logarchief  september  home  november

Logs oktober 2013

 


donderdag 31 oktober
Twee schildermiddagen achter elkaar achter de rug, éen was een inhaalles.  Omdat het grote doek gisteren nog nat was, nam ik een acrylschilderij mee dat ik al bij de WAS gemaakt had. Nu leg ik daar 1 of 2 olieverflagen overheen en vind het gelijk al beter worden, 't krijgt meer uitstraling.
Over een maand ongeveer is Caroliens nieuwe website klaar en staan alle schilderijen van het laatste half jaar er ook op.
                                                   * * * * *
Bij filosofie kwam van de week opnieuw het boek van Francesco Carotta 'Was Jezus Caesar?' ter sprake. De ondertitel luidt: Over de Romeinse oorsprong van het Christendom, een onderzoek.
Er staan bladzijden vol parallelle gebeurtenissen, namen en plaatsen in voor Julius Caesar en Jezus Christus.
Wat wij nu het Nieuwe Testament noemen is het resultaat van het vaststellen van de canon, wat wel en wat niet in het NT hoort.   Er was al een paar honderd jaar herrie over teksten geweest.  Dat vaststellen vond plaats in een vergadering van slimme jongens in het jaar 367, toen het Romeinse rijk wankelde en te lijden had van invallen en opstandige gewesten.

Het zou inderdaad een slimme zet zijn geweest om de wet van dat groepje idealistische navolgers van die Jezus Christus, aan alle regio's op te leggen,  want 10 wetten kon iedereen onthouden. Een nog betere zet was het om Jezus Christus samen te laten vallen met de grote keizer, die het machtige rijk gegrondvest had, Julius Caesar.
Jezus Christus verplicht als een grote keizer die wonderen kan verrichten laten aanbidden, zijn tien geboden als officiële wet verplicht stellen, namen en gebeurtenissen eventjes op elkaar afstemmen, en je hebt een systeem dat eenheid brengt en waarmee je het volk in een groot rijk makkelijk onder controle kunt houden. De bedenkers zorgden er wel voor er zelf beter van te worden, zij werden de toezichthouders. Vrouwen werden vanzelfsprekend buiten die lucratieve banen gehouden.
Een geniale noodgreep dus, maar het zou best zo gegaan kunnen zijn. 

woensdag 30 oktober
Over de eurobor-rente kwam een vraag en de hele economieles werd gisteren gewijd aan de degelijke RABO-bank, het gesjoemel en het terugtreden van Piet Moerland, bestuursvoorzitter van de bank. Zijn terugtreden is nu even eerder dan gepland, dat had hij over 8 maanden toch al gedaan, dus dat gebaar is niet zo groot als het lijkt.

Met de duidelijke grafiek van Vraag en Aanbod, van geld dit keer, legde de docent uit hoe het met die rente zit. De groei van economie voorspellen is natte-vinger-werk, uitsluitend gebaseerd op verwachtingen.
Banken hebben een verplicht eigen vermogen van 20%, het andere geld bestaat uit inleg en tegoeden van de klanten, daarmee wordt gehandeld. Als een bank een grote uitgave verwacht of wil doen, dan kan ze geld lenen bij andere banken, uiteraard tegen rente. De hoogte van die rente wordt door de vijf betrouwbaarste banken in Europa voor een bepaalde periode vastgesteld, één van de vijf is onze Nederlandse RABO-bank.
Een bank wil geld verdienen net als iedereen en zij beoordeelden in 2005 op basis van Amerikaanse berichten de vraag-en aanbodsituatie heel rooskleurig. Dat genereerde veel vraag naar geld om te investeren ( de bouwwereld bijv.), let wel, alles gebaseerd op verwachtingen. De Rabobank ging nu sjoemelen. Ze stelden de rente te hoog vast en leenden geld uit aan andere banken tegen die hogere rente. Dit scenario pasten ze toe van 2005tm2010. Ook toen de economie in een crisis belandde, stelde de Rabobank bewust de euribor/liborrente te hoog vast. 
Voor de betrouwbaarste bank van Nederland is dit een zeer ernstig misdrijf en als de bestuursvoorzitter zegt er niets van te weten is hij ongeloofwaardig en niet capabel.
Zo zit het in grote lijnen als ik het goed begrepen heb.

De bank krijgt nu een grote boete die ze uit die 20% eigen vermogen moeten betalen aan 'Europa?' aan de gedupeerden?
Het zou natuurlijk wel eens kunnen dat de 'bijkomende' kosten voor de spaarders bij de RABO-bank de komende tijd omhoog gaan. Het afslanken van de bank is ook al begonnen.

dinsdag 29 oktober
Ik heb geen boom horen omwaaien gisteren. Ga straks wel even rond om te kijken naar afgewaaide takken of dakpannen. Ook al is het dak van de schoppe nu dicht, het blijft oud en daarom zet ik bij storm m'n auto maar op een plek waar geen pannen kunnen vallen. De grote beuk zou bij omwaaien het huis kunnen raken, maar hij staat nog stevig, net als de eik van Jachman.
Om het Gerrit Komrij College trok de wind zo sterk gisteren, dat ik bijna de deur van de bieb die aan de zijkant zit niet kon bereiken. Bij stormvlagen was ik blij niet achteruit geblazen te worden.

Bob hield een inleiding over dementie. Hij begeleidt een dementerende kunstenares en schreef een boek over haar gedachten bij wat haar overkomt. Zijn insteek is: het kan ons allemaal overkomen, dus neem maatregelen als het nog kan. Denk aan wonen, bankzaken, hulpwensen en levenseinde. Een paar mensen steigerden: ga je huidige leven niet verpesten door aan enge dingen te denken, leef zo plezierig mogelijk. Geniet!
Bij de meesten leeft echter de angst om wat misschien jou of je partner kan overkomen, en dat laatste nog het meest.    
Irritant is weer het interrumperen met een lang privéverhaal over een zijdelings probleem door twee vrouwen. Na de 'vakantie' zijn ze vergeten dat we dat niet meer zouden doen en onze vragen tot het eind zouden bewaren. De gespreksleider liet ze te lang hun gang gaan.

Wat bloeit er nog of weer?  Madeliefjes, en met minibloempjes ook een paar campanula's die in potten staan, en een rododendron. De rode kamperfoelie gaat maar door, net als de rose klimroos.
Nee, het steenuilenhuis is nog niet in gebruik genomen. 

maandag 28 oktober    max. 17.4 gr
Weeralarm Code Rood voor het westen en noorden van het land. Gevaarlijke windstoten. Maar de temperatuur is hoog, om 7 uur vanmorgen was het al 15,1gr. De regenmeter ving 15 mm sinds gisteravond en nu om half acht 's morgens regent het nog hard. 

Nog één keer Louise Fresco. De uitzending was een interessantere dan vorige week, maar op de een of andere manier komt ze in die serie als een vreemde figuur over. Voorbeeld: Als chique dame praat ze met een herderin in Umbrië ( Louise woonde 10 jaar in Italië en spreekt de taal vloeiend). Een paar keer zegt ze : Wat een leuke schapen! 
Geen woord over slacht en wolopbrengst. Die herderin hoedt in de heuvels al breiend 120 schapen voor haar kinderen die kleine boeren zijn. De hele tijd let ze op en roept ze naar de schapen en de hond. Intussen praat ze over dat breien, ze zet onder de sokken nog leren zooltjes. Louise: ' Wat een goed idee. Zo hebt u wat te doen.' (ondertiteling.)  
Als ze het in het Italiaans net zo zei, is het tenenkrommend!
Interessant vond ik de varkensboer die het insemineren  voordeed. Ook de fabriek waar kunstvlees wordt gemaakt, maar waar alles geheim is, Feind hört mit', vond ik boeiend, evenals het verhaal van de zeer welgedane Italiaanse slager die varkensworst aan het Witte Huis levert. 
Misschien blijf ik toch wel kijken ;-)

zondag 27 oktober
De morgen was schitterend voor zonsopkomst. Ik werd wakker van een rose schijnsel in de kamer. Maar ja, voor ik me dan geestelijk ingesteld heb op opstaan, zijn er 8 minuten voorbij en zijn de wolken in die tijd wit geworden. Ook mooi nog, toch?
Mijn radiografisch gestuurde horloge heeft vannacht geen energie genoeg gehad om 23 uur vooruit te draaien en staat nu op 12 minuten achterstand, die hij wel nooit meer in zal halen.


Het waren drukke dagen. Ga maar na wat 'we' allemaal deden.
Wolfgang installeerde de steenuilenkast op een balk in de schoppe, zaagde een gat in een plank als ingang voor de uilen, met een afdakje erboven tegen de regen en een zonnebadtak eronder en sloot de buitenkranen af.
 
eerst de plicht, dan
Carla richtte de houtberging in en brak met Wolfgang de helft van de oude berging af, zodat het meest lelijke stuk met golfplaat en planken er nu af is. Ze raapte en plukte appels in drie kwaliteiten voor verschillende mensen, repareerde de naaimachine en zoomde een tafelkleed en het badkamergordijn.
Carla in actie met grondboor en naaimachine
Marieke en Ton waren vrijdagavond ipv zaterdagmorgen terug gekomen van Cadzand, en onverwacht kwam Marieke met Isa ook hier! Zij had Carla en Wolfgang drie maanden niet gezien, net als ik.  Ze bracht heerlijke port mee in design cadeaupapier. Bij de slijter had een andere klant gevraagd of ze daar tegenwoordig altijd oude kranten voor gebruikten. Cultuurbarbaar. 
De zussen liepen een ronde om het Hilgelo, Wolfgang deed dat hardlopend 3x, en later aten we een heerlijke maaltijd van de Chinees, hoefde ik niet te koken. Met Carla reed ik een tochtje over kleine weggetjes tussen Bredevoort, Lichtenvoorde, Groenlo en Winterswijk. We haalden bloemen op de markt, dit keer mooiere dan in Corle, waar we ook keken.  De zon scheen, blad kleurde, het was schitterend buiten. Ja, we zaten ook thuis in de zitkuil nog een poos uit te rusten in de zon. Een vol programma. Heerlijk!

vrijdag 25 oktober
De laatste weken paste ik mijn avondmaaltijd aan de spreeuwen aan. Niet dat we hetzelfde aten, maar dan was er wat te kijken onder het eten. Het is fascinerend om de zwerm vogels steeds groter te zien worden door de aansluiting van andere groepen die samen uiteindelijk een enorme sliert vormen, die zwenkend, klimmend en dalend het juiste moment weet om het veilige riet in te duiken. 
Maandag was de zwerm veel groter dan gisteravond en hij vloog ook veel langer rond, er zijn dus al veel spreeuwen naar het zuiden vertrokken.

Hier staat een filmpje waarin Prof. Hemelrijk van Universiteit Groningen uitlegt hoe het komt dat ze niet botsen en hoe die golvende vlucht ontstaat van uitwaaieren en samenballen. Ze legt niet duidelijk uit dat ze bij draaien niet in een bocht achter de voorsten aanvliegen, maar razendsnel (bijna) allemaal tegelijk een korte bocht draaien op hun plek in de zwerm. Zo zijn er steeds andere vogels 'vooraan'. Die impuls vind ik zo interessant. 

donderdag 24 oktober
Na het laatste stuk van de documentaire over fantastische bliksemverschijnselen bij heel hoge onweersbuien op de tv-zender Phoenix (Carla belde om me te waarschuwen, ze kent m'n interesse in bliksem!), volgde een documentaire over de onbetrouwbaarheid van de superbetrouwbare Deutsche Bank. Ik heb hem niet uitgekeken, ben allergisch geworden voor onthullingen met betrekking tot banken. Net zo allergisch als voor berichten over bisschoppen die hun 'onderdanen' schofferen en in weelde leven. 

Het wringt ergens wel bij mij: hoe zou ik zelf handelen in zo'n positie? het begint altijd sluipend met kleine dingen die eigenlijk niet kunnen en voor je het weet, zit je erin en kun je niet zonder kleerscheuren of gezichtsverlies meer terug. Nog een paar stappen verder en je vindt het heel gewoon wat je doet, iedereen om je heen doet het toch? Nog een stap verder en je vindt wat je doet juist heel goed! 
Money is the root of all evil. In ieder geval kan het je in de val lokken.
Als je niet in de verleiding kúnt komen, is veroordelen gemakkelijk. 

woensdag 23 oktober
Gisteren was het de warmste 22e oktober ooit. Wat heb ik al veel meegemaakt! En wat boffen de mensen die herfstvakantie hebben!

Met Astrid 's morgens koffie gedronken in de zitkuil en een paar maand vooruit data uitgezocht waarop ze me wil komen helpen, nu Rianne niet kan. Ik waardeer dat heel erg, want ze heeft het al zo druk. 

Marianum heeft herfstvakantie en wij drieën, Dinie, Reka en ik, dus ook. Om niet uit het ritme te komen, besloten we om zelf maar door te gaan en dat deden we hier. In de pauze nam ik ze mee naar buiten om naar het ISS te kijken, maar er was sluierbewolking dus heel goed zagen we het niet.
We leerden heel wat. Over overleven in zware tijden, over verdriet, en inhalen wat je in een eerdere periode gemist hebt, over keuzes die je wilt of moet maken en hoe je de rechter muisknop slim gebruikt.

Ik ben aan de beurt voor het woensdaggedicht. Miranda van Kralingen vertelt in Nexus nr 62 waarom zij dit gedicht voor dat poëzienummer uitgezocht heeft. 
Het is een gedicht van Jacques Prévert, (van de chansons) en ze vertaalde het zelf.

       De luie leerling

Hij zegt nee met zijn hoofd
maar hij zegt ja met zijn hart
Hij zegt ja, als hij het leuk vindt
maar nee tegen zijn leraar
Hij staat voor de klas
en allerlei vraagstukken worden hem voorgelegd
plotseling schatert hij
en veegt alles uit
de cijfers en de woorden
de data en de namen
de zinnen en de strikvragen
en ondanks de dreigementen van zijn leraar
onder het gejoel van de bollebozen
tekent hij met alle kleuren krijt
op het zwarte bord van negativiteit
het gezicht van het geluk.

Miranda: <...> 'Voor mij staat dit gedicht voor de ultieme keuze die iemand maakt om vrij te zijn uit eigen beslissing. Het jongetje is onbevangen, vrij, anarchistisch en durft te rebelleren, net als Prévert toen hij jong was.'
               Als kind van vier kreeg ze het ook benauwd omdat alle móest en niks mocht. Op haar elfde las ze het gedicht voor het eerst, begreep er niet veel van, maar wel het woord bonheur, geluk, wat voor haar betekende 'van het leven genieten'.
Miranda: 'Later, toen ik het gedicht opnieuw las, kwamen daar nog andere gevoelens en gedachten bij. Iets uitvegen op het bord, ging dat niet over een nieuw begin, het leven omarmen zonder je iets aan te trekken van wat iedereen om je heen van jou zegt of denkt? Ik voelde verwantschap met het jongetje. Je leven zelf leven, dat wilde ik ook!'
en
'Door iets te durven komt voor mij het genieten en met het genieten komt de vrijheid die maakt dat je het leven kunt vieren! <..> Een wijze vriendin zei ooit tegen me: 'Iedere angst is een tralie van je eigen gevangenis.'

Ze haalt het liedje van Dirk Witte aan, Mensch, durf te leven!
          Hou een hart vol warmte en van liefde in je borst
          Maar wees op je vierkante meter een Vorst!
          Wat je zoekt kan geen ander je geven!
                     Mensch, durf te leven! 

dinsdag 22 oktober  (22,8 gr om 23 uur nog 18,5)
Van Wim kreeg ik ook nog de link naar het 4-jarige jochie Tristan dat bij 'Belgium's got talent' volkomen vrij en met kennelijk grote lol  in gangnam style danst. Vaak als ik een heel jong kind zie opdraven heb ik wel bedenkingen over de ouders, maar hier niet, de ouders zijn er de hele tijd bij, vertellen dat hij zelf graag wil en nooit verlegen is, dus waarom niet.
Jury en zaal gaan uit hun dak om dit grappige en intelligente kind.  Ik moet ook vreselijk om hem lachen! Hier is de link.
Ik hoop voor hem en voor de mensen om hem heen dat hij niet over het paard getild wordt.


Zo hoort dat: val-appels rapen en appelmoes maken. Nu niet meer met weckfles en weckketel, maar invriezen. Wat blijft, is het oergevoel van voorraadvorming voor de strenge winter. Nu maar hopen dat de stroom niet langdurig uitvalt.

maandag 21 oktober
Appelmoes vind ik eigenlijk alleen lekker bij rode kool, maar gisteren heb ik van de eerste valappels toch appelmoes gemaakt. In de zon in de zitkuil zittend was het schillen beslist geen ramp. Net zomer. De kortste herfst ooit was voorbij, zei iemand.

Zo interessant als de vorige uitzending met Prof. Dr. Ir. Louise Fresco was, zo saai was het nu. De echte informatie was stof voor 5 minuten. Appels die oorspronkelijk op de berghellingen in Azië groeiden en via paarden over de zijderoute naar Klein-Azié en Europa kwamen. Vooral naar Engeland.  We zagen trage wandelingen door hoog gras op zoek naar appels in een verwaarloosde bijna 100 jaar oude botanische tuin in Kazachstan. Even een paar mooie shots van de zijderoute en van Louise die een erg mooi beeld schept van rijke landen die, omdat ze rijk zijn, goed voor het milieu zorgen (!) in tegenstelling tot arme landen, die door honger gedreven van mooie berggrond landbouwgrond maken.
Daarna veel beelden van een lief dametje in een Engelse boomgaard met veel verschillende rassen in 2 hoofdsoorten:  appels die bij het koken hun vorm houden en moesappels. Engelsen houden van zoet en het kwam goed uit dat ze suiker genoeg hadden op hun plantages op hun eilanden in de West.
Twee dames die keurig met een zilveren schep stukjes van gevulde appels afsnijden. Delicious!!!

Wat is het echte nut van deze expedities?  Ze heeft door haar connecties toegang tot alle mogelijke bronnen, dus ze hoeft echt niet zelf te gaan kijken waar appels vandaan komen. Denkt ze dan misschien door zo'n persoonlijk reisverslag de kijkers om te turnen tot gulle gevers voor voedselprogramma's? 
Ze wil het hongerprobleem helpen oplossen, maar een nieuw wondergewas zal ze zo niet ontdekken. Ik heb het nog niet eens over de vraag wie die prachtige reizen met tolk en filmer betaalt. Wie heeft er belang bij? De universiteit? Omroep Human?
Na de eerste uitzending was ik enthousiast, maar nu breken twijfel en lichte achterdocht door. Volgende week maar eens zien hoe het verder gaat. Ver, neem ik aan.

zondag 20 oktober
Even weer een plaatje van m'n woekerende Mandevilla, die nu al hoog in de lamp zit en uitlopers aan de uitlopers krijgt. Ik zal hem wel een keer moeten amputeren, maar nog even niet.
 


Ben begonnen met het winterklaar maken van de terrasjes. Daar ben ik snel mee klaar, want het bestaat uit het schiften van wat nu al gelijk weg kan en wat waarschijnlijk komend voorjaar naar de compostbak verhuist. Het overhouden van planten lukt bijna nooit. Ik kan niet goed tegen de zielige geraniums op een tafeltje in de kökkene en niet tegen de enge beesten die er uit kruipen als eitjes lekker warm worden binnen in zo'n pot. Wat wel een kans maakt, zet ik buiten op een tafel, en gooi er als het heel hard vriest een vel noppenplastic overheen.
Komend weekend sluit ik de buitenkranen af en dat is het wel zo'n beetje. De regenton laat ik pas leeglopen, als het goed gaat vriezen, tot zolang heb ik nog zacht bloemenwater.

Het leek wel zomer. Gisteren voor de laatste(?) keer dit jaar rondom alles gemaaid. Verder valappels geraapt. Komend weekend gaan Marieke en Ton appels plukken voor de Welsumse Sapmobiel. Daar heb ik niet genoeg voor, maar met de voorraad van een vriendin er bij zal het hun wel lukken. Het appelsap wordt gesteriliseerd op 80 graden, gaat in 5- literflessen en blijft 2 jaar lang goed. Aangebroken flessen blijven 2 mnd goed. Ideaal als je van appelsap houdt.
5 Liter appelsap! Daar doe ik 5 jaar mee. Ik eet liever de appels, of desnoods de appelmoes.
Ik vind het altijd weer leuk als ergens de naam Welsum opduikt. De vader van mijn moeder kwam daar vandaan, de familie had een bongerd bij huis en als kind vond ik daar logeren het einde!

zaterdag 19 oktober
Na een maand was er weer een schitterend zicht op het ISS. Hij kwam praktisch recht over me heen toen hij  richting volle maan vloog. Ik móet dan even heel hard iets roepen, ook al horen ze het daar waarschijnlijk niet!  

Wim uit Oss stuurde  een mail met de verwijzing naar de website van het Textielmuseum in Tilburg, waar stofontwerpen voor gordijnstof van hem opgenomen zijn, Leona 3488 en Cavallo 3487.  Hij maakte die op de AKI in Enschede in de jaren '50. Zijn naam staat er foutief bij, maar wordt veranderd. Hij heet Sikkink. De bovenste Cavallo heb ik zelf in huis gehad, herkende hem direct. Marieke vragen of die nog weet waar ze hingen. Er was hier in die jaren een meubelzaak met veel modern meubilair, o.a.van Pastoe. Een 'Goed Wonen' winkel. Ik heb alles nog uit die Pastoe-tijd.

Vriendin stuurt een reisverslag met schitterende foto's uit Turkije. Ze is deze week 50 jaar getrouwd en ze logeren heel romantisch in een grotwoning in Cappadocië. ( Wel met dochter en schoonzoon. Dubbel romantisch?) De twee gedichten die ze uitzocht voor de grrls gaan over huwelijken die op de klippen gelopen zijn! Hm.

Helemaal weer bijgepraat met Stien. Ik schreef dat al vaker: er kan een paar maanden tussen twee ontmoetingen zitten, maar we gaan gewoon verder waar we gebleven zijn, naadloos. Als je elkaar van je 12e af al kent, gaat dat zo. 

Wat was er allemaal deze week? Ik heb het gevoel dat ik veel mensen gesproken heb. Bij de Studiekring van de bibliotheek, de avondacademie van Marianum, het koffiedrinken met Jo, Helda ophalen, de schildermiddag in Bredevoort, verjaardag bij Martha, naar Stien en op ziekenbezoek bij Rianne, bellen met de dochters, mailen,  best veel eigenlijk. O, ja, en nog een woordenwisseling met de caissière van de bloemensuper.
Toen ik door de zaak liep zag ik kleine potjes chrysanten in Stiens lievelingskleur. Geen prijs er bij. De bazin stond in de buurt te praten met de chef van de afdeling. Ik vroeg wat ze kostten. Eén euro per stuk en 2,75 per drie. De chef pakte een prijsbordje en zette dat in de bak.  Ik nam drie plantjes mee.
Juffrouw bij de kassa vroeg of ik wist wat ze kostten.   Ik zei het precies zoals het me gezegd was. Dat kon niet, er stond geen prijs op, maar ze waren 1.50 en 3 voor 4 euro. Ik zei dat ze me moest geloven. Wie me dat gezegd had. Ik zei die blonde dame en de jonge chef.
Zij kwaad, waarom zij dat niet wist! Ze pakte de telefoon en belde Ria. Een vrouw hier zegt dat....enz., heb jij dat gezegd? De rij achter me luisterde geïnteresseerd mee. Ontmaskering van oplichtster? Jammer voor ze, Ria zei dat ik het goed had. Caissière nu kwaad op Ria. 
Ze verontschuldigde zich duidelijk tegenover mij, de rij keek teleurgesteld, ze pakte de plantjes eigenhandig in een tas. Zei nog eens: U hebt helemaal gelijk! 

Bij de buurtsuper is het rustig. De baas zit bij de kassa en leunt het hoofd helemaal op zijn handen op de desk, of hij slaapt. Ik ga zacht naar hem toe en fluister: slaap je? Nee, hij kijkt op en zegt dat hij klaar wakker is.
Na mijn winkelrondje kom ik weer bij hem en dan vertelt hij dat zijn vrouw op dat moment in Enschede op de operatietafel ligt, een zware vier uur durende hartoperatie. Hij roemt de chirurg die hen rustig, duidelijk en heel uitgebreid voorgelicht heeft over het zieke hart, wat hij gaat doen en hoe.
Zijn verhaal blijft me lang bij. Een kleine super, beiden werken hard in de zaak, zestigers, nog een jaar en dan willen ze er mee uitscheiden, en nu die operatie. Geen wonder dat je even met het hoofd in de handen zit.
 
vrijdag 18 oktober
Stukje met een hoog taartgehalte.
We konden bij Martha nog even in de zon buiten zitten, en tropenvruchtentaart van de bakker smikkelen. De tuin is niet zo groot, maar door de drie zitjes, slingerpaden en verhoogde bedden, begroeide muren en schutting, zelfs nog een vijver, lijkt hij veel groter. Er bloeide nog van alles. Tonnie's moeder had groene vingers en dat fenomeen lijkt haar zoon geërfd te hebben. Zelf zegt hij: 'Ik stop wat in de grond en dat moet het dan maar doen.' En zo te zien doet het dat ook gehoorzaam. 
Toen het toch kouder werd, gingen we naar binnen, waar de jarige zich aan het bakken van een nieuw soort appeltaart waagde voor 's avonds. Ze belde de dochters voor het precieze recept, maar uiteindelijk deed ze het maar op gevoel. Ik mocht de appels schillen en snipperen. Gezellig om zo samen bezig te zijn.
Heb het resultaat niet afgewacht, maar het hutseltje van appels, kaneel en suiker smaakte al heerlijk. 

Ik had 's morgens ook al twee stukken appeltaart op die Jo meebracht voor bij de koffie. Ze had die met een paar oudere, een beetje dementerende vrouwen in het verzorgingshuis gebakken. Ouderwets lekker.  Ze vertelde dat bij zulke oude handelingen als met de hand kneden en ook bij het appels schillen de reflex kennelijk aanwezig is om het te doen of ze het gisteren nog gedaan hadden. Ze zingen er dan ook bij en hebben zo een gouden middag. 

donderdag 17 oktober

Een week of drie/vier geleden stond in de Gelderlander een foto van een herfstblad dat over een takje hangend op de rommelige bosbodem lag. Gerrit Jansen was de maker ervan. De vorm vond ik heel bijzonder en ik wilde dat mooie stukje herfst naschilderen. Voor ik een streek gezet had, bedacht ik dat ik eigenlijk iets abstracts wilde maken en zoals je nu ziet, ben ik al een eind op weg daarmee. Het wordt vrij groot, 60x80. Geen bosgrond, geen herfstige besjes, geen afgevallen blaadjes. Zelfs geen over een takje hangend blad. Wat denk je nou?    'Ja, zo is het makkelijk zat. Kan een kind!'
Denk je dat echt?
O.K. je hebt gelijk. Als het zomaar uit je penseel wil vloeien lijkt het niet alleen gemakkelijk, het is het ook. 
Het moet als vanzelf gaan, en soms wil het dat niet. Ik neem voor de zekerheid vaak een tussendoording mee naar de les. Gisteren ging het wél, en dat is zo heerlijk!
 
Ik haalde een schildergenote op die geen vervoer had. Ze was bij haar partner die in het witte huisje woont waarin vroeger Benny Put woonde.
Ken je Benny niet? Hij was iets jonger dan ik en woonde op de weg naar school C. Een enkele keer liepen we daar samen heen en ook ben ik wel eens in dat huisje geweest. Toen lag het in de weilanden tussen 't Weurden, Kottenseweg en Eelinkstraat aan een smal toegangsweggetje. Het hoorde bij de oude burgemeesterswoning waar Aleid geboren was en waar later Harry en ook Kater woonden.
Wat? Ken je Aleid ook al niet? Nou, een volgende keer vertel ik misschien iets over haar. Vanuit de bovenramen van ons huis aan de Kottenseweg kon ik het huisje van Put zien liggen. Nu ligt daar een hele woonwijk tussen en het huisje is nu een huis.

woensdag 16 oktober
Een vrouw die in Vogue kleding showt is normaal, maar als die vrouw er sterk, vol levensvreugde en superchic uitziet en ja, en ook heel duidelijk 85 jaar is, dan is dat wel bijzonder!
Begin jaren '50 was ze al een model, en na haar huwelijk waarin ze huismoeder was, drie kinderen opvoedde en een ziekelijke man had, werd ze in '97 gevraagd om weer te gaan showen. Tien jaar later was ze nog een beroemd model en nu nog staan haar foto's in Vogue en andere bladen. Deze maand ook in Brigitte Woman. Ze vertelt dat ze veel in de tuin werkt, wandelt, geen botox wilde, maar 'n levenlang gezond at en yogaoefeningen deed. Ik denk dat ze positief in het leven staat en een normaal aardig mens is.
De beenderstuctuur heeft ze mee, maar als ze gesnoept had en zich had laten gaan, was ze een gewone oude vrouw geworden die beslist niet voor Vogue gevraagd werd.
Je lijkt me een prachtmens, Daphne Selfe! Je geeft de burger moed.   
80 83 85

dinsdag 15 oktober
De Studiekring is ook weer begonnen. Twee deelnemers van vorig jaar komen dit jaar niet terug, maar 'we hebben al weer een nieuwe voor de kaartclub' zoals tante Anna zei toen een jarenlange kaartvriendin overleden was.
We bespraken na een korte inleiding de crisis en onze oplossingen om de gevolgen ervan aan te pakken. Het werd een geanimeerde discussie, waar uiteraard niks nieuws uit kwam. Dat was ook niet echt de bedoeling, eigenlijk wilden we deze eerste bijeenkomst na een half jaar gewoon bijpraten en horen hoe het de anderen  sinds die tijd vergaan was. De nieuweling stelde zich voor en de gespreksleider stelde voor dat wij ons kort aan hem voorstelden. Dat ging supersnel, want hij kende al bijna iedereen.

De namenlijst kregen we toegestuurd in een .xls file, zoals ik ook de namenlijst van de Marianum-groep kreeg. Ik heb een simpele besturingsversie op m'n laptop en kon de files niet openen. Met behulp van 'help' lukte het me na een uur om het uitpakprogramma te downloaden en de lijsten te lezen. Zoiets vind ik een aardige overwinning op dat verdomde .xlsje! Kom maar op, jongens! 

maandag 14 oktober
Wat zijn er toch veel interessante mensen op de wereld! Die zijn er natuurlijk altijd geweest, maar in de alleen-nog maar-boeken-tijd kwam ik niet veel verder dan Scott, madame Curie, Albert Schweitzer, Livingstone en Florence Nightingale.
Gisteravond heb ik genoten van weer een interessant mens, Louise Fresco, maar nu leef je letterlijk mee met wat zij ziet, jij ziet het ook op datzelfde ogenblik (nou ja, zo ongeveer dan).  Zij onderzoekt hoe we genoeg voedsel kunnen produceren voor alle mensen. Gisteren zagen we haar op Spitsbergen en in het land van Eufraat en Tigris.
Ik wist van de opslagplaats diep onder het ijs van Spitsbergen, waar duizenden en duizenden verschillende soorten zaad van voedselplanten uit de hele wereld bewaard worden in een enorme ondergrondse bunker. In the middle of nowhere is er een mannetje dat een sleutel heeft van deze bunker en soms iemand mag rondleiden.
 
Louise Fresco mag heel even binnen achter de eerste kluisdeur staan, maar krijgt geen rondleiding, ook een paar ministers kregen die de vorige dag niet. Opdracht van hogerhand.
Ze verbaast zich over die ene sleutel voor de 2 sloten op de deur en het ene mannetje. Wat als hij die verliest? ja, hij liet hem al eens in de sneeuw vallen bij het openen, maar toen had hij hem weergevonden en nu weet hij waar hij moet zoeken.
Als er echt een wereldramp gebeurt en de mensheid moet opnieuw beginnen met landbouw, dan heb je niks aan een elektronisch te openen deur. Vandaar die sleutel natuurlijk. Ik neem aan dat er nog ergens een reservesleutel in een doosje in een laatje in een nachtkastje ligt! 

zondag 13 oktober
Marieke maakte me vorige week attent op De Universiteit van Nederland. Lezingen van een kwartier op Internet. Afgelopen week 5x neuropsycholoog Prof. Dr. Erik Scherder over Alzheimer en wat je kunt doen en laten om je hersens in een zo gezond mogelijke conditie te houden. Is vanillevla slecht voor je hersens? Bekijk het filmpje. Prachtig om Scherder enthousiast en geestig te horen vertellen. De lezingen worden als 1 lezing opgenomen en later in 5 stukjes van een kwartier geknipt.
 
Komende week 5x een  lezing over Recht. Ik ben heel benieuwd.
Deze hoogleraren zijn al gestrikt.
1.
Erik Scherder Vrije Universiteit (Een gezond brein en Alzheimer) ˅
2. Edgar Du Perron Universiteit van Amsterdam (Recht en aansprakelijkheid) ˅
3. Bart van Heerikhuizen Universiteit van Amsterdam (Sociologie) ˅
4.
Marcel Levi Universiteit van Amsterdam ( geneeskunde)
Jan van Hooff Universiteit Utrecht
Barbara Baarsma Universiteit van Amsterdam
Bas Haring Universiteit Leiden
Geert Buelens Universiteit Utrecht
Lars Ravesloot Universiteit van Amsterdam
Eugène Sutorius Universiteit van Amsterdam
Herman Kingma Universiteit Maastricht
Ralph Wijers Universiteit van Amsterdam
Roy Erkens Universiteit Maastricht
Damiaan Denys Universiteit van Amsterdam
Henkjan Honing Universiteit van Amsterdam
Daniël Wigboldus Radboud Universiteit Nijmegen
Jan van Dijk Universiteit van Tilburg


zaterdag 12 oktober
Eekhoorn!! jankend en piepend staat Isa voor het raam naar een langs huppelende eekhoorn te kijken. Dit is nog leuker dan konijn, en veel lekkerder misschien.
Ze krijgt van mij niet de kans om er achteraan te gaan, ik ben zelf gek op eekhoorns.
Marieke bleef onverwacht slapen, als de prinses op de erwt op een stapel matrassen. ( is 2 stuks een stapel?) We gingen naar villa Mondriaan, 'waar het allemaal begon'. Het is bijzonder op de trap van het huis te lopen waar Piet van zijn 8e tot zijn 20e woonde. Naar buiten kijkend de achtergevel van het christelijke schooltje te zien waar zijn vader hoofd was, het uitzicht op de kerk te zien waar hij de appelboom tegen af zag steken. Nee, die beroemde appelboom is er niet meer, het uitzicht op de kerk is gehalveerd, er staan nu hoge huizen voor, het schooltje is veranderd in 'Gebouw Irene', alleen de achtergevel van de school is herkenbaar. Dit was de eerste keer dat ik hoorde dat daar een  lagere school had gestaan. Schuin tegenover het huis staat de vroegere H.B.S. waar Piet niet heen mocht, want niet christelijk.  

Wat zal het een bevrijding voor hem geweest zijn, dat hij als 20-jarige naar Amsterdam, naar de Rijksacademie mocht.  
Marieke maakte foto's, die ze mij zal sturen. Ook een van het enorme halfcirkelvormige schilderij 'Uw Woord is de Waarheid', dat Piet op aanwijzingen van zijn vader maakte en dat me als eerste opviel, toen ik lang geleden de hal van de Chr. Mondriaan mavo binnenstapte. Het gaf me nu weer een schok. Dat zal ook wel de bedoeling van dat ding zijn.
deze foto vond ik op internet, in het echt is hij veel donkerder geschilderd en meters breed
deze stuurde Marieke

Uit het Biografisch Woordenboek van Gelderland:
 
'Vrijwel zeker wordt met de allegorie gedoeld op Uw Woord is de Waarheid. De beide genoemde portretten zijn helaas verdwenen. Uw Woord is de Waarheid is kennelijk geschilderd door Piet junior, omdat de notulen bij Mondriaan senior nooit de voornaam vermelden en omdat hij – in tegenstelling tot zijn vader – de techniek van het olieverven beheerste. Maar het idee van de voorstelling is ongetwijfeld van Piet senior, omdat er dezelfde symbolen op voorkomen als op de plaat Revolutie of Evangelie: de zandloper als symbool van de tijd, de zeis van de dood, de fakkel van ijver en gloed, de duif van de oprechtheid, de palmtak van de overwinning, de vlam van de liefde. Uw Woord is de Waarheid is in verschillende opzichten symbolisch voor het geestelijk milieu waar de later zo beroemde schilder uit voortkwam'.

vrijdag 11 oktober
Gisteren weer iets voor de eerste keer gedaan. Bij Nel in Groenlo leerden we een collage maken van eerst beschilderd en daarna in stukken gescheurd en/of geknipt dik papier. Het doek waar het op kwam beschilderden we eerst ook. De volgende keer gaan we het goed gedroogde geheel met een schildermes bewerken. Kieke'n wa 't wordt. Het is wel aanpoten daar, niks geen gepraat over het leven buiten het atelier. Dat laten we aan het begin van de les bij het meditatieve moment al ver achter ons. 
We hebben geen pauze, maar krijgen de hele avond koffie, thee, water en stroopwafeltjes naar behoefte.
                                               -- -- --
Het woensdaggedicht dat een grrl uitkoos, vond ik goed en geestig door het spelen met taal. Die dubbele bodem wordt niet 'lollig' en vind ik hier prima gelukt. Vooral dat helser blauw is een vondst. Een nieuw soort vergrotende trap van hel blauw, die nu een duivelse betekenis krijgt. Knap hoor!

           Goesting
Ondergronds verkleurden
je ogen naar een helser blauw.

Met stroeve tannines in je stem
wees je ze aan. De lang gerijpte

op eiken,de jonge de zoete en zij bleef maar
vragen over soort, en oogst en streek

met haar hand het stof van de hals
En alles klopte toen jij het ontkurkte

het zachte walsen, het mondjesmaat
proeven en iemand riep aan de trap hé

waar blijven jullie nou


Een gedicht van Frouke Arns
Uit de bundel 'Mensen die je misschien kent'


donderdag 10 oktober
Martha was hier en  we konden buiten in de zitkuil thee drinken en bijpraten.   We voelen elkaar goed aan, al vanaf de eerste keer dat we elkaar zagen op schilderles. Later lopen we een eind door het bos, zij maakt foto's van beek en paddestoelen. Die zullen nog wel eens in een schilderij van haar opduiken.   

De schilderles ging fijn. Alleen had ik mijn penselen thuis laten liggen en met die van een ander schildert het niet zo fijn. Ben even op en neer geracet naar huis, kon toen de auto niet meer kwijt omdat het hele stadje verstopt was wegens een begrafenisdienst in de kerk die dicht bij Caroliens huis staat en ik er toch nog drie kwartier over deed.
Onder klokgebeier schilderde ik aan mijn ene gevallen herfstblad, dwz de inspiratie komt door een foto van een blad, maar in de uitwerking is dat nu totaal niet meer te herkennen. Het gaat een eigen nieuw leven leiden. Ben benieuwd wat het wordt.

Ben op de terugweg even bij Christien aangeweest, maar ze was niet thuis, de overburen wel, met wie ik even praatte toen ze de deur uitkwamen voor een wandeling. Ze waren buren van Jachmans tantes en na het overlijden van de laatste tante in 2004 koos zij, op onze vraag wat ze als aandenken wilde hebben, de pendule. Als ik haar nu in het dorp zie, zegt zij steevast: hij doet het nog, hoor!
Mooi, toch?
 
om half negen vanmorgen en helemaal gratis

woensdag 9 oktober
Omdat ik 's morgens voor 9 uur mijn blog upload, praat ik meestal over de voorgaande dag. 's Nachts gebeurt er niet veel. Bij het schrijven gebruik ik de ene keer de verleden tijd en dan weer de tegenwoordige tijd. Het zal jullie wel geen biet kunnen schelen, ik zeg dit ook alleen tegen de enkele 'precieze'.
Voor het eerst van mijn leven een echte les economie gehad. Dat werd wel eens tijd, dacht ik. Al gelijk zei de econoom dat we niet moesten denken dat we nu de wereldeconomie, of zelfs maar de kosten en baten van onze eigen gemeente zouden begrijpen. De economen zelf zijn het vrijwel nooit met elkaars zienswijze eens.

Bij literatuur zouden we Hermans bespreken aan de hand van een gefilmd interview, maar de apparatuur gaf geen geluid. De  docente was flexibel en vertelde over de stromingen in de schilderkunst, impressionisme- expressionisme- de nieuwe zakelijkheid-kubisme, en de banden met de literatuur.
Daarna vertelde ze over Hermans. Zijn karakter, manier van schrijven en leven. De processen, de scheldpartijen.

Filosofie wordt gegeven aan de hand van actuele tv-interviews, films enzovoort. Ds. Carel ter Linden, die van de Oranjes, gelooft al jaren niet meer in een hiernamaals, dood is dood. Nu is hij met emeritaat en komt ermee. Vraag : had hij niet eerder...?
 
Keizer Constantijn, het schrijven van de bijbel, Jezus Christus/ Julius Caesar, verering van de tweede, met behulp van de eerste en ten gevolge daarvan de eeuwenlange stilstand van de wetenschap. Boeiend.
En: Ziekte is nodig voor de evolutie.
En: Een boek van Marianne van Dijk over evolutie en ons eten.
Terwijl hij deze 'kreten' op het bord schrijft, praat hij alweer over
rationalisten en empiristen. Geloof en wetenschap. 
Over kinderen tot een jaar of vier met hun in verhouding grote hoofden, die niet door roofdieren werden/worden aangevallen en opgegeten.
Er komen artikelen over veel onderwerpen op de site. Die kunnen we downloaden.

Zo'n avond is echt genieten. Ik heb alleen wel graag iets meer structuur. Nu is het net een interessante avond met vrienden waar over van alles gepraat wordt.

dinsdag 8 oktober
Bij Jo de bollen-bestellijst van de zang teruggebracht. Ik had niet veel nodig dit keer. Bollen, tulpen tenminste, worden hier opgegeten door woelmuizen. Narcissen niet, maar die heb ik nog, een grote emmer vol.
Toen we aan de thee zaten kwam een echtpaar eieren halen. De vrouw had ik 20 jaar niet gezien, maar heeft zo'n markant gezicht dat ik haar onmiddellijk herkende als de moeder van 4 meisjes die ik in de klas heb gehad. Zij herkende mij ook direct.  
We kwamen aan de praat over stamceltherapie. Wolfgang is voor een jonge vader in Skandinavië donor geweest, en deze vrouw had stamcellen gekregen van een Duitser. Een schitterende therapie.

Over het fietspad naar huis lopend komt me een motorrijder tegemoet en stopt vlak voor me. Foutje Leidje! Dat klopt niet. Moet zijn: Als ik over het fietspad naar huis loop, komt me ........voor me. 
Dat kan alleen een van de achterburen zijn. Andere motorrijders ken ik niet. Door de integraalhelm zie je geen gezicht. Het luikje klapt omhoog en het is de vorige Jachman. En die reed geen motor meer! Zei hij. Het bloed kruipt enz.

Verder was ik bij Rianne die herstelt, probeert te herstellen, van een hernia. Ik was nog nooit bij haar thuis en kon nu nieuwsgierig even rondkijken. Moet kunnen, ze weet alles van mij inmiddels. Het is echt een heel mooi huis, modern ingericht. Ze zal wel eens hebben gelachen om mijn ongeregelde boedel. 
 
maandag 7 oktober
Het was vooral aan het begin een vreemd dubbel gevoel bij deze verjaardagsvisite. Een week geleden waren we bij Franks crematie en nu bij de verjaardag van zijn moeder. We hadden ook weg kunnen blijven en opbellen, een kaart met een gevoelige tekst sturen. Gemakkelijk.
Nee, dat zou absoluut niet goed voelen. Deze dag is voor m'n zus de eerste van een rij speciale dagen waarop het gemis extra zwaar gevoeld wordt. We gaan naar haar toe en helpen zo misschien mee deze stap te nemen.  Voor Franks vrouw is het nog zwaarder, als je dat zo mag zeggen, voor haar vallen ook nog alle toekomstplannen weg die ze samen hadden.

We konden ook nog lachen. Zet 6 vrouwen bij elkaar die elkaar mogen en tegen een grapje kunnen, dan is lachen heel natuurlijk. Voor mij werkte het wel zo in moeilijke perioden.   
Gelukkig konden we wel over Frank praten. Riet had een foto waarop hij als dienstplichtig soldaat in uniform vóór een wachthuisje staat, want hij past er niet in, zo groot is hij. Zijn uniformbroek is veel te kort. Het is geen serieuze foto, maar zó leuk! 

Op de terugweg kwam heel even tussen 2 donkere wolkenbanken de laagstaande felgouden zon  tevoorschijn.  In een wei achter een smalle bosstrook tussen Vorden en Ruurlo graasden twee reeën. Het begon al te schemeren en ze leken wel zwart. Toen ik thuis de inrit in reed, verstoorde ik een feestje van 3 konijnen. Mooie momenten. 

zondag 6 oktober
Gisteravond zong het Enschede's Byzantijns Kozakkenkoor in de kerk van Hengelo. Toen ik de uitnodiging van Yvonne kreeg om mee te gaan, dacht ik dat het in Hengelo ( Ov.) was. Nee, het was Hengelo Gelderland, in de Remigiuskerk van voor 1400. Vijfentwintig zangers met mooie stemmen zongen zonder instrumentale begeleiding een afwisselend programma met 3 toegiften. Alles in het Russisch en bijna alles zonder bladmuziek. De helft van hen zong solopartijen.
 
niet scherp, toestel stond nog op Mandevilla
 
na de pauze andere kostuums
                                            -- -- --
Toen ik gistermorgen bijna klaar was met de boodschappen en alvast een tas naar de auto bracht, riep iemand achter me: 'Heb je de koffie al op?'
De dichter.  We gingen op een terras aan de Markt zitten en hadden een mooi gesprek over godsdienst, wetenschap en filosofie. Hij zit op een leesclub en een filosofieclub, onderafdelingen van een gayclub. Er was ruzie in de tent, want de leider van de leesclub wilde alleen homo-onderwerpen en -schrijvers toestaan. Een ander boek aandragen was als vloeken in de kerk, net een soort sekte daar.
Bij de filosofie (9 mensen) was er iets dergelijks aan de hand tussen kerkelijken, ongelovigen en boeddhisten. Elke groep had net iets meer gelijk dan de andere twee en keek daar een beetje op neer.
Heerlijk vind ik die verhalen. We namen nog maar een tweede kopje koffie met drank, het was nog een beetje kil.
Ik had ook lol om de nieuwsgierigheid van mijn oude jeugdvriend uit Groenlo, die met zijn vrouw een paar plaatsen verder op het terras was komen zitten. Hij stond op toen we elkaar zagen, kwam even een hand geven, maar ik kreeg niet de gelegenheid om de dichter die 20 jaar jonger is aan hem voor te stellen. Dichters manier van kijken is voor vreemden wel eens verwarrend, hij heeft een opvallende oogafwijking.  Ik zie het bijna niet meer, het hoort gewoon bij hem.

zaterdag 5 oktober
Leuk dat Ton gisteren met Marieke meekwam. Ik kon ze laten zien wat er hier in de afgelopen weken veranderd en verbeterd is. Het werd goedgekeurd. Bij controle van de steenuilenkast in de eik lag er nog dezelfde berg duivenveren in als bij de vorige controle en daarin leefde nu goed geïsoleerd een volksstam wilde pissebedden. Ton haalde de kast naar beneden en ik krabde hem redelijk schoon.
We vinden het alle drie een goed idee, dat Wolfgang hem op de zolder van de schoppe achter de voorgevel  zet, en dat er een balkonplankje en een afdakje boven komen. Hij weet dat nog niet, maar ik zal vragen of hij een stuk van een plank af kan zagen.
                                           -- -- --  

Helda bij het stalletje van de Duitse boekhandelaar op de hoek van Boterstraat en Landstraat in Bredevoort. Het witte huis op de achtergrond is het atelier Bubastis waar we schilderen. 
Het geld gooi je door de brievenbus, de boekenkassa.

vrijdag 4 oktober
Er kwamen de afgelopen week veel films en krantenartikelen voorbij die over dementie gingen, en waar oudere mensen niet vrolijk van worden.
Hier in Nederland schreef Bernlef 'Hersenschimmen', een boek dat ik prachtig vond, dat weet ik nog. Van het verhaal weet ik echter niet veel meer. 
Van het boek van de Zwitser Max Frisch 'Der Mensch erscheint im Holozän' weet ik nog vrij veel, heb er heldere beelden bij. Het maakte begin jaren '80 veel indruk op me toen ik een hele schoolvakantie op de camping de boekenlijst voor de akte Duits las. Ik had het zelf, maar heb het meen ik weggegeven, ga er niet naar zoeken.

Korte inhoud:
Een oude man woont alleen in een huisje in de bergen van Tessin. Hij heeft een paar eigenaardigheden, afwijkingen zou je ze kunnen noemen, maar hij redt zich aardig. De enkele boeken in het huis kent hij van buiten, maar een grote encyclopedie gaat een heel belangrijke rol spelen als hij dagen de deur niet uit kan door een eindeloos onweer. De man wil alle dingen, die hij vroeger gewoon wist, blijven onthouden en dat gaat het best als hij ze uit de encyclopedie over schrijft en deze briefjes op de wanden van het huis plakt. Later gaat hij dat te langzaam vinden, er is zo veel dat hij wil onthouden, en dan scheurt hij de artikelen gewoon uit de boeken en prikt die op de wand.
Het knappe van het verhaal is, dat je weet dat hij begint te dementeren, maar dat het niet verteld wordt. De man denkt aan iets wat hij zou moeten weten, zoekt langs de muren van zijn huis, en dan krijg je in de wetenschappelijke taal van de encyclopedie te lezen wat hij leest. Wat hij doet, bedenkt en leest geeft een beeld van zijn toestand en achteruitgang.
Als het droog wordt, besluit hij door de glibberige heuvels naar een grotere plaats te gaan zodat hij vandaar naar Basel kan reizen. Als hij er na een lange wandeling aankomt, vraagt hij zich af waarom hij zo nodig naar Basel moest, wat moet hij daar eigenlijk doen?  
Hij gaat terug, het wordt al donker en de wandeling is echt gevaarlijk. Dan volgt een lange flash back. Hij denkt eraan hoe hij jaren geleden een gevaarlijke bergbeklimming ondernam samen met zijn broer. Een verhaal in een verhaal. 
Hij komt uitgeput toch thuis, sluit zich daar op en bekogelt bezorgde buren met serviesgoed. Hij krijgt een hersenbloeding, zijn gezicht is half verlamd. Hij beseft dat allebriefjes nutteloze kennis zijn geworden. Als zijn dochter hem bezoekt, vindt hij het gek dat ze huilt. Hij snapt het niet.

donderdag 3 oktober
Toen achtergebleven water in douches en waterleidingen herkend werd als oorzaak van een dodelijke ziekte die toen de veteranenziekte genoemd werd, legionnella, hebben wij onze boilers afgesteld op een hogere temperatuur, 65gr C. We lieten de warmwaterkranen even doorlopen als we van vakantie terugkwamen en gebruikten in een warme omgeving geen douchewater uit de eigen caravantank.
Het enige nadeel van heet kraanwater is, dat je je bij een mengkraan kunt branden als er nog heet water in de uitloop zit als je de koude kraan aanzet.
Nu zijn er kranen in de handel met kokend water. Je kunt er tomaten mee ontvellen en spenen mee desinfecteren, reuze handig. Het wachten is op de eerste ongelukken met kleine kinderen die snel doorhebben hoe iets werkt, op het aanrecht klimmen en zich (ver)branden.
Altijd moet ik bij die tv-reclame denken aan Jan Wolkers die zijn dochtertje verloor door een ongeluk met te heet water. Lees Een roos van vlees. 

woensdag 2 oktober
Het eerste lesuur bij Marianum viel af. Ze vonden het zelf ook erg vervelend.  Het was economie en hoewel dat natuurlijk een superbelangrijk vak is, vind ik literatuur en filosofie leuker.

De schoollucht is nog hetzelfde als toen ik er rondliep. Dat was weliswaar niet op Marianum, maar alle scholen ruiken naar pubers, die als groep ook weer hetzelfde ruiken.
Het was net nadat Jachman eindexamen aan de Rijks Hogere Burger School had gedaan, waar hij een, zoals al snel bleek, verderfelijke invloed van niet-katholieken had ondergaan, dat in Groenlo een RK-HBS opgericht werd als onderdeel van het Carmelcollege in Hengelo. Als die er al geweest was in 1942, dan was het hem waarschijnlijk niet gelukt om in Winterswijk naar de HBS te gaan en dan had ik hem misschien nooit ontmoet. 

De tweede les over literatuur was voor veel mensen wel bekend, maar wat er de komende lessen komt aan besproken boeken zal voor mij vaak nieuw zijn.
De derde les was een inleiding in de filosofie. De eerste vraag die de docent stelde was: 'Wie van u gelooft in de vrije wil?'
We zaten met 29 mensen uit verschillende plaatsen bij elkaar die net met moeite op tijd de school hadden weten te bereiken wegens een stel wegafzettingen, omleidingen en een volle parkeerplaats, bovendien wel heel even na wilden denken over die vraag, niet iedereen had We zijn ons brein gelezen, dus niemand reageerde direct. Hij: 'Mooi zo! U bent de eerste groep die er niet aan gelooft!' Kleine opschudding. Gelach.
Verder ging het over de moeilijkheid om ideeën los te laten en in te ruilen voor andere. Voorbeelden uit de oude, nieuwere en recente geschiedenis. Twee fijne lessen.
                                     -- -- --

In 24 uur is er een hele winding bijgegroeid. Wel 10 cm. Ongelooflijk.

dinsdag 1 oktober
Prachtig om met een oud-leerling over 'het leven' te kunnen praten. Het helpt natuurlijk wel dat ze intussen je voeten masseert. Dat is iets intiems en bevordert de mededeelzaamheid. Nee, ik ga niet vertellen wat Corinne zei, ik wil alleen maar aangeven dat een groot leeftijdsverschil en de vroegere schoolverhouding niets zegt over echt contact maken.
Deze week zag ik in een oude 'O' een foto van Oprah Winfrey, die haar teennagels liet bijwerken. Ze zat intussen in een tijdschrift te lezen. Ik vind Oprah in haar optreden meestal sociaal, maar deze privé-opname liet dat niet zien. Het kan natuurlijk dat ze naar iets interessants zocht om het daar over te hebben met de pedicure.
                                   -- -- --
Vrijdagavond zette ik de potten met bloeiende Mandevilla binnen, ze kunnen niet tegen vorst.
Toen ik gisteravond de lampen aandeed, zag ik dat een lange uitloper bezig was in de schemerlamp te klimmen. 's Morgens had ik hem iets gedraaid, daar maakte hij onmiddellijk gebruik van.