaterdagavond kon ik nog een half uur maaien voor de buien losbarstten. Net genoeg om het gras achter het huis weer mooi kort te scheren. Terwijl ik maaide dacht ik aan scheren en aan de korte witte klaverbloempjes die op afstand leken op de krentenbaard van een leraar vroeger. Onsmakelijke associatie. Hoe kom ik daar van af?   

Vanuit de kamer keek ik op een lelijke 42 jaar oude jasmijnstruik, de eerste die we hier pootten. Hij kreeg nog wel aan een paar sliertige takken een beetje groen, de rest was óp, dood, kale staken. Geen nostalgische gevoelens erover, weg ermee. Vorig jaar deed ik de helft, gistermorgen de andere helft.

De plek bij de beek waar woekerende struiken opsloegen, heb ik gistermiddag behoorlijk onder handen genomen tussen de soms hevige buien door. Ze stonden er al jaren, maar Peter had ze vorige herfst afgezaagd voor beter zicht op de beek. De wortels waren blijven zitten, maar die zag je mooi niet. Ik gooide een paar zakken eersteklas potgrond over die plek, stopte de bollen van Jo er lekker onder en dacht dat het goed was.
De struiken sloegen dit voorjaar eerder op dan de bollen. Die bloeiden wel, maar met minder exemplaren dan ik hoopte. Nu was het loof afgestorven en kon ik aan het werk. Eerst alle opslag afknippen en toen de hele plek met de greep uitkammen. Met een greep wortels te lijf gaan die 25 jaar gegroeid hebben! Ik had een scherpe spade en kracht nodig. Een kwart van die plek is nu 'schoon', en ik heb een emmer vol bollen uit de grond gehaald, liever gezegd: gered. Het waren er veel meer dan ik er in gestopt had. Een heel stel had jonkies gekregen.  
Mijn conditie is inmiddels door het tuinwerk behoorlijk verbeterd, was na de lange winter onbehoorlijk slecht.

zondag 23 juni (max. 17,4)
Met een vriendin was ik bij een galerie waar werk van mensen met een beperking te zien was.
Een dorpje van beschilderde huisjes bijvoorbeeld.
Fotografe Anja Onstenk maakte foto's van de ruwe huisjes, en later ook van de versierde. Ze worden als ansichtkaart verkocht.
Een deel van de beschilderde en versierde huisjes.
deze maakte ikzelf, wordt geen kaart
Drie Karins, nl. Zuijdwijk, van Peski en Otten exposeerden in de voorruimte. Ik vond de potloodtekeningen van Van Peski mooi want getekend met heel fijne nuanceringen. Knap.
Otten maakt glassieraden, kleurrijk en goed afgewerkt.
Zuijdwijk bewerkt verschillende steensoorten. In sommige ruwe brokken hakt/slijpt en polijst ze een gedeelte zo dun uit, dat het licht er doorheen valt en de kleine adertjes in het materiaal zichtbaar worden en opvalt dat het een hart is. Prachtig!  Op mij maakte haar werk de meeste indruk. De tekeningen van Van Peski zijn knap, maar ik krijg er geen emoties bij, evenmin als bij de sieraden. 
 
We waren ook bij kaasboerderij Weenink in Lievelde. Misschien wel 20 jaar geleden ben ik er wel eens geweest, een miniwinkeltje in een boerderij. Nu is er veel bijgebouwd met ruimtes voor feestjes, workshops of vergaderingen, verder een grote nieuwe kaasmakerij en een winkel waar je alle mogelijke heerlijkheden kunt kopen naast kaas.
De eigenaren zijn mensen die van kunst en mooie dingen houden.  In de keuken en andere ruimtes is zoveel mogelijk gebruik gemaakt van oude materialen. De keuken heeft wanden die betegeld zijn met gebroken tegels in een soort HundertwasserHaus-effect, in schuine patronen in zwart-wit. De ramen erin hebben rode brede 'schilderijlijsten'. Deuren komen uit gevangenissen, oude houten met een afsluitbaar kijkgaatje met handvat, maar ook moderne. Verder zijn er heel hoge prachtig gerestaureerde dubbele deuren met verschillende patronen glas in lood en soms zo hoog dat plaatselijk het plafond een verhoging moest krijgen.
Heel ingenieus vond ik de ouderwetse winkelwand met bovenin dichte kasten met glazen deuren, daaronder schuine bakken voor los spul als suiker, meel en bonen, en  daar weer onder dichte kasten. Een massief geheel als scheidingswand in de ruimte. Is de hele ruimte nodig, dan kan de wand op rails die niet opvallen in de voeg van de vloertegels, weggerold worden tot tegen de achtermuur.
Ik vond hier de hele atmosfeer prettiger dan aan de overkant van de weg bij Erve Kots. Je voelt de aandacht en liefde voor mensen en dingen.   

zaterdag 22 juni (21,2)
Voor de mensen die graag 's zomers hun verwarmingsketel laten schoonmaken is het nu uitkiezen van datum en uur. Ik krijg een aardig briefje van het installatiebedrijf: Op welke datum en hoe laat komt het u het beste uit, meneer? Wij stellen dan en dan voor. Zegt u maar of u dat schikt.
(Voor ketel schoonmaken spreek je de man aan, doen autoverkopers bij hun aanbiedingen ook.)  Dat 'zegt u het maar' was er een paar jaar geleden niet bij, klantenwerk was tussendoorwerk.  Eén maal per jaar schoonmaken, en wel vóór het stookseizoen, dat hadden we afgesproken.  Maar die datum schoof steeds verder richting winter, toen richting voorjaar, totdat het na een paar jaar en veel telefoontjes later vanzelf weer vóór het stookseizoen was. Een hele jaarbeurt overgeslagen.
Ik was dus blij verrast met het gelijk afspreken van datum en uur. Wat een service... dankzij  de crisis.   

De beek stond gisteren even wat hoger, maar vandaag is het water al weer een stuk gezakt. Toen Carla en Wolfgang naar huis reden, kwamen ze bij Bonn door hoog water en modder op de weg. Spekglad was het. Hun vakantie van drie weken zit er bijna op. Ze waren in 7 landen, reisden met camper, trein, vliegtuig en cruiseschip.

vrijdag 21 juni De zomer is begonnen om 7.04 uur! max. 21.2gr., korte hevige bui 3,0 mm.
In de koelkast staan 2 even grote doosjes smeerkaas van hetzelfde merk, met dezelfde koe er bovenop. Het ene doosje komt uit een Franse supermarkt, het andere uit een Nederlandse.
zoek de verschillen
De taal anders is, logisch. Een paar andere verschillen vind ik grappig en soms irritant.
Frans: Op smaak en mondgevoel wordt de aandacht gevestigd- Tendrement bon, zacht, teder gevoelig, heerlijk dus, van dat werk.
Nederlands: Aan gezonde voeding wordt meer waarde gehecht dan aan lekkere smaak- Rijk aan calcium.  Extra staat er nog bij: bevat VITAMINE A en B2. (Die 3 dingen bevat de Franse kaas ook, ze staan gewoon vermeld tussen andere dingen die er in zitten.)
Frans en Nederlands: Beide doosjes bevatten 8 porties kaas. Beide doosjes vermelden wat er per 100 gr. aan energie inzit. Het staat op het Franse doosje 2x duidelijk vermeld, aan elke kant 1x. Op het Nederlandse doosje staat het ook 2x, ja en ook nog eens 2x in het Duits. Het is nu zo klein gedrukt, dat je er een vergrootglas bij nodig hebt. Dat heb ik gebruikt en ik lees dat er exact hetzelfde in de kaas zit als in het Franse doosje.   
Frans: daar wordt ook vermeld wat de calorische en andere waarden zijn per portie! dat is handig. En het is zonder vergrootglas te lezen.
Het Nederlandse doosje vermeldt de portiewaarden niet.

Opvallend:
Frans: heeft 170 g inhoud, duidelijk te lezen in een grote donkere letter op lichte ondergrond.
Nederlands: 140 g inhoud in geel op wit, en in een miniletter, dus nauwelijks te lezen.
Ook al zou je tegelijk een puntje uit beide doosjes nemen, dan nog zou je niet merken dat het ene 21,25 gr weegt en het andere 17,5 gr. De kaas zal wel in Frankrijk gemaakt worden (?) 
Ik weet niet of het lichtere doosje goedkoper is.

De kleine Nederlandse koe op de zijkant lacht met open bek en zegt tegelijk Mmmm! Mij lukt dat niet.
Op een regenachtige middag ( 45 mm regen!) hou ik me met dergelijke dingen bezig. Heb er nog lol in ook!

donderdag 20 juni (max. 24.4)
Dini had toevallig iets weergevonden dat van Kamman afkomstig was, onze leraar Nederlands in de jaren '50. Het viel ergens uit.  Het waren een paar gekopieerde pagina's uit een boek over dialecten. Hij zelf had er iets bij geschreven, begreep ik. Leuk! Ik mocht het laten kopiëren, of haar broer zou het voor me doen, die heeft ook les van hem gehad.
Ik zei dat ik het zelf thuis kon doen. "Heb je dan zelf een kopieerapparaat?" vroeg de digibeet vol ontzag. Ja, dat heb ik, maar ik ga haar niet uitleggen hoe scanner en printer samenwerken via de computer.
Het onderwerp was de berm tussen twee bouwlanden, de gröshegge, de wende, of 't veurheuf. Dat laatste verstond ik niet helemaal.
Hegge voor grens, afscheiding, kende ik wel, wende niet, maar dat is een logische naam. Hier heet het land bewerken nog 'bouwen', de oude benaming.

woensdag 19 juni (max.30.9)
Ik ben om half zes opgestaan en zit om half zeven buiten de krant te lezen. Nieuws: De zomer duurt dit jaar 2 dagen. Ben benieuwd of het 'buiten schilderen' nog doorgaat.  
Een flits, knetterende donder en een korte hevige hoosbui! Hoe kan dat nou? Op de buienrader zag ik net nog dat de rode vlekken links en rechts langs ons heen zouden gaan. Als de bui overgetrokken is, kijk ik nog eens op buienradar: hier precies boven ontstónd een mini rood vlekje. Ja, dat weet je niet van te voren. Voordeel: ik hoef vandaag geen water te geven. Later regende het nog een tijd bij onweer.
Carla heeft tegen het uitzaaien de net bloeiende pluimen van  een soort riet uitgetrokken. Dat grove gras verstopt de beek. Hoe het daar is gekomen? Weggegooid vijvergras? Het staat ook al stroomafwaarts. Het vormt lange wortels, en daardoor gaat het uitstoelen heel snel. 

dinsdag 18 juni
Er staat weer water in de 4 vijvertjes in de voortuin, 12 gieters water uit de regenton heb ik aangesleept. Ook de stenen randen zijn weer zichtbaar. 

Vannacht zijn Carla en Wolfgang gekomen. Om vier uur waren ze weggereden en om zeven uur zag ik de camper staan. Was argwanend geworden omdat de vuilcontainers al aan de weg stonden die ik gisteravond bij de keuken klaar had gezet.
Ze vonden het zonde om met schitterend weer in de auto te zitten, lagen liever drie uur op het strand van het Hilgelo bij 32.9 gr.  Hier werd het geen 34 gr.

maandag 17 juni (max. 26)
Het was net een pijl en boog toen ik het zag, maar voor ik mijn toestel uit huis had gehaald was het al iets verwaaid. Het idee is nog net te zien.

Marieke bracht deze schitterende rozen mee uit Vorden. Komende tijd moet je om de plaats heen rijden, de dorpsstraat wordt verbouwd. Vervelend ook voor de twee bloemenwinkels. Ze gaan de verkoop missen. Als ik naar Deventer ga, neem ik vaak de achterste. Marieke neemt ook de achterste als zij naar mij toe gaat.

Op het tafeltje ligt De Moespot, het Driemaondelijks tiedschrift van het Verbond van Nedersaksische Dialectkringen. Het ligt er niet per ongeluk, er staan zo'n dertig gedichten en verhalen in, dit keer weer iets van mij, een verhaal. Van twee verhalen die ik ooit hoorde, heb ik er één gemaakt. Mijn dialect is niet helemaal correct, of beter gezegd helemaal niet correct, maar Reina verbetert wat echt fout is. 

zondag 16 juni (max. 21.2)
Leuk een telefoontje uit Rhodos te krijgen: 'We liggen in de oude haven waar vroeger de Colossus stond.'
Vandaag varen ze terug naar Venetië en treinen vannacht of morgen naar huis. Wolfgang gaat al een paar jaar in de winter cruisen als Carla moet werken, nu wilde zij het ook een week uitproberen. Zo te horen was ze heel enthousiast.

Er was een tijd dat ik elke dag naar Oprah W. keek. Ik heb er echt veel van opgestoken tussen alle showtoestanden door. Eén ding was: wat heeft het Universum je te zeggen? Weet je wat de les is?
Van mijn laatste staatslot zegt het Universum dat ik pech heb gehad. Wat is de les? Een staatslot kopen loont niet. Maar ik zat er nooit dichter bij! Ben toch héél blij met de 7,50.  ja, ggrrrrr!
vergelijk AH 089670 met GQ 079670

Ondanks de onstuimige wind konden Marieke en ik nog buiten eten. Alleen voor het ijs werd het te koud. Toen ze wegreed kon ik een paar foto's van geelbruine wolken maken, net of er ladingen zand in zat.
   

zaterdag 15 juni (max. 20.4)
Om 8 uur lag gistermorgen de belastingaanslag al in de bus, wat een ijver. Het werkte aanstekelijk, want alles wat sinds de winter in de schuur klaarstond voor de kringloop, maar wat ik niet weggebracht had omdat ik mezelf graag een kleine bedenktijd gun, weg is immers echt weg, heb ik nu nog eens nagekeken en weggedaan. Eén rok heb ik er uit gehouden vanwege dierbare vakantieherinneringen. Ik draag nooit meer een rok, maar ik kan hem in mijn handen nemen, misschien zelfs in de caravan hangen.
Het is het oud papier weekend, in de schuur stonden drie dozen vol kranten en een stapel verpakkingen. Ook weg gebracht. Wat een ruimte weer.   

Bij de uitrit kon ik niets meer zien vanwege de vele lange brandnetels die daar stonden. Stonden, ja, want nu zijn ze weg, twee vol opgehoopte kruiwagens. Op een zomeravond anderhalf uur dom bezig zijn en naar de vogels luisteren, voorbijgangers dagzeggen, soms een kort praatje, heerlijk is dat. Net als het prettige gevoel na afloop als je je werk overziet en later soezerig moe languit zit.  De regen gaf niet veel, nog geen 6 mm, maar toch genoeg om niet te hoeven sproeien.

Ter afwisseling van alle huishoudelijke mededelingen komt hier het keuzegedicht van een woensdaggedichtdaggrrl. Het is van Ingmar Heytze en ik vind het mooi, al voel ik het slot anders! Als ik overdag of 's nachts buiten ben, voel ik me thuis op deze aarde en op deze plek en in deze tijd. Ik weet dat mensen elkaar gruwelijke dingen aandoen, -dat doen ze al zo lang ze bestaan en hoe meer mensen er dicht op elkaar wonen, hoe groter die ellende wordt- maar deze aarde zelf,  als plaats om te wonen, is fantastisch. En dan ook nog kunnen wonen op deze mooie plek in de Achterhoek, dat is toch helemaal geweldig!

                   THUISVOELEN
Er zijn momenten dat je ergens thuis bent, ook al
zijn het er niet veel. Soms ben je thuis, soms niet,
want dat bestaat: dat je elders in de wereld bent
en voelt dat je daar goed zit, dat we samen

varen op één aarde als een huis onder de sterren,
dat elke nachttrein net zo goed een bed is, elke
achterbank een luie stoel, ieder stadsplantsoen
een tuin en elk café een warme haven.

Ook het omgekeerde kan, dat je verlangt naar huis
terwijl je daar al bent, zo’n grijze ochtend dat je
niets herkent en denkt: de muren om mij heen
en deze stoel waarop ik zit, dat zijn mijn muren

niet, laat staan mijn stoel. De wereld blijkt gesloten
als een onderzeeër die zich klaarmaakt om te duiken,
kijk, de neus zakt onder water en jij staat nog buiten.
Zulke dagen. Maar dat is maar een gevoel,

het gaat voorbij: de aarde draait nog door,
wij draaien mee, de zon maakt licht, de maan
trekt aan de zee – er zijn momenten dat je thuis
bent, ook al zijn het er niet veel.

Hij schreef dit voor De Dag van de Dialoog 2009.


vrijdag 14 juni (max. 19.1)
De caravan is schoon, maar kon vanwege de regen niet in de was gezet worden. Martha hielp Tonnie en maakte ook binnen alle verborgen plekken schoon waar ik nooit kom. De ramen en de kastjes blinken en zelfs de disselboom, de wielen en de fietsdrager, alles. Het dak was het vuilst. Echt heel verschrikkelijk vuil. Daar moet voor de herfst maar een dekje overheen.
De prijs voor de kwikstaartpuzzel kon ik uitreiken en er zelf nog van mee-eten.

Nu begint de vlier te bloeien. Ooit maakte ik op aanraden van iemand, die (al) haar eten uit de natuur haalt, dól is op paardenbloemensla en brandnetelsoep, van de vlierbloemen een drank, die zo weeďg flauw smaakte dat ik na één slok de hele emmer leeg mieterde. Ook vlierbessenwijn en -siroop vind ik uitgesproken smerig. En ik lust normaal echt alles! Laten de vogels zich maar aan de bessen te goed doen. Of Jo.
Ik denk dat het bij mij nog een vage herinnering aan de oorlog is, toen er door mijn moeder ook wel eens van die 'heel gezonde' zijsprongen uitgeprobeerd werden. 'Is goed voor je!' 

donderdag 13 juni (max. 21.8)
Van Jeannette Hoornenborg mag ik haar duidelijke foto van de Roze Winterpostelein op mijn site zetten. Als ik weet van wie de foto is en als het adres er ook bij staat, dan vraag ik toestemming.


Uit de voortuin tot nu toe al negen kruiwagens onkruid weggereden naar de kidde. De tuinplanten waren finaal overwoekerd en verdrongen. Nu is er ruimte voor iets nieuws en voor uitgegraven planten die nu buiten in een bak water staan bij te komen van de operatie. Het is nog niet helemaal af, misschien vandaag. Eerst heel zacht sproeien, want de zandgrond lijkt wel stof. Ha, het regent heeeel zachtjes, dus nog maar even wachten. Ik ben Martha ontzettend dankbaar voor haar grote hulp. Zelf noemt ze het 'vakantie' en een cadeautje voor mijn verjaardag.


Achter het huis voltrekt zich ook een wonder. Ik ken de caravan niet weer, hij is onherkenbaar wit en glanzend, maar volgens Tonnie nog niet helemaal schoon. De raam- en luikranden moeten nog en daarna wil hij alles nog in de was zetten.
Het was gisteren een schitterende dag voor tuinwerk, droog, zacht en geen brandende zon. We konden buiten eten.
Met de voor/na foto's wacht ik tot alles klaar is.
 

Wim Sikkink mailde de link door naar een stuk over hem in De Sleutel van Oss waar hij woont. Ik ken hem al vanaf mijn veertiende, toen hij hier in het dorp aan dezelfde weg woonde als ik nu. Het is al weer ruim zeven jaar geleden dat ik hem bij de reünie van onze middelbare school sprak.
Voor oudere Winterswijkers is hier de link:

http://www.deweekkrant.nl/artikel/2013/juni/12/expo_textielontwerpen_in_ruwa_art_galerie

woensdag 12 juni ( max.22)
Twee redenen om de schoppe uit te mesten: 1. de extra 'vrije'middag omdat gisteren een afspraak niet doorging en 2. omdat vrienden me vandaag komen helpen met wieden van de voortuin en schoonmaken van buitenkant caravan. Op die buitenkant groeit meer mos dan in de voortuin. Ik heb 3 tuinslangen op lengte gemaakt voor tuin, auto wassen en caravan idem. Ik kan nu met een gerust hart de schoppe open laten staan, zodat ze zelf kunnen pakken wat nodig is.  Over het schoonmaakmiddel voor de caravan ben ik niet zeker, zij vond soda het beste, maar hij trok daarbij een bedenkelijk gezicht.  Goeie tips op het www: inweken met biotex blauw, afspoelen en dan wassen met autoshampoo. Boodschappen doen dus. 
  waar zijn de 4 vijvertjes?

dinsdag 11 juni
Door de nieuwe schoonheidssalon verleidde Corinne me tot een afspraak. Ik heb nog een maand om aan het idee te wennen, maar dan ga ik het ondergaan: een echte gezichtsbehandeling waar ik flink van zal opknappen, belooft ze, en waar ik in ieder geval van ga geloven dat ik er van opgeknapt ben, denk ik zelf.
Het wordt de eerste van mijn leven. Mijn huid is oud, maar ziet er zeker zo goed uit als die van Prinses Beatrix en die is nog een paar jaar jonger dan ik.
Ik denk altijd dat geen zeep gebruiken, veel water drinken, niet roken en veel buiten zijn heel goed helpen om er gezond uit te zien. En weinig zorgen hebben natuurlijk, maar dat heb je niet in de hand. 

Eindelijk heb ik een geheugenkaartje bemachtigd voor mijn voor deze tijd stokoude heel kleine camera. Wolfgang wist een zaak in Duitsland die ze nog zou kunnen hebben en die had ze, dus ik kan weer vooruit met mijn superhandige bijna 10 jaar oude Sonytje. Ik heb ook de opvolger van deze, maar die is groter, kan héél veel meer, maar ik vind nadenken voor ik snel die eekhoorn knip niet meer van deze tijd, dus mag die nu een poos rusten. Voor ik 8 GB vol heb zijn we weer een paar jaar verder.
 
Om de dag is er zo'n berg bloempjes van de Blauwe Regen op te vegen. Nu weet ik waarom die Regen heet. Sneeuw was nog beter geweest. Na deze hoop nog 1 keer, dan kan ik daar weer rustig soep eten.
Attente lezeres Joke wist welk plantje ik gisteren beschreef: Postelein. Zij kende het van haar vorige tuin. Ik zat maar bij de verkeerde familie te zoeken. De grote flora beschrijft het heel duidelijk: Het is Roze Winterpostelein, eironde blaadjes met een puntje en roze bloemetjes:
    

De bloempjes rechts boven zijn een heel klein beetje roze op mijn nieuwe foto met het oude toestel. Er staan nu meer plantjes dan 2 jaar geleden. Geen verband tussen die mededelingen.

maandag 10 juni (max.19.2)
Vanavond zou Marieke komen eten en gistermorgen zat ik er net buiten over te denken wat ik dan zou koken, toen zij en Ton de inrit in kwamen rijden. Verrassing! Ze liepen met me rond om het resultaat van het harde werken te bekijken - ik had 's morgens al vroeg de overhangende takken bij het pad langs de beek gesnoeid en bijna allemaal op de kidde gepakt- het begint er op te lijken!  Schouderklopje!
We konden heerlijk buiten zitten lunchen, in de zon was het gewoon warm. 
Gisteravond maakte ik foto's van de paadjes. Ik vond ook het plekje weer waar een paar onopvallende plantjes staan met een massa kleine roze bloempjes op steeltjes. Vorig jaar heb ik het per ongeluk meegemaaid, maar dit jaar dacht ik er bijtijds aan. Het was zelfs meer geworden. Een vaste plant dus, in ieder geval meerjarig.
Bloempjes zijn zachtroze. Foto is recht van boven genomen.
Ik heb het opgezocht en dacht het gevonden te hebben in de Basisgids flora en fauna, van Natuurmonumenten. Anagallis tenella, Teer Guichelheil. Geen afbeelding, alleen een beschrijving. Dan maar de Nieuwe flora in kleur van Skytte Christiansen, geen afbeelding, geen beschrijving. Ik heb ook nog: Wilde bosplanten. Ook daar staat hij niet in, maar wel een foto van Boswederik, van dezelfde familie als Guichelheil. Alleen zijn mijn bloempjes roze en niet witgeel zoals de Boswederik. Kan ook aan de foto liggen, net als bij mij. Het verschil kan ik pas in de herfst zien, de doosvruchten zijn anders. Nu de Flora van Heimans, Heinsius en Thijsse er toch maar bij pakken. Beschrijving; Teer Guichelheil heeft eironde miniblaadjes en ziet er totaal anders uit op de tekening dan op mijn foto. Mijn blaadjes zijn eirond met een puntje. Ik zal nog een duidelijker foto proberen te maken. Mag je meedenken.  

Zondag 9 juni, max. 20,2
Op het terras zijn spontaan Margrieten opgeslagen. Ze mogen blijven.

In een bloempotje staan een paar plantjes Schildersverdriet, die móeten blijven.

De eerste zochten mij op, de tweede waren bijna een bezoeking. Een plastic zakje met 3 SV-tjes kreeg ik van een heel goedhartige kennis, die dacht dat in mijn tuintje een paar miniplantjes wel zouden overleven, met wat goede zorg natuurlijk. Zij had ze ook, in een kransje om de voet van een stamroos. Schattig stond dat. Ja, meer stond er niet in haar voortuintje! Voor de zekerheid pootte ik ze gelijk in een bloempot.
Het eerste jaar deden ze niks, gingen ook niet dood gelukkig, dit jaar stoelen ze uit, zijn nu al minstens met z'n zessen, en drie ervan bloeien! (op 11 juni vijf!)  'k Moet een grotere pot zoeken.

zaterdag 8 juni (max. 24,2)
Mooie dag gehad bij Riet, mooi weer,  goed gesprek, lekkere lunch met weer dat verrukkelijke versgemaakte ijs toe, mmmmm! nu frambozen/bessen, bijna nog lekkerder dan alleen frambozen, en na het eten een rondje lopen door de nieuw aangelegde natuur. 
Als aardigheidje had ik hier thuis 's morgens een bos margrieten geplukt, leek me leuk, op een flat heb je die niet. Toen ik mijn auto parkeerde, keek ik recht op een zee van margrieten! In het net aangelegde park zijn margrieten gezaaid, je weet niet wat je ziet! En dan kom ik met mijn zielige bosje aanzetten!
  Natuur pal achter de flats, met fiets- en graspaden er doorheen, met poelen vol kikkers, weiden met schapen en al veel weidevogels, speelgelegenheid voor kinderen, een heuvel met banken erop om bijvoorbeeld schoolklassen les te geven, het is nu in het tweede jaar, maar het zal elk jaar mooier worden. 
Wat er allemaal onder de grond zit, weet je niet. Er was een grote woonwijk gepland, eerst heel groot, toen kleiner, toen nog kleiner met een park erbij, en nu alleen park. Een deel van  leidingen en buizen ligt al in de grond. Een duur park. 
In dezelfde flat woont ook een vrouw die al eens hier was en geregeld laat merken dat ze me leest. Haar kon ik nog even voor ik naar Riet ging dagzeggen voor ze naar fysio moest, ze is pas erg ziek geweest.
Volgende keer denken aan een andere weg door Deventer nemen, want zoals ik nu reed, duurde het op de terugweg een half uur voor ik de stad uit was. Vrijdagmiddag tegen half vijf. Altijd druk natuurlijk, maar nu met die bouwactiviteiten aan de weg  één grote opstopping. De verkeerslichten werkten wel, maar niemand lette daarop, bij groen stond je stil en bij rood ook. Politiewagens stonden in zijwegen, agenten bleven in de auto zitten kijken.  Red je maar mensen.
Ik zat in een film over het verkeer in Mumbai.

vrijdag 7 juni  (max. 26,8)
Leuk om kaarten van vakantiegangers te krijgen, twee nu al. Ze zijn nu even thuis en gaan dan een week cruisen op de Midellandse Zee.

Ik geniet deze dagen zo veel mogelijk van het buiten zijn. De parasol staat weer op het terras bij de kamer en bij de keuken zorgt de Blauwe Regen voor schaduw.
De kwikstaartjes zijn uitgevlogen, ik heb het niet gezien, hoorde het zachte gebabbel en gepiep niet meer. Ik denk dat ze verkast zijn naar de schapenwei van ChrisJan waar meer vliegen zijn dan hier.  

Heb net even mijn witte broek gepast, had ik al jáááren niet meer aan, paste me niet meer. Scheelt bij mij 15 kilo sinds de laatste keer. Vijftien kilo eraf voor de duidelijkheid. Stond nu eigenlijk wel grappig, net een pofbroek.

donderdag 6 juni ( max. 25,8°C, op klomphoogte max. 39°! geen wonder dat ik warme voeten had!)
Invasiedag. Tuindag. Eerst ga ik de gesnoeide takken en uitgetrokken brandnetels die nog op het pad liggen opruimen. Dan kan ik daar weer maaien.
Gisteravond kon vriendin aan haar man laten zien hoe het hier is, en dat het hier prachtig is- als je niet te secuur kijkt- maar ook veel werk. We konden tot 10 uur buiten zijn, alleen de maan ontbrak. Het is zomer! Volgende week komen ze me een middag helpen, als het redelijk weer is. Ben er heel blij mee. 
Ze brachten foto's mee van heel oude bomen in het park bij Huis te Eerbeek. Bijvoorbeeld een boom waarvan de takken naar de grond groeiden, vandaar weer verder omhoog en zo nieuwe bomen werden. De beuk doet dat hier ook. Prachtige verwaarlozing!

woensdag 5 juni (24.6°)

Gouden Regen in de ochtendzon, mooi toch? De kale molshoopplekken groeien langzaam dicht en het gras gaat bijna op gazon lijken.
Voor het eerst dit jaar gesproeid, de nieuw overgeplante seringen en kersen hadden dorst. Eén witte bloemtros zit er aan het seringenboompje dat ik van Ton en Marieke gekregen heb. Ik dacht echt, dat het daar aan zat, liet het trots aan Marieke zien, maar de bloem zit vast aan een opslagtak van de oude boom die daar gestaan heeft. De bloem is natuurlijk even mooi, maar ik kijk er toch anders naar. Zij waarschijnlijk ook.
Heb een kruiwagen vol dode takken van de grond onder de eik opgeraapt, ze waren er de afgelopen week uitgestormd. Als het heel warm wordt, kan ik daar nu in de schaduw naar de margrieten zitten kijken. Er staan twee stoeltjes, het onkruid is weggehaald en ik heb een keurig paadje door het hoge gras er naar toe gemaaid. 

Kaart van Carla en Wolfgang uit Normandië: ' ...het Azorenhoog is aangekomen!'  Dat krijg je als je al zo lang in Duitsland woont en werkt.  

dinsdag 4 juni ( officiële meting Henxel, 23° C om half vijf)
Vandaag  verder met maaien en snoeien. Een kleine 300 brandnetels uitgetrokken gisteren en overhangende takken van vlier gesnoeid. Toen ik die bergen compostgroen op de foto wou zetten was de batterij weer leeg! Ik maak te veel foto's. Morgen maar.
Christien vond gisteren dat het er al héél mooi uit zag, maar ik ben kritischer, er moet nog veel gebeuren, takken zakken door over de graspaden. Werk aan de winkel.
We liepen de achterste paden en ze had er geen idee van hoe het er 'achter de hegge' uitzag. Ze vroeg nooit hoe het daar was en dus zaten we altijd op het terras of binnen. Anderen waren ook al zo verrast.
Misschien heb ik het altijd een beetje voor mezelf willen houden, alleen als mensen ernaar vroegen, liepen we een rondje achterlangs.
 
Vorige week belde Andere Diny, het werd tijd dat we elkaar weer eens zagen. Ik vroeg of ze niet eens met de regiotaxi kon komen (ze heeft geen auto). Nou, misschien deed ze dat wel.
Zij doet vrijwilligerswerk en zit in een vast schema. Zij moest dus maar zeggen wanneer het schikte 'maar kom dan wel op een dag met mooi weer, zodat we buiten kunnen zitten'.
Toen ze gisteren weer belde, dacht ik dat ze een afspraak wou maken. Ja, dat wou ze ook, maar niet om hier te komen, maar om samen in Groenlo naar een bevriend echtpaar te gaan, dan en dan konden ze, dat wist ze, eerst gingen ze een week weg.
Het voelt raar. Lijkt op manipulatie. Straks maar eens bellen.  

Ik heb gebeld en het blijkt zo'n typisch voorbeeld van een man die een vrouw de contacten laat onderhouden. Bij een etentje had de man van het echtpaar tegen Diny gezegd: '... bel jij Leidje dan even voor een afspraak om hier te komen als we terug zijn?' Dat had ze braaf gedaan, maar was niet duidelijk over de 'opdrachtgever' ( ik had het tenminste niet begrepen).

'k Ben blij dat ik gebeld heb.
Ik ken dat patroon wel, ook in mijn familie ging/gaat het vaak zo. De vrouwen regelden/regelen de afspraken. Er blijft dan nog wel een vraag open, maar die zal ik aan hemzelf stellen.

maandag 3 juni
De hele dag buiten geweest gisteren, een béétje gewied, maar veel gelezen en genoten van de lente. Ook foto's van de margrieten gemaakt. Ik hoefde niet te koken, er was nog een 1-persoons maaltijd over van zaterdag toen Marieke er was. Dat zijn met haar meestal van die geďmproviseerde snaaimaaltijden omdat ze vaak onverwacht komt. Wat staat er nog in de koelkast? Wat wou je vanavond zelf eten? We bekijken de niet zo appetijtelijke inhoud van de groentela. Neu.
Maar ik was kippensoep aan het trekken, we kunnen de bouillon vooraf nemen, de kip eruit vissen en eten bij gebakken tomaten/uien en kruiderij, een boterham erbij, een glaasje wijn, én er is nog een rest ijs van, ja, je weet het al, Talamini. We hebben heerlijk gegeten.
   
Vanmiddag komt Christien, met haar is het altijd een goede dag, we zien elkaar soms maanden niet, maar gaan zo verder waar we gebleven zijn. Ze is de kalmte zelf, evenwichtig en opgewekt, hoewel ze een nare ziekte heeft. We  kennen elkaar al van ons twaalfde jaar af. Haar dochter ken ik ook al heel lang. Die groeide op zonder vader, want die verongelukte toen ze net 1 jaar was.
Op de foto bij 21 februari 2012 staan we allebei, Christien tweede van rechts achteraan en ik hurkend in het midden. We zijn allebei in het onderwijs terecht gekomen.

zondag 2 juni
Gisteren. Op het parkeerterrein een heel enthousiaste Jan gesproken. We hebben allebei onze boodschappen al binnen en het is nog maar kwart voor negen! Zijn moeder en tante hebben jarenlang mijn ouders in de huishouding geholpen en ook later  kwam elke dag wel één van hen na het overlijden van mijn vader bij haar op bezoek in het verzorgingshuis, zeer trouw.
Jan weet alles van de natuur, woont verderop aan dezelfde kant van het dorp als ik en had nu prachtig nieuws. Hij had 2 exemplaren van de zeldzame weidebeekjuffer gespot hier dicht in de buurt!
 
foto: waarneming.nl
De weidebeekjuffer is bruin, de bosbeekjuffer blauw en die laatste komt hier vrij algemeen voor. Hij was er heel enthousiast over, net als over zijn speurtocht naar wolven in de Lausitz. Hij had ze niet gezien, want ze zijn erg schuw, maar wel hun sporen, afdrukken van poten in de modder en uitwerpselen. Er zijn daar meer dan 15 roedels. Om de schaapskudden te beschermen hebben de boeren Pyrenese Berghonden aangeschaft. Dat helpt, je kunt er beter niet met een herdershond in de buurt komen wandelen, omdat die op een wolf lijkt. 
Carla vindt het daar prachtig, de familie van Wolfgang komt uit de buurt van Forst en Cottbus en er woont nog familie waar ze contact mee hebben.

zaterdag 1 juni
Hierbij laat ik nog 1 mail zien van mevrouw A. te D. We zitten inmiddels aardig op één lijn.

Lieve mevrouw Leidje,  Wat een idee, dat ik ook maar een greintje afgunst zou voelen! Waarvoor dan? Voor uw eigen veronderstelde onkunde of voor uw deemoed? Dat laatste siert u, het eerste waag ik te betwijfelen.

U sloeg echter wel de spijker op zijn kop met uw opmerking, dat mijn reactie wel zou voortspruiten (overigens, in dit verband een onterecht woord) uit jeugdige overmoed. Ik ben niet alleen een jeugdig persoon, ik ben nog een kind, soms zelfs kinds.

Dat neemt niet weg, dat de uwerzijds goed bedoelde uitleg van het begrip consciëntieus overbodig was. Ik ben wel jeugdig, maar niet dom!

Kinderen zijn dol op vooral verse appeltaart, graag met slagroom. Dat geldt dus ook voor mij. Mocht u mij willen trakteren op zo’n niet door uzelf gebakken lekkernij, dan houd ik mij aanbevolen; alleen, als het een verpieterde appelpunt van de Lidl is, eet u hem zelf maar op. Wat bedoelt u trouwens met die ingetrokken punt, die men niet in de bek kijkt? Het is mij volslagen duister. Kunt u dat nog eens uitleggen? Ik wil graag wat leren.

Uw eerlijkheid siert u. Uw lezers zullen u dankbaar zijn voor dit inkijkje in uw ziel en nog meer van u houden, dan ze nu al doen. Van weglopen zal geen sprake zijn. Ik waardeer uw opmerking over mijn ontboezeming “niks geen 100%”. U hebt helemaal gelijk als u twijfelt aan de linguďstische correctheid van deze woorden. (“Linguďstisch” hoef ik niet voor u te omschrijven). Doch in mijn jeugdige overmoed liet ik mij inpakken door deze populaire uitdrukking. Beter was geweest: Ik twijfel enigszins aan de juistheid van een 100% goed antwoord.

Die appelpunt kom ik graag consumeren. Maar ook in D. zijn goede bakkers en ik zou het zeer op prijs stellen, u hier te mogen verwelkomen. Met punt! Vers!

Mevrouw A. te D.

Ik ga volgende week naar haar toe en dan zullen we nog wel even lol hebben om deze correspondentie, dat hadden we nu ook al per telefoon. We bellen elkaar (on)geregeld, zoals zussen doen!