Logarchief  augustus   home  oktober

Logs september 2013

 

 

maandag 30 september
Foto zaterdag in de Gelderlander. Kijk en huiver.

Het is niet alleen dat ik huiver om deze verkleedpartij die oude mensen moeten ondergaan. Ook als ze echt van niets meer weten, mogen ze niet gekleineerd worden door de verzorgers.
En verzorgster is vol in beeld. Het lijkt of ze heel tevreden is met haar rol in dit toneelstuk.  Niemand lacht. De vrouw rechts vooraan vertrekt haar mond, maar het is geen lach en zeker geen vrolijke. (misschien is het een oude foto, maar dan ng! Kennelijk wordt het dan nu nog steeds normaal gevonden.)

Jaren geleden zag ik een bus vol oude mensen op een leuk dagje uit. Allemaal met een feestmuts op. Hun gezichten stonden strak. De uitdrukking gelaten. Niet wezenloos, een enorm verschil. Ze ondergingen het, daar leek het op. Ze zaten gevangen in een busreis die ze cadeau kregen en dan protesteer je niet, ze bedoelen het immers goed, die jonge mensen.
Twee vrouwen, ook oud, praatten met elkaar en vonden de reis kennelijk niet gek. Zij hadden geen hoedjes op. Die bengelden aan het jassenhaakje boven hen. Die dames lieten zich niet voor kleine kinderen uitmaken. Ze waren toch zeker niet gek!

Ik begrijp zo goed dat opoe Drika, die tot haar dood op zeer hoge leeftijd heel goed bij was, weigerde om met busreisjes van haar verzorgingshuis mee te gaan. Zij motiveerde het met: allemaal ouwe mensen, niks an. Misschien zag zij ook zo'n bus met feesthoedjes en bedankte voor de eer.

zondag 29 september
 

De miniplantjes die ik van Martha kreeg, IJzerhard heten ze  (je kent ze natuurlijk, die van de familie Verbenaceae), lijken het voor het merendeel te doen. Ik kan ze nog niet op hun definitieve plek planten, want daarvoor zijn zij te klein en is de wildernis te groot.  Ze staan echter al weer pront rechtop en zijn blij met de eierschalen. Daar komt nog een laagje aarde overheen, en dan moeten ze het verder zelf maar weten, het voorbeeld van hoe ze moeten worden staat er bij. En anders lezen ze het maar na.
                                        -- -- --
Erik haalt voor zijn vrouw het logeerbed op. Het is een bed met elektrisch verstelbaar hoofd- en voeteneind. Haar eigen bed staat boven en ze wil natuurlijk overdag liever beneden liggen en 's nachts boven. Vier weken rust en dan weer een onderzoek, dat is de boodschap die ze meekreeg naar huis. Herstel kan lang duren. Wat ben ik blij dat haar vriendin me 'zolang' komt helpen.

zaterdag 28 september

Vandaag waren we bij het definitieve afscheid van Frank. Het was een heel warme bijeenkomst waarbij de vrienden van hem en zijn vrouw een grote rol speelden. Ze fungeerden als dragers en vier van hen vertelden welke rol Frank in hun leven had gespeeld. Ze gaven een vrij compleet beeld van zijn karakter en persoonlijkheid. Ik miste wel twee dingen die hem ook karakteriseerden, behalve zijn humor en jongensachtigheid en zijn bescheidenheid, namelijk zijn sterke gevoel voor rechtvaardigheid en de betrokkenheid bij zijn leerlingen. Het eerste bracht hem in conflict met de leiding van de school en het tweede maakten we mee bij het  restaurant in de school. Zijn leerlingen ontvingen de gasten,  kookten en serveerden het eten uit en je kon bij alles merken  dat de sfeer goed was, ze waren trots, al aardig professioneel en niet bang. 
Zijn humor liet hem op zijn sterfbed  nog niet in de steek. Toen hij suf van de morfine met zijn ogen dicht lag, vroeg de arts die zich over hem heen boog: 'Meneer Frank, hrt u mij?' Het was even stil en toen kwam het antwoord: ,Nee'. Het duurde even voor het kwartje viel en er gelachen werd.
     Voor mijn zus is het goed dat ze nu een dochter heeft. Volgens mij voelt het zo voor haar en zo voelt het al heel lang. 
                                    -- -- --
Gistermiddag heb ik met Jo en haar kleindochter Jikke van 10 de nu veilige zitkuil in gebruik genomen. Op het terras is 's middags geen zon meer, maar de zitkuil ligt pal in de zon en het was er bloedheet, het leek meer dan 25 graden.
Jikke vond de schommel cool, net als het theelepeltje van een zilveren dubbeltje uit 1941 en een kwartje uit 1929. En natuurlijk ook het doosje pleisters van Paul Frank dat ik ipv kinderpostzegels van haar kocht.
Ik weet nu dat Paul Frank een tv-aap is. Ook cool. Was me even ontgaan.  
Jo bracht de bloembollencatalogus van de 'zang' mee. Ook een heel goed doel.

vrijdag 27 september
Er rijdt een onbekende grote personenauto met aanhanger het erf op. Even denk ik aan een kamper, maar het blijkt de zoon van Jan-Derk. 
Eno heet hij, naar Brian-enzovoort-Eno en hij haalt de luiken op. Het afhalen gaat met veel moeite, want ze zittten muurvast op de pennen en zijn loodzwaar. Zijn jaren niet dicht geweest. Veel spinnenwebben en dor blad zit er achter.
Afspraak is dat ze er voor Kerstmis weer voor zitten, maar hij denkt dat ze wel eerder klaar zullen zijn. Hangt van het weer af, als het nou maar veel regent, dan zijn ze eerder klaar. Ook hij begrijpt dat het niet super secuur hoeft. Misschien moeilijk voor hem. Hij is eigenlijk restaurateur. 
In het voorjaar wordt dan de rest van de gevel opgeknapt. Als het dan maar nit regent.
                               -- -- --  
De vervangster van Rianne is al net zo'n francofiel als wij, ze heeft in veel streken gekampeerd waar wij ook waren: Franse Alpen, Ardeche, Dordogne, het hele zuiden, Parijs, Provence en Auvergne; mooi vind ik dat.

donderdag 26 september
Het dak van de schoppe is weer dicht. Zonder strodokken of een beplating eronder weliswaar, dus niet zo waterdicht als het dak van een huis, maar dicht genoeg voor gewone regen.  Ik ben ook blij met de goede en mooie overkapping voor het hout. Als steunposten zijn delen van oude deeldeuren gebruikt.
                                  -- -- --
Ik heb van Harry verschillende dingen geleerd o.a. over potscheuren. Het waren afstandsblokjes tussen gestapelde potten in een oven. Zo kon er op dezelfde vloer meer tegelijk gebakken worden.
De vloer in het voorhuis bestaat uit potscheuren en van voor 1850. Ze zijn niet allemaal even groot. Ze werden vaker dan 1x gebruikt en kregen zo verschillende kleuren door aflopend glazuur.
Na 1850 werden steentjes met een rooster uit een grote plaat klei gedrukt/gesneden. Die steentjes werden ook vaker gebruikt en hadden dus ook meer kleuren, maar ze waren allemaal even groot.
Toen de aarden potten niet meer nodig waren door de uitvinding van de weckfles, waren er geen ovensteentjes meer nodig. Toch vonden mensen ze mooi en ze gingen ze industrieel maken. Die steentjes waren groter, aan alle kanten recht en allemaal nkleurig.

Ik dacht dat ze hier gewoon in het zand lagen, want ze zakken wel eens weg als er een mol of muis onderdoor gaat. Nu weet ik dat het zand vermengd werd met kalk voor meer stevigheid. Aardige weetjes.
 

woensdag 25 september
Het dak is op een paar kleine stukken na klaar. Een staander die helemaal scheef op een gemetselde poer stond, staat nu weer recht. De poer is na opkrikken van het gebint weg geslagen en vervangen door een drie keer zo grote schijf eikenstam. De nok van het dak loopt nu weer recht, zonder raar uitsteeksel. De grote deuren kunnen weer open!  
De doorgerotte draagbalk in de zitkuil is vervangen en kreeg ondersteuning van een boomstammetje uit de border.
Vandaag maken ze ook nog een nieuwe houtberging.
                               -- -- --
Afgelopen weken waren onze gedachten veel bij mijn zus en haar zoon en enig kind. Van de doktoren kreeg hij vier weken geleden te horen dat hij erg ziek was en misschien nog 2 maanden te leven had.
Hij is al overleden. Heel verdrietig voor zijn vrouw, met wie hij net getrouwd was. Ze waren al zo'n tien jaar samen.  En voor mijn zus is het natuurlijk ook heel treurig.

dinsdag 24 september
Harry en zijn assistent zijn begonnen aan de schoppe. Het gat is iets groter geworden, daaronder staat de rolsteiger met een vloer, daar bovenop staat weer een trapje en daar weer op staat Harry.
Hij staat binnen op de trap
zo ziet dat er van binnen uit
Doodeng.

maandag 23 september

Met de bedoeling dat Harry goed bij de schoppe kan komen voor het bouwen van een afdak op de nieuwe houtberging heb ik alvast wat voorwerk verricht. Het was er gisteren een heel goede dag voor. In goed twee uur had ik de muur ongeveer 'schoon'. Een paar stammetjes moeten nog doorgezaagd worden, en dat is niks voor mij, dat doet hij maar met zijn kettingzaag. 
Ik heb negen kruiwagens vuurdoorn, hulst, lijsterbes en heel veel klimop afgeknipt, uitgespit en van de muur getrokken. Er zit nog veel klimop op het dak, maar dat kan ik er niet afkrijgen. Het opruimen en alles op de takkenhopen brengen kostte nog eens twee uur.
Natuurlijk was ik moe, maar ik vind het ook prachtig zulk werk nog te kunnen doen.

zondag 22 september
Om 22u44 begint pas de herfst, dus laten we genieten van deze laatste zomerdag. Op het terras is de herfst trouwens al duidelijk zichtbaar. In het voorjaar ben ik blij als ik de grote parasol weer neer kan zetten, want van dat moment af is het zomer, en hem weer afbreken stel ik zo lang mogelijk uit. Ton en Marieke waren hier en ik kreeg hulp van sterke armen om hem weer uit de houder te tillen en binnen neer te zetten. Herfst dus.
                                     -- -- --
Een paar dagen geleden kreeg ik een telefoontje van een vreemd nummer, dat begon met 0014 en daarna nog 9 cijfers. Omdat ik wantrouwig ben tegenover lange onbekende nummers, nam ik niet op en ging eerst maar eens googelen.  Het was als phishing - nummer bekend, ook bij de politie.
Sinds vorig jaar meldden veel mensen dat als ze de telefoon opnamen iemand zei dat ze namens Microsoft belden, want dat de PC genfecteerd was. Als ze die even zouden opstarten en de website opzochten die de bellers noemden, dan konden die helpen om een crash te voorkomen.
De reacties op die waarschuwing waren heel verschillend, maar bijna niemand van de mensen die er over schreef, was er ingestonken.
De meesten hadden net als ik niet opgenomen.  Van degenen die wel op hadden genomen was het bijv. zo gegaan:
Wel opgenomen maar niks gezegd, na 5 seconden zei een vrouwenstem 'goodbye'.
Een ander raadde aan een fluitje bij de telefoon te leggen en daar keihard op te blazen, dat zou ze leren!
Weer een ander had gezegd, geen PC te hebben, maar een Mac. Vrouwenstem: goodbye.
Kleine jongen had gezegd dat hij even zijn grote broer zou roepen, want die was heel goed in computers. Andere kant brak gesprek af.
Een man had geantwoord dat hij alle dubieuze gesprekken opnam en aan de politie doorgaf. Hij werd uitgescholden.
Enz. enz. honderden meldingen. 

Bij een onbetrouwbaar lijkend nummer leg ik het toestel wel eens bij de radio die hier standaard op 'radio 4' staat. Zet het  volume op volle sterkte.
Dat kan ze natuurlijk geen bal schelen, maar mij helpt het wel. Geeft me een voldaan gevoel. Daadkracht. Zoiets.

zaterdag 21 september
De wekker op 5 voor 6 gezet om op tijd te zijn voor de waarneming van ISS. Hij was sinds de 15e 's morgens te zien, maar zo laag dat hij voor mij achter de bomen zat en het was ook vaak bewolkt.
Nu was er een heldere sterrenhemel, een nog bijna volle maan in een doorschijnend waas van golfjeswolken waardoor hij een oranje kring kreeg, en precies op tijd de komst dicht  langs de maan heen van ISS. Behalve een zacht geritsel in het bos was het stil en even had ik het gevoel dat de bemanning daar boven en ik, die naar ze keek hier in de wei, de enige levende wezens waren. 
maan met golfwolkjes
golfwolkjes bij opkomende zon

vrijdag 20 september
Afgelopen dinsdag vroeg ik de aannemer/klusser om eens naar de kapotte daken van schoppe, zitkuil en houtberging te komen kijken. Woensdag kwam hij al kijken toen ik niet thuis was. Later kwam hij weer en toen namen we samen de schadegevallen in ogenschouw. Hij heeft intussen al diep nagedacht en snapt prima de bedoeling: het verval stoppen maar wel op de simpelste manier. 
Gistermiddag reed hij al met de rolsteiger op de aanhanger het hek binnen. Als het volgende week een paar dagen droog weer is, gaat hij eerst het grote dak van binnen uit repareren.

Hij maakt ook een afdak voor het brandhout, met dakpannen die nog onder de hilde liggen, en stut het dak van de zitkuil met een paar palen die nog ergens staan. Wat zal het mooi worden! Dan kan ik eindelijk de schoppe opruimen. Nu durf ik er niet in te komen, want de dakpannen kunnen zo maar op m'n hoofd vallen.  
Ik kan natuurlijk ook de hele herfst in de zon in de zitkuil gaan zitten lezen.

donderdag 19 september

De grote weg wordt gerepareerd, ik had geen zin om in file 50 km/u te rijden en dus reed ik na schilderles via 't Klooster en Corle naar huis. Het hoosde.
We fietsten hier vaak, het is een schilderachtig slingerweggetje door een al heel lang bewoond gebied. Eeuwen geleden stond er het klooster Schaer. 
Net toen ik het bos uitreed en weer in weidegebied kwam, zag ik een koe die aan het bevallen was. Je zult toch maar bij stromende regen in een natte wei liggend je kind krijgen! Ik kon daar niet parkeren, moest even doorrijden en draaien en toen ik weer bij die plek was, stond ze inmiddels en likte haar kalf schoon. Ik kon mooi droog vanuit de auto foto's maken.   Het was niet haar eerste kalf, denk ik, want ik vond dat ze er nogal laconiek mee bezig was. Ze leek te denken: 'Dat heb k nou altijd.  Waar komt dat kleine grut toch steeds vandaan?'
   

woensdag 18 september
Prinsjesdag met de eerste troonrede uitgesproken door koning Willem Alexander.  Hij praat gewoon. Iemand zei gisteren, 'Beatrix praat zoals niemand anders in Nederland praat, Willem Alexander praat gewoon, soms hoor je zelfs iets van Haags plat.' Dat heb ik niet gehoord. Hij las vlot, soms met een beetje onhandige zinsintonatie. 
'Erin met een kaartje en eruit met een vaartje' werd vroeger nog wel eens gezegd, als iets vroeger afgelopen was dan je verwacht had. Ik vond het tempo echter prima. Je kunt tijdens de voorlezing tch niet alles precies meekrijgen. Ik tenminste niet, ik lees het wel na. Als ik zin heb.  

                              -- -- --
Gisteren weer een mooie herfstfoto van Gerrit Janssen in de krant. Die ga ik ook weer proberen te schilderen zodat het abstract wordt. Heb de smaak te pakken.

dinsdag 17 september
Ik was even bij R. in het ziekenhuis. Ze is heel flink, maar heeft veel pijn.   Al ruim 2 weken ligt ze daar, heeft allerlei onderzoeken gehad en krijgt vandaag te horen wat er aan de hand is. Spannend is natuurlijk of er iets aan gedaan wordt en wat dan.
                               -- -- --
Toevallig zag ik het blog van 17 september 2011. Toen ging Isa's laatste kind het huis uit.
Nog steeds heeft Marieke contact met de eigenaars van alle pups. Ze sturen foto's, er wordt advies gevraagd en gegeven en ze groeien op als prachtige, lieve, waakse, eigengereide Hovawarts.  Cosy, de moeder van Isa wordt nu echt oud, maar als ze kalm een eindje wandelt, merk je dat ze in haar koppie nog als een jonge hond reageert. Ha leuk: een beekje! d'r in! Hoor ik daar wat ritselen? iets lekkers? erheen!
Daarna is ze volkomen uitgeteld, valt hijgend op haar mat.
Net een oud mens boven aan de trap. H, h, even zitten hoor. 

maandag 16 september
Er kwam heel wat langs gisteren. Marathonlopers, de 10, 20, 30 en 40 km wandelaars, oude auto's en veel koetsen. Ze hadden er heel goed weer bij.
De aankondiging van de koetsentocht was me ontgaan en toen ik daar 20 foto's van gemaakt had, was de batterij leeg. 
Niet erg in dit geval, want ik vind het fotograferen van een paar bijna uitgeputte lopers eigenlijk een beetje, ja, ik weet niet, zoiets als inbreuk maken op hun privacy.  Als ze hier zijn, hebben ze er al 37,5 km opzitten, en dat zie je aan ze.

Ik maakte dus 20 foto's van de koetsen. Opslagruimte genoeg.
Op foto 1 zit achterin de koets Annie van de Studiekring. Toen ik de foto maakte, had ik haar nog niet herkend, ze zag er wel een beetje anders uit dan bij de bieb! Zij herkende mij ook niet direct, wist kennelijk niet dat ik hier woonde. Verrast lachen en zwaaien.

Op foto 2 een kleine pittige combinatie

Op foto 3 een vierspan, met berijder op een van de voorste paarden

Op foto 4 twee stoere stijve dames

zondag 15 september?
Gisteren. Sta ik een klein uur in de regen te kleumen om te applaudisseren voor de martelaren die in rotweer de marathon lopen en om foto's van ze te maken, en dan komen ze niet! Afgelast natuurlijk. Kan ik begrijpen.
Als ik mijn natte jas ophang, haal ik de brief eruit waar de aankondiging op staat. Het is echt de 15e, en dat is het toch....?  verdorie, nee! dat is het morgen pas! zondag!

Het is toch al zo'n rare morgen. Bij de boekhandel lever ik mijn bonnetje voor het dromenboek in. Verkoopster schuift boek over de toonbank naar me toe. Ik vraag of ze een zakje heeft, het regent zo hard. Ze vindt kennelijk dat ik de zaak maar op kosten jaag en pakt het boek met een ruk op en duwt het ruw in een zakje. Daarbij kijkt ze of ik heel lastig ben. 
Ik ben dat niet gewend.  Ze zijn er anders altijd heel vriendelijk. Thuis zie ik dat er ook nog een kassabon met 0,01 erop in zit. Nou snap ik haar een beetje. Nieuwe instructies? 
Na slager en slijter rij ik naar de supermarkt. Portemonnee weg! Zit natuurlijk in de tas van de slijter. Nee. Ik kijk overal in de auto, niks, nergens. Heb ik hem op de toonbank laten liggen? Terug. Nee ook daar is hij niet.
Op de parkeerplaats probeer ik heel kalm en op een logische manier nog een keer in de auto te zoeken. Als ik een voorstoel naar voren schuif, zie ik hem liggen.
Wat een oen ben ik toch!
Gauw terug naar de super. Als ik langs de bakker kom, zie ik een lege parkeerplek voor zijn deur, een zeldzaamheid! Ik schiet er in, bangg!!! een enorme klap. Te dicht langs de laatste auto gereden. Ik stap uit, man stapt uit en dan moeten we allebei lachen, het is de op n na aardigste collega van vroeger, die ik nog wel eens spreek. Ik ben tegen zijn spiegel aan gereden. Hij probeert hem uit, het ding is gelukkig nog helemaal heel, die van mij ook, allebei gewoon ingeklapt. Even praten, dag, dg! 
Bij de winkeldeur zie ik dat de mensen tot op de mat staan. Daar heb ik geen zin in. Dan maar een appeltaart van de supermarkt.
Daar gaat alles gelukkig normaal.

En het is nog maar kwart over tien. Ik breng het oud papier weg en zie dat de gracht bijna overloopt. Thuis doe ik al wat aan het eten voor 's avonds, want Marieke en Ton komen en om goed 12 uur sta ik in de regen... zie boven.

zaterdag 14 september
Het is wel heel wat anders dan ik van schilderlessen gewend ben! Beginnen met je kort voorstellen en vertellen wat je verwacht en wilt leren van de korte cursus. Dan samen ontspanningsoefeningen doen en na de tik op de klankschaal een minuut bewust ademhalen. Ik heb jaren geleden veel gemediteerd en het vertrouwde gevoel komt onmiddellijk weer boven. (Dat ik me nog steeds goed kan ontspannen vinden dokters gemakkelijk. Ik ook.)
Met Pachelbel op de achtergrond gaan we aan het werk. Beschilderen dik in een kleur naar keuze een doek en bestrooien het met gezeefd kanariezand. Na droging tekenen we daar met een stokje elkaar overlappende vormen in. Volgende keer beschilderen we de vlakken.
Daarna tekenen we met wasco vormen op aquarelpapier en vullen de vlakken op met ecoline. Snel resultaat.
Ik heb nog nooit gewerkt met zand, wasco of ecoline. Ik had bij die technieken meer het idee van geknutsel dan van schilderen. Misschien ga ik mijn mening bijstellen. Denk aan druktechnieken.
Achterafgevoel? prettige avond, nieuwe dingen geleerd, duidelijke uitleg.
Iedereen leert dezelfde techniek, heeft hetzelfde materiaal, maar doet er iets totaal anders mee, werkt intutief. Vormt flessen, vissen of huizen.
Doel, er iets mee doen als je een idee hebt dat goed bij deze technieken past.  
     

vrijdag 13 september
Een man met een oranje hesje en een auto uit Harderwijk, trok zijn waadbroek aan en verdween onder de brug. Er staat weer aardig wat water in de beek.  Idioot, ik wou schrijven: verdween onder de zeespiegel. Wat gaat er in m'n hersens om als ik water zie en iemand die er in stapt en verdwijnt? Ze reageren niet adequaat, ze associren en produceren onzin.
Een uur was hij bezig onder de bruggen en er bovenop, foto's maken, veraf en dichtbij, de lengte, breedte en hoogte meten van de houten fietsbrug, want die zal dus wel vervangen worden. Hoog tijd, het is vandaag vrijdag de dertiende, je schiet er bijna doorheen.
De verstevigingsbalken die er een jaar of 5 geleden aan de zijkanten overheen geschroefd zijn, zien er aardig verrot uit. Er moet natuurlijk geen paard doorheen schieten. Dat zijn de zwaarste passanten. Ze richten trouwens met hun hoeven behoorlijke schade aan.
Morgen gaan er honderden wandelaars over. Voor die tijd zal de brug wel niet hersteld zijn! Ze wandelen en rennen voor 2 goede doelen, het priklab voor kinderen in het SKB en de inrichting van het bakkerswinkeltje in het net verhuisde museum.
 
Als aanwonende van de route kreeg ik een brief, waarin:
'Indien u in uw agenda tijd kunt vinden, dan vinden de deelnemers het erg fijn dat u hen applaudisserend aanmoedigt cq ondersteunt met bijv. wat muziek waarop het makkelijk loopt. Kijken op een van de rustpunten valt ook aan te raden. Bij warm weer is het helemaal lekker als er wat sproeiers langs de route staan ter afkoeling.'  Zouden ze vrolijk worden en beter lopen als ik bij de poort sta te klappen? Misschien kan ik als het regent beter droog zittend ritmisch claxonneren! Dan moedig ik in n keer een heel stel mensen aan. 
Ik kreeg ook een overzicht van de tijden waarop de verschillende afstanden  passeren.  Om 12 u 14 komen de marathonlopers hier langs (maar dan moeten ze niet te lang bij de Bataaf uitrusten), de eerste wandelaars 12 u 21. Handig zo'n overzicht!   Goeie organisatie.  

donderdag 12 september
Een schitterende schildermiddag gehad. Ben helemaal blij geworden van m'n schilderij.
Beginnen met een maagdelijk doek van 50x60 en 3 uur later een schilderij in olieverf hebben dat wat hft, dat is toch een cadeau!

De aanleiding is een foto in de Gelderlander van dinsdag.
Tekst: De mosgal bevat afhankelijk van de vitaliteit van de hondsroos meer of minder kamers waarin de larven zich ontwikkelen.
Aangezien ik geen aanleg heb voor precies kopiren, begin ik gewoon met een grote kwast. Na een half uur heb ik 'mijn' kleuren uitgezocht en die staan al zo ongeveer ergens op 't doek.  Daarna ga ik verder met het paletmes en aangezien dat snel gaat, zegt Carolien na 2,5 uur: Niks meer aan doen!
Zij is er ook blij van geworden.

 

woensdag 11 september 111.8 mm neerslag in 24 uur.
Bij mijn kapper zijn de heren- en damesafdeling naast elkaar in dezelfde ruimte. Als er een man achter me langs loopt, groet die de kapper, die met mij bezig is.
Kapper: Je ziet er weer knap uit, Evert!
Als Evert weg is, zeg ik dat je die naam weinig hoort, ik ken alleen een Evert van vroeger, van voor ik getrouwd was, onze bakker, Evert Wagendorp.
De kapper: Ja, en dit is zijn zoon!

Jo vroeg of de vlierbessen goed zijn. Het is bijna haar trouwdag, en toen waren ze rijp. Op die manier kan ze het goed onthouden. Als het droog is, ga ik zo eens kijken. Van de week zag ik trossen waaraan rijpe, onrijpe en verdroogde besjes zaten. Vond ze niet erg, zei ze, want ze rist met een vork de goede er wel tussenuit. De onrijpe zijn giftig, hoorde ik. Blauwzuur. Door koken vervliegt het blauwzuur wel, maar waarom zou je ze koken als je ze toch niet opeet.

Geen tv gekeken. Geen beeld bij regen. Stokkend geluid. Schotelantenne. Meer woorden maak ik er niet aan vuil.
beetje raar geblokt beeld
Helemaal geen beeld of een geblokt.

Dinsdag 10 september  16.00uur. De afgelopen 24 uur viel er 80 mm regen.
Ik hoor Paul Schnabel op de radio zeggen dat de door Lavinia Meijer voor harp bewerkte stukken van Philip Glass, die oorspronkelijk geschreven zijn voor orkest, zo natuurlijk klinken of ze voor harp geschreven zijn.
Ik vind Metamorphoses ook na honderd keer afspelen een schitterende cd, maar vooral om het gevoel dat de harp een levend muziekorgaan van Lavinia zelf is, een tienvoudige stem, niet een ding dat uit een werkplaats komt. Die stem vloeit, stokt, stottert, ramt en zingt. Voor piano heb ik dat gevoel bij Alfred Brendel als hij Beethoven speelt.
Bij beide trilt er iets mee in mijn hele lichaam, niet alleen in mijn hoofd.
Ik zag eens een documentaire waarin doofstomme kinderen een concert bijwoonden. 
Ze 'hoorden' de muziek met hun lichaam, voelden de trillingen. 
Misschien vang je de klanken met je schedel op, en sturen de hersens een signaal naar je lichaam, net als bij schrik of pijn.
Maar misschien hadden ze wel een implantaat gekregen, zou kunnen, dat weet ik niet meer.
Hier staat over doofheid en muziek een interessant artikel van iemand die meewerkt aan de ontwikkeling van implantaten en er zelf een heeft.

 maandag 9 september

Het was fijn om Rianne weer te zien. Ze heeft echter veel pijn en kan bijna niet stilliggen. Wel heeft ze vanuit haar ziekenhuisbed direct en gemakkelijk contact met de buitenwereld als ze wil, de tablet en haar mobieltje liggen onder handbereik. 
Op dit moment hoor ik in het voorhuis de stofzuiger van haar vriendin Astrid. Wat ben ik blij zo snel een invalster te hebben gekregen! gelukkig is ze niet bang voor spinnen en heeft er geen bezwaar tegen om ze naar de stofzuiger te laten verhuizen.

zondag 8 september
De campings lopen leeg. Terwijl ik zit te ontbijten, komen er 20 campers en caravans uit het pad van de campings bij het Hilgelo, soms drie in 10 seconden, die horen kennelijk bij elkaar en je wilt elkaar toch niet verliezen, stel je eens voor dat je bij de eerstvolgende stop niet samen koffie kunt drinken. 
Sinds gisteravond REGEN, REgen, regen, .... REGEN enz. tot elf uur vanmorgen. Ik wil niet klagen, er zijn ergere dingen, maar het irritant vinden mag natuurlijk wel. De takken van de eik hangen zwaar van water tot op de grond. In Henxel viel wr zoveel regen, 30 mm. Hier net iets minder, ongeveer 28.
 
Maar met zo'n doorkijkje ziet de wereld er al een stuk vrolijker uit.

Het was fijn dat Marieke en ik gisteren nog tot half zeven buiten konden zitten, eten deden we toch maar binnen, even later kwam de regen met bakken uit de lucht.

zaterdag 7 september
Van Martha hoorde ik van de week iets over planten die geschikt zijn voor een prairietuin.
Omdat het hier zo zanderig en droog is, lijkt me dat wel wat. Op internet is er behoorlijk wat informatie over te vinden.
Ik vermoed echter dat alle maatregelen die je moet nemen om een rijkbloeiende onderhoudsvrije tuin te krijgen, heel wat inspanning en geld kosten voor dat er ook maar 1 plantje de grond in kan.
Spitten, de grond verbeteren met flink wat wormenmest ( in mijn onnozelheid dacht ik, dat de dode wormen de mest waren en dat zag ik niet zitten. Het is echter de verzamelde mest van goed gevoede wormen. Kaviaar voor uw planten!)  Vervolgens komt er een dikke laag lavagruis overheen, want dat voorkomt onkruid en levert waardevolle stoffen, en tenslotte mag je de speciale planten in de kaviaar poten.
Op een groot oppervlak dat goed voorbereid is en ingeplant is met veel verschillende soorten, ontstaat al binnen een jaar een evenwicht. De diepwortelende planten hebben geen sproeiwater nodig, ze groeien snel tegen elkaar aan en houden elkaar in toom.    
Toch jammer: in die smalle reep voortuin van mij werkt zo'n gemeenschap van  prairieplanten niet.

Na de bui

Er was een behoorlijk zwaar onweer gistermiddag tussen 4 en 5 uur. In Henxel, hier vlak bij, viel 38 mm regen. Hier viel goed 25mm, in Corle 11 en in Meddo maar 8.
Er was eerst n grote bui die uit het zuiden kwam, verschillende kernen had, en in botsing kwam met een zich nog ontwikkelende bui meer naar het oosten. Die groeide zeer snel uit in breedte en hoogte, kwam in een andere luchtstroom terecht en werd n met de eerste bui. Dat zal net boven  Henxel geweest zijn, en vandaar waarschijnlijk die enorme watermassa daar.  Ik zat op de eerste rang, het was prachtig te zien!
De foto's nam ik direct na de bui, de linker ri oost, met snel dikker wordende mist boven de wei, en de rechter ri west, waar de zon probeerde door te breken.

vrijdag 6 september
Het stapelmuurtje staat. Voor Peter een enorm warm karwei in de volle zon. Het was gistermiddag bijna 33 graden om half vijf.
Eerst de grond afgraven, een sleuf maken van 12 meter, de pannen aanslepen uit de schoppe, de muur stapelen, het zand er weer achter scheppen en de voorgrond egaliseren. We hadden eerst een paar proefstukken gemaakt. We? Je begrijpt het wel, hij sjouwde, en ik zei 'nee, probeer het nog eens anders, meer z, ja, en dan ondersteboven'. Bij de derde keer was het raak: stevig en aardig om te zien, later natuurlijk, als het begroeid is. Je moet het vr je zien hoe het wordt.
Vandaag gaat hij het trapje iets verbreden en langer maken. Veiliger voor krantenbezorger, postbode en oude dames; dat laatste zei hij nog net niet.


Eergisteren was het schrikken: Rianne belde vanuit het ziekenhuis. Ze had me in het weekend al wel afgebeld, was doorverwezen naar het ziekenhuis, gisteren is er een scan gemaakt van haar rug ( ze is al eens aan een hernia geopereerd) en zal vandaag horen wat er moet gebeuren. Ik vind het lief dat ze al een vriendin gevraagd heeft om mij voort te helpen. Vanmiddag komt die even kennismaken, het moet wel klikken van beide kanten! Ik ben een kwaaie!

donderdag 5 september
Bij de Duitse winkel met tweedehands boeken in Bredevoort scoorde ik opnieuw  3 kunstboeken voor 5 euro. Er werden net weer een paar grote dozen uitgepakt en op de tafel buiten op straat neergelegd. 
Het mooiste van tweedehands boeken is behalve de inhoud, het schutblad met vaak de naam van de vorige eigenaar en soms nog een opdracht. Ene Meerbeke schreef haar naam in Les Maitres de Venise en vergat later een doorslag(!?) van een getypte (!?) brief weg te halen. Daarin somt zij nog eens alle bezwaren op die zij heeft tegen de besluitvorming van de vergadering van april. Die van maart was ook al zo partijdig geweest! Ze geeft een stel voorbeelden van die partijdigheid. 
De boosheid daarover wordt samengevat in de zin: 'Door deze zinsnede worden de toen niet-aanwezige organisaties in een bepaalde richting bewerkt.'
Dat is nog eens stevige taal! Daar zullen ze van onder de indruk zijn!
Mag ook wel als jij de V.V.A.O. vertegenwoordigt.

Het tweede boekje is een ongebruikte reisgids langs 66 musea, Kleine Kunstreise von Aachen bis Zrich, en per museum staat er in wat je absoluut gezien moet hebben. Ook prijzen en openingstijden staan erin. Stand '68/'69, ( handig!) met veel foto's.

Het derde boek vind ik het mooist, Die Galerien der Accademia, Venezia, een in het Duits vertaalde Italiaanse uitgave met 152 Farbaufnahmen. Uit alle 24 zalen worden de belangrijkste schilderijen van Italiaanse schilders tussen 1300 en 1800 getoond met uitgebreide beschrijving. Ook wordt elke zaal zelf kort beschreven.
Mooie aanwinsten. 

woensdag 4 september
Mijn  tamelijk romantische beeld van de sterrenhemel, het uitdijend heelal, en het ontzag dat ik bij die aanblik voel, zal vanaf nu veranderd zijn. De schuldigen zijn Louis Radstaak die iets bedacht heeft en Hans Mellendijk die er een prachtgedicht van maakte. Het is te lezen op Krakatau, hier.

De komende week kan ik de leuke koetjes van ChrisJan nog bewonderen, daarna worden ze opgedeeld in handige biefstukjes, schenkels, ribstuk en zo meer. Ik heb alvast weer ruimte gemaakt in de diepvries.

Met Peter plannen gemaakt voor een stapelmuurtje van dakpannen la dat van Joke in haar vorige tuin. De berm is bij de laatste wegverhoging zoveel hoger geworden dan het niveau van de vijvertjes, dat een muurtje een mooie oplossing tegen het droge wegstromende zand is.
Peter plant (eng.en ned.) het in.

dinsdag 3 september
Drie kwartier heb ik in Groenlo rondgelopen, was in de straten in de omgeving waar ik 16 jaar gewoond heb, ook in het centrum, in de straat van de groenteboer, de bakker en kruidenier en het was f triest vervallen, f zo vreemd opgeknapt dat het in niets meer op mijn oude stadje van plezier leek.
De Markt is nu autovrij en staat vol met lange rijen stoelen, maar dat zijn geen terrasjes, daar is het veel te massaal voor, vooral als er misschien 10 mensen zitten. In de Kevelderstraat leegstaande winkels met rommel achter de ruiten, je kunt daar toch iets ludieks mee doen, dan lijkt het niet zo treurig.
Groenlo heeft geen eigen burgemeester meer, het stadje is opgenomen in de gemeente Oost-Gelre en is nu het vriendje van Lichtenvoorde, waar het altijd mee overhoop lag, en waar nu ook het gemeentehuis staat.
Ik werd niet blij van mijn bezoek.

maandag 2 september
Ik heb nu vier van de zes Zomergasten gezien en ik heb genoten. Vier totaal verschillende programma's, maar met n heel goede constante, gesprekspartner Wilfried de Jong. Die haalde de kern, de drive, van Daan Roosegaarde te voorschijn, net als Paul Witteman destijds bij Herman Finkers. De nieuwe en de oude wereld tegenover elkaar, met soms Wilfrieds onbegrip of misverstaan, wat dan juist het verduidelijken door Daan tot gevolg had.
Ik vind het ook beter als een interviewer vraagt: Leg eens uit? Wat bedoel je precies met..? dan dat ene woordje dat je het laatste jaar om de haverklap hoort: Want?
   

Wordt herhaald op 7 september om 1 uur

zondag 1 september
Hoe ga ik september in? zie ik nazomer of herfst? nazomer maar. Gisteren ben ik begonnen met de lelietjes van dalen. Niet dat die nu al gaan bloeien, maar de hele plek met afstervend loof is bedekt met bramenranken, die ik niet eerder opgemerkt had onder de hoog groeiende koekoeksbloemen en het vingerhoedskruid, die ook op de lelietjesplek staan. Vandaag ga ik daar mee verder, nu, de zon schijnt!