Logarchief  april  home  juni

Logs mei 2013             

 

 

31 mei
Ik kreeg een beetje kritische mail van mevrouw A. te D. naar aanleiding van de uitslag van mijn toch echt wel héél aardige nestpuzzel. Aangezien er nu steeds gepleit wordt voor meer transparantie bij loterijen en dergelijke zal ik de mail en mijn antwoord laten lezen: 

Geachte mevrouw,

Die mijnheer, die de eerste prijs had, maar nu tweede geworden is, wordt door u geniaal gevonden, omdat hij antwoord gaf op een niet gestelde vraag. Maar kijk nu eens hoe ik zonder een oplossing in te zenden, maar door er alleen een beetje over te leuteren, de 3e prijs gewonnen heb, dat is pas echt geniaal.
Jammer voor u, dat er later nog iemand met een 100% goed antwoord was, want de prijzen waren al verdeeld. Ik schuif echter met plezier een plaatsje op. Het moet me trouwens van het hart, dat een 100% goed antwoord flauwe kul is. Een antwoord is of goed of fout. Niks geen 100%.

Nog even een vraag aan U. Maakt u die verse appeltaart zelf?

Tot ziens en hartelijk dank voor de toegezegde prijs.
 

Natuurlijk heb ik haar op mijn gewone vriendelijke, begrijpende manier geantwoord:

 Mevrouw A. te D., proef ik een beetje afgunst in uw woorden? Aan het slot van mijn motivatie over het antwoord van ‘die meneer’ vroeg ik me immers af of ik het geniale erin zag door mijn eigen onkunde. Mevrouw, zoveel deemoed als ik daarmee ten toon spreidde, ziet men tegenwoordig niet vaak meer. Ik kan wel zien dat uw reactie uit jeugdige overmoed voortspruit. U bent denkelijk nog een jeugdig persoon?

Ik wil ook u best geniaal noemen, maar als u zelf uw inzending, die ik zeer consciëntieus ( dit betekent met zeer veel aandacht en kunde) beoordeeld heb, afdoet met ‘geleuter’, dan trek ik hierbij uw prijs in! Zo!
Ik zie ook niet in waarom ik op uw vraag of ik zelf die verdomde appeltaart ga bakken, antwoord zou geven. Een gegeven appelpunt kijkt men niet in de bek. Zeker een ingetrokken appelpunt niet. Duidelijk?? Dus niks hartelijk dank!

Uw filosofische benadering van het begrip ‘een 100% goed antwoord’ spreekt me aan. Daar ben ik heel eerlijk in. De zin had moeten luiden: 100% van de vragen werd goed beantwoord. Ik zal onze correspondentie op de site zetten, zodat alle inzenders kunnen zien dat ik u fair behandel door mijn fout in deze toe te geven.
Nou vooruit, als u heel erg zin in een vers opgepiepte punt van de Lidl hebt, zal ik die voor u achterhouden.

Vervolg:
Lieve mevrouw A. te D.,
Ik heb er na mijn laatste zin een nachtje over geslapen en ik ga toch maar uit van drie prijzen, zoals eergisteren vermeld. Ik heb een zeer goede en dure bakker gevonden die op mijn verzoek een extra lekkere taart bakt voor als u eens hier denkt te komen. Ik wil geen onaardige indruk maken, om de lezers hè, maar wilt u me wel eens uitleggen of ‘niks geen 100%’ wél klopt?

Ik verheug me er op om u spoedig eens hier te ontmoeten!
Leidje Berg

30 mei   (uitslag van puzzel staat bij 29 mei)

Jan is vier dagen klussen en mijn vriendin kan niet goed tegen alleen zijn, dus belt ze of ze mag komen. Prima. Ze loopt het hele eind, meer dan drie kwartier. Voor de zekerheid heeft ze een stevige wandelstok bij zich, niet zozeer om op te leunen (ze draagt hem losjes in de hand), maar om belagers van zich af te kunnen slaan, want je hoort zulke rare dingen tegenwoordig.  Volgens mij en anderen is ze zo bang alleen, door de thrillers die ze leest en de enge misdaadfilms die ze kijkt. Als ik dat zeg, ontkent ze dat het daardoor komt, want lees de kranten maar. De heggen langs het fietspad hier langs de weg waren ook al niet gesnoeid en er liepen rare mannen.
Ja, net als in een film.
Ze blijft eten en ik breng haar net voor donker met de auto naar huis en wacht tot ze binnen is. Ik hoor geen gegil.   
                                                           *****   

Een telefoontje van een vrouw die ik een half jaar geleden op het 50-jarig huwelijksfeest van een gezamenlijke vriendin trof, of het goed was om op de uitnodiging in te gaan die ik toen gedaan had om eens aan te komen. Haar man en zij liepen vaak bij het Hilgelo maar altijd heel vroeg, acht uur of eerder en dat was zo'n rare tijd om op visite te komen. Ze dachten dat vier uur een betere tijd was.
Het klikte weer. Hoewel ik bij het bellen geen beeld meer had van hoe ze eruit zag, herkende ik haar onmiddellijk toen ze uit de auto stapte.
Het was een geslaagde hernieuwde kennismaking. Als vrouwen blijven werken tijdens het huwelijk (zij als jonge vrouw in 1964), als mensen houden van reizen en natuur en veel andere interesses hebben ( beiden),  iemand verstand van vogels heeft (man), en ze beiden een hekel hebben aan klagen, dan heb je al gauw raakpunten.
Zij is 2 jaar jonger dan ik, ziet er tien jaar jonger uit ( ze was wel net naar de kapper geweest, dat scheelt natuurlijk!) en heeft een paar jaar na mij op dezelfde middelbare school gezeten. Hij werkt als vrijwilliger bij natuurmonumenten en vertelt boeiend.
Kijken hoe het verder gaat. Niks overhaasten.
                                           *****
De heel oude man die me een paar maand geleden vroeg of hij hier zijn caravan neer mocht zetten, was er nu om te zeggen dat hij dinsdag met zijn vrouw hier was geweest, toen ik niet thuis bleek te zijn. Ze hadden op hun scootmobiels heerlijk in de zon gezeten bij de schoppe terwijl ze wachtten tot ik thuis kwam. Ze hadden toen twee reeën gezien! Hij heeft altijd zijn verrekijker om de nek hangen. Uiteindelijk waren ze maar gegaan.
Hij kwam nu vertellen dat hij z'n caravan verkocht had en of ze zo nu en dan bij mooi weer eens een poosje hier mochten zitten.
Heel oud zijn, 87 en 85, op een klein flatje zitten in een verzorgingshuis, en een groot natuurliefhebber zijn, dat is moeilijk hoor.
Ik ben natuurlijk een enorme geluksvogel dat ik hier mag wonen. Moet ik het die oude mensen misgunnen om zo nu en dan een paar uur hier rustig te zitten genieten?
De afspraak is dat ze zullen bellen als ze plannen hebben om te komen, dat ik nee zeg als ik het me die dag niet uitkomt, dat ze niet langer dan twee uur blijven en dat ik gewoon m'n gang ga.

29 mei, de uitslag van de nestwedstrijd.

Ik heb geen zin om te wachten op al die mensen die nog puzzelen, slechts twee reacties heb ik nu gehad, dat lijkt natuurlijk nergens naar, maar die twee krijgen een prijs. 
Nummer twee, mevrouw A. te D. denkt dat een duif onder een dakpan broedt! Afijn, ze zal wel geen les hebben gehad van Van der Ploeg. Het was een kwikstaart, mevrouw!  De plek van de dakpan was wel goed. Precies midden op het dak. U vergat echter te vermelden welke kleur de pan had (blauw), beetje slordig. Van het aantal pannenbakkerijen had u geen idee (zeker 20!), maar dat was ook een moeilijke, vooruit, een troostprijsje dan maar:
Twee Koffie met vers Appelgebak voor één persoon. 
De hoofdprijs is voor degene die antwoord gaf op een niet gestelde vraag! Ja, dat is echt geniaal.
Jammer dat er geen antwoord kwam op de wel gestelde vragen, dat er zelfs gewoon openlijk gezegd werd, van vogels niet veel verstand te hebben! Ja, een man. Die zeggen niet zo gauw dat ze ergens geen verstand van hebben. U bent een gunstige uitzondering meneer J.A.W.W. te W. Gefeliciteerd!
Dat geniale antwoord moet ik trouwens nog controleren. U kunt het me ook uit komen leggen, als u met uw vrouw de prijs komt consumeren, want die bestaat uit:
Twee Koffie met vers Appelgebak voor twéé personen.
(het niet gevraagde antwoord was:  in het midden van foto 1 ligt onderaan een rij pannen minder dan bovenaan.
Hm. Best moeilijk. Ik begrijp het niet helemaal, geloof ik. Daarom vind ik het natuurlijk ook zo geniaal!) 

▬►
Open ik net m'n mail, zit er een 100% goede oplossing bij! Héél knap van u mevrouw O. te L. Geweldig dat u de moeite genomen hebt om 2 jaar terug te lezen voor die 20! U mag uw prijs uitkiezen, 2 koffie voor 2 personen met vers appelgebak ergens halverwege te Br. (bij B. bijvoorbeeld), of  hier, waar ik ook de andere prijzen zal presenteren, op de tijd die u schikt ( en die ik van te voren graag weet, vanwege dat verse. Geldt ook voor de andere winnaars!)
                                                  *****
In schooljaar '79/'80 zat er een meisje met een dikke bos golvend blond haar in de tweede klas MAVO. Ik gaf net 1 jaar les, dus had nog veel te leren. Zij is nu ouder dan ik toen was. Nu keek ik in haar atelier rond om te kijken wat zij mij kon leren. Dat is heel veel.
Ze deed na de MAVO een opleiding algemene technieken, daarna een schilderopleiding, later lessen op de AKI, is heel creatief, heeft een grote materiaalkennis, werkt met oude mensen, met ZOZIJNmensen, met pubergroepen, klassen basisschoolleerlingen en eh vrouwen zoals ik, die zich willen ontplooien, en ze doet dat allemaal met de drive om mensen met elkaar in contact te brengen.
Ze laat bijvoorbeeld aan een heel groot 'schilderij' bedoeld voor het clubhuis van een sportvereniging samen werken door leden van die club, kinderen, wat minder slimme pubers, maar ook jongeren van het VWO. En dat blijkt heel goed te gaan.

Maar.... ik hou van dingen zoals ze zijn, hou niet van het beplakken van een vaas met kapotte stukjes van theekopjes, de vaas wordt daar in mijn ogen niet mooier van. Het theekopje ook niet.  Wel heel mooi vind ik het werken met takken. Dat blijven takken, herkenbaar, ook al maak je er een sculptuur van.
Een kanten kleed verharden en beschilderen is best even geinig, 't lijkt dan net plastic, maar dat kleed wordt er niet mooier van, 't verliest zijn eigen schoonheid. Als het de bedoeling is om iets te 'ontaarden' vind ik dat prima als het er interessanter of mooier van wordt, maar ik heb niet de behoefte om dat zelf te gaan proberen. 
Wel weer mooi vind ik het bewerken van speksteen. Ik weet niet of het iets voor mij is, misschien wel, ter afwisseling met schilderen. 
Of ik deze zomer een paar keer naar Tanya heenga, weet ik dus echt nog niet. Het moet even bezinken.

Een drukke dag gisteren, dus van vogel-antwoorden nakijken kwam nog niet veel. Morgen kun je de uitslag verwachten. Als het vandaag regent.

28 mei
Eerst maar eens het dak laten zien, daarna krijg je een paar vragen om je onderscheidingsvermogen en je vogelkennis te testen.
   


Vraag 1. Hoeveel pannenbakkerijen hebben pannen geleverd voor dit dak?  Ergens op de site staat het antwoord, dus je kunt even alles nalezen.
         a. meer dan 20
         b. 20
         c. 10
         d. 1 
Vraag 2. De vogel die hier nestelt staat op 3 foto's. Is het een
         a. spreeuw
         b. kwikstaart
         c. duif
         d. mus
vraag 3. Geef aan op welke foto hij het dichtst bij zijn nest zit. 
         a. foto 2
         b. foto 3
         c. foto 4
Bonuspunten krijg je als je duidelijk aan kunt geven onder welke dakpan het nest zit. Je verdient 1 punt als je de kleur van de pan goed hebt ( rood of blauw), nee ik geef geen 2 halve punten, 5 punten als je duidelijk aan kunt geven onder welke pan het nest zit en waardoor je met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid die pan kiest.
 
Geef je antwoord door via leidjeberg@hccnet.nl  of via contact, het komt in dezelfde mailbox terecht.  Bij meer goede oplossingen wordt geloot, maar iedereen die meedoet krijgt in ieder geval een eervolle vermelding.
Ik moet nog even nadenken over de te winnen prijs. 't Is eind van de maand, he?

27 mei
Als ik zaterdagmiddag met oorbeschermers, dikke broek, zware schoenen, handschoenen en extra bril op en aan met de bosmaaier in de weer ben, zie ik het witte autootje van de buren de inrit inrijden. Ik werk gewoon door, ze horen me natuurlijk en komen dan wel bij me. Nee, door de struiken heen zie ik het staan, het is een andere auto, een zonder dichte achterruiten. Toch maar eens gaan kijken. Is het Marieke! Ze komt vaker onaangekondigd, maar twee keer in een week, dat gebeurt zelden. 
Leuk!!  Isa is er ook, helemaal gespitst op loslopende konijnen. Ze blijven eten, we lopen de gemaaide paden, keuren de kruidige wei, ja, weinig verschil met andere jaren, meer margrieten lijkt wel, en genieten van elkaar.
Ze heeft de Regiobode meegenomen met op de voorpagina de grote kop: 'Spitsafsluiting voor deel buitengebied Brummen.'
( zie 12 oktober en 18 november toen ik er ook al over schreef)
Een aantal afsluitingen wordt opgeheven en op andere wegen gaat een spitsuurafsluiting gelden. Ook de 'Weg over het Hondsveld' is weer open voor me.
Ze gaan nu de rondwegen verbeteren  zodat het verkeer daar sneller op kan schieten en de kleine weggetjes zal mijden.  
Dat is echter jammer voor mensen die in het buitengebied van Voorst een landelijk gelegen boerderij kochten en nu, als de plannen doorgaan, een grote weg dicht langs huis krijgen, een bosje is op voorhand al gekapt!
Geniet zolang het kan, de wegen van overheden zijn wonderlijk.

Ik liet de grondtakken al eens vaker zien, maar van een andere hoek lijken ze ook bijzonder. Normaal worden deze lage takken weggehaald om een mooie rechte stam te krijgen, altijd goed voor grotere houtopbrengst, maar wij lieten ze groeien. Ze gaan waarschijnlijk daar wortels krijgen, ik heb nog niet gekeken.

zondag 26 mei
Filettino is een klein plaatsje met 554 inwoners in Latium in Italië. Twee jaar geleden sloeg ook daar de crisis toe. Rome besliste dat er bezuinigd moest worden en dat Filettino moest fuseren met Trevi, acht kilometer verderop. Dat kón gewoon niet want de voetbalclubs van beide plaatsen vochten zich 's zondags bijna dood tegen elkaar, dus fuseren met de vijand? No way.
De mensen die er woonden leefden al eeuwen voor een belangrijk deel van het hout uit de bossen. Ze bewerkten het, verkochten het, plantten waar nodig nieuwe bomen aan en  het dorp kende geen armoe. Tien jaar geleden bepaalde 'Brussel' dat dat niet meer mocht, de bossen werden tot beschermd natuurgebied verklaard, geen kap meer dus en het gevolg was armoede. De mensen werden depressief, er waren zelfmoorden en alles was de schuld van Rome en Brussel. 
Burgemeester Luca vond dat het zo niet langer kon en dat het dorp initiatief moest gaan tonen om zélf het tij te keren en weer baas over het eigen leven te worden. Hij riep in 2011 het Prinsdom Filettino uit, een zelfstandig ministaatje, waar hijzelf zolang de Prins over was. Hij liet een eigen munt slaan, hield de mensen voor dat je ook kunt leven in een kleine hechte gemeenschap, stelde een Parlement in, waarvoor iedereen zich kandidaat kon stellen,  er kwamen verkiezingen----  en toen kwam Geert Kimpen in beeld. Die had gehoord over dat 'idiote' plan van de burgemeester en reisde met zijn vrouw naar hem toe, maakte kennis, en werd gelijk benoemd tot onafhankelijk toezichthouder bij het tellen van de stembriefjes.  
Vanmorgen was er een radiouitzending van een uur met Van Warven en Kimpen. Geert heeft een boek over het dorp en de burgemeester geschreven dat deze week bij de Arbeiderspers verschijnt, De Prins van Filettino.
Hij vertelde er bevlogen over. Ik heb hem nu al een paar keer meegemaakt bij lezingen, heb zijn boeken 'De Kabbalist'  en 'Stap voor stap van wens naar werkelijkheid'. Hij heeft daar schitterende opdrachten voor me ingeschreven. Ik ga dus zeker ook dit nieuwe boek kopen en zijn boek over Newton.
  De burgemeester met geldbiljetten met zijn afbeelding

25 mei
Heb je vanmorgen de maansverduistering gezien? Niet jokken!
Nou, je hebt niks gemist, het was maar een miniverduistering, van 5u44 tot 6u37 en de maan verdween jammer genoeg al 3 minuten na het begin van de verduistering om 5u 47 onder de horizon. Gisteravond maakte ik dus alvast maar een foto!
Volle maan (over een paar uur)
Deze foto is van het graspad, na het maaien gemaakt vanuit het kikkerperspectief.


Van 5 tot 7 kon ik gisteren nog heerlijk buiten in de zon zitten. Om 10 uur 's avonds legde ik toch maar weer een dek over de vorstgevoelige potplanten. Toen ik naar buiten liep, vloog er net als twee dagen eerder een uil met langzame vleugelslag vanaf de schoorsteen, denk ik, over het huis en mijn hoofd richting wilg. 's Middags had ik ook al een uil, geen bosuil, gehoord toen ik achterin de wei was.

Sinds ik bij de Boekgrrls ben, 8 jaar al, mail ik met éen van hen tamelijk onregelmatig, maar dan wel echt. Het mooie is, dat ik me op schrift heel duidelijk uit moet drukken. De ander kan m'n ogen niet zien, m'n lichaamstaal niet, wat toch een gemis is. Ik kan me veel mooier voordoen dan ik ben.
Ja, dat kan. Zal ik ook wel eens doen.
Er is echter ook een andere kant. Doordat we elkaar niet zien, durf ik opener te zijn dan ik tegen de meeste andere kennissen/ vrienden, ben. Bij mij is het zo, dat er maar enkele mensen zijn met wie ik zo vertrouwd ben, dat ik laat merken waar ik me zorgen over maak, verdriet over heb of bang voor ben. Meestal hou ik me groot. Vaak om de ander niet te belasten die ziek is, of gauw van de kaart is, of al genoeg aan haar hoofd heeft.
Bij deze Boekgrrl is dat anders, we weten van onszelf dat we behoorlijk sterk zijn, tegen een stoot(je) kunnen, ook bij zorg, verdriet of angst. Maar een zeer belangrijke winst uit mijn contact met haar is, dat ik mezelf beter heb leren kennen. Ze denkt helder, zegt wat ze denkt en daar denk ik dan over en leer bij.
Zonder internet had ik haar nooit leren kennen. Mis jij dat nou niet, Bea?  

24 mei
Je kunt je lelijk vergissen in de familieverhoudingen van eenden. Dat had ik weer. Zondag zagen Carla en ik een eend met 6 pielekes op de beek zwemmen, ze waren net uit het ei, maar sjeesden als volleerde zwemmers achter ma aan, schoten even naar de kant voor een vette mug, en zetten dan full speed de achtervolging weer in. Ach wat schattig, welke van de twee woerden zou de vader zijn? Er zijn namelijk twee woerden die met dat ene vrouwtje mee zwommen en vlogen, maar als zij op het nest zat, zich met elkaar vermaakten met snaveltje vrijen.
Een poos later zagen we een eend met zeker tien net uitgekomen pielekes! Twee vrouwen en twee mannen, dat klopt beter.

Gisteren spotte ik drie verschillende katten die speurend langs de border liepen. Daar heb ik het graspad niet voor gemaaid! De buren hebben geen kat, in elk geval niet een die vogeltjes vangt, dus zijn het verwilderde of door vakantiegangers meegenomen of achtergelaten exemplaren.

Het TV-programma 'Over de streep' was opgenomen bij een middelbare school in Vorden. Ik vond het mooi om mijn laatste directeur Sjaak Stans weer te zien die nu daar directeur is. Ook 15 jaar ouder, maar eigenlijk nog precies als in mijn tijd. Zijn vrouw Anneke is ook na hun verhuizing hier actief gebleven bij het muziektheater, dus een enkele keer zag ik ze nog wel eens bij een uitvoering.     

Bij de boekgrrls hadden we een lichte en donkere uitvoering van buttons met een boek plus boekenwurm erop. Dat kwam onlangs ter sprake en daarom vermeld ik het hier even met foto. Op een briefje geprikt door de heel jong overleden Marion die ze me toestuurde. 

23 mei
Vannacht om half éen dendert er een zware vrachtwagen of tractor langzaam rijdend voorbij, even later nog éen, het lijkt wel een karavaan, het blijft denderen. Ik ga maar eens even kijken. Blijkt dat er op het grasland hier tegenover de rijen gemaaid gras opgezogen en in een tractor met laadbak gespoten worden. Als de wagen vol is, stopt de zuiger, graswagen rijdt weg is er tien minuten later weer en zo gaat het door tot 2 uur. Normaal rijden er twee bakwagens mee, nu moest er telkens gewacht worden tot die ene terug was. Het opzuigen geeft een gierend hard geluid naast het zware motorgeluid. Bij het keren verlichten de koplampen het hele huis.
  
Twee keer binnen een week naar Lichtenvoorde rijden, waar ik zeker 10 jaar niet geweest was, is wennen, maar in dit geval ging dat heel snel. Vorige week was ik bij familie van familie en gisteren bij een andere schildervriendin, die al een paar keer bij mij was. Ik haalde haar op, maakte kennis met haar man, die speciaal de antieke klokken die ik prachtig vond, opwond, zodat ik het tikken en de slag kon horen, bewonderde de stenentuin waar Jachman jaloers op geweest zou zijn, en daarna reden we samen naar Bredevoort waar al drie anderen van ons schildergroepje wachtten op Hendrikje Stoffels, die speciaal voor ons uit haar graf was opgestaan  -op dringend verzoek van de VVV. 

Hendrikje leidde ons door het Bredevoort van haar jeugd, vertelde over haar ouders, het dagelijks leven, de ramp die het stadje voor een groot deel verwoestte en waarbij haar vader omkwam, de verhalen over het drukke en rijke Amsterdam, waar het leven heel wat beter was dan thuis, en haar vertrek daar naar toe een jaar na de ramp. Ze vertelde over haar sollicitatie naar de plek als dienstbode bij de huishoudster van Rembrandt van Rijn, over de liefde die haar baas en zij voor elkaar opvatten, en over de ins en outs van het huishouden. Intussen wees ze huizen met een geschiedenis aan, de plek waar ze geboren was, waar haar broer later woonde, zong een spinliedje en consequent bleef ze praten of ze Hendrikje was. Ze droeg ook kleding uit die tijd.
Ik vond het een heel geslaagd uur, al was het verschrikkelijk koud en waaiden we bijna van het bastion waar De Prins van Oranje op stond en snel draaide.
Daarna ging Carolien mee naar Bertram, waar we ons konden opwarmen met hete koffie en warm appelgebak.
Hartelijk afscheid na een geslaagd schilderseizoen. Een paar mensen gaan volgende week naar Carolien die dan op Mallorca is. Sommigen gaan in de zomer workshops volgen en buiten schilderen, dus die tref ik dan misschien nog eens.
Op de molenberg staand zie je zo het paadje naar de kerk   Waar nu dit huis staat, stond het ouderlijk huis van Hendrikje in de Muizenstraat   Bij uitleg over de ramp   Hendrikje heeft wél lol in de Hozenstraat  Hier werd rond 1650 bijna een vrouw vermoord die beschuldigd werd van hekserijGezicht op de Prins vanaf het kerkplein  Zoals bijna elke stad en elk dorp had ook Bredevoort een Zwaan, de plek voor betaalde liefde

22 mei
De Prinses bofte maar mooi, dat hier in Winterswijk de zon scheen, terwijl de regen in het 'Westen' 20 mm water aanbracht. Ik was om persoonlijke redenen verhinderd om haar te gaan bekijken, het lange gras droogde razendsnel, zodat ik het prima kon maaien. Om 6 uur was ik klaar en de benzine op, om 2 over zes begon het zacht te miezeren. Dat is heel goed voor pas gemaaid gras. Ik maaide nu ook weer rondjes onder de eik, na eerst een kruiwagenvol dood hout opgeraapt te hebben. De graspaden worden steeds mooier nu het gras in de wei al aardig hoog staat.
Het kruidige paardenwei 2-mengsel dat Bertie vorig jaar met subsidie zaaide, lijkt als 2 druppels water op het kruidige paardenwei 1-mengsel, dat hier helemaal vanzelf na 20 jaar niet mesten in de wei groeide. Veel zuring en margrieten, de bloei begint.
Volgens mij kwam de prinses met een heli, landde ze bij het ziekenhuis en reed vandaar met een auto naar Villa Mondriaan, want een uur of zo later kwamen er twee heli's recht over mijn hoofd vliegen, het waren dus geen traumaheli's voor ziekenhuis Enschede, want die vliegen een iets noordelijker koers. Ik neem aan dat in één ervan de prinses zat en dat de andere als bewaking meevloog.
Nu je er toch bent, kun je ook van de gelegenheid gebruik maken om de steengroeve en de rozentuin en andere bezienswaardigheden van boven af te bewonderen. Zo vaak kom je hier eigenlijk niet, ook al ben je of was je (?) Vrouwe van Bredevoort. Dat laatste denk ik, want onze koning is nu Heer van Bredevoort.

Correctie: Attente lezer A.W. wees me erop dat de helikopters landden op het voetbalveld van Trias en dat ze daar heen gingen om de prinses op te halen toen ik ze zag en dat ze niet weggingen van het SKB-terrein. Jammer, dan heeft de prinses dus niet mij en mijn mooie maaiwerk gezien! Bedankt, Ab!

21 mei
Mooie en gezellig drukke dagen gehad met zondag stralende zon, zodat we de hele dag buiten konden zitten. In de schaduw was het maar 17gr, in de zon echter 23,5gr ! Gisteren konden we niet buiten zitten, het was koud en miezerig. Carla ging evengoed verder met snoeien en onkruid uittrekken. Ik kan de 'berg' weer op naar het bankje, kan weer achterlangs de schoppe en de vijver lopen, de margrieten- en sterremuurplanten hebben een nieuwe plek gevonden in een buitenlandse wei, (hier dus, ik hoop dat ze zich snel aanpassen), en de Bärlauch is bevrijd van een dik pak beukebladeren en bloeit, weliswaar maar met één bloeistengel, maar toch! 
Baerllauch, opslag van weggegooid plantje 3 jaar geleden

De CD met stukken op harp door Lavinia Meijer die ik van Marieke en Ton kreeg, kon ik niet gelijk draaien, omdat de afstandsbediening zoek was. Die bleek later op zijn gewone tafeltje te liggen, maar dat tafeltje stond niet op zijn gewone plaats, dus daar keek ik niet. Ik heb hem helemaal beluisterd toen ik alleen was en het is zó totaal andere muziek dan die van Philip Glass dat ik verbaasd ben hoe Lavinia dat ook zo gemakkelijk, zo lijkt het tenminste, speelt, maar dat is de fabelachtige techniek die ze heeft naast haar muzikaliteit. Deze CD heet Visions en er staan stukken op van componisten met voor mij totaal onbekende namen. Britten en Patterson kende ik wel een beetje, maar van Byrnes, Yun en Takemitsu kende ik niets. Toevallig legde iemand vorige week uit dat moderne muziek gewennningstijd nodig heeft.
De klassieke muziek is voor het grootste deel gevoelsmuziek, zei hij, en je beluistert die met je hart, hij komt direct bij je binnen,  moderne muziek is voor het grootste deel bedacht, en komt binnen door je verstand, je moet er moeite voor doen om ze te begrijpen, om de lijnen te herkennen, de toonswisselingen enzovoort.
Het mooiste is het, als die twee vormen samen voorkomen in één stuk: de schoonheid die je gevoel direct aanspreekt en het bedachte dat je denkvermogen aan het werk zet, zoals bij muziek van Bach.
Ik kom nog terug op deze CD.

Vanmorgen was er op radio 4 een item over Villa Mondriaan hier in Winterswijk, het nieuwe museum in het huis waar Mondriaan zijn jeugd doorbracht en waar hij begon te tekenen op een manier die de overgang naar het abstracte tekenen aankondigde. Prinses Beatrix opent vandaag het museum. Nee, ik ben niet uitgenodigd.  

18 mei
Het gras in de wei groeit hard al staat het er wel dun op, de rennende konijnen zijn alleen te zien als ze er bovenuit springen. Na het schot heel dichtbij 's morgens om kwart voor vijf veertien dagen geleden heb ik geen ree meer gezien.
Toen ik jaren geleden eens tegen een collega zei dat er 's nachts in het bos door stropers geschoten was, zei hij dat hij dat geweest was. Hij bleek behalve leraar ook jachtopziener te zijn, wat ik toen nog niet wist!
Tot dan vond ik het een aardige kerel.

Dit weekend komen de kinderen hier en ik had gehoopt dat het schitterend warm weer zou zijn, zodat we de hele dag buiten zouden kunnen zijn, maar de verwachting is niet stralend. Jammer, meestal is het rond deze tijd goed weer.

Van de week was ik bij mensen die een groot schilderij, zeker 180x200 van haar vorige schilderlerares in de kamer hadden hangen. Het sprak me erg aan, want het onderwerp heb ik ook al eens proberen te schilderen: waaiende slappe takken van een treurberk. Ik schilderde waaiende slappe takken van een treurwilg. De foto waar ik van uitging staat bij 1 augustus 2006, Jachman op het bankje bij Steamerd. Het schilderij was te klein om de takken goed te kunnen zien, want ik wou de wijde omgeving er ook nog even bij schilderen.
Nu ken ik de Ross-manier, met olieverf nat in nat werken en krassen met de scherpe kant van het mes. Dat ging ook heel goed bij de berm met klaprozen. Misschien probeer ik het nog eens opnieuw.
Bloeiende vlasvelden hoog boven zee, N.Frankrijk   detail van de berm

17 mei
Het heeft een paar jaar geduurd, maar langzamerhand heb ik geleerd om nee te zeggen. Als ik iets voor iemand kan doen die hulp nodig heeft, en ik kan die geven, dan doe ik dat graag, maar als de vrager iets anders van me wil, iets waar hij alleen maar een telefoontje aan hoeft te wagen, maar waar ik maanden aan denk en moet oefenen om het te doen, ligt de zaak anders.
In dit geval gaat het weer om optreden ergens. Ik vind het leuk om te doen, de opzet van de middag/avond spreekt me aan en toch heb ik na een dag bedenktijd nee gezegd. De hele zomer denk ik, dan en dan in augustus moet ik daar en daar zijn om bijna anderhalf uur iets te vertellen. In dialect! Voor mij is dat laatste behoorlijk moeilijk. En omdat ik het al zo lang van te voren weet, denk ik elke zomerdag: ik moet eigenlijk oefenen in plaats van lekker te doen waar ik zin in heb.
Ik heb een hekel aan dat gevoel, dus heb ik nee gezegd.
En dat is een heerlijk gevoel, een vakantiegevoel.

16 mei
In juni 2011 schreef ik over Ako Taher die bij de kringloopwinkel in Rotterdam op een aftandse piano speelde. Hij is Irakees, gevlucht voor Sadam Hussein, en na een lange zwerftocht in Nederland beland. Na een diepe depressie, drugs en drank is hij helemaal terug gekomen, heeft zijn schulden uit die tijd afbetaald en speelt weer piano.
Op 4 mei was hij in het programma De Wandeling. Het hele verhaal van zijn leven vóór de vlucht, de moord in Irak op zijn vader, de gitaarperiode en zijn pianostudie  aan het conservatorium van Bagdad kwam ter sprake. Nu was hij vrij, had in 3,5 jaar alles afbetaald, hij vond Nederland prachtig en de mensen goede mensen, hij kon zeggen wat hij wilde, en hij was heel blij hier te mogen wonen.

Concertpianist worden zal wel een droom blijven, maar hij studeert weer.
Sander met wie hij wandelt, vraagt of hij wel eens in het Concertgebouw is geweest. Nee, maar hij wil er dolgraag eens heen en als het kan de vleugel zien. Het wordt geregeld dat hij erop mag spelen voor een stuk of vier mensen. Als hij naar het podium loopt waar de vleugel staat, ziet hij dat de zaal vol mensen zit die allemaal voor hem gekomen zijn.
Als hij gaat spelen draagt hij dat op aan zijn overleden vader en moeder. 
Ik hoop voor hem dat hij hier gelukkig wordt en kan optreden.
Hier staat de link naar De Wandeling.    

15 mei
De auto is weer voor twee jaar goedgekeurd, maar morgen kan hij wel een mankement hebben, dat weet je niet, je kunt geen twee jaar zekerheid claimen. Gisteren om 5 uur was hij echter zo goed als maar 't maar kan.
Ik vind zo'n opgelegde APK vreemd, omdat je er volgens de RDW-brief geen enkele garantie aan kunt ontlenen voor de toekomst. Met andere woorden: vandaag kan er wel iets gevaarlijks kapot gaan, maar gisteren mocht ik er niet meer mee rijden, terwijl er niets gerepareerd hoefde te worden. Tussen haakjes, de auto werd goedgekeurd door de broer van de garageman.
De oud-buurjongen die hem ophaalde, was als kind een iel manneke en nu is hij een boom van een kerel. Hij kwam aanscheuren in een nieuwe Fiat Panda, die de hele dag als lokkertje pal naast de achterdeur stond, terwijl manneke in mijn wagentje naar Ruurlo racete.
Hij bracht het gisteravond terug, haalde zijn zware tas eruit, smeet die in zijn eigen auto, we praatten nog even en toen wilde hij wegrijden. Starten- gehik, weer starten- weer gekuch- het nieuwe wagentje had er geen zin in. Hij begon opnieuw, ik had intussen een paar heel geestige opmerkingen gemaakt, en toen sloeg het aan.
We zwaaiden, tot over twee jaar!
Als hij of ik of het autootje niet eerder de geest geeft tenminste. 

14 mei
Bijna anderhalf jaar ga ik nu elke maand naar Corinne om mijn voeten te laten verwennen. Dertig jaar geleden was ze een leerling van me. Ze doet het goed, gaat 1 juni een nieuwe schoonheidssalon in gebruik nemen meer in het centrum, in het huis van Jan, die ik al ken van de eerste klas van de lagere school en die getrouwd is met Ineke, de kleindochter van een buurvrouw van mijn grootouders, opoe Gribbroek. Als kind speelde ik veel met haar.
Als je bijna je hele leven in het dorp woont, ken je veel van de echte Winterswijkers. 
In Amsterdam is opoe een volkse naam voor oude vrouw, maar hier in het dorp was dat de normale naam voor grootmoeder, zoals dat nu oma is. Een vriendinnetje zei oma, maar haar moeder was gewoon een opschepper, deed of ze deftiger was dan mijn moeder, deftiger dan de meeste moeders die ik kende. Eén kind had helemaal in Friesland een beppe, èn een pake, dat was pas bijzonder! en daar kon ik niet genoeg over horen.

13 mei
Vanmorgen reden grote vrachtwagens in alle vroegte, om vier-vijf uur al langs om hun handel op te halen, of weg te brengen naar de haven ri hoogovens. Omdat ik toch wakker bleef door die verdomde vroege vogels, zoals mijn vader zei, bleef ik even over die wagens napeinzen. Toen mijn vader jong was, liep ChrisJan de Krummele met zijn kruiwagen door het dorp. Hij haalde lompen en oude metalen op, zijn beroep was 'voddenboer'.
Toen ik kind was, kwam er een man met paard en wagen langs, al een hele statusverhoging. Na de oorlog toen de armoedige huisjes van mensen die op onduidelijke manier hun kostje bij elkaar scharrelden afgebroken waren en er een modern woonwagencentrum met mooie woonwagens en een echt industrieterrein gekomen was, verschenen er steeds groter wordende vrachtwagens die steeds verder in Europa oude metalen en afval van metaalverwerkende fabrieken ophaalden.
De opschriften op de trucks veranderen mee bij het steeds groter en mooier worden. Stond er eerst onder de naam nog  'Handel in Oud IJzer' later werd dat 'Metalen' en nu staat er 'Recycling' op. Kleinzoon heeft Engels gehad op de MAVO.
De bergen op het terrein worden groter of kleiner, maar blijven steeds uit dezelfde oudijzerzooi van de begintijd bestaan.  

Zondag 12 mei
Gisteren kwam Marieke al, vandaag was het een dubbele speciale dag, vanwege  haar verjaardag en moederdag. Ton kwam vanmorgen en we konden zelfs nog een poos buiten zitten. In de zon was het heet, kwam er een wolk voor dan werd het gelijk ijskoud.
Toen ze weg waren heb ik de auto uitgemest en gestofzuigd, want morgenavond haalt een oud-buurjongen hem op voor de APK. Hij werkt voor de garage in Ruurlo en op deze manier hoef ik niet met een leenauto te rijden.

11 mei
Nee, wéér geen miljonair geworden.
Als je wint, gaat het je toch maar slecht, dat zag je wel aan Theootje. Zijn hele leven kocht hij elke maand een staatslot, en elke keer zei hij tegen z'n biljartvrienden, als hij weer niks, of f5.- of een ander klein rottig prijsje gewonnen had: 'Een keer mot 't kommen'.
Toen hij diep in de zeventig was, kwam 't, hij won f 25.000.- en met een paar maand was hij dood.

Onverwacht kwam vriendin op bezoek, ik hou van zo'n spontaan gebaar. Ze had de graspaden nog niet gezien en die gingen we nu bekijken. Ze was gelijk verliefd op de achterste beuk, zat in de kortste keren op een tak. Jammer dat ik m'n fototoestel niet meegenomen had.
De tak is voor mij net iets te hoog om er op te springen, maar als ik nu dat kleine bankje van Joshua eens....
Ach Joshua, de Syrische jongen die gelijk met z'n nichtjes op de Mavo kwam, 25 jaar geleden. De meisjes deden het prima, waren leergierig en bijdehand. Met Joshua ging het moeizaam, hij wilde wel meedoen, maar zag het nut niet in van schrijven en lezen van links naar rechts. Hij zag sowieso niks in boeken, wel in hout en spijkers, tafels en stoelen, dus ging hij na een goed jaar naar de technische school.
Toen ik eens naar zijn ouders ging om te vragen of hij het naar zijn zin had daar, bleek dat hij zo'n voetenbankje maken te gemakkelijk vond, hij wilde sneller grotere dingen maken. Hij had het gevoel dat hij beziggehouden moest worden in plaats van een serieuze opleiding te krijgen voor meubelmaker.
Nee, daar was die school ook niet voor, hij zat op de basisopleiding voor timmerman. 
Toen ik afscheid van hem nam, gaf hij me dit voetenbankje. Ik vond het veel te veel, maar uit zijn reactie merkte ik, dat hij eigenlijk wel blij was er van af te zijn. Zijn ouders vroegen of ik het  alsjeblieft aan wou nemen.
Het is loodzwaar en onverwoestbaar. Vakwerk. Het staat altijd buiten, want ik gebruik het daar als ik ergens net niet bij kan en geen zin heb om het keukentrapje van binnen te halen.
 

10 mei
De eerste gedachte, zoals altijd bij deze datum, is 'oorlog'. Tweede gedachte: Wat voor weer is het? en dan: Wat is er voor bijzonders vandaag? Nou, niks, morgen is er pas iets bijzonders, dan ga ik alles van 11 mei nauwkeurig noteren in het kader van mijn eigen project 'Beschrijf elk jaar de 11e mei'. Dat krijgen jullie niet te zien, dat is iets voor mezelf. Dit jaar beschrijf ik dat voor het eerst.    

Elk jaar als de knoppen in de Rhodo kleur krijgen, denk ik dat de bloemen ook roze zijn. Nee dus. En dat nee ken ik ook van andere jaren. Ik denk dat het idee komt door mijn verlangen naar grote roze bloemen.
Als na een dag de struik met volle sneeuwwitte bloemen prijkt, vind ik dat toch ook wel heel mooi. Maar als volgend jaar de eerste roze knoppen verschijnen, gaat het weer net zo.
      De gedachten die ik over volgend jaar heb, hou ik ook voor mezelf.

9 mei Hemelvaart
Bij het surfen langs TV-zenders zie ik het begin van een documentaire over een maantje bij Saturnus, Enceladus, één van de 62 manen.  In 2004 is het gelukt om ruimtevaartuig Cassini in een baan om Saturnus te krijgen, in 2006 werden er puntige bergjes gezien op het zuidelijk halfrond die een vreemd brede schaduw hadden, en in oktober 2008 werd bij één van de drie 'duikvluchten' het oppervlak duidelijk in beeld gebracht vanaf 25 km hoogte en bleken de puntige bergjes geisers te zijn die waterdamp/ ijs tot grote hoogte uitstootten. In dezelfde uitzending werden de ringen van Saturnus getoond die uit ijsbrokken bleken te bestaan.

Als ik zulke uitzendingen zie, denk ik dat leren met behulp van TV en internet waar zoveel interessants te vinden is, voor jonge mensen van nu toch een geweldig hulpmiddel is. Wetenschap 'leeft' op deze manier en is niet zo statisch als wetenschap uit de zesde druk van een studieboek waar mijn generatie het mee moest doen.
Toen we getrouwd waren,  kochten we boeken met foto's, zwart-wit nog, later met fascinerendmooie kleurenfoto's, Jachman verslond alles wat er over De Ruimte verscheen, gaf mij uitleg.
Zo nu en dan kijk ik ze in, en ben dan blij dat ik nu uitzendingen kan zien als Wonders of the solarsystem.

8 mei
Bij het ophalen van oorlogsherinneringen op 4/5 mei vertelde iemand over hoe het bij hen dat laatste oorlogsjaar was. Hij groeide op in een groot gezin en er was voor kinderen in de groei veel nodig. Voor alles had je bonnen nodig, maar zelfs als je die had, was er nog bijna niets te krijgen. In dit geval ging het om bekers en kopjes die geregeld sneuvelden en niet vervangen konden worden. Moeder was echter creatief en bedacht onbreekbare kopjes en bekers. Bij de klompenmaker liet ze blokjes hout uitboren zodat je eruit kon drinken.
In de praktijk functioneerde het jammer genoeg niet, ze waren niet schoon te houden, melkresten werden zuur. 'Goed idee, maar de uitvoering kon beter', zou onze tekenleraar Sammetje met een zijdelingse, kritisch keurende blik gezegd hebben.

Maandagmiddag heb ik een kruiwagen vol kurkdroog blad uit de dakgoot gehaald.  Net op tijd, gisteren regende het een paar uur. 
Je kon de opluchting om die regen in de dorre natuur meevoelen en horen! Maar waar blijven de nachtegalen? Al een paar jaar waren ze er rond 22 april. Zijn hun bosjes bij het Hilgelo te rigoureus gekapt?   

7 mei
Wespen eten het windscherm op. De lelijke meubellak die de maker er opgesmeerd had, is gelukkig voor een groot deel vergaan en het tropische hout dat er prachtig grijs onder te voorschijn komt, is een goede grondstof voor wespennesten. Ze knagen aan het hout, vermengen het met speeksel en bouwen er het nest mee. Geen wonder dat het er als papier uitziet, het IS papier. Het nest zelf heb ik nog niet ontdekt. Sommige wespen vliegen naar de voorkant van het huis, andere naar de achterkant of naar de schoppe, of misschien naar een gaatje in de grond.

Het duurt vast nog wel meer dan 20 jaar voor het scherm opgegeten is, en dan zie ik wel verder.

Op 27 april maakte ik me nog ongerust over de Blauwe Regen, was hij dood? Nu, 10 dagen later komen de bloemtrosjes al tevoorschijn en groeit het blad als eh..blad. Ik ga toch niet zeggen: kool. Veel te laag-bij-de-gronds!
 

6 mei
Je zou denken dat het gênant is om een oude man van 75 te horen en te zien zingen over de hoogtepunten van de lichamelijke liefde, overspel (?) en over wat er stuk ging, en misschien door alle bijbelse verwijzingen ook over de band met God. Maar ik was geraakt, vond het een indrukwekkende opname: Leonard Cohen, Hallelujah. Ik had het jaren niet meer gehoord.
Op radio Gelderland kwam gistermorgen tussen 7 en 8 uur de tekst van het lied ter sprake en ze lieten gelijk de hele opname horen. Na de radio-uitzending keek ik op YouTube en zag een mooi filmpje van een optreden in 2008 in Londen.
18 September treedt hij op in Ahoy en de dag erna wordt hij 79. Oud? Daar doet hij niet aan.
 

zondag 5 mei
Else, die ik heb leren kennen op de geschiedenisles, zie ik vaak op zaterdagmorgen in de supermarkt. We praten altijd even en dat vinden we allebei leuk. Ze helpt dan een oude buurvrouw met de boodschappen. Gisteren zei die: 'Hé, Else, daar heb je je vriendin!'
Vriendinnen zijn we niet, maar als die buurvrouw dat roept, zal Else niet slecht over me praten. Ze wil hier komen, we hebben elkaars tel.nr. en ze weet dat ze achterom kan.  

Ik was op tijd thuis voor Jan Brokken in Een goede morgen met..
Tijdens het schrijven van De Vergelding had hij zich voor de buitenwereld afgesloten om niet afgeleid te worden. Wel had hij altijd muziek aan, Bruckner bijvoorbeeld. Maar bij het laatste gedeelte had hij honderden keren The Hours gedraaid van Philip Glass, gespeeld op harp door Lavinia Meijer. Het is ook voor mij fascinerende muziek.  Elke avond ga ik naar bed met deze CD, al wel honderd keer of meer.
De ouders en broers van Jan hadden in de oorlog op Celebes in een jappenkamp gezeten, en daar had zijn vader een vreselijke antipathie tegen Japan aan overgehouden.
Zelf was hij vier jaar na de oorlog geboren en hij vond Japan juist enorm boeiend, de prentkunst, de manier van leven, schrijvers, de geschiedenis- hij wilde er graag heen. Zijn vader was er fel op tegen, en hij liet het toen maar zo, begreep het wel.  
Zijn vader was op 78-jarige leeftijd gestorven, heel vredig, zittend op de bank, lezend.
Het boek op zijn schoot waren reisverhalen over Japan van Cees Nooteboom.

zaterdag 4 mei
Bij de boekhandel vraag ik aan Monique of ze me kan adviseren over een thriller. Een vriendin is daar aan verslaafd en ik weet er niets van. Ze geeft me een recente uitgave en ik zie dat het van een Noorse schrijver is. We praten even over Scandinaviërs die vaak zulke goede detectives en thrillers schrijven.
De uitleg die ze geeft ligt zo voor de hand, dat ik het stom van mezelf vind die niet zelf bedacht te hebben.
In onveilige landen schrijven mensen niet over misdaden, ze zien die al genoeg om zich heen, in 'veilige landen' bedenken ze spannende situaties om tenminste op papier wat onveiligheid te beleven.


De kers zit vol grote trossen bloesem. Ik zag geen enkele bij. 'Silent Spring'.
Zal het ook 10 jaar duren voor die zware giften in de landbouw verboden worden, zoals 10 jaar na Rachel Carsons boek Silent Spring het DDT verboden werd?  

vrijdag 3 mei
Alle graspaden zijn gisteren gemaaid, die met al hoog gras zelfs 3x,  steeds een stand lager. De derde keer hobbelde het al veel minder dan bij de eerste ronde, vanwege de langzamerhand platter gereden molshopen. Ze zijn kurkdroog dus ik waagde het erop om ze mee te maaien. Stofwolken! Het was zo droog, dat ik veel brandnetels mee kon nemen zonder dat de machine vastliep en er zelfs geen gras aan de banden plakte. De buitenkranen heb ik weer aangesloten, maar er was dus weinig af te spuiten.  Nu moet ik alleen de berm nog, die doe ik met de kleine elektrische machine. Vandaag. 

De beekbodem ziet er schitterend uit, geel met zandgolfjes. Al het winterblad is weggespoeld.
 

donderdag 2 mei

Op les de Col bijgewerkt en meer diepte gegeven. Ik ben met twee nieuwe schilderijen naar vakantieschetsen begonnen, strand met rotsen in Bretagne en vlasvelden langs de rotskust in Noord-Frankrijk. Toen we in de theepauze in een kringetje buiten op straat zaten, vroeg een mevrouw achter m'n rug iets over het verzorgingshuis daar in de buurt. Een bekende stem! de vorige Jachmanse. Leuk! Zij schildert bij de WAS, net als ik tot afgelopen december.
Na gedane inspanning zat ik later heerlijk in de zon van mijn glaasje te genieten met de trommel tucjes onder handbereik op de grond. Toen ik er een uit wilde pakken, schoot de bus uit mijn hand en rolde weg over de stoep. Ik moest zo lachen om wat ik zag, dat ik niet probeerde hem te pakken, bij elke omwenteling schoven er koekjes uit.
 

woensdag 1 mei
Rust na alle feestgedruis. Na een dag tv-kijken was ik meer moe dan na een dag plantjes poten. Toch had ik het niet willen missen, alleen al om de prachtige filmbeelden van ons mooie Nederland. Vooral gisteravond vond ik de opnamen van het IJ in de avondzon met al die enthousiaste mensen en het uitstapje naar het Concertgebouw Orkest schitterend en hartverwarmend.
 
Jaren geleden leerde ik door Carla Bärlauch kennen, heerlijk geurend blad van een plantje dat in Duitsland veel voorkomt en in sla, sausen en soepen gebruikt wordt. Ze bracht er een voor me mee in een potje en dat deed het goed, bloeide, en ik vriesdroogde fijngeknipte blaadjes zodat ik in de winter ook nog wat had. Jammer genoeg overleefde het plantje de zomer niet.
Het volgend voorjaar vroeg ik er op de markt naar. Ja, hoor, boer kende dat spul goed, Daslook heette dat bij ons. Hij zou wat voor me meebrengen. De week erna kreeg ik een bosje blaadjes in plaats van een plantje. Goed bedoeld natuurlijk en ik gebruikte het vers en de rest ging weer in de vriezer. De laatste drie jaar vergat ik in mei ernaar te vragen, maakte de voorraad droge blaadjes op en dat was het einde van Daslook.
 de grove grassen gaan eraan
Tot vanmorgen. Toen Carla weer rotzooi uit de beek gehaald had, kwam ze bij me: 'Weet je dat er Bärlauch bij de beek groeit?'
Ik was zeer verrast.
'Ja, op de oever naast de keuken groeien wel 3 plantjes.'
Ik mee, dat moest ik zien. Het waren er wel vier of vijf. Ze groeiden boven een pak beukenbladeren uit op het steilste stuk.
Toen mijn potje het voor gezien had gehouden, had ik het leeggeschud op de oever. Die mag wel iets breder worden en alle beetjes helpen. Nu zag Carla de wederopstanding. Uit eerbied voor zoveel groeikracht blijf ik het Bärlauch noemen. Een handvol blaadjes gebruik ik vers en als Carla weer eens komt, plukt ze opnieuw wat. De pluktijd is kort, want ze verdwijnen ondergronds na de bloei. Ik had dus een potje onzichtbare gezonde plantjes weggekieperd, die dat nu beloonden met uitstoelen. Hulde!