logarchief  november  home  januari 2015

logs december 2014

 

 

Woensdag 31 december
Een dag van nadenken over het afgelopen jaar. Niet zozeer het nadenken over de oorlogsellende en de grote ongelukken, maar meer over de eigen belevenissen, wat goed ging en wat minder goed of zelfs slecht.
Op 1 januari was m'n grote voornemen: me niet te ergeren aan onbelangrijke dingen, maar dat prachtige voornemen lag na 10 minuten al aan gruzelementen. 

Nadenken? Ja, over boodschappenlijstje en over nog op het laatste moment to do dingen, maar verder is het een gewone dag.
Dit schreef ik voordat de post geweest was. Er waren een paar heel aardige berichten bij van mensen die ik ook had willen schrijven of bellen, maar waar nog niet van gekomen is. Als je dus denkt, waarom hoor ik niks, weet dan dat je wel in mijn hoofd zit. Even geduld met me, alsjeblieft!     Ik doe m'n best!

Ik wens je een gezellige jaarwisseling en voor 2015 gezondheid, sterkte, en echt geluk.
 
dinsdag 30 december
Het is nog aardedonker als ik de zak plastic voor ROVA voor de deur zet. Om half acht komen ze langs. Ik zet dan ook maar gelijk de grijze en groene container neer, al worden die pas aan het eind van de morgen geleegd. Het is de laatste keer dat ze samen aan de straat staan, we krijgen een ander inzamelsysteem.
laatste keer samen.....
Bij elk huis staat dan een rij vrolijk-felgekleurde containertjes.
Het is jammer voor verenigingen die nu het oud papier ophalen. Ik kan dan niet meer elke maand met m'n stapels kranten naar de school in Huppel om de kas van Excelsior te spekken, die daar staat in de vorm van een aftandse aanhanger.
Weg goed gevoel van weldoener zijn.
maandag 29 december
De laatste dag van Mieke van der Wey bij De Ochtend van 4. Ik krijg altijd goede zin als zij om 7 uur pittig en opgewekt met zo'n binnenpretstem aan het woord is. Dank, Mieke, je bent een wereldwijf! Deze is niet van mij, maar van een docente bij de Avondacademie.
Wat is internet toch leuk om zomaar wat te zoeken. Foto's van Mieke, zomaar n aanklikken, op de website van Kalb komen, een column over haar lezen, en ook andere onderwerpen zien, zoals de trui van Sarah Lund in The Killing, commentaar daarop door Melissa, die het patroon van de trui 'kraakt', het is super beschermd, ...... en zo kom je op de Farer eilanden terecht en.....
Mieke is helemaal vergeten, dit zwerven is z leuk, goed begin van de dag.
Nee dat begin begon al eerder met een paar sneeuwfoto's maken, de eerste van deze winter. Het dooit trouwens al weer.
   8.15u
zondag 28 december
Na het schandaal met de pronkzuchtige bisschop heeft Limburg a/d Lahn weer een fors schandaal. Onbekenden hadden al wel een jaar lang telkens 's nachts door de hele stad heen hakenkruizen op lantaarnpalen geschilderd en plakkaten opgeplakt met nazileuzen. De meeste mensen deden niets, behalve Ralf Bender, een man van bijna zestig jaar, leraar, die al direct het stadsbestuur waarschuwde en die, toen dat niet in actie kwam, zelf begon met er papier overheen te plakken, wat natuurlijk niet bleef zitten. Hij kalkte daarna de hakenkruisen met verf weg.
Toen kwam het stadsbestuur wel in actie, want dt kon niet natuurlijk, dat was schending van stadseigendommen, boete 3278,17.
Burgers verontwaardigd, want het was juist goed wat die man gedaan had!
Nee, zei de stad, als hij alleen het hakenkruis weggeverfd had dan was het wat anders geweest, maar nu was het een veel grotere vlek geworden en was er te veel schade.
Antwoord: hoe kun je anders een hakenkruis wegverven dan door er een vierkant van te maken?
De politie liep met Bender zijn 14 plekken af waar hij bezig was geweest. De boete werd verminderd tot 1133,20, wat later nog eens verlaagd werd tot 991,55.
Mensen spendeerden vrijwillig geld om de boete te betalen en wat overbleef, was voor voorlichting over nazisme en wat dat aangericht had. Bender weigert echter die duizend euro te betalen. De rechter moet nu beslissen.
Bericht in de Frankfurter Algemeine
hier

zaterdag 27 december
Vandaag is het weer gewoon. Eerste kerstdag was heel gezellig, samen eten met Marieke en Ton, die me vreselijk verwend hebben; gisteren was het rustiger en heb ik van muziek genoten, kranten bijgelezen, geklungeld en een film gezien die ik zeker 20 jaar geleden ook al eens gezien had, maar waar ik toch niet meer precies de clou van wist.
Kennelijk ben ik kritischer geworden, want vond nu het verhaaltje wel heel dun.
Wel werd er in een onwaarschijnlijk ouderwets keukentje zonder stromend water bij kaarslicht en op houtgestookt fornuis en kachel een diner met 8 gangen voor 12 gasten gekookt door de voormalige topkokkin van een toprestaurant in Parijs, die zelf een enorme schildpad slachtte voor de soep.
Haar schort bleef smetteloos wit al die tijd, voor mij het grootste kerstwonder. Het n na grootste wonder was dat zij in 15 jaar, waarin iedereen duidelijk verouderde, er eigenlijk nog jonger uit ging zien.

Ik at nog heerlijke restjes van mezelf en keek maar niet in de spiegel.

vrijdag 26 december
Het vriest. Vanavond zal het gaan sneeuwen en hard waaien. Hoe mooi ik sneeuw ook vind, toch vind ik het niet fijn om dan in het dorp te lopen. Stedebouwkundigen, mensen dus die er verstand van hebben, vonden een iets verdiepte goot door de as van de straat veel mooier dan de traditionele goten, met het gevolg dat bij gladheid de wandelaars daar moeten lopen om niet uit te glijden, want de goot is het enige horizontale stukje. Fietsen op een schuine gladde helling is doodeng. Fietsers maken dan ook gebruik van die smalle rechte strook in het midden.
Normaal merk je die helling niet, alleen bij gladheid, of als je last hebt van  evenwichtstoornis of van een mankement aan je onderstel.
Zo, nog net in het oude jaar kan ik even ergernis spuien. Alleen al bij de aankondiging van een mogelijke gladheid komt die naar boven. In het nieuwe jaar moet daar misschien toch maar eens aan gewerkt worden.
Jawel, ik heb uitstkend geslapen na een heerlijke dag!

donderdag 25 december eerste kerstdag
Van Funchal belde Wolfgang op, helemaal vol van het schitterende schouwspel van een groep walvissen die hij gezien had op de vaart naar Madeira. Z groot waren ze en z bewogen ze zich.... hij moest het even kwijt. 
Ik kan dat z goed begrijpen, want ik raak al opgewonden van 1 ijsvogel! Ook ik moet dan mijn blijdschap uiten. 
                                                      ***
Met Jo het fotoboek met Meddose families doorgenomen. Ik had haar boek al een paar weken in huis, maar zonder haar uitleg, had ik niet geweten wie Buurseman was; en
'Bi'j Bijvank' woont kilometers van de plek waar ik vroeger iemand wist te wonen die zo heette. Het gaat om de boerderijnaam! onthou dat nou eens, Leidje! Jo moet zelf ook wel eens even naar een familienaam zoeken als ze de boerderijnaam noemt, maar ik moet bij elke boerderij twee namen onthouden, die van de bewoners en van het goed. En vaak ook nog waar het precies is. 'A'j naor Vreden gaot, kom ie langs 'n afslag naor links en a'j daor ingaot en dan zo kieket, zee'j op dn hook een ende van de weg af ....... enz.
En dat dan zonder kaart als hulp.
Veel verhalen over armoede, jong sterven, met een veel oudere weduwnaar trouwen om het geld, of met een gebochelde vrouw trouwen die enigst kind is, bij schoonouders inwonen en niks te vertellen hebben- nog niet eens over de eigen kinderen, ongelukken, zelfmoorden,  wat een ellende vaak.
Die geschiedenissen worden onthouden, dan lijkt de eigen ellende minder groot. Natuurlijk waren er ook families die het beter hadden wat geld betreft, maar dat ze gelukkiger waren, komt uit de verhalen niet naar voren.

woensdag 24 december
Ik heb een gruwelijke hekel aan winkelen, wat iets anders is als boodschappen doen, maar soms heb ik lange broeken nodig, en dus stort ik me in het gewoel. Ik zie winkels in het dorp die ik niet ken, want sinds vorige kerst heb ik niet gewinkeld.
Het leuke van deze middag is de ontmoeting met een vrouw die als kind 43 jaar geleden in Groenlo dicht bij ons woonde, later ook verhuisde naar Winterswijk, naast mijn oom en tante een huis kreeg en in het ziekenhuis werkte waar ik haar wel eens zag. Inmiddels heb ik haar al jaren niet meer gezien. Ik winkel te weinig.
Ik merk dat ze oprecht blij is me te zien, ze vraagt of ik nog in dat huis woon enz. en vind dat ik nog net zo doe en ben als vroeger.
Hoe moet ik anders doen dan zijn wie ik ben?  Toch vind ik haar opmerking heel leuk.

dinsdag 23 december
Ik zag een schitterende documentaire over Chahnour Varinag Aznavourian. Zijn ouders vluchtten uit Armeni bij de genocide van 1915 op de Koerden. Ze wilden via Frankrijk naar Amerika. Zijn zusje was tijdens de vlucht geboren maar hij in Parijs in 1924. De kleine Chahnour was pienter, muzikaal en enorm lenig, maar bovenal eerzuchtig.
Hij had eens in een revue acrobatisch dansen gezien, en dat vond hij prachtig. Al snel kon hij het ook. Als 10-jarige kreeg hij een aanstelling en trad op. Dansen was leuk, maar in sketches spelen ook. Na een paar jaar wist hij het: hij wilde in die richting verder gaan en toneelspeler worden.  En toen kwam de enorme teleurstelling, want hij werd uitgelachen omdat hij klein bleef. Hij zong ook, teksten van anderen, en ook om zijn zingen werd hij uitgelachen, wilde hij met zijn bijna mismaakte kleinheid en rare stem die prachtige chansons over de liefde zingen? Wat verbeeldde hij zich wel.

Hij besloot toen zijn eigen chansons te schrijven en te zingen en daarmee brak hij door. Hij had zijn naam verfranst, werd geholpen door Edith Piaf, die ook klein was en ook een aparte stem had. Ze begreep hem. Hij werd via Amerika in de hele wereld bekend en was bijzonder geliefd in China. En toen volgde eindelijk ook Frankrijk. Hij speelde in 70 films, schreef zo'n 800 chansons en treedt nog op, al 80 jaar!

Charles Aznavour, 90 jaar

maandag 22 december  harde wind, regenachtig, 12C
Terwijl ik naar buiten kijk, zie ik drie reen achter elkaar over het achterste pad lopen. Vorige week zag ik er twee in de wei en nu zijn ze dus met z'n drien! Nu de struikenborder blad verloren heeft, kan ik op bepaalde plekken het achterste pad zien.
Een paar uur later ga ik kijken naar afdrukken, want de dieren zullen wel weg zijn inmiddels. Nee dus: in de wei ernaast lopen drie jonge paarden die ik nog niet ken. Van de reen letterlijk geen spoor. Je ziet wat je wilt zien. Ik zie wat ik graag wil zien!
                                                          ***
Behalve wijn had ik bij de voetbalbuurjongen een handdoek besteld, dacht ik. ( zie 18 dec.) Foutje, ze hebben helemaal geen handdoeken in de aanbieding, hoe ik daar nou bij kwam! Broer van.. kwam de bestelling brengen en ik bleek een paraplu gekocht te hebben. Nu weet ik het weer: in die week was ik met de mijne bij het ietwat gehaast uit de auto stappen wegens een hoosbui met de paraplu achter het portier blijven haken, met als gevolg een grote winkelhaak. De aanbieding kwam dus precies op tijd.
Als je me nu in de regen langs de lijn ziet staan bij de voetbalclub, dan weet je dat ik wel een hl grote fan ben, wie koopt er anders zo'n paraplu!? met gemak groot genoeg voor twee personen, zei de broer ook nog.
Met grote letters staat erop te lezen: FC TRIAS, in wit op zwart.

zondag 21 december
Dochter werkt in Duitsland bij Karstadt. Een klant betaalt met een cheque en Carla ziet een Nederlandse naam staan. Ze gaat over op Nederlands en hij is stomverbaasd dat zij weet dat hij Nederlands verstaat. Hij vertelt uit Zuid-Afrika te komen!
Een uur later is hij er weer, mt 4 volwassenen en 130 donkere kinderen! Die hebben allemaal een cheque om iets te kopen voor thuis.  Het is een gospel-jeugdkoor uit Soweto dat een paar steden in Duitsland aandoet en in de jeugdherberg logeert.
Het vergt wat organisatie, maar dan heeft Carla een aparte kassa en inpakmensen.
Opeens begint n kind te zingen, een paar anderen vallen in, een tegenstem, nog een stem, en dan wordt overal door de hele winkel heen door al die kinderen prachtig gezongen. Een paar beginnen er te dansen, het wordt een complete happening! Als ze nog wat extra's krijgen zijn ze helemaal blij. De andere klanten en de verkopers vinden het 'optreden' schitterend!
Drie uur lang zijn 130 kinderen in Luilekkerland, en uiten dat plezier met zingen en dansen.
Een ontroerende ervaring voor iedereen.    

zaterdag 20 december
Mijn jonge buurvrouw komt de donateurkaart van haar zanggroep brengen, plus de bijlage waarop de showavond op 21 maart groot aangekondigd wordt. Ook staat er nog een ander optreden gepland. Ik kijk er vluchtig naar en zie 'kerk' staan op tweede kerstdag.
'Jullie zingen ook in de kerk, zie ik.'
'Nee hoor, er naast!'
'??????'
'In Caf De Kerk!' 
Met Yvonne kun je z heerlijk lachen! 

Tijdens een telefoongesprek hoorde ik dichtbij rotjes knallen. Heel hard!
Het waren geen rotjes, de ingescheurde acacia die in de berk hing, gaf het bij de harde wind op, zakte langzaam naar de grond, trok de berk mee. Die knapte af en dat gaf dat rotgeluid. Ik kon Carla een ooggetuigeverslag geven.
 

vrijdag 19 december
Veertien nachten na de vorige kortsluiting was er weer n. Weer alleen de aardlekschakelaar en geen uitslaan van een groep. 'k Heb de installateur gebeld en alles uitgelegd. Het komt vaker voor en meestal is het bij een wandcontactdoos met meer  apparaten. Handleiding: schakel alle groepen uit, zet de aardlekschakelaar aan, zet dan n voor n de groepen aan, dan heb je kans dat er wel en uitslaat. Dit zei Marieke ook al. Geprobeerd en inderdaad sloeg nu groep 8 uit. Installateur: Haal nu alle apparaatstekers uit de verdeelstekers van alle wandcontactdozen in groep 8. Kijk ook naar de buitenkerstverlichting. Die heb ik niet. Binnen alles keurig uitgetrokken en om de  beurt weer ingeschakeld. Alles deed het goed. De schoppe zit ook op groep acht en daar ontdekte ik de boosdoener. Er zat een steker in een nooit gebruikte wandcontactddoos. Ik denk dat Peter een accu moest opladen en het daar deed. Het heeft 24 uur geregend en de luchtvochtigheid is bijna  100%. Bij een harde regen lekt het daar ook, dus...
Ik hoop dat het nu afgelopen is met die flauwekul.

donderdag 18 december
Een dezer dagen komt de afgestudeerde bouwkundebuurjongen de voetbalclubwijn brengen. Mooi is het om bij het tekenen van de lijst te zien wat de buren bestellen: karbonades, rollade, kerststol, handdoeken, maar nooit wijn. Degene die na mij tekent, ziet bij Berg staan: 6 flessen wijn.
Wat zouden ze denken? waar doet ze 't van, of: en ik zag haar vorige week ook al met een doos flessen bij de glasbak!! 
Heerlijk vind ik zoiets.

Als Jachman er nog geweest was, dan hadden we gisteren ons 60-jarig huwelijk kunnen vieren. Ja, zei Marieke, dan was de burgemeester op visite gekomen! Dat had Jachman vast onvergetelijk gevonden!! De burgemeester!!
Natuurlijk denk ik in december altijd aan die roerige tijd rond ons huwelijk terug, maar nu dacht ik maandag pas, dat het dit jaar zestig jaar geleden was! Marieke en Ton kwamen onverwacht, hadden heerlijk eten meegenomen! en Carla belde al vroeg. Toch een beetje een bijzondere dag.

woensdag 17 december
Gisteren bespraken we bij sociale geografie de leeftijdsopbouw in veel landen met behulp van de website populationpyramid.net.

Je kunt daar land en jaartal intoetsen en de opbouw van een bepaald jaar zien (in stappen van 5 jaar).  Mooi om geschiedenis en geografie met elkaar in verband te brengen.  Jaren met slechte oogsten? een economische crisis? oorlog? Het is af te lezen in de grafiek als het 4 jaar of langer duurt.
Ik keek natuurlijk naar 1955, toen onze oudste geboren is. De kinderen die in 1955 5 tot 9 jaar waren zijn de babyboom-kinderen, een sterke uitstulping onderin de grafiek. Als je nu het jaartal verandert naar 1965 bijvoorbeeld, dan zie je die punt hoger terugkomen.
We keken naar China, de periode van het 1-kindsysteem. Er is een behoorlijk verschil in geboorten tussen jongens en meisjes. Vooral op het platteland hadden de mensen meer aan een zoon dan aan een dochter, meisjes 'verdwenen'.
We keken ook naar Afghanistan, India, Nigeria, Ruanda, Turkije .... en probeerden de bevolkingsgroei, bevolkingskrimp en de totale leeftijdsopbouw te verklaren.
Een heel boeiende les.

Om half elf moest ik de autoruiten krabben onder een fonkelende sterrenhemel, toch al een beetje winter.

dinsdag 16 december
In de regen 2 volle kruiwagens blad van de stoepen geharkt. Toen naar de beek gereden en daar met twee handen tegelijk en met grote zwaaien pakken bladeren in het water gegooid. Een heerlijk bevrijdend gebaar.
Het pad langs de wei was zo glad, dat ik toen ik nog even met de auto weg moest,  alleen hevig slippend bij de poort kon komen. Gebeurt niet vaak. Het regende gisteren bijna de hele dag. 

Vanmiddag ook telkens, maar toch ziet Peter kans de voortuin van blad te ontdoen. Als ik voorzichtig zeg dat hij van de grassen af moet blijven, begrijpt hij dat gelukkig volkomen. Er was hier al eens iemand wiens handen in de herfst jeukten om dat 'slordig waaiende spul' bij de grond af te snijden! de Barbaar!   

 
Gloednieuw. De volgende op een hele stapel van deze agenda's. Hoe die van dit jaar er over 15 dagen uit ziet, zal ik aan het eind van deze maand laten zien.

maandag 15 december
Dochter maakte foto's van haar vrolijk versierde woonkamer, die elk jaar een andere kleurstelling krijgt. Ze vertelde dat ze vijf dozen met kerstversierselen heeft, n kleur in elke doos en daar maakt ze elk jaar een andere combinatie mee.
Ik weet niet waar ze dat van heeft, in ieder geval niet van mij. Een echte kerstboom met echte witte kaarsjes en zilveren slingers, hier en daar in de kamer nog lukraak een dennentak,  dat was voor mij het summum van kerstsfeer, maar dat doe ik al jaren niet meer, ben in m'n  'houten' kamer te bang voor brand. En van elektrische lampjes met engelenhaar hou ik niet.

   

Bij het schitterende weer van gisteren had ik geen zin om op de koffie te gaan bij Erve Kots, en ben thuis aan het blad harken en aan het hier en daar buiten opruimen geweest. Terwijl ik aan het harken was, kwamen 2 reen in de wei kijken, is het daar gevaarlijk? jagers, honden? nee!
We blijven hier een half uurtje grazen, meid, dat mens daarginds loopt niet meer zo hard.
Dat heb ik al vaker gemerkt, ze schrikken als je onverwacht aan komt lopen, maar ben je duidelijk met iets bezig, dan weten ze dat je niet op hen staat te wachten om ze dood te schieten en gaan rustig grazen.

zondag 14 december
Of ik zelf een uitvoering van Bachs Weihnachtsoratorium bezit, weet ik niet eens, in ieder geval mis ik die niet, want in december hoor je er vaak delen van op de radio.
Gistermiddag heb ik het hele oratorium gehoord op radio 4 en bij deze uitvoering bleef ik klaarwakker!
Het was een uitvoering in het Concertgebouw met het Rias Kammerchor en het barokorkest B'rock, alles onder leiding van Ren Jacobs.
Zo feestelijk heb ik het nog nooit gehoord, vooral het vlotte tempo dat Jacobs aanhield, maakte dat de andere geweldige mensen, solisten, orkest en koor, er duidelijk zin in hadden. De tekst was zelfs verstaanbaar!
Genieten!
Als de zon geschenen had, was ik buiten aan het bladharken geweest en had ik dit gemist. Ik wist niet dat het zo vrolijk kon klinken. Hoorde onlangs een uitleg over opbouw van het stuk. Heb onthouden dat Bach bepaalde instrumenten voor bepaalde groepen mensen of enkelingen gebruikt. Voorbeeld, als de bijbeltekst over herders gaat, hoor je de fluiten, bij engelen de trompetten.

Bachs stralende Weihnachtsoratorium
Op Eerste Kerstdag 1734 zit een grote menigte kerkgangers opeengepakt in de Thomaskirche in Leipzig. Er staat iets bijzonders op het programma. Cantor Bach heeft niet de gebruikelijke blijmoedige kerstcantate ingestudeerd, zoals in de voorgaande jaren, maar een grootschalig werk in maar liefst zes afleveringen: het Weihnachtsoratorium. Indrukwekkende paukenslagen galmen door de ruimte. Fluiten en hobos vallen in, gevolgd door schetterende trompetten en wervelende strijkers. In de muziek heerst jubelstemming. Hier klinkt de blijdschap over de geboorte van Jezus Christus.

Ren Jacobs en Bernarda Fink
Voor de Amsterdamse uitvoering tweehonderdtachtig jaar later treedt een gouden team aan, bestaande uit Barokorkest Brock, het RIAS Kammerchor en vocale solisten onder wie de wereldwijd geliefde mezzosopraan Bernarda Fink. Op de bok staat oude-muziekmaestro Ren Jacobs.
Uit het Programma van het Concertgebouw

Nu schiet me te binnen dat ik onlangs van een moderne gezongen bijbeltekst hoorde, waarin het woord JAWH voorkwam, dat in het Hebreews God betekent. Bij een koorrepetitie met de componist riep een zanger dat hij het na 3x zingen verder weigerde om te doen, want de naam van God mag niet uitgesproken worden alleen omschreven. De componist begreep het en had een probleem, want de omschrijving Adonai heeft een lettergreep meer! 
Ja, hij paste de melodie en de tekst aan.

zaterdag 13 december
'k Hoorde op de radio vertellen dat Messiaen bij elke noot die hij componeerde kleuren zag, weer een synestheet dus. In juli schreef ik daar over naar aanleiding van een artikel van Robbert Dijkgraaf, die er ook n is, net als zijn vader en zijn zoon.

Veel interessante colleges op internet. Gisteren gaf bioloog Dr. Freek Vonk een lezing over gif. Hij 'melkt' de gevaarlijkste gifslangen ten behoeve van onderzoek naar een mogelijke basis voor medicijnen. Hij vangt die slangen in het wild, een niet ongevaarlijke bezigheid.
Er zijn enorm veel dieren die gif gebruiken om prooi te doden of zich te verdedigen. Slangen, salamanders, kikkers, kwallen, vissen, slakken, spinnen, heel veel.
In de woestijn van Australi leeft de woestijnrat. Niet rustig, want een zeer giftige slang heeft hem als enig voedsel nodig. De slangsoort is in de loop van de evolutie steeds giftiger geworden doordat de woestijnrat een zekere ongevoeligheid ontwikkelde tegen het gif. 
De rat die toevallig een klein beetje minder gevoelig is voor het gif, leeft langer en kan zijn genen doorgeven. De slang die toevallig een iets sterker gif produceert, heeft meer kans langer te leven, niet van honger dood te gaan,   en zijn genen door te geven.  Natuurlijke selectie.

    

vrijdag 12 december
Schrik! laptop weigert dienst. Heel even gaat het groene lampje aan, maar  onmiddellijk dooft het weer. Heb zeker niet goed doorgedrukt. Weer even groen, gaat direct weer uit. Nu heb ik een probleem. Zit de steker goed? Ja. 
Ng een keer proberen, weer niks.
Geen mail dus, geen site bijwerken, straks naar de laptopdokter. BALEN!! ?

Gelukkig schiet me de zware donderslag van gisteren te binnen... ik heb toen de grote hoofdkabel voor alle zekerheid afgekoppeld. Even proberen. Yes! de accu laadt op, er is niks kapot!

donderdag 11 december
Bij sociale geografie leerden we werken met het demografisch transitiemodel. Daar leerden we bij Teddy, onze aardrijkskundeleraar op de middelbare school, niets over, zoals nu wel leerlingen in HAVO-VWO.
Wij kunnen nu meer 'hoe komt het dat'-vragen over dichtheid van bevolking, leeftijdsopbouw, kindersterfte, enz. beantwoorden aan het eind van deze module. Het is hard werken!
Bij kunstgeschiedenis zijn we met de stadstaat Florence bezig. De verschrikkelijke pestepidemie in 1348, het realisme van Giotto, die echte portretten schilderde en geen iconische mensen zoals in de Byzantijnse en alle kerkelijke kunst gebruikelijk was. Er mochten geen portretten geschilderd worden, God stond centraal.
De Renaissance veranderde dat, de Mens stond centraal. De ineenstorting van de banken! de Bardi- en Peruzzibanken. De opkomst van de familie De Medici, die de macht overnam, hun kantoorgebouw het Palazzo Vecchio, dicht bij de Arno, Cosimo di Vecchio die kunstenaars opdrachten geeft (1389-1464), zijn kleinzoon Macchiavelli rond 1527.
Genoeg stof om zelf meer informatie te gaan zoeken.
  Palazzo Vecchio, 1299, nu het stadhuis van Florence.
 

woensdag 10 december.
Sint Nicolaas die in Meddo was, bracht me Gouden jaren, van Annegreet van Bergen. Over een halve eeuw onvoorstelbare veranderingen. Heel erg leuk!
Bij doorbladeren kom ik wel omstandigheden tegen van 60 jaar of langer geleden. Wegwerpmaandverband, NEFA, was in 1949 echt wel ingeburgerd. Wegwerpluiers kwamen wel veel later. In 1958 kookte ik nog luiers uit.

Koude slaapkamers, kolenkachels, zelf kleding maken, sokken stoppen, afwassen in een teiltje, douches niet algemeen, net zo min als met vakantie gaan. 
Mooi blader- en leesboek.
                                                 *****
......Meisje ligt op de bank en wordt gebeld door een vriend. Zegt dan: 'Ohh wat errig! ...nee, he, oh wat zielig! .... en nu?? enz.
Ze vertelt haar moeder het verhaal en beiden vinden het nu heel zielig en moeten er eigenlijk ook om lachen als ze zich voorstellen hoe...
De moeder van die jongen rijdt met haar auto van huis weg en even later rijdt er iemand achter haar die de hele tijd claxonneert en lichtsignalen geeft. Ze vindt het vervelend en rijdt stevig door. Auto haalt haar in, stopt voor haar en bestuurder zegt dat er een kat tussen het portier geklemd zit!
Die rent normaal altijd hard weg als ze wegrijdt, maar nu was zijn staart tussen het portier gekomen en hing hij buiten boord te slingeren.

De schade bleef beperkt, nagels afgesleten en waarschijnlijk een knik in de staart. Verder niks aan de hand, zei de dierenarts.
Geen levenslang trauma eraan overhouden?

dinsdag 9 december
Ben hield een inleiding over uniek zijn. Wat versta je daar onder, hoe omschrijf je dat? Ken je iemand die in jouw ogen uniek is? Vind je jezelf als mens uniek of niet? Frappant was dat de mannen en de jongere vrouwen zich min of meer uniek vonden en de drie oudere vrouwen, waaronder ik, niet. Volgens de inleider kwam dat door onze opvoeding in de dertiger en veertiger jaren van de vorige eeuw. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.
Waar hadden we het nog meer over?
Over het college van Robbert Dijkgraaf en oneindigheid.
Over aantal genen van het fruitvliegje (18000) en de mens (25000). 
Over nooit een ander voor 100% kunnen kennen, al staat die je nog zo na.
Over de verschillende kijk van volkeren op uniciteit. In het westen wordt die bewonderd, vaak althans, en China afgekeurd.
Over nog veel meer.

Willem verkocht zijn boeken, met een uitgebreide boodschap voorin.
 

maandag 8 december
Naar een lezing geweest over Joods leven in Nederland na W.O. 2. Spreker was Dr. Bart Wallet  (37) van VU Amsterdam. Hij is niet joods maar kwam wel zo over, identificeerde zich bijna met de Joden.
Onderwerpen o.a.
-de verschuiving vanuit het joodse centrum van Amsterdam naar A'dam Oost ( de lagere middenstand en armen) en Zuid (de bemiddelden en bovensegment middenstand).
-de geschiedenis rond de bouw van de synagoge in Oost 1956.

In 1956 verkocht het joodse kerkbestuur het gebouw en de grond. Van de opbrengst kocht zij op de hoek Linnaeusstraat-Oetwalerpad een nieuw stuk grond. Onder enkele woningen verscheen daar een nieuwe synagoge. Het ontwerp was van A. Koets. In de hal van de nieuwe synagoge werd een hoeksteen van de oude synagoge aangebracht.

Alle Joodse inwoners kregen een brief met uitnodiging voor de opening: Het wordt weer een ouderwets feest, het eerste na de oorlog. Trek je mooiste kleren aan want we dansen 3x.
Een paar weken later kwam er weer een brief: Trek je daagse kleren aan, het wordt geen groot feest, we dansen maar 1x.  hier een idee daarvan. 
Wat was er gebeurd?  Oorlog, Suez-crisis, de zesdaagse oorlog om de toegang van het Suezkanaal.

Ik vond het een uitermate boeiende lezing, 2x 1 uur. Bovenstaande is maar een klein gedeelte om een idee te geven.
Mijn buurman in de bank vond het maar saai, had een Joodse schoonvader en Katholieke schoonmoeder. Maar een vroegere schoolgenote vond het net als ik heel interessant. Ze had haar DNA laten testen, ze heeft een Indisch-Chinese grootvader van vaders kant, dat is bekend, maar nu bleek dat ze een klein deel Ashkenasi's bloed van moeders kant had. (Duits en OostEuropees Joods).

zondag 7 december
Een goedemorgen met...Alexander Mnninghoff. Hij had mooie muziek uitgezocht, maar de verhalen over zijn leven waren nog interessanter. Op internnet vond ik meer informatie.
Op de zolder in het grote huis van zijn grootouders had hij als 4-jarige in een kist gesnuffeld en er een helm uitgevist. Met dat veel te grote ding op was hij naar beneden gegaan waar de familie op zondagmiddag bij elkaar zat voor de borrel en het leggen van een kaartje. Toen hij de kamer binnen kwam, verstomde iedereen, grootvader werd woest en Alexander begreep er niks van.
Het bleek de SS-helm te zijn van zijn vader, die als 19-jarige naar Duitsland was gegaan, in Poznan toen Duits, trouwde, en waar Alexander in april 1944 geboren werd. Die schreef een boek over de bewogen familiehistorie De Stamhouder. Het verscheen onlangs.

zaterdag 6 december
Toen ik gisteren aan het eind van de middag de gordijnen dichtdeed, zag ik dicht bij huis, naast de eik 2 reen rustig grazen. Ze keken even op toen ik het gordijn weer opendeed, maar gingen rustig door, waren niet geschrokken. Er wordt gejaagd in de buurt, maar hier niet en misschien hebben ze door, dat ze niets te vrezen hebben. Het was echt een verrassing voor me al had Sinterklaas er geen bemoeienis mee. 
Er verongelukken veel reen, en in de buurt van wegen waar veel ongelukken gebeuren, worden ze 's winters afgeschoten. Voorjaar 2013 waren er 531 in Winterswijk, en het aantal daalt geleidelijk.  
Zie Bijlage 7 Faunabeheerplan Grofwild FBE 2014-2019.
Zulk soort informatie, die voor mij volkomen nutteloos is, nazoeken op internet mag ik graag doen!  

vrijdag 5 december
Analytisch denkende Marieke vond uit dat de nieuwe boiler op 10 de boosdoener moest zijn van de storing op aardlekschakelaar 2, en hoe ik als het weer voorkwam zo en zo kon controleren of het echt wel die was geweest, want dat ik toch niet zonder bewijs die arme Nuon een hoge piekbelasting in de schoenen mocht schuiven.
Ze heeft duidelijk een goede opvoeding gehad!
Zit ik om 00.15u te wachten op de met een klap invallende duisternis, gebeurt er niks. Mooi. Alles werkt.
  
Bij de Strandlodge was het gezellig en het eten lekker. Met Ton en Marieke wild in de Achterhoek gegeten in het oude helemaal gerestaureerde zwembadpaviljoen.
Als kind kwam ik vaak in het strandbad, we woonden aan die kant van het dorp en na vieren gingen veel kinderen daar spelen en zwemmen. Toen ik iets ouder was, middelbare school, ging ik elke morgen voor schooltijd een paar baantjes trekken. Was bij minder goed weer vaak alleen met oude badmeester Timp.
Voor mij was het fijn om herinneringen te vergelijken met de situatie nu.

donderdag 4 december
Rare stroomstoring gisteravond laat en vannacht tot vanmorgen precies 7 uur toen de tariefmeter op de dagstand sprong en de hoofdschakelaar weer  normaal functioneerde. Even afwachten of het vanavond weer zo gaat, want dan is er iets mis met de piekbelasting. Toch sliep ik niet rustig, met stroom weet je het maar nooit, het hele huis was ahw afgekoppeld, behalve de keuken. Koelkast en diepvriezer werkten normaal, maar fornuis en vaatwasser niet, verwarming en boiler ook niet, echt een ouderwets gevoel.
Bij de kapper was het gelukkig heerlijk warm.
We hadden die te hoge piekbelasting al eens vaker, toen waren radio en tv kapot. Werd door Nuon vergoed. Wacht eens, even uitproberen of de tv het doet, de radio werkt wel. Ja, hij doet het.

Gesprek met van Uhm. Gijs Tuinman krijgt Militaire Willemsorde. 
 

woensdag 3 december
We zijn met de tweede serie lessen begonnen, nu theologie, kunstgeschiedenis en sociale geografie. De theologie wordt gegeven door de pastor van vorig jaar, behoorlijk aards, getrouwd, kinderen, welgedaan, maar eenzijdig RK. Logisch op een katholieke school. Er zijn nogal wat protestanten in de groep, dus dat geeft nog wel eens vuurwerk. Ze doen maar, ik ga niet in discussie over geloof. 
Bij kunstgeschiedenis behandelden we de Renaissance, voorgeschiedenis, Oost-en WestRomeinse rijk, Constantijn de Grote, Christendom staatsgodsdienst, Konstantinopel, Rome, herleving van de Klassieken, Vlaamse primitieven, uitvinding van de olieverf, daardoor omwenteling in de schilderkunst, gebrs. Van Eyck- het Lam Gods, enz. Heel veel in 3 kwartier, was perfect voorbereid.
 
Bij de sociale geografie moesten we de kennis van vorig jaar, de vooral physische geografie, toepassen bij vragen met zoekopdrachten naar demografische gegevens. Veel 'waarom-' en 'hoe komt het dat'vragen. Hard werken, rode hoofden.
We werkten nu met de gloednieuwe Bosatlas, met demografische gegevens bijgewerkt tot bijna 2012. Alles wat te tellen is met betrekking tot de wereldbevolking valt onder demografie. Cultuur dus niet, maar wel wat is het dunst bevolkte land ter wereld en hoe zou dat komen. Bij cultuur zou je wel kunnen vragen, waar vind je de meeste schouwburgen per 100.000 inwoners.
Mooie avond. Lekkere speculaas bij de koffie. 
    
dinsdag 2 december

De grote buitenplanten staan nu binnen in de grote kkkene voor het raam, op een wankel ijzeren kampeertafeltje met uittrekbare poten die ik wel weer heel goed vastgeschroefd heb na ze eerst met moeite losgedraaid te hebben gekregen, wat uiteindelijk lukte na een nacht inweken met spuitspul, nee, nu even technisch worden, Leidje, s l o t s p r a y. 
Met de steekwagen ging het prima, alleen leverde het dwars door het huis hobbelen een tapijt van half verdord uitvallend blad op, dat na een half uur heel verdord knisperig, brekend blad geworden was.
De natuur hielp me. Ik had geen zin om in de kou buiten blad te harken terwijl er nog veel meer komt, en nu kon ik dat lekker warm binnen doen. Gewoon eerst met de bladhark de kamer, het gangetje en de kkkene door en daarna met de stofzuiger de restjes. 
Schouderklopje.

maandag 1 december Begin van de meteorologische winter
Donderdag kreeg ik 1 ansichtkaart uit Turkije van de 6 die Riet me gestuurd had. Ze kon waar ze was alleen maar mapjes van 12 kopen, en ik kreeg de helft ervan, allemaal beschreven! maar de ontvangst ervan kon wel een paar weken duren, had ze gehoord.
De resterende 5 stuks kwamen tegelijk. Cappadoci, een vreemd landschap, een tocht van 1 uur in een luchtballon bij zonsopgang.
Onaards mooi. Een hele vloot van zo'n 60 ballons ging tegelijk de lucht in. Er kunnen 28 mensen tegelijk in een mand, de ballon kan draaien, zodat iedereen alles kan zien.
De landing was spectaculair. De ballonnen landden op de camions! die beneden hen meegereden waren door de bergachtige streek. Ze vond het een geweldig avontuur. Vooral de vaart door een kloof met een nauwe uitgang.