Logarchief  februari  home  april

Logs maart 2013     

 


Paaszondag 31 maart
, de klok een uur vooruit zetten en bevrijdingsdag herdenken.
Met Marieke de laatste boerenkool van deze winter opgegeten. Nee, niet de laatste, de allerlaatste heeft ze meegenomen. Zo, nu is het Lente!

Al een paar keer had ik gisteren 2 grote roofvogels achter elkaar aan zien jagen in het bos bij de beek. Toen Marieke er was, zwenkten ze rond boven de wei en bij de dennen. Een paartje? Twee mannen? Toen ze Isa ging uitlaten, zat er 1 doodstil op een paaltje van de zitkuil. Na een half uur zat hij daar nog. Gewond? Tegen een auto aangevlogen? Ze liep zijn richting uit en toen vloog hij een paar meter verder. Ze wilde hem niet bang maken en ging terug.  Even later kwam ze binnen: er zijn er drie! Waarschijnlijk twee mannen en 1 vrouw. Bij n ervan staken een paar veren raar uit de vleugel. Vast van die ene op dat paaltje. Reconstructie: 2 mannen vechten om een vrouwtje, n is er tijdelijk uitgeschakeld, knapt weer op, gaat zijn rivaal opzoeken en met zijn drien vliegen ze weg, waarschijnlijk om boven een ander terrein verder te gaan met vechten. 
Wat waren het nu? Ik dacht vanwege de grootte aan buizerds, maar die vliegen minder graag door het bos, dan zijn haviken logischer.
Ander scenario? de gewonde was een jonge buizerd, die op de grond in het bos naast de weg gevonden was door de ouders, daar weggelokt was tot achter ons huis, en die toen hij opgeknapt was, met pa en moe mee naar huis vloog. Niks vechten en vrouwen, gewoon zorgzame liefde. Spreekt me meer aan. Zo was het dus.

30 maart
Vier weken geleden, op dezelfde dag dat ik mijn ribben kneusde door weer zo'n onhandige stap achteruit in mijn eigen huis, was een vriendin ook raar bezig. Ze is altijd supervroeg wakker, gaat naar beneden, maakt dan een boterham, haalt de krant uit de bus en gaat onder het eten zitten puzzelen. Krant op tafel naast het bord. Waarschijnlijk doordat ze daarbij een hele tijd haar hoofd scheef heeft gehouden, is daar iets niet goed gegaan, is ze duizelig geworden en half bewusteloos geraakt.
Ze had nog wel het benul om zich van de stoel te laten glijden, zodat ze niet met een klap op de grond terecht zou komen. Ze is met de tijgersluipgang naar de gangdeur gekropen om haar man te roepen, die nog sliep.
Ze heeft een nacht in het ziekenhuis gelegen, is goed onderzocht, maar er is niks afwijkends gevonden. Gelukkig.
Nu staat ze 5 minuten later op en puzzelt met de krant recht voor zich op tafel en het bordje ernaast. Een geniale oplossing!

Ze denkt nu na over hoe ik me minder ondoordacht zou kunnen bewegen in huis. De voorlopige oplossing die ze voorstelt is dat ik thuis met een stok moet gaan lopen.
Zie jij me met een stok lopen?? Dat lijkt me super onhandig, want waar laat je een stok als je voor iets 2 handen nodig hebt. Zo'n ding wordt gegarandeerd een oorzaak van nieuwe struikelpartijen. Dat ga ik dus niet doen.
Ik zou een apparaatje moeten hebben, dat een bescheiden waarschuwingspiepje geeft als m'n hersens van plan zijn om me de impuls te geven om een onverstandig stapje achteruit te zetten.
  
29 maart  max. 0,8 grC !
  voor de zoveelste keer sneeuwt het  Kans op een sneeuwbui in het Noorden, zegt het KNMI. Hoe lang duurt een bui? Vanmorgen om kwart voor zeven was het wit en sneeuwde het, nu om negen uur sneeuwt het nog. Ik denk dat ze in de Bilt geen buienradar hebben, want daar staat het sneeuwgebied boven Twente en Achterhoek keurig op.                

        Ja, ik pleur zo meteen die rotzooi wel in de groencontainer, Marieke, ze zien er nu een beetje erg treurig uit, maar wat hebben ze mooi gebloeid en wat zijn ze  hard gegroeid!
Toen ik ze vorige week donderdag van je kreeg, pasten ze met gemak in het kleine tulpenvaasje. Dinsdag hingen ze over de rand, topzwaar, zodat ik ze in de grotere vaas zette en gisteren waren ze daar al weer bovenuit gegroeid!

Ik heb de neiging om bloemen te laten staan tot het allerlaatste bloemblaadje verwelkt of uitgevallen is, maar als Marieke dat ziet, krijg ik commentaar als boven.
Vooral tulpen groeien op de vaas zo enorm. Lijkt me ongezond. Ik heb liever dat ze kleiner blijven en 3 dagen langer staan.
Nog een vreemd natuurverschijnsel: solitaire mieren. Als het buiten warmer wordt, in mei meestal, komen mieren op strooptocht ( daar komt dat woord natuurlijk vandaan!) in huis lekker zoete spullen zoeken. Meestal is het een invasie, die met weglokdoosjes buiten de deur gehouden moet worden.
Met de ijzige kou van afgelopen week zie ik telkens, zo'n 2x per dag 1 mier ergens lopen. In de badkamer, op tafel in de kamer, over het aanrecht, en vanmorgen verdomme in mijn bed! Ik ben niet zo zen dat ik ze voorzichtig zonder hun pootjes te beschadigen optil en buiten zet, ik kan ze ook niet opvoeden, dus wordt het de snelle dood.
Het zijn denk ik verkenners, die als ze iets voedzaams gevonden hebben dat thuis gaan melden en dan terugkomen met de transporttroepen.

28 maart
In deze week waren er 2 van de 3 ongetrouwde tantes jarig en dat gaf nogal eens problemen. De twee jarigen woonden samen. De verjaardag van n, of, als het ongelukkig uitkwam, die van allebei de zussen, viel nog al eens in de Lijdensweek en dan was feest vieren een zonde. 
Was nummer 1 jarig vr de lijdensweek en nummer 2 in die week, dan werd beider verjaardag op de tussenliggende zondag gevierd, dat mocht. 
Als de 23e op maandag viel en de 27e op Goede Vrijdag dan werd het oordeel over een eventuele maandagviering geveld door nummer drie van de zussen, want die had doorgeleerd in de Paus, was al drie keer in Rome geweest, dus wist alles van Zonde.
               Soms mocht het wel gevierd worden op die maandag, maar dan wel zeer gematigd, geen hapjes, alleen een gebakje, koffie of thee, en maar n glaasje. Een enkele keer gaf ze dispensatie en mochten we 2 glaasjes. Dat was als een van hun broers, of neef Jachman, een fles goeie port mee gebracht had.

Toen tijdens de 64e verjaardag van Sien op zondag 27 maart 1966 een tornado het dichtbij gelegen Feestgebouw vernielde, was dat eigenlijk een groot geluk, want dat jaar viel Pasen op 10 april, en de vroege vernieling kon dus nauwelijks in verband gebracht worden met straf voor een zondige snoeperij.       

Het tweede probleem betrof de onchristelijke maar ook menselijke ontevredenheid van Sien, de oudste jarige.  Ze was bijvoorbeeld ontevreden over het feit dat zij als laatste van de twee jarig was. De jongste, Mien, kreeg dus als eerste een cadeautje en dat was nou net iets wat zij altijd al had willen hebben!
Wij maakten er later een spelletje van. Ze kregen allebei hetzelfde maar dan in verschillende uitvoeringen. Maar Sien vond dan, dat rood haar beter stond dan Mien, dus ruilden ze van sjaal, en kreeg Mien blauw. Nadat het zo twee keer gegaan was, vroegen we van te voren aan Mien wat zij het liefste had, dat gaven we dan aan Dien, het werd geruild en zo kreeg ieder wat zij het liefste wilde hebben. 
 
27 maart
Terwijl ik 'zomaar' een beetje naar de wei sta te kijken, waar niks anders te zien is dan een paar domme duiven, zie ik een verdieping hoger iets bewegen. Achter de eik zeilt een buizerd, klimt hoger en blijft rondjes vliegen. Ineens laat hij zich vallen en landt tussen eik en beek. Zou hij een duif of misschien een muis gevangen hebben? Hij buigt naar beneden, kop tussen de poten, om te gaan eten, denk ik, maar dan richt hij zich op: verdomme, weer niks.
En dan gaat ie een bijna menselijk gedrag vertonen. Je kent dat wel, je doet iets stoms, struikelt, kunt nog net half op je zij op een bankje ploffen, wilt het voor anderen niet weten en kijkt dan of je die vreemde manoeuvre gewoon van plan was, niets aan de hand, hoor, ik zit altijd graag zo scheef op een bankje, hmm,  heerlijk die zon, ik blijf nog even zo zitten.
Zo lijkt de buizerd zich ook te voelen. Och, ik was gewoon van plan om even op de grond uit te rusten. Als ik straks zin heb, ga ik misschien nog een potje jagen, maar nu blijf ik eerst een poosje lekker zitten zonnen. Mooi plekje hier.
En misschien komt er toevallig nog een vette muis voorbij wandelen. 

26 maart
De inleiding gisteren was indringend om 2 redenen. Ten eerste om het onderwerp, het syndroom van Gilles de la Tourette, een storing in de hersenen die zich uit in tics en een grote intolerantie voor indrukken. Ten tweede omdat de inleider getrouwd is met een lijder aan dat syndroom. De ziekte trekt een grote wissel op de relatie.
De informatie komt hard aan door het persoonlijke verhaal over de dagelijkse omgang met iemand die zijn eigen ongeremde gedrag niet kan veranderen. Medicijnen helpen maar gedeeltelijk. De tics en andere vreemde gedragingen verdwijnen bijna of helemaal als het donker is en ook als hij zich ergens sterk op concentreert  zoals bij het schilderen. Dan dringen de prikkels van buiten nauwelijks door. 
De inleider noemde een lange lijst van vreemde gedragingen op. Wij luisterden een beetje onrustig, want er waren heel wat symptomen bij die wij ook bij onszelf herkenden: Niet tegen bepaalde geluiden kunnen, vaker met de ogen knipperen als je iets naars of interessants hoort vertellen, gekleurde plastic bakjes op een vaste volgorde stapelen, zonder reden zuchten of keel schrapen, een glas midden in een vierkant van een geruit kleed zetten en vooral nooit op de lijnen, alles tellen- koeien in de wei, ramen in de kerk- meubels exact op de zelfde plek neerzetten, alleen op oneven treden stappen, enzovoort, enzovoort. Wat ook vaak voorkomt is het maken van rare geluiden, mensen nadoen, zomaar gaan vloeken of schelden, en dat komt bij mensen die niets van de ziekte weten natuurlijk als idioot gedrag aan.
Wat een moeilijk leven. Voor de lijder en de mensen die van hem houden. Het zijn namelijk vaker mannen dan vrouwen, die aan deze erfelijke ziekte lijden en ze zijn vaak bovengemiddeld intelligent. 
Het beekwater is zo koud dat zich vannacht een ijsrand vormde

25 maart
Er stonden gisteren twee ramen tegen elkaar open en door de stormvlaag die naar binnen woei, viel het schaakbord dat boven op een kastje in de kkkene stond op de vloer. Gelukkig was het nog heel. Toen we nog in Groenlo woonden, schaakte Jachman elke week met een collega. Hij had wel even een schaakclub geprobeerd, maar zoiets als een schaakcompetitie was niks voor hem.
Toen ik het bord weer op de kast zette, schoot me iets te binnen van zo'n schaakavond bij ons thuis. Een buurman kwam binnen, zag de twee schakers die zonder een woord te zeggen geconcentreerd speelden, bekeek dat vreemde stel een poosje en zei toen: 'Geet dat um een tientjen?'

Het is lang geleden, dat ik een hele dag niet buiten geweest ben, maar gisteren had ik het z koud, dat ik me heerlijk warm gewerkt heb met de belastingaangifte via internet, wat al lukte bij de tweede poging. Verder gekeken naar Jaap van Zweden, de Johannes Passion en Andere tijden, en gelezen natuurlijk. 

Zondag 24 maart  gevoelstemperatuur om 8.30: min 19,3gr C
In de kerk werd gisteravond Bachs Johannespassion uitgevoerd, een uur zingen en een kwartier pauze. Vooraf bespreken kostte 25.-, kaarten aan de zaa.. eh kerk, 30.- euro. Dat leek me aardig aan de prijs voor een regiokoor van liefhebbers en een amateurorkest voor de begeleiding. Hoewel, met deze kou kost de kerkverwarming aardig wat, maar dat het zo koud zou zijn, konden ze weken geleden nog niet weten. Wat het duur maakt is de huur van de kerk, en natuurlijk de dirigent en de solisten.
Eigenlijk wilde ik wel thuisblijven om niet door de ijzige wind te hoeven die altijd om de Grote Kerk waait, maar ik hou van live-muziek n van Bach.
Heel kinderachtig bleef ik toch thuis, de koukleum in me won het. Ja, ik weet het, watje enzo, zeker als ik aan vriendin denk, die er 's nachts in weer, wind en kou door moet.
Ik geniet in mijn warme kamer in mijn gemakkelijke stoel van een documentaire,  en later met Bach op de achtergrond van de familie Hoes uit Silvolde, waar zoon Hugo aardig over schrijft in Fijne Familie.
Ik hoorde dat sommige mensen vonden dat zijn ouders er niet zo goed afkwamen, maar daar ben ik het niet mee eens. Het is meer zoiets als tijdens een gezellige avond met het gezin grapjes en sterke verhalen vertellen over vroeger, over de opvoeding, de vakanties, de vriendjes, de buren. Natuurlijk zitten er wel speldeprikken oud zeer in, maar dat is toch bij iedereen zo. De tijd en ook de opvoedingsmethoden waren toen totaal anders dan nu. Die herkenning en erkenning zit er voor mij ook in.
Geen spijt gehad van het thuis blijven!  

23 maart
Tante Marie en Wolfgang waren op deze dag jarig en op haar laatste verjaardag rekenden ze uit dat ze samen 140 jaar waren, dus gemiddeld  waren ze 70. 'Maar' 70 zei ze, wat Wolfgang zei, weet ik niet meer. Ze nam zich wel voor om samen de 150 te halen, maar dat is haar niet gelukt, binnen 3 maand is ze overleden, 94 jaar oud. Is dit geen mooi sommetje voor de citotoets? Hoe oud waren ze bij de afspraak? Hoe oud is Wolfgang nu? 

Als ik de gordijnen opentrek, vliegt er een gouden vogel tussen huis en schoppe door, op zo'n 3 meter hoogte. Ik zie alleen de kleur goed, want ik heb m'n bril niet op. Ik ben toch niet gek??  Een kwartier later zie ik hem met bril langs de dennen naar de achteringang vliegen en verdwijnen. - ja, ik heb die bril! -
De ANWB-vogelgids. Zoeken naar afbeeldingen van gouden vogels. Dat zijn er in de lijst heel wat: van Gouden Grondspecht tot Goudvink. Ik kijk ze allemaal na, maar de kleur lijkt niet op goud, is te rood, te bruin, zit aan de onderkant, of alleen aan de poten. Dan zoeken bij de kleine roofvogels, want daar leek hij op.
Ik kom uit op Torenvalk en volgens de verspreidingskaart komt die hier het hele jaar voor, maar broedt niet zo ver westelijk. ??? Dat zijn van die voor mij onbegrijpelijke aanwijzingen. Het lijkt de handleiding voor het downloaden van de belastingaangifte wel.
Dan de Kleine Torenvalk. Komt ook op een winderige dag sierlijk over! Kijk, daar heb ik wat aan. Het stormt en hij vloog sierlijk, dat klopt dus al. Maar die broedt veel zuidelijker, in Spanje en woont in Noord-Afrika. Nee, of ja, dan is het toch de Torenvalk.

Als je van winter houdt, heb je nu een geweldige tijd! Misschien is het je laatste kans, volgend jaar is de aarde al wr wat warmer.

22 maart
Een paar maanden geleden zag ik hier boven de wei 2 ooievaars vliegen en dat verbaasde me nog al, je verwacht dat niet in hartje winter. Vanmorgen liep er 1 aan de overkant van de weg in de wei, met duidelijke interesse voor mollen. Ik hoop dat hij ook eens hier komt,  het gras achter het huis is bedekt met molshoopzand. Ik rij de molshopen zoveel mogelijk plat, aan harken heb ik een broertje dood. Waar zou zo'n ooievaar nou slapen?

't Was net weekend gisteren, twee ontspannen reen horen bij een stille zondagmorgen. Voor de eters had ik van te voren alvast wat voorbereid, maar ik moest voor een paar dingen toch nog even naar het dorp, net als op de zaterdagmorgens. Marieke en Ton waren er al lekker vroeg n ze bleven na het eten uitbuiken ( zo noemen ze dat daar) of boekslaagen ( zo noemen wij dat hier). Dat laatste keek ik  voor alle zekerheid toch maar even na bij Deunk. Ook al zei Jachmans grootmoeder tegen haar kleinzoon, als die na een beetje te veel gebakken aardappels met spek gegeten te hebben vond dat ie even rustig moest gaan zitten om bij te komen: 'Boekslaagen dooj maor in oew eigen tied!'  Deunk noemt dat het uithijgen van dieren, waarbij de buik op en neer gaat. Misschien was het creatief taalgebruik van zijn opoe en is het gezinstaal geworden.

Toen ze weg reden, stond de maan in een vriesheldere lucht hoog aan de hemel en verliet Voyager 1 na ruim 35 jaar bijna ons zonnestelsel.      

21 maart
Sneeuwlaag 3 uur na het begin van de lente   
Op het moment dat de lente begon, vielen de eerste sneeuwvlokjes van weer een winterdag. Na de schilderles was de auto ingesneeuwd. Zag je gelijk de kleine schaafwond niet meer die ik hem eergisteren per ongeluk toegebracht heb.
 
'k Heb spullen afgegeven bij de Kringloop en rij vrolijk achter de gebouwen langs naar de uitgang. Als ik twintig meter voor de hoek ben komt er een grote vrachtwagen achteruitrijdend net die hoek om naar mij toe. Het is er smal, dus ik ga achteruit. Hij ziet dat ik achteruit rij en rijdt stevig door. Ik denk dat ie me niet ziet en ga nog sneller en een beetje slordig achteruit rijden en schamp net de grote oudijzercontainer die voor de grote deuren staat.
Al die kerels komen 'bezorgd' kijken wat dat oude mens voor schade opgelopen heeft. Ook de chauffeur van de vrachtwagen. Hij heeft me echt wel gezien, zegt hij, maar omdat ik zo lekker vlot achteruit reed, deed hij dat ook maar!  Mannen!!
Sneeuw is dus fijn, dan valt een kaal plekje, waarvan ik niemand dan mezelf de schuld kan geven, niet op. En ik kan echt heel goed en snel achteruit rijden, dat geloof je toch wel, he?

20 maart  
Ik was echt van plan om gisteravond naar de lezing van Wim Scholz te gaan over de scholten. Maar na het eten begon ik weer even in Cees Nooteboom, Brieven aan Poseidon, en dat boek vind ik zo boeiend, dat ik pas om 5 voor 8 aan mijn voorneming dacht. Ben mooi blijven lezen, en voelde me daar zeer wl bij.
Het boek bevat gedachten en herinneringen van een bijna 80-jarige, en zijn kanttekeningen bij wat hij gelezen heeft. De korte stukken halen bij mij veel herinneringen naar boven, de zuidelijke zee, de rotsen en de stormwind, op reis zijn en proberen te begrijpen hoe andere mensen denken en leven. Het mijmeren over hoe het toen was.
Bij sommige hoofdstukken voel ik me een beetje verdrietig. Waar komt die zachte treurigheid nou vandaan?
van 'Voorbij, voorbij, o voorgoed voorbij' ?
...en de lente begint nog wel vandaag! Gelijk al weer verwarring: om 7 uur hoorde ik op de radio dat het om 12 u 02 was en om 9 uur zei
iemand anders 2 u 12. ( het is het eerste) 

19 maart
't Is een moeilijke tijd voor eekhoorns. Ik heb nog oude walnoten en strooi elke dag een stuk of 8 ervan op het gras voor het grote raam. Kleine bruine eekhoorn komt wel 10 x p/d kijken of er al wat ligt. Omdat ik niet altijd op hetzelfde tijdstip aan hem denk, is het een verrassing voor hem als hij geluk heeft.
Na een week heeft hij wat bedacht: als daar wel eens noten liggen, moet er ook een boom zijn waar ze uitkomen, dan haal ik ze toch lekker zelf!
Hij rent langs raam en muur, steeds naar boven kijkend. Dan concludeert hij dat de brede middenpost van het raam de stam moet zijn en de dwarslatten van de ruiten de takken. Naar boven!
de 'notenboom' uit eekhoornperspectief Met veel gekras van nagels klauwt hij zich omhoog en hangt half aan de onderste glaslat. Al op nderde! Nog even ademhalen en dan naar de tweede. Gelukt! Maar dan moet hij toch echt tegen de stam op. Een sprong omhoog, maar hij krijgt niet genoeg houvast en roetsjt op de grond.
Aan de zijkant van de boom staat een muur met voegen, daar komt hij sneller omhoog. Ik heb intussen de camera gepakt en probeer hem te 'nemen'. De hoek is scherp maar toch is te zien hoe hij hoog tegen de muur zit.
Hij ziet dat de stam niet verder op het dak groeit en klautert maar weer naar beneden. Rare boom!
hoopvol naar boven en  teleugesteld naar beneden

Mooimooi zoiets te bekijken!

18 maart
Een vriendin is een paar weken bij haar kleindochter, die in Nagasaki Japans studeert. Ze stuurt een doorlopend reisverslag en kijkt ook hier waarschijnlijk. Zulke dingen vind ik fascinerend, ik ben er ahw bij als zij zich verbaast over andere geluiden, gebruiken, enz. en beleef het bijna mee. Als je niet met een mobieltje in je wieg geboren bent, blijft dat een wonder, hoe vertrouwd je ook met internet bent.  

Jazzy Women in Concert na de pauze in meer flatterend zwart  lekker los, bijna aan het slot

Jazzy Women gaf een concert in De Storm. J&J vroegen me mee.   Het concert was afwisselend, niet alleen vrouwenkoor met pianobegeleiding, maar nu ook met een combo van 4 man. Verder traden er 2 marimbaspelers op, van wie er 1 net op het conservatorium afgestudeerd was voor solist en docent klassiek slagwerk. Als wel grappig maar niet helemaal bij het programma passend was er ook nog een streetdancegroep van lenige en enthousiaste teeners.
Wij gingen vooral voor Yvonne, die nu ook eens vooraan stond en zoals bijna altijd en overal een groot enthousiasme liet zien.
Op het zingen van de women was niets aan te merken, ze zongen goed en alles uit het hoofd, toch waren er maar enkele nummers waar ik helemaal door geboeid was. Volgens mij zouden er een paar dingen anders kunnen. Die zal ik aan Yvonne doorgeven. In het kort:
1 kijk naar je publiek
2 zing niet alleen Engels
3 iedereen donkere kleding in dezelfde kleur met kleurige accenten voor de verschillende stemgroepen.
 voor de pauze   na de pauze   sweet Georgia Brown                            

zondag 17 maart
Ik was nogal eens geneigd om aanbiedingen van toiletspullen te kopen. Dan smeerde ik me een half jaar in met een zalvige milk die stonk, maar die juist hierdoor veel vertrouwen wekte in de beloofde heilzame werking. En dan was er ng een pot!
Al wel een jaar stonden me 2 meer luxe flakons milk  voor na het douchen van een goed merk aan te kijken. Nu had ik er n net aangebroken. De milk smeerde fantastisch, veel beter dan het zalfje.
Nu weet ik hoe het komt dat sommige smeersels en gels zich beter verdelen dan andere: aluminiumverbindingen zijn de wonderdoeners.

Na een tv-documentaire van afgelopen week weet ik wat voor een ellende aluminium aanbrengt aan de delvers, aan de mensen die bij de delfplaatsen wonen, aan dieren, rivieren, het landschap en ook aan de gebruikers van producten waar aluminium inzit.
Al in de jaren '70 bestond er het vermoeden van een verband tussen borstkanker en antitranspiratie-middelen. Het was opvallend dat toen  bleek dat borstkanker steeds vaker aan de bovenbuitenkant van de borst voorkwam. Na jaren proberen om een verklaring te vinden viel de verdenking op aluminium in anti-tr-m. 
 
In 1993 kwamen voor het eerst zo'n 200 biochemici op een congres in Keele (Eng) bij elkaar om gegevens uit te wisselen.  Elke twee jaar werd dat herhaald en afgelopen februari was het voor de tiende keer, nu met 500 wetenschappers. Het verband tussen atr-middelen en borstkanker wordt steeds duidelijker, en heeft zich nu ook uitgebreid naar Alzheimer.
Hoe krijg je aluminium binnen? In water. Dat is duidelijk bewezen door de bijwerkingen van dialyse van nierpatinten. Bij de bloedspoeling wordt veel water gebruikt en dat geeft een duidelijk hogere concentratie Aluminium in het lichaam.
Voor de betere verdeling van entstoffen in onze weefsels wordt aluminiumhydroxide aan injectievloeistof toegevoegd. Die dringt dan beter door de celwanden heen in de cel. Diezelfde eigenschap maakt aluminiumhydroxide tot een gewild middel in gels en crmes, n in antitranspiratie-middelen. Gebruik ze niet meer.
Geen wonder dat de machtige Aluminiumindustrie alle berichten over schade bagatelliseert of belachelijk maakt.
Ik heb mijn 2 flakons milk weggegooid. In alle andere potjes en flessen zat het rotspul niet.
De documentaire was op Arte. Ik heb hem niet opgenomen en hij is in Nederland niet op internet te ontvangen, aus rechtlichen Grnden!  In Nederland zijn gemiste uitzendingen van Arte niet te zien.  Leve Europa.
De documentaire wordt woensdagmorgen om 10 uur herhaald.

16 maart
Echt niks beters te doen heb, schreef ik gisteren, terwijl ik me al op opruim-zaterdag aan het voorbereiden was! Oud papier in nette dozen pakken om die in de aanhangwagen van muziekvereniging Excelsior bij de school in Huppel te schuiven of, als het er al een chaos binnenin is, ze erin te mieteren, alle lege flessen naar de supermarkt te brengen, en een doos met klein oud ijzer voor muziekvereniging Crescendo Ratum aan de weg te zetten. Wat zal ik weer een paar dagen genieten van het schuurtje dat er weer netjes uitziet!
Ik vrees dat mijn doosje oud ijzer er vanavond nog staat, want al een paar aanhangwagens met oud ijzer kwamen er langs kachelen op weg naar het woonwagenkamp zonder het de moeite waard te vinden om er voor te stoppen. Ze moeten het zelf maar weten: dan neem ik mijn 2 kampeerpannetjes ja met deksel! wel mee naar de Kringloop! O, zo! Dat zal ze leren!

15 maart
De Moespot heeft een versje van me geplaatst, Olde Bekenden. Iets ouds in een nieuw dialectjasje. Ik vind het nog steeds leuk als er iets van mij in druk verschijnt. De productie lag een paar jaar stil, maar komt nu langzaam weer op gang. 
Misschien had ik het beter Olde Kundigheid kunnen noemen, maar dat vond ik zo gezellig klinken en dat bedoelde ik juist niet.
En wat als ik het nu eens wel zo noem? Ik zal er nog eens over na denken....als ik echt niks beters te doen heb.

Olde Bekenden of Olde Kundigheid

As ik net in t bedde wille,
zeek dat zee dr ok al wacht.
Zo at monges elke nacht
komt ze oet mien heufd, heel stille:

al dee stomme domme dinge
deek weer dee de helen dag.
Of wak neet dee, wat ik doon mos,
maor wak laf heb weg elacht.

k Zol zo geerne willen zeggen:
kom dr bij, ik wacht oe al.
En ze dan veurgood verstikken
met mien kussen, heelendal.    
                   ***

14 maart
Weer loopt er volk om het huis, nu een man en een vrouw. Ze hebben politie-uniformen aan. Ik ga maar eens poolshoogte nemen. Ze zeggen dat ze opdracht hebben om te controleren of de mensen in het buitengebied inbrekers en andere misdadigers geen kans geven. Ik heb toch een brief gehad over de voorlichtingsavond?
Ja, dat heb ik, en ik laat gelijk maar even merken dat ik zeer wantrouwend ben, dat ik mijn veiligheid zo goed mogelijk bewaak en daarom vraag ik ze om hun legitimatiebewijs, want iedereen kan wel zo'n uniform aantrekken.
Ze geven met een stocijns gezicht hun pasjes en zeggen dan met een lachje, dat ik voor dat onderdeel op hun lijst geslaagd ben, maar dat het met mijn schuren minder goed gesteld is, de fietsen stonden niet achter slot en grendel.
Dat is echter meer een bouwkundig probleem dan een kwestie van slordigheid. En als ik daarna vol trots de kierstandhouders op alle buitendeuren laat zien, verdien ik weer pluspunten.
Of ik naar de voorlichtingsavond ga. Nee dus, zie de mail aan de wethouder daarover. Alle bewoners van een bepaald gebied uitnodigen om 's avonds uit huis te gaan voor voorlichting over veiligheid, lijkt me niet zo slim.
Dat zijn mevrouw en meneer niet met me eens. Niemand anders weet het toch? Het was toch een persoonlijke brief. Er was goed over nagedacht. Bij een advertentie had iedereen het geweten.
Ik zeg dat je dan wel naar een andere avond in een ander buitengebied had kunnen gaan.
Ik zeg dat door zo'n persoonlijke brief meer mensen uit huis zullen gaan dan na een advertentie. Dat er thuis over gepraat wordt, dus ook door jongeren, dus ook op scholen, hoeveel anderen komen het zo te weten?
Hoe naef kun je zijn?  
Nee, het was niet de bedoeling, dat mensen naar een andere avond zouden gaan, want op de avond voor een bepaalde buurt, konden ze daar nu de resultaten van hun keuringsronde laten zien! Ik word daar een beetje ongeduldig van, zeg maar gewoon pissig.
De agenten gaan weg, met mij is toch niet te praten.
Ik was niet diplomatiek genoeg en daar wordt nu vast en zeker ook een aantekening van gemaakt!

13 maart   -10C vannacht
Weer een oude man aan de deur. Wat wil die nou weer? Hij stelt zich voor, heeft van J&J, die vrienden van hem zijn, gehoord, dat ze hier waren geweest zaterdag, dat ik schilderde, een beetje kritiek had gehad op de WAS en nu bij Bubastis wl leerde schilderen met olieverf.
Hij had ook met olieverf geschilderd, had de WAS opgericht in '82, schilderde nu niet meer, maar had nog veel gloednieuwe olieverf liggen, allerlei potloden en krijt, een paar zelfgetimmerde schilderkisten en hij wilde alles op Marktplaats zetten. Maar nu hij over mij gehoord had, was hij zo vrij om mij te vragen of ik misschien....

Ik ben er heen geweest om te kijken. Als oude Winterswijkers kenden we veel gemeenschappelijke mensen, zijn vrouw kende ik van gezicht, ze waren gek van Frankrijk, Ardeche en Provence, de koffie was heerlijk, en de verf goed. Voor de enorme en zware kisten heb ik geen plaats, de goedkope verf hoef ik niet, krijt en potloden heb ik zelf, maar de goede en heel goede olieverf wil ik wel kopen, onaangebroken tubes en een paar halfvolle.
We komen tot een prijs en ik vertrek met 30 tubes verf.
Eddy's verf

12 maart
De inleiding van Martin ging heel goed. Een interessant onderwerp voor de meesten van ons en goed voorbereid, niet voorgelezen maar verteld aan de hand van een door hem getekend schema. Hij schoot helemaal in zijn oude rol van biologieleraar aan het Marianum. Half gemeend: 'Willen de leerlingen daar achteraan stil zijn?'  Lachen!
De koolstofkringloop die hij schetste is redelijk bekend: planten maken van koolstofdioxide uit de atmosfeer plus water en zonlicht zuurstof en koolwaterstoffen zoals suikers.  Dit proces noemen we fotosynthese.  Wij ademen de zuurstof in, verbruiken de glucoseverbindingen waarbij de koolstof afgebroken wordt, waarbij koolstofdioxide weer vrij komt, die dan weer gebruikt wordt door planten en algen enz. altijd maar door. Niet alle koolstof kwam in de miljoenen jaren plantengroei in gasvorm weer in de lucht terecht, veel kwam in de bodem, verteerde niet helemaal en werd in miljoenen jaren in lagen afgezet als steenkool en olie. Wat in zo'n 5 miljoen jaar opgebouwd is, maken wij in een paar honderd jaar op.

Behalve over deze kringloop vertelde hij over vergisting, een proces dat biogas oplevert, dat al jaren geldt als duurzame brandstof.  Volgens berekeningen is het rendement echter maar zeer matig en is zeker geen oplossing. Echt duurzaam en rendabel is het, als verteerbare afval, ook de faecalin, van elk gezin verzameld wordt en dan in de eigen moestuin gebruikt wordt. Geen lange aanvoerweg. Mest kun je ook  fijnmaken en vermengen met stro van je planten, laten drogen in de zon en verbranden in een kachel waar je op kookt. Zoiets moois is echter niet voor iedereen weggelegd. (gelukkig, denk ik stiekem!)

Verder kwamen we op zaken als soja. Dat wordt in Brazili op boerderijen zo groot als de provincie Gelderland verbouwd, op plekken waar eerst oerwoud was. Soja wordt over de hele wereld verstuurd in schepen die in speciaal aangelegde enorme havens geladen worden. Wij maken daar brokken van voor onze koeien, die wij weer slachten voor onze vleesconsumptie. Het vlees wordt duur betaald.  
Eendenkroos, dat eiwitten uit vervuild voedselrijk water kan halen, is mogelijk een gedeeltelijke vervanger voor soja. Er worden proeven mee genomen, o.a. in Beltrum bij Groenlo.
We praatten nog lang na.    

11 maart
Mijn buurman zegt tegen zijn 9-jarig dochtertje: 'Vertel jij eens aan de buurvrouw wat je gaat doen.'
Ze kijkt me stralend aan: 'Ik ga bij de kalveropfokclub!'
Ik weet wel zo ongeveer wat dat is door spreekbeurten van een paar leerlingen in Mavo 1. Kinderen leren kalfjes goed te verzorgen en ze na een paar maanden aan een jury voor te leiden voor de eindkeuring. Ze hebben dan in een boekje alles bijgehouden wat de verzorging betreft. Ook hebben ze drie keer thuisbezoek gehad. Komen ze door de eindkeuring dan zijn er nog twee vervolgcursussen voor gevorderde verzorgers.
Haar oudere zusje voelde er niet zo veel voor, maar zij vindt het prachtig. Vader is trots.
Ze loopt met me mee naar buiten. Ik vraag een beetje samenzweerderig: Weet jij of Pappa vroeger ook op de opfokclub heeft gezeten?'
Ze kijkt nadenkend. Gelooft van niet.
'Als jij nou slaagt, dan ben je over een poosje  misschien nog beter met kalfjes dan je vader.'
Ze grijnst breed. Hm, leuk idee! 

zondag 10 maart
Gisteravond was ik met J&J mee naar De Bron in Groenlo. Toen wij daar nog woonden werd er aan de Ruurloseweg een nieuwe RK-kerk gebouwd, heel modern uitgevoerd. Het zal rond 1960 geweest zijn. De oude Calixtus was te klein geworden voor alle nieuwe mensen in de nieuwbouwwijken.
De 2 parochies konden het in de loop der tijd niet redden, ook daar leegloop. De nieuwe kerk werd verbouwd tot een cultureel centrum dat de naam De Bron kreeg. Een buurmeisje van destijds is daar nu directeur van.
We gingen er heen om J's kleinzoon Roel geestelijk te ondersteunen, hij speelde mee in het gloednieuwe OGJO, het OostGelders Jeugd Orkest, ongeveer 45 blazers met slagwerkondersteuning en basgitaar. Twee zangers erbij, Rutger de Vries en Maartje Waanders.
Zo'n 45 jeugdleden uit 15 orkesten uit de Achterhoek konden zich opgeven. De bedoeling is om 2x per jaar twee uitvoeringen te geven met steeds een ander thema. Deze eerste keer was dat Songfestival in Concert, hoogtepunten uit 50 jaar songfestival.
Het was een echte happening, veel herkenning, een stel enthousiaste blazers, goede zangers, een prettige aanelkaarprater en een meezingend of stil luisterend publiek, zoals bij Aprs toi. Veertig jaar geleden gezongen door Vicky Leandros. 

Voor jonge oren kan het geluid niet hard genoeg zijn, maar voor mij mag het wel een paar decibels minder! Toch heb ik genoten, al jren niet meer zo'n leuke sfeer meegemaakt. Vanmiddag treden ze nog een keer op. 
Hier thuis hebben we nog even een glaasje gedronken en nagepraat.
   

 

9 maart
Mijn zus heeft voor me opgetekend hoe de mensen heetten en waar ze woonden op 'ons' stuk Kottenseweg en Eelinkstraat. Ikzelf wist er ook nog een heel stel, en over een paar adressen verschilden we van mening.
De familie Dobson woonde dr, meer richting plantsoentje dat er toen nog was.
Nee hoor, ik weet zeker dat in de tijd dat ik met een heel stel naar school liep, de familie in een huis woonde dichter bij het ziekenhuis dat er toen ook nog was.
Zus en ik schelen ruim 5 jaar en het kan heel goed dat die mensen, voordat ik ze kende, verhuisd zijn in dezelfde straat. Onze grootouders verhuisden ook een paar nummers verder, van de Eelinkstraat naar een groter huis op het punt waar die straat overgaat in de Kottenseweg.
Die verhuisden trouwens alleen in Winterswijk al 6 keer, elke 5 jaar was het weer zover. Ze kwamen uit Zutphen, waar ze ook al een paar keer verhuisd waren.
Als 't maar even kon, schoven ze op naar een 'betere' stand, een groter huis. Dat deden veel mensen. Daarvoor schulden maken deed je echter niet.

Mijn moeder woonde haar hele huwelijk, 19 jaar, in hetzelfde huis, maar aangezien ze wel een tik meegekregen had, verhuisde ze elk jaar binnenshuis zeker 2 keer. Ik vond dat normaal, kende niet anders, maar mijn vader vond het niks. Begon hij net aan zijn plaatsje aan tafel in de achterkamer te wennen, moest hij opnieuw in de voorkamer beginnen, maar niet op dezelfde plek als bij de vorige kamerverhuizing, want nu stond de tafel heel modern tegen de zijmuur.  Arme man?
Nee, arme vrouw, die toen ze trouwde haar mooie baan bij de Bank op moest geven en zich in haar huisvrouwenbaan niet genoeg aangesproken voelde.  

8 maart   Internationale Vrouwendag
Heel lang geleden hielpen de vrouwen die niet op kinderen hoefden te passen mee met de jacht en de visvangst.
Later zorgden ze voor dieren die gevangen waren en levend bewaard werden tot ze gegeten moesten worden.
Weer later verzorgden ze het jongvee en hielpen bij de slacht, leerden vlees te drogen, te koken, koel te houden en smakelijker te maken. Ze zochten bessen en paddestoelen, leerden van grote graskorrels brood te bakken, en ja, dat vergaten mannen nogal eens: waren tussendoor 9 maanden zwanger met nog een paar uren behoorlijk pijn lijden bij de bevalling.
Vrouwen zullen minder gevochten hebben dan mannen, ze hadden wel wat beters te doen, maar ze hebben in die tijd wel hun verstand leren gebruiken. Er zal altijd gerekend zijn. Wat hebben de mannen en vrouwen ingebracht, wat is er nog aan voorraad, hoeveel van het nieuwe moet bewaard worden, met hoeveel mensen zijn we en hoe verdelen we het eerlijk om te kunnen overleven.
Als het zo door was gegaan tot in de moderne tijd, onze tijd, natuurlijk met een andere leefwijze dan duizenden jaren geleden, met geld ipv jachtbuit en verzamelde bessen, ook vrouwen brengen geld in, dan was een vrouwendag niet nodig en zaten we nu niet in een crisis.

Dat zal wel te simpel gedacht zijn. We zijn met teveel mensen. We zijn niet meer te tellen.
Wat verdienen we, wat heeft ieder nodig om zonder honger te leven, welke voorraden hebben we nodig voor slechte tijden, hoe verdelen we eerlijk wat nodig is?
Het is niet meer te overzien.       

En nou gaat het ook nog eens weer winteren dit weekend!!

7 maart
Ook op schilderles hadden enkelen de kraanvogeltrek gezien en vooral gehoord. Het geluid was dit jaar ook buitengewoon hard. De massa vogels leek door de abrupte overgang van winter naar voorjaar niet te kunnen wachten met baltsen. In de lucht beginnen ze dan alvast roepend en toeterend  te vertellen hoe knap en vurig ze zijn.  
't Schilderij 'Marieke' vordert langzaam. De achtergrond heeft een kleur gekregen evenals de trui, n ik heb een mooi schaduwmengsel voor de huid leren maken.

Ik ben begonnen met het uitzoeken van de dia's, die ik op een cd wil laten zetten. Een hele klus, maar ontzettend boeiend.
O ja, dat was die reis dat...
we bij die twee oude muffe dametjes met een zware bons door het bed zakten....
dat we bij de hotelonderdoorgang van 'le Chat qui tourne' vergaten dat we fietsen op het dak hadden....
dat Jachman door een Spaanse afzetter zijn schoenen liet poetsen en plaatselijke parkzitters de afzetter dwongen hem het teveel terug te betalen....
dat Jachman de aardige mensen een rondje gaf en we naderhand het gevoel hadden dat het doorgestoken kaart was....
dat er een lege dia tussenzit van de verboden en door militairen verwijderde foto van het militaire vliegveld in Turkije waar we door pech geland waren...
enz. enz.  mooi werk.

Mijn zus komt vandaag hier, leuk!

6 maart  18,2C  veel zon
Wat een schitterende dag was het gisteren! Ik heb om 2 uur wel 300 kraanvogels gezien die luid schreeuwend weer naar het noorden gingen. Op 2 maart zag ik de eerste groep, daarna nog een paar kleine, en nu kwamen ze massaal over.   ( Jan Bengevoord telde er aan het eind van de middag, toen ik op de verjaardagsvisite zat, wel 4500! staat vandaag in de Gelderlander)
Ook de vleermuizen zijn wakker geworden door de zon op de warme buitenmuur. De mieren roken de voorjaarschocola en kropen, nou ja eentje dan, op het schoteltje met stukjes reep. Ik zag een splintertje chocola weglopen en ja, dan word ik toch argwanend, ik geloof niet in wonderen.

Bij de 50e verjaardag van Yvonne, was het de visite van de 70+-ers. Buren en familie. Leuk om te zien hoe ze met al die oudjes omgaat. Ronald kwam er bij, ook Anoesjka de vriendin van zoon Bob kwam na haar werk in het ziekenhuis, en de beste vriendin van Yvonne was er, die nu in het westen woont, en met wie ze al vriendin is vanaf hun 12e. Het zijn zulke hartelijke mensen allemaal, ik voel me daar thuis.
Jan had zondag ook de reen gezien, in het bos aan de overkant van de beek.
Mijn oude schoolvriendin was ook jarig, maar die heb ik gebeld, we praten binnenkort wel bij.

5 maart
Marieke bracht Joost Conijn mee, het boek dan natuurlijk, Piloot van goed en kwaad. Hij kan heel goed schrijven, is een onverschrokken piloot en kan goed met mensen omgaan. 
In zijn zelfgebouwde toestel vliegt hij in kleine etappes, want hij kan maar weinig brandstof meenemen, heel Afrika over. Voorval: hij vindt een stukje ijzer los onderin de motorruimte liggen. Levensgevaarlijk. Het loopt goed af. Als ik dat lees, moet ik gelijk denken aan Jachmans opening van de vernieuwde luchthaven Lelystad in 1981. De grasbaan die er al lag, werd geasfalteerd en toen was het een echte baan en een cht vliegveld.
                Jachman was voor een pleziertochtje opgestegen van vliegveld  Teuge. De officile ingebruikneming van Lelystad zou de volgende dag zijn met een landing van Prins Bernhard. Het was verboden om van te voren gebruik van de baan te maken. Jachman kreeg de Notams, dus wist het heel goed.
Wat was dat voor vreemd gerammel in de motor? Het was nogal verontrustend. De motor was net goed nagekeken, dus het kon niks ergs zijn, of juist wel?! Ook na een steile bocht, een duik durfde hij niet, bleef het rammelen, het leek sterker geworden zelfs. Hij besloot een noodlanding te maken, maar omdat hij vlak bij Lelystad was, maakte hij maar gebruik van de nieuwe verharde baan die precies in de goede richting lag, en niet van een van de grasbanen.
Kwade luchthavenlui natuurlijk, dreigend met inneming van het brevet, totdat bij controle van de motor bleek, dat er een schroevendraaier los in de motorruimte lag.

4 maart
Vanmorgen naar de studiekring geweest. Ik verwachtte nogal veel van de zeer bijdehante inleidster en het onderwerp Reizen. We zijn voor zover ik het nu merkte of al wist allemaal mensen die veel reisden, in het buitenland woonden, soms geboren zijn aan de andere kant van de wereld, kortom ervaringsdeskundigen zijn.  Dan valt een overzicht van alle soorten reizen die je kunt maken, busreizen, treinreizen, bootreizen, vliegreizen, groepsreizen, groeps/singlereizen, schilderreizen, invalidenreizen, muziekreizen, museumreizen, pretparkenreizen, wandelreizen, klimreizen, en dat in eigen land, of in Europa of de rest van de wereld, toch een beetje tegen.
Verder vertelde ze anekdotes uit haar tijd als reisleidster veertig jaar geleden naar landen achter het IJzeren gordijn. Best leuk, maar niet zo nuttig voor nu. 
Het onderwerp 'op eigen houtje reizen en alles zelf bedenken' kwam pas na afloop bij de nabespreking aan bod.

Na afloop vertelde ze dat ze n op n oefenreizen houdt met mensen, die geen ervaring hebben met de ingewikkelde treinreismanier vanuit de Achterhoek met alleen al tot Arnhem drie maal wisselen van vervoerder. Ze oefent de verschillende kaartautomaten en het in/uitchecken.
Kijk, dt is nu eens nuttige informatie! en een geweldig initiatief. 

Een paar dingen heb ik genoteerd die de gespreksleider nog vertelde:
Arriva neemt in het weekend gratis fietsen mee// veel Duitse bussen hebben 's zomers een aanhanger voor fietsen, ook gratis.

zondag 3 maart
Carla en Wolfgang sliepen in de kampeerbus, Marieke met Isa op de logeerkamer. Ton kwam later met oude Cosy met de trein. Ik geniet van al die in mijn ogen jonge mensen bij elkaar.
De verstopte beek is weer vrijgemaakt, schreef ik gisteren. De stam die in het water lag is inderdaad weggeschoven, maar de troep die erachter vast zat, hadden de heren in het water laten liggen en voor de helft op de kant gegooid. Carla ging met de lieslaarzen de beek in en bracht alles aan wal. Een vuilniszak geneverflessen, allemaal dezelfde, van een stille drinker? Brokken schuimplastic, veel snoeihout, niet van mij, ik heb geen jeneverbes en advokaatboom. Ze maakte in 2,5 uur beide oevers over zeker 75 meter vrij van dode takken en vuilnis. Het water stroomt weer en de lichte zandbodem is nu daar ook weer te zien.  
Wolfgang keek naar de lekkende buitenkraan en zag dat de fout binnen lag, een stokoude afsluitkraan in de waterput sluit niet goed meer. Die moet vervangen worden.
Gisteren een grote groep kraanvogels gezien, vandaag een stuk of tien. Precies een jaar geleden eerste week maart, waren er bij Marieke en Ton in de wei meer dan honderd.
We zagen al vroeg 2 reen door de wei rennen, een paar uur later nog een keer een grotere. Het was druk in het bos en over de zandweg, een fietscross evenement. Hier is het aardig rustig, en er is dekking.
 

2 maart
Peter en de man met het kraantje zijn druk met de achterste border. Hoge uitlopers afzagen, dood hout eruit trekken en alles wat er uit komt op een kidde leggen. Jachman deed dat tak voor tak, vlocht alles in elkaar, maar die manier zou nu onbetaalbaar worden. Een kraantje doet in een uur meer dan 2 man in een week.
Ze hebben ook de verstopte beek weer vrij gemaakt.
Die activiteiten zorgden wel voor paniek bij de konijnen die daar wonen.    

M&M kwamen afscheid nemen. Dit weekend gaan ze weer terug naar Frankrijk. Ik vind het fijn dat ze telkens komen of vragen of ik daar kom. Allebei hebben ze een grote familie waar altijd wel iets gebeurt dat de gemoederen bezig houdt.

Hugo Hoes, redacteur VPRO-gids, woonde als kind naast het ouderlijk huis van M. en had 7 oudere broers en zussen.
M. had 8 broers en 1 zus, dus in die 2 huizen woonden 22 mensen. Omdat Hugo de jongste was en M. de oudste, schelen ze ruim 20 jaar in leeftijd. Hugo heeft een boek geschreven, Fijne familie, over zijn jeugd in Silvolde. Daar komen  buurtgenoten en andere dorpelingen in voor, maar wel onder andere namen. Zeer herkenbaar voor wie daar gewoond heeft, en zeker voor de naaste buren.
M. vond het prachtig!

1 maart
De bel gaat, in de berm staat een scootmobiel en voor de deur een oude man die me bekend voorkomt. Hij heeft een verzoek en we praten even daarover aan de deur. Ik vraag hem binnen te komen en we gaan in de keuken zitten. Ik wou net koffie inschenken en hij lust ook wel een kopje. We maken officieel kennis en bespreken zijn verzoek verder.
Hij heeft onze caravan zien staan en hij vraagt of er nog een naast mag staan, die van hem.
Hij woont sinds een jaar  met zijn al 40 jaar zieke vrouw in een verzorgingshuis, maar het balkonnetje is zo klein en zij zijn zulke buitenmensen, dat hij hun car. bij een grote boer heeft staan waar ze als het mooi weer is lekker buiten kunnen zitten en naar reen kijken. Het enige nadeel is de electr. kabel die daar over het geplaveide erf moet lopen en dus weer opgerold moet worden voor ze naar huis gaan. Dat kan hij bijna niet meer, hij is 88 en heeft slechte knien.
Hij wil graag zijn caravan ergens neerzetten waar hij mooi uitzicht heeft, in de natuur zit en vooral waar hij de kabel kan laten liggen.
Ik zeg dat de zandweg zo slecht is dat een rolstoel er nauwelijks veilig over heen kan.
Dat hoeft ook niet, hij heeft een auto, dus het hierheen komen is geen probleem. Hij kan zo de caravan ophalen en hier neerzetten.  
Terwijl hij vertelt over zijn zeer getalenteerde bouvier die hij had en die hem blindelings gehoorzaamde, overdenk ik de voor en tegens.
De wens om een goed mens gevonden te worden legt het al snel af tegen mijn wens om vrij te zijn op mijn eigen erf.
Ik ga hem teleurstellen. Raad hem aan om dat te doen wat zijn dochter had voorgesteld: rij met moeder en een paar gemakkelijke stoelen naar een mooi plekje in het grote buitengebied, neem brood en drinken mee en je hebt een schitterende dag- en je kunt elke dag ergens anders zitten.