Naar overzicht Schrijven

           

                                                    
                                                           Schrijven 19 - Schommelen    

Weken heb ik niet geschommeld, en daardoor ben ik eigenlijk verrast dat de schommel er nog hangt. Gauw nog een keer schommelen voor de winteropruiming. Ik zit redelijk buiten de wind in een waterig zonnetje, doe mijn ogen dicht en ga ver achterover hangen, word bijna duizelig.... genieten!

Ik heb wat met schommels. Thuis hadden we er geen, het kleine achtertuintje stond vol met vaders tabaksplanten, alleen voor de zandbak was een stukje vrijgehouden.
Gelukkig hadden ze er een bij Lineke, mijn haat/liefde vriendinnetje. Hij hing met echte gekrulde haken aan het kloprek, had echte touwen -in de oorlog!- en een breed plankje. Wildjaloers was ik. Het was een schommel van niks, een rotschommel, je kon niet eens hoog komen, en na vijf korte zwaaitjes moest Lineke weer. Het is MIJN schommel, gilde ze dan.

De tweede schommel was de staschommel bij het Lappenschaar. Toen mijn ouders weer een fiets hadden na de oorlog gingen we daar wel eens heen, ik bij moeder achterop, mijn benen sleepten bijna over de grond. Ik was negen.
Bij het Lappenschaar was ook een glijbaan en daar gingen de meeste kinderen op. Ik niet, ik stortte me in de strijd om de schommel, grote kinderen hielden hem bezet. Als ze eindelijk genoeg hadden van het schommelen kon ik. Hij had een brede plank laag boven de grond aan ijzeren stangen met een scharnierpunt een meter boven de plank. Het kostte moeite om het gevaarte aan de gang te krijgen: diep hurken, je benen naar voren duwen, gaan staan, terugzwaaien, hurken enz. en dan kwam je steeds een stukje hoger. Heerlijk!

Jarenlang was dit de ultieme schommel tot ik alleen naar de kermis mocht met dertien jaar. Ach, de kermis, mijn zakgeld was niet toereikend voor de twee heerlijkheden, zweefmolen en luchtschommel. Van vader kreeg ik soms stiekem iets extra's en van tante Cor kreeg ik geld voor prik of een ijsje. Ik kon in beide attracties! Nu moest ik alleen nog Hans zo gek zien te krijgen om samen met mij in het schommelschuitje te gaan zonder dat ik voor hem hoefde te betalen.
Hij was een buurjongen, zat bij me in de eerste klas en we gingen zo'n beetje met elkaar, alleen in het zwembad en op de kermis. We hielden allebei van de luchtschommel, maar ik een beetje meer dan hij, en dat probeerde hij uit te buiten, net het echte leven.

Dat schommelen konden we heel goed samen, om de beurt doorzakken en afzetten, steeds hoger, tot bijna tegen het blauwe dakzeil aan. De baas riep dat we moesten stoppen, maar dan kon je nog net een keer afzetten en tegen het zeil aankomen voor hij de remplank omhoog trok. Het mooiste was als er mensen bleven staan kijken en het allermooiste was het als die jongensgek Lineke ons ook zag.

Jaren later, getrouwd en drie kinderen rijk, kochten we ons oude boerenhuis met een grote lap grond erbij. Voor de tweeling van twaalf kwam er een ge´mproviseerde schommel, een touw, in de appelboom. Voor mij en onze oudste dochter totaal ongeschikt, het touw sneed in de dijen. Begrijpende echtgenoot, Jachman, maakte een echte schommel voor me tussen twee bomen bij de beek, zodat ik uit kon zwaaien tot half over het water. Helaas, als ik te hoog ging, bleef de schommel niet in het spoor en knalde ik als ik niet oplette tegen de boomstam.
Deze schommel was echter ideaal om te ontstressen na een hectische dag op school. Heel rustig een beetje schommelen, heen en weer wiegen bijna, luisteren naar de vogelgeluiden en  als het dan ook nog zachtjes regende was  het helemaal genieten.
Na een paar jaar vergingen de nylon touwen en kreeg ik de scherpe afbrekende vezels in mijn handen. Dag schommel.

Voor mijn zestigste verjaardag kreeg ik mijn eerste echte perfecte professionele paarse schommel, die meer dan honderd kilo kon dragen! Nog steeds vind ik het heerlijk om hoog te schommelen, om in de regen te wiegen, om zomaar te zitten luisteren.

Je ziet niet vaak mensen van mijn leeftijd op een schommel, toch denk ik dat veel mensen het heerlijk zouden vinden. Toen tante Marie negentig werd, kreeg ik haar zover dat ze er eventjes op ging zitten- en als vanzelf begon ze te schommelen. Een fantastisch gezicht. Ze straalde als een negenjarige.
Doen! Ga ook schommelen!