logarchief  mei  home  juli

                                                                         logs juni 2014                
 
 

 

maandag 30 juni
Als ik hem op TV zie en op de radio zijn naam hoor in verband met het bezoek van Willem Alexander aan Polen, ga ik op zoek in de agenda's uit de tijd dat ik hem kende. Ja hier, '80-'81, 1B, Ewald Raben, alle drie rapporten een 7. Hij kwam uit Meddo, een van de buurtschappen, waar zijn grootvader in 1901 een transportbedrijf begonnen was en waar Ewald met vriendjes Wenters gepraat zal hebben. Nu praat hij vloeiend Pools, is in 1991 begonnen een enorm transportbedrijf  in Midden- en Oost-Europa op te zetten, heeft nu vestigingen in 10 landen, en staat in het bovenste segment van de Quote 500. 
Zijn foto en het bedrijf staan 100 keer op internet, ik herken deze man onmiddellijk. De jongen van toen zit er gelukkig nog in!

zondag 29 juni
De regenmeter geeft voor gisteren en vannacht samen nog geen 4 mm aan, niet erg veel, maar genoeg om niet te hoeven sproeien.  Mooie dag gehad gisteren! Ton heeft mijn haar weer een oppepper gegeven door er een flink stuk af te halen, dat geeft mij meer energie lijkt wel, in tegenstelling tot Samson.  
Marieke en Ton, een andere, waren er al lekker vroeg, we konden nog buiten zitten. Het lukte niet helemaal om in de pauzes van 't jeweetwel te eten. Marieke en ik vinden het niet z interessant. We waren samen in de keuken bezig en ze vertelde dat Ton ook gevoetbald had. Dat moest ik navragen! Ja, tot zijn 32e, en behoorlijk goed! Ik ken hem vanaf zijn 24e ongeveer, dan moet ik dat toch weten! 'k Snap er niks van. Ik dacht dat hij toen alleen tenniste en aan badminton deed.
In een gesprek over de uitzending Adelborsten, vertelde hij dat zijn vader ook adelborsten had getraind. Ook op Texel. Ze woonden toen in Den Helder.    
 
Van de anderen was er een kaart uit Itali, ze staan bij de Lagune van Grado, Carla heeft er al gekanood, was helemaal alleen op het water, kwam langs eilandjes met vissershutten. Ze genoot! Van de week belde ze er al over op, was erg onder de indruk van de omgeving en de oude stadjes.  Wolfgang bereidt zich voor op de Marathon van Skt.Anton/Vorarlberg zaterdag. Een zeer zware onderneming, dwars door de bergen met 1350 meter hoogteverschil. Maar hij heeft ook een WK-tv-tje in de camper!

Iemand anders die ik goed ken, heeft een prachtig prieel in de tuin gekregen om na het werk van de buitenlucht, de bloemen en de loungeset te genieten. Met een tv erin.
Ik word oud.   

zaterdag 28 juni
Gisteravond nog tot 8 uur buiten gezeten met m'n buurvrouw. Er viel de hele dag nog niet 0,1mm regen, het was niet te meten. Op de weerkaarten zie je hier fikse buien overtrekken, maar het blijft bij dreigende lucht; regen, meer dan een paar spatjes, komt er niet. Foto bij Journaal van sproeiers in Winterswijk.  Ik ben druk met water geven.

We hebben elkaar weer helemaal bijgepraat, met haar altijd gezellig. We zijn dankbaar dat we nog zo goed kunnen. Ze weet veel, praat met veel mensen, is belangstellend, gul, n ze heeft geen computer. Ik kan haar hier dus in het zonnetje zetten. Meer kennissen van mijn leeftijd hebben er geen of gebruiken hem niet. Wat h'j d'r an! 
alles eigen raap en weck van Jo. Eitjes van jonge kippen.
Tip van haar: vanillevla met pruimen of peertjes erbij smaakt verrukkelijk.

vrijdag 27 juni
De beukenhaag achterin en de haag rond het terras zijn door Peter en Josif gesnoeid. Het jonge heggetje kreeg van mij en Josif 10 grote emmers beekwater, 1 beukje was al dood. Tijdens het sjouwen vroeg ik hem naar zijn verhaal. Hij was 4 jaar mijn buurman geweest, dacht dat het huis onbewoond was!  Hij woonde in een chalet op de camping, totdat de gemeente daar een stokje voor stak. Nu woont hij in het dorp met vrouw en zoontje. De jongen zit hier al 3 jaar op school, nu in groep 8, gaat na de vakantie naar het Komrijcollege.
We spraken ook over een extra tree aan de vlonder. Die komt dan wel bij hoog water onder te staan, maar ik kan bij laag water, dus meestal, nog wat dichter bij de beek komen. De moeilijkheid is de laag grote keien die daar ligt. Ze bedenken een sterke constructie zonder dat er palen in de grond geslagen moeten worden. De voortuin kreeg groeikorrels. Meidoornheggen krijgen over 3 weken een scheerbeurt.  

'k Heb kennis gemaakt met de familie van de Iraakse vrouw die vorige week bij mij kwam kijken toen ik met de brandnetels bezig was. Ik had haar voor vorige week nog nooit gezien, en we konden niet met elkaar praten. Toen ik laat nog de tuin sproeide, weer geen regen van betekenis, liepen ze over het fietspad aan de overkant van de weg. Toen ik opkeek zwaaide de vrouw voorzichtig, ik zwaaide terug. Ze liepen door, maar net over de brug keerde ze om en kwam met haar kinderen naar me toe. Ik begroette ze en kwam met gebarentaal achter de naam van de kinderen en haar. Die van haar kon ik niet onthouden, totaal geen klinkers leek wel.  Haar man was doorgelopen en zat op een bankje. Ze riep hem en hij kwam er ook bij staan. Aragh is inderdaad Irak, en ze zijn Irakese Koerden. Hij kende een heel klein beetje Engels. Hij zou een Engelsman kunnen zijn, groot, vrij stevig, met goede bril. Hij gaf gelijk een hand, noemde zijn naam - zal die een volgende keer fonetisch opschrijven.
Wat jammer dat je elkaar niet kunt verstaan! het lijken me zulke aardige mensen.   

donderdag 26 juni
Een bons tegen de ruit, paniek op het terras, een jonge merel is verblind door de zon tegen de ruit van het scherm gevlogen. Ik hoor het tumult van andere merels en wil hem redden. Hij heeft van mij een andere voorstelling dan die van engel en vliegt krijsend tegen de andere ruit, achter de bloembak. Ach gut....
Wel kan ik nu van binnenuit een foto maken. Zie je dat paniekoog? 

Dinsdagavond na zessen hoorde ik een zware bosmaaier bezig bij het retentiebekken. Het is zo'n typisch geluid: net dat van een ouderwetse brommer, zo'n spersnelle Berini, die eerst rustig rijdt, zo'n beetje pruttelt, en dan opeens de geest krijgt en vol gas vooruit schiet, wroemmmm!!, wroeoemmmm!!!!!.  Natuurlijk ging ik als buur kijken wie daar in z'n eigen tijd bezig was. ChrisJan? Onwaarschijnlijk. Ik ben de beek langsgelopen tot het buurhek, maar toen was het geluid weg. Weg?? Waar gaat geluid heen dan?
 
Gisteravond. Ik zit lekker buiten met m'n bord op schoot te smikkelen, begint die bosmaaier weer! Ik kieper mijn bord om in de nog warme wokpan en loop om naar het bos, nou wil ik het weten ook! Vliegt die maaier de lucht in! Een gekke gewaarwording, dat kan ik je vertellen!
Je snapt het denk ik vlugger dan ik, het is zo'n bromvlieger boven mijn hoofd. Door de bomen kan ik hem niet op de foto krijgen, maar even later als hij bijna uit zicht is, kan ik hem nog net 'nemen'.
Tj! zeg, wat een klereherrie maakt zo'n ding!  

woensdag 25 juni
Iedereen met een groentetuin heeft nu te veel om gelijk op te eten, voor wecken of invriezen hebben ze geen tijd want ze moeten wieden, dus wordt aan vrienden en bekenden gevraagd of ze wat willen hebben. Ik ben er n van, en hap gelijk toe. Het is half acht, ik ben net binnen van weer maaien. Wanneer kan ik komen, vraag ik. NU!! is het antwoord. Ja,ja, kalm aan, ik ga me eerst even wassen en opknappen.
Drie kwartier later parkeer ik voor haar huis, ik zie haar niet, zoals gewoonlijk als ze weet dat ik kom. Aanbellen dus. Ze maakt de drie sloten open. Achterom komen zoals bij de meeste andere mensen waar ik vriendschappelijk mee omga, heb ik bij haar nog nooit gedaan al ken ik haar al jaren. De rest van de avond verloopt ook anders dan gewoonlijk. Ik ken haar als sturend en gedecideerd. Ze woont alleen en misschien word je dan zo.
Nu is ze een beetje in de war, kent de weg in de keuken niet meer, weet niet goed waarvoor ik kom. Ze heeft groente liggen van zaterdag en dat moet nu op.
Als ik vraag wat ze de hele dag gedaan heeft, zegt ze dat ze te moe is om iets te doen. Zelfs lezen kan ze niet. Ze slaapt bijna niet. In de loop van de avond kom ik uit bij de medicijnen die ze slikt. Zelf heeft ze het idee dat alles begonnen is toen ze die medicijnen kreeg voorgeschreven.
Ze moet een dezer dagen naar de dokter voor controle. Samen schrijven we op een briefje wat ze dan moet zeggen. Ik wil wel meegaan, maar dat wimpelt ze af.
Later zoek ik op internet wat er voor bijwerkingen bekend zijn. Bij praktisch elk verslag staat ook ergens de naam van de fabrikant! Er zijn erreg weinig bijwerkingen bekend! Het is een veilig en veelgebruikt middel. E

n van de zeer weinig gemelde bijwerkingen is een vorm van delirium met (soms ernstige) verwardheid en slapeloosheid, vooral bij ouderen.  

dinsdag 24 juni
Het was zo fijn om weer eens met Stientje bij te praten. Elkaar aankijken geeft toch veel meerwaarde aan een gesprek. Bellen en mailen is prima, maar dit is echter. We kunnen elkaar niet veel nieuws vertellen, maar het praten over gevoelens, zorgen en verlangens  met een vertrouwd mens, doet ons allebei goed. Zesenzestig jaar geleden kwamen we bij elkaar in de klas en werden gelijk vriendinnen. Het jaar erna ging ik naar een andere school en verwaterde de vriendschap. Jaren later toen ik weer in Winterswijk woonde, pakten we het weer op en nog steeds is het met haar heel eigen.
Ik hou altijd een goed gevoel over van een ontmoeting met haar. We zijn op 2 maanden na even oud, we hebben bijna ons hele leven in Winterswijk gewoond, ik ken haar familie, mijn moeder was jarenlang vriendin met een zus van haar moeder, en hoewel ze ziek is, klaagt ze nooit, zal nooit uit zichzelf over narigheid beginnen, ze is zeer actief, rustig en gelijkmatig, voor mij een ideale vriendin. We hebben nu dagen bekeken waarop we elkaar kunnen ontmoeten tussen onze vaste werkzaamheden en hobby's door, goed idee Stientje!

Ik heb me ook opgegeven voor 3x zomercursus schilderen. 't Lijkt me leuk om met anderen buiten te zitten en oude huizen op het doek te zetten.    

maandag 23 juni
Op de Dag des Heeren heb ik me met de schepping bezig gehouden. Had die nou niet ietsje anders ingericht kunnen worden? Ik voelde me nu een indringer. Het grote bed met  Lievevrouwebedstro werd veroverd door Duivelsnaaigaren. Op zichzelf misschien een goede combinatie, maar ik vind dat ze dat maar ergens anders moeten doen.
Daar kan ik natuurlijk niet op de knien bij gaan liggen. Staan dus, maar diep bukken gaat slecht, dus eerst de hoge brandnetels, het hier en daar al bloeiende zevenblad, en de opslag van de peudo- weetiknietmeer met lange wortelstokken, een sierstruik. 

Vandaag moet er weer gemaaid worden. Een mens is er maar druk mee. Niet dat ik me beklaag! Het is iets om heel blij van te worden, het is geweldig dat ik het nog kan.
Het wordt nooit een keurige tuin, maar met een redelijk beteugelde wildernis ben ik zeer tevreden.

zondag 22 juni
Een prachtige zonnige morgen, die afgesloten wordt met een flinke bui. Omdat de buitendeur dan niet open kan, zet ik de beekbos-cd van Jos Korenromp op, Een beek stroomt waarheen zij wil. Op de hoes staat precies wat je hoort fluiten, kraaien en hakken, op sommige opnamen hoor je de beek ruisen, net of je zelf in Bekkendelle zit -of hier in het uiterste puntje van het terrein.

Ik had ook weer een teek, de derde al dit voorjaar. Ik kreeg hem er levend uit. Goed de plek ontsmetten en in de gaten houden, ook opletten of ik geen rare pijnen krijg of zo. De tekenkaart ligt altijd klaar, z voor het grijpen. Twee jaar geleden heb ik teken opgestuurd naar Wageningen om ze te laten onderzoeken op de drager van de ziekte van Lyme. Ze worden dan in de winter onderzocht, en na maanden krijg je bericht, of je teek besmet was of niet. Je doet zo mee aan een onderzoek naar plekken in Nederland met de meeste besmetting. Voor jezelf heb je er dus niets aan.
Ik ben er helemaal op 'getraind' om elke dag na te gaan of ik er een heb, dat is al jaren een gewoonte. Mijn handen kennen elk 'gewoon' bobbeltje of pukkeltje, ik kan overal bij. Ik noteer wanneer en waar op mijn lichaam er n zat. Nog nooit op mijn rug of op mijn hoofd. Bijna altijd op arm of been, n keer in mijn lies. 

zaterdag 21 juni zomer
De heel oude man, bijna 89, die net zo heet als mijn grootmoeder, komt na een jaar weer vragen, nee, niet of hij zijn caravan hier mag neerzetten, hij heeft hem verkocht en de auto ook, maar of ik mjn caravan nog gebruik. Ja, heel vaak. Dat had ie al wel gedacht. maar of hij en zijn vrouw..... ik vraag of hij nog weet wat we vorig jaar afgesproken hebben. Hl precies weet hij het niet meer, zegt hij, maar als ik zijn geheugen opfris, merk ik dat hij het verdomd goed weet. Zijn vrouw is een jaar jonger en is aan het dementeren. Elke morgen rijdt  hij met zijn scootmobiel een ronde van zeker 10 km door het buitengebied, verrekijker mee voor het spotten van wild, hij legt uit hoe hij rijdt. Hij heeft een volledige visvergunning en vist op karper, zet ze netjes terug. Zijn vrouw haakt. We spreken hetzelfde af als vorig jaar.
Zou een heilsoldate zich na een menslievend werk net zo voelen als ik?

Die man ziet er net zo uit als mijn oom Jan W. toen die oud was, als hij zou zeggen ik ben 68, dan zou ik hem zo geloven. Een fris bijna rimpelloos gezicht en een vlotte babbel. Hij heeft het moeilijk thuis, zegt hij, en ik geloof hem. 
 
Half 10, ondergaande zon tegen bui in het zuidoosten. Prachtig licht over de wei. Paar spatjes regen.

vrijdag 20 juni
Vandaag krijg ik bezoek en omdat we niet buiten zullen kunnen zitten, moet ik toch wel even een beetje de kamer opruimen en zo. Inmiddels is het voor mijn doen redelijk netjes, voor het eten staat alles klaar, dus is er even tijd voor de krant. 
 
Inmiddels zijn zus en vriendin weer naar huis. Ik vond het een zeer geslaagde dag. In onze gesprekken gingen we de hele wereld over, dat krijg je bij mensen die gereisd hebben. We konden vanmiddag toch nog heerlijk buiten zitten, na de bezichtiging van beek en beuk en brandnetels.
Als ik met iemand rondloop die hier voor het eerst is, kijk ik er zelf ook met een nieuwe blik naar lijkt wel. Enerzijds zie ik dan de onvolkomenheden, zoals brandnetels, dichtgegroeide vijver, dichtgegroeide trap naar het bankje op de berg- en anderzijds geniet ik van de prachtige wei, het boshoekje achterin en de bomen- alsof ik ze voor de eerste keer zie.   
Enerzijds moet ik hard aan het werk en anderzijds mag ik buiten op de bank gaan zitten lezen en luieren. Dat laatste ga ik nu doen, het is nog bijna 20 graden.

donderdag 19 juni
De moeder van een oudleerling trof ik een paar maand geleden bij een lezing van de Vrijmetselaars. ( zie 23 april)  We praatten toen in de pauze met elkaar. Nu kwam ze Trouw brengen met een groot artikel van Koert van der Velde: 'De athestische kerk is ten dode opgeschreven'. Een ander aspect van hetzelfde onderwerp.
En weer konden we heel goed met elkaar praten- en niet eens over Koert. Mooi zulke momenten. Het artikel heb ik nog niet gelezen.

Het contact met de schrijversgroep verloopt anders dan ik gehoopt had. Met een paar mensen is er een vriendschappelijk 'gesprek' over wat ze schrijven, en soms over iets persoonlijks, maar er is ook jaloezie en achterklap. De opzet van de groep is gewijzigd van openlijk op elkaar reageren in alleen priv reageren. Dan hou je wel de List 'schoon', maar krijg je priv naast waardering ook shit. Daar kan ik heel slecht tegen. Als het eind juni nog niet veranderd is, ben ik weg.
Ik krijg bijna zin om zelf een schrijfgroep op te zetten! 

woensdag 18 juni
Wat zit daar nou, roept Rianne. We kijken naar het grijze dingetje in de 'wieme' in de grote kkkene, het lijkt een minivleermuisje. Het blijft onder alle belangstelling rustig zitten. De vorige die binnen was gekomen, lag verdroogd achter het bed in de logeerkamer. Hoe is deze binnengekomen? Waarschijnlijk door het klapraampje. Zo kan hij er ook weer uit, dus laat hem nu maar even zitten.
Gisteravond laat vloog hij rond, ik zette de buitendeur open maar zag niet dat hij naar buiten vloog. Vanmorgen heb ik hem nergens meer gezien. Op de foto ziet onze wieme er ook zo uit, behalve de hammen!
foto van museum Smedekinck inZelhem
Als ik 's avonds brandnetels en bramen weghaal van de lelietjes van dalen komt er een gesluierde vrouw over de zandweg aanwandelen. Als ik me even later opricht staat ze bij het hek te kijken en lacht vriendelijk. Ik ga naar haar toe en probeer in Engels en Frans en 'gebarentaal' iets aardigs te zeggen over de schitterende avond. Ze kijkt die idioot belangstellend aan en zegt alleen een paar keer aragk, aragk. Dan loopt ze maar verder richting 't Hilgelo. 

Weer was de mailbox vol. Een paar uur bezig geweest om die weer op te schonen.
Vanavond kleine superverse tuinboontjes met gebakken spekjes. Die moeten er echt bij van Jan.

dinsdag 17 juni
Bij de tekst van 29 mei 2011 zette ik een eigen foto van een schaapskudde. Iemand van de stichting Fietsvierdaagse Winterswijk zag die en vroeg om hem te mogen gebruiken in de folder van 2014. Keurig vind ik de vraag. Nu is die folder verschenen en lag gisteravond in de bus. Een aardige geste vind ik, dat er twee tegoedbonnen voor gratis meedoen bijzitten en een aardig briefje. Ouderwets beleefd.

Marieke bracht een lading heerlijke dingen mee en pioenen in knop die nu al uit beginnen te komen. Uit de Belgische supermarkt heerlijke chocoladevla die ik hier niet krijgen kan. We aten haar eigen net gesneden pluksla met een stukje vis. Het restje gaat vanmiddag op bij de boterham.
Dini belde of ik boontjes wilde. Graag! Kom maar op met jullie huisvlijtproducten! 

maandag 16 juni
Ik heb Willem Wilmink nu voor 3/4 uit. Het blijft leuk en echt Willem W's, maar langzamerhand weet ik het wel. Ik denk dat ik het even wegleg en het dan over 2 weken uitlees.

De merels zijn doorgezakt. Dat zal ik even verklaren. Toen ik achter het huis was, hoorde ik bij de keuken de oude merels gealarmeerd tekeer gaan. Vlaamse gaaien of kauwen? Even een snelwandelsprintje trekken en dan ben ik bij waar ik een strijdtoneel verwacht. Niks hoor, 4 jonge merels fladderen over de stoep die bij de poort wit gekleurd is van de zenuwen. De ouden zijn door mijn komst ook in paniek. Ik laat de achterste poort open, en kijk vanuit de schuur hoe het verder gaat. Het nest is aan een kant scheef uitgezakt en de bijna vliegvlugge jongen zijn er kennelijk uitgedonderd. Mijn rucolateelt heeft ze gered denk ik, want alle plantjes liggen plat.
Familie merel huppelt, fladdert en vliegt de poort door en verdwijnt bij de beek in de dichte begroeiing, de vijandige wereld tegemoet. Alle vijanden weten nu: hier is wat te halen.
Ik vind het wel sneu, maar ga niet meer de hele dag de boze wereld op afstand houden. Misschien overleeft er n. De slimste, de snelste, of die met stom geluk. 

Ja, ik trok per ongeluk een laatje te ver uit en de inhoud donderde op de grond. Een mooie gelegenheid om het op te ruimen. Laat ik nou een staatslot vinden van april. Helemaal vergeten. Even kijken op internet, yes! de geweldige prijs van 20.- !          

zondag 15 juni
De banden zijn opgepompt, een fles drinken en wat te eten in de fietstas gepakt, 'n paar spinnenwebben weggeveegd, ik ga fietsen. Het is Vaderdag en dan blijven veel vaders thuis, boffen zij even dat er voetballen op is! 't Is vast rustig buiten. 
Waar ga ik heen? Er zijn georganiseerde fietstochten, maar ik fiets liever alleen. 
Ik laat het van de wind afhangen. Hoe was dat ook al weer? Natuurlijk eerst met wind tegen heen, want dan heb ik terug de wind achter. Ja, maar als dan net de wind gedraaid is? 't Zou niet de eerste keer zijn, dat ik dat had.  Dus eerst met de wind achter, want dan weet ik zeker dat ik in ieder geval n keer ...  
He? Het is windstil! Zal ik een rndje fietsen?
Terwijl  ik kijk of alle deuren dicht zijn, is de wind opgestoken, een harde noordenwind. De fiets gaat weer in de schuur, ik ga wandelen!   

zaterdag 14 juni
Wie aan de weg timmert heeft veel bekijks. Ik maai de berm voor het huis, 2x wordt de weg gevraagd door fietsers die eerst al een kwartier de paddestoel aan de overkant bestudeerden.
Als ik bij de poort aan de andere kant brandnetels uittrek die 1m70 hoog zijn, stopt een wandelaar achter mijn rug: Hoe gt het met u mevrouw Berg!
Ik herken hem als de vader van 2 leerlingen die ik had. Ik zag hem nooit, hij was bij de recherche. Nu is hij sinds kort met prpensioen en loopt elke vrijdag zeker 35 km. Hij vertelt enthousiast over gelopen routes.
We praten over zijn opgewekte zieke vrouw en zijn zonen die het heel goed doen.
'Wat was het toch een fijne school waar u les gaf.' En van zijn zonen is leraar natuurkunde geworden.

Ik heb nog steeds de beelden voor me van de Adelborsten, de officiersopleiding. Een trainingsperiode op Texel. Ze krijgen een idioot zware training, lichamelijk tot aan volkomen uitputting toe, en geestelijk door strikte gehoorzaamheid en eerlijkheid te eisen en ze bij fouten hard op hun nummer te zetten. De bedoeling is dat ze elkaar gaan helpen, een hecht team worden, weten wat ze aan elkaar hebben. Dat gebeurt ook. Als ze na die trainingsperiode van 2 maanden goedgekeurd zijn voor de verdere opleiding, krijgen ze het uniform aan en is er een plechtige bijeenkomst met ouders en naaste vrienden.
Het mooiste deel van de film vond ik het moment dat ze mochten ontspannen in een kantine, na een zeer zware tocht. Ze werden getrakteerd op taart en de post van thuis werd uitgereikt. Toen nog een gevoelig toespraakje en idem muziek, en de jongelui hielden het niet meer droog. Ik ook (bijna) niet!

vrijdag de 13e, doen we daaraan?
De printer komt dinsdag. 'k Heb met hulp van de Consumentenbond een verstandige keuze gemaakt. Denk ik. Hoop ik.

Ik kom er bij de Schrijversgroep weer een beetje in. Heb het idee dat het daar een tikkeltje vastgelopen is. Gaan zitten afwachten heb echter geen nut, dus ik probeer te reageren en te schrijven. Dat gaat fijn buiten. Wel onder de parasol, vanwege al die schattige rondvliegende en nog niet helemaal zindelijke vogeltjes.  
 
Martha meldt voorzichtig positieve berichten over Tonnie. Het blijft echter spannend hoe het na een hersenbloeding verder gaat. Ik vind dat ik nu wel verplicht ben om zelf de caravan van buiten schoon te houden. Hij heeft hem vorig jaar zo schitterend opgeknapt.   

donderdag 12 juni    Voetballen, een maand!
Na het bezoek aan Corinne, mt lakken, voel ik me zweven. Ik ga het dorp in. Daar loop ik Ria tegen het lijf, een vroegere collega uit de boekwinkel, en 18 jaar jonger dan ik. We zien elkaar soms in een jaar niet, en nu had ze nieuws.
- Ik heb de dochter van onze baas via Internet getraceerd! Ze woont in Zeeland, waar haar moeder ook vandaan kwam, werkt in een boekhandel of uitgeverij en ontwerpt tuinen!! En weet je wie ik hier al een paar keer gezien heb met zijn partner? Jos!!!Niks veranderd! Leuk!!!
--Ik dacht dat die in Friesland was gaan wonen.
-Daar woont hij nog, geloof ik, maar hij is vaak in Winterswijk. ( ze wordt iets kalmer) Ingrid zie ik ook nog wel eens, en we zouden eens een reunietje kunnen houden, kom jij dan ook?
--Ja, als je ze bij elkaar krijgt. 
Het is lang geleden dat ik daar werkte en in naam het filiaal beheerde, want ik had de papieren daarvoor gehaald, maar Ingrid zat daar meestal. Er werden alleen tijdschriften verkocht. In 1975 ging ik daar weg, om voor een ander beroep te gaan leren.
Het is gelijk weer vertrouwd met Ria, ik ken haar goed, en ook haar familie.

Ik loop door naar de galerie van de vrouw met de vlieg in de keel (2 juni). Vooral haar zwartwit-foto's van scherpe schaduwen vind ik goed, verrassende abstracte vormen van bijvoorbeeld scheepskettingen tegen een witte scheepswand.
Ook mooi: alleen een patroon van glinsterende zilveren lijntjes op een zwarte achtergrond, macro van een deel van een spinnenweb.
Hier staat haar website.

Na al die emoties ben ik toe aan een Wienermelange bij Marlies. 
Als mijn zus nog belt, en volgende week met een vriendin hier komt, Stien belt en volgende week ook komt, kan de dag niet meer stuk.   

woensdag 11 juni
Zou Belcampo voorvoeld hebben dat mensen gaan schelden op de honderd snoertjes en opladers die op en onder hun laptop rondslingeren? dat die honderd snoertjes boos worden op hun slordige respectloze baas en gaan staken, en dat die snoertjes zich stiekem 's nachts erg vermaken bij 't boze plannen smeden?
Over de opstand van de dingen schreef hij het verhaal De Dingen de Baas.
Ik klaagde in een mail een beetje jolig over die bende waar je geen wijs uit wordt, waar je een kwartier in zoekt, denkt het goede te hebben gevonden en dat het dan van een nieuwere versie is. Die heb ik ook wel, maar die is net een slag groter en is niet zo intutief! Daar raakt dan mijn intutie door van slag zodat ik de waarschuwende boodschap uit het verhaal vergeet.
Nee, ik kijk er niet raar van op: zo gaan die dingen, kapot snoer, dus naar de winkel,  en nee, tien jaar zegt u????? Probeert u het te krijgen bij de fabrikant van uw camera.
H! zou die kapotte printer soms k 's nachts.... 

dinsdag 10 juni
Vanmorgen lekker vroeg wakker geworden door onweer, het 5e in anderhalve dag, luchtvochtigheid 93%.
Tijdens de pinksterdagen ondanks de buien toch heel veel buiten geweest: gesnoeid, geharkt, geslagen naar beestjes die me lekker vinden, gepraat met even langs- en aankomers, gebeld met een jarige en 2 dochters, gegeten met een vriendin, loten gekocht van een scout en koekjes van een welp, een hond opgepast, een merelgezin gerustgesteld, slakken de stuipen op het lijf gejaagd, de planten in bakken en potten aanmoedigend toegesproken, rotzooi uit de bermen gevist,- eigenlijk best druk geweest voor twee dagen waarop ik 'niemand' zou krijgen.

Als ik opschep over mijn merels die helemaal niet bang meer zijn, zegt vriendin, of ze iets heel gewoons vertelt: bij ons haalt een merel in de keuken brokjes uit de bak van Boy.
Daar g ik met m'n verhaal!

maandag 9 juni onweer van 1tot 2u30
Bij onweer of zware regen kan ik geen tv kijken of internetten. Het is behoorlijk irritant maar niet irritant genoeg om lid te worden van een groep mensen die hier in het buitengebied glasvezel wil laten aanleggen
en waar ik dan 25 jaar aan vast zit. Niet dat ik dat nog beleef, maar het idee! Als het meezit krijgen we korting.
En als het tegen zit??
dat heb ik in de glanzende folder niet kunnen vinden. Het kost om in te stappen al duizenden euro's. Bovendien gaan de technische ontwikkelingen zo snel, dat er mogelijk binnenkort iets anders bedacht wordt, zonder zo'n dure aanleg.
E
n van hun aanbevelingen is: Ook als u het niet echt nodig hebt voor uw bedrijf, of omdat u geen bedrijf heeft, dan hebt u wel een grotere kans om uw huis sneller of beter te kunnen verkopen.

Ik wil mijn huis helemaal niet verkopen en ls ik verliefd zou worden op een huis ( zoals ik werd op dit huis) dan was afwezigheid van glasvezel geen belemmering. Dit huis had geen gas of riolering toen we het kochten. Toch geen moment geaarzeld. De plek en de omgeving, voel je je er thuis, dat is het belangrijkste.

zondag 8 juni Pinksteren

Zon na de onweersbui, stomende parasol door 7,6 mm neerslag.

D. kwam even vertellen dat hij een nieuwe medewerker heeft gevonden die van alle technische markten thuis is.
Bij hem was het net zo als ik al van een paar anderen gehoord heb: steeds harder moeten werken, sneller meer dingen klaar moeten hebben, op onmogelijke tijden moeten werken en 2 maanden loon achter zijn. Toch maar bij die firma blijven werken, bang om anders helemaal geen geld te krijgen. En nu was hij ontslagen. 't Gaat hier nog steeds slecht in de bouw.
We nemen gelijk maar even de hele plaatselijke bouwwereld door.  
 
De merels in de Blauwe Regen bij de keuken zijn druk met het voeren van hun jongen. Als ik met een vriendin bijna recht onder ze zit te kletsen, vliegen ze rakelings over ons hoofd heen. Toen ik alleen was, zaten ze een meter van mijn voeten de pissebedden tussen de stoepstenen uit te pikken en die te voeren.
De stoep was nat, want ik had al heel vroeg 's morgens gesproeid en ik moet niet hebben dat de Rucola verdroogt. Groeit goed!


De vriendin is niet graag alleen en belde vorige week op om te vragen of ze vrijdag bij mij zou komen of ik bij haar, want haar man ging naar Den Helder, naar de veteranendag van de marine.  Dat is al de tweede persoon van wie ik deze week hoor dat hij daar heen gaat. Ze vertelde dat hij in zijn diensttijd 2 reizen maakte, n met de Karel Doorman naar Nieuw-Guinea in 1960, en daarna n met een onderzeebootjager naar De VS en West-Indi. Voor een jongen van 17/18jr uit de Achterhoek was dat een prachtgelegenheid om wat van de wereld te zien.        

zaterdag 7 juni  31,2gr
De Avondvierdaagse is weer voorbij. Op de laatste avond kwamen ze hier langs, individuelen en groepen kinderen. Ik zie nooit kinderen lopen. Ze fietsen naar school of worden met de auto gehaald en gebracht. Ik zie ook nooit kinderen op straat spelen. Ze kunnen gelukkig nog wel lopen!


duurt het nog lang?  Ze  komen van links, schatje.

  Nee, deze dames doen niet mee  daar is-ie!!

vrijdag 6 juni 70 jaar D-Day
Op een 6e juni zaten we op de boot van Engeland naar Frankrijk, na een fietsvakantie in Dartmoor vanuit Widecombe in the Moor.  Het varen op die route op die datum gaf ons een extra inzicht in wat die jongens meemaakten in '44.
Het was hetzelfde licht, ongeveer hetzelfde weer, mooi, na een paar slechte dagen, en voor ons was het een ontspannen vakantietocht. Voor die jongens en mannen waren het uren vol spanning, onzekerheid en ook angst natuurlijk.  

Via een mailcontact denk ik weer aan de offers die toen gebracht zijn, ook door de mensen die de landingen overleefden. Van PTSS had nog niemand gehoord. De mensen die deze slag en de slachtpartij meemaakten, zullen die altijd met zich meegedragen hebben.

Door deze foto van een 93-jarige veteraan bij de Pointe du Hoc bij Omaha Beach in Normandi besef je dat zo'n bloedbad je leven tekent. Een andere veteraan wilde niet terug naar deze plek, omdat hij dan de bloedlucht weer rook. Je hoeft geen film van gevechten te zien om de impact ervan te weten.
Deze foto en dat zinnetje zeggen er heel veel over.

donderdag 5 juni
Dankzij de nieuwe trap naar de beek durfde ik ook de meterhoge brandnetels uit te trekken die vanuit de kamer in het zicht stonden ( let op de verleden tijd!), omdat ik me nu bij het lager gaan staan vast kon houden aan de leuning. Ng een reden om blij te zijn met de nieuwe vlonder.

Ik vergeet altijd voor/na-foto's te maken! Je moet me dus op m'n eerlijke gezicht geloven als ik zeg hoe druk ik was.

Wat deed ik nog meer? Ik heb me weer aangemeld voor de Schrijversgroep van Seniorweb waar ik in 2002 ook lid van werd. In 2006 begon ik m'n eigen site en zegde toen het lidmaatschap op. Er zijn nog mensen die al die tijd lid gebleven zijn! De opzet van nu is heel anders dan die van toen, ik ga gewoon meedoen en kijk dan wel hoe het bevalt.  

'Fietsend of lopend, ik zal bovenkomen!' luidt de kop boven een artikel in een autotijdschrift. De uitspraak is van Bernhard van Oranje die zelf kankerpatint is. Hij staat stoer en opgewekt naast zijn fiets, zegt ook: 'Ik moet oppassen dat ik niet te fanatiek ben en te veel van mezelf verg.'
5000 mensen gaan vandaag 1x of vaker de 1860 m hoge Alpe d'Huez op. Vanmorgen om half 5 viel het startschot.

woensdag 4 juni
Paarden. Als ik voor het huis sta, komt van Meddo over het fietspad een jonge amazone aanrijden op een slank groot paard. Ik schat haar op een jaar of 15. Bij de houten fietsbrug weigert het dier ook maar en stap verder te zetten. Aan beide kanten water, nee, over mijn lijk! Zo'n weigering gebeurt geregeld, en de oplossing van de meeste berijders is dan om even over de grote weg te gaan of af te stijgen en het paard aan de teugel te nemen en zelf voorop te lopen. 
Dit meisje ziet er zeer ontspannen uit, ze praat tegen het dier, rijdt een rondje bij de zandweg en probeert het nog een keer. Weer weigering. Weer een rondje, 12 keer! Ze blijft kalm zitten, klopt het dier op de hals, praat de hele tijd, en de 13e keer loopt het paard rustig de brug over. Nu krijgt het geen belonend klopje op de hals, niks van braaf zo, nee, gewoon doorlopen, er was immers helemaal niks om bang voor te zijn. Nou dan. 

Ik loop naar achteren om de uitgebloeide bloemen uit de struikrozen te halen. Dat doe ik elke dag dat ze niet natgeregend zijn.
Een aanspanning met 2 paarden draait 'onze' zandweg in. Er wordt getraind. Ik ben naar het hek gelopen en kan het perfect zien. Eerste oefening: stuur de koets zo dicht mogelijk langs de onregelmatig afgebrokkelde slootkant. Tussentijdse bevelen: stoppen, stappen, rechts, stoppen, terug, stoppen, stappen enz.  De dieren doen het nog niet perfect, alles moet nog een keer over. Daarna alles hetzelfde maar 50 meter achteruit langs de sloot tot aan de grote weg. Dan de beide oefeningen nog een keer. De koetsier hangt buitenboord om te zien hoever hij van de kant is.
Bij de menwedstrijden zullen ze ook dit soort dingen moeten doen. Met n paard lijkt het me al zo moeilijk, laat staan met twee.
De hele tijd zijn er wandelaars en fietsers, en dan wordt de oefening onderbroken.
Hoe je rustig en zonder geschreeuw paarden deze dingen kunt leren, vind ik geweldig knap.

dinsdag 3 juni
Ja, het is voor elkaar, de rucola is gezaaid! In 2 bakken met elk 16 minipollepelsteelgaatjes (ja, ik woon dicht bij de Duitse grens en vind lange woorden leuk) zitten nu in elk gaatje zo'n 7 minizaadjes. De 9 violenbakken heb ik leeggemaakt. Nog nooit waren violen zo snel uitgebloeid.
Ik heb petunia's gekocht en klein wit spul om ze weer te vullen. En ook totaal andere potgrond. De violenpotgrond was een miskoop: het werd zwarte blubber als het even geregend had en als het droog was, werd het een keihard blok. Het leek wel bagger.
Nu heb ik zachte turfmolm/bosgrondachtige potgrond gekocht en dat moet geweldig goed aanvoelen voor die minipitjes. Ik vond het al zo heerlijk aanvoelen bij het wriemelen met die zaadjes en het dichtdrukken van de gaatjes! En toen ook nog even met de heel zachte broes erover....ik denk dat er vandaag al iets opkomt!   
  goed    en fout

maandag 2 juni
Ng geen rucola gezaaid!  Ik moet nu toch wel even verantwoording afleggen natuurlijk. Ik heb niet niks gedaan hoor, maar er mest nog zoveel en er kwam nog iets leuks tussen. Nu heb ik het over de zondag.

Ik heb de rieten stoel uit de kamer op de vlonder gezet en zit te lezen in Wilmink.
De 3 woerden en 1 eend die langs zwemmen, hebben nog heel wat energie over na het nachtelijk luidruchtige feestje bij haar thuis. Dat ws natuurlijk bij haar, omdat zij een beek voor zich alleen heeft, en de drie aanbidders het samen met n beek moeten doen.
Als ze met z'n vieren langs zwemmen, (h, 2 mannetjes vinden elkaar ook heel leuk) ben ik toch even afgeleid.
Had ik nou de brandnetels maar niet gezien! D'r an! Anderhalf uur brandnetels trekken is goed voor 3 boordevolle kruiwagens. Het wegruimen kost nog eens een half uur.
Omdat ik zaterdag a l l e s gemaaid heb,
  ziet het er weer prachtig uit. Dat vinden ook 2 fietsers, man en vrouw, die de inrit inkomen en foto's gaan maken van de margrietenwei.

Ik ga naar ze toe en we komen aan de praat. Dat probeert de vrouw tenminste, maar  ze heeft een vlieg in haar keel die niet kan beslissen of hij naar buiten of naar binnen wil. Ze moet vreselijk hoesten. Ik haal water, we gaan op het terras zitten en het wordt echt gezellig. Voorstellen, ze wonen in het dorp, man en ik blijken elkaar te kennen uit de tijd van zijn baan bij de platenzaak honderd jaar geleden waar ik vaak kwam, en zij is fotografe.
De hoestbui zakt af, we lopen het pad rond de wei, en ik laat ook nog even het kastrandje bij de voorgevel zien. Als oude bekenden nemen we afscheid. Of er een vervolg komt, weet ik niet, maar dit was al heel leuk. 

Ik had toen geen puf meer om nog te gaan zaaien. 

zondag 1 juni
Nog geen rucola gezaaid, al wel gekocht.
Toen ik gistermiddag in de tuin wilde gaan werken kwamen Peter en zijn schoonzoon er aanrijden met zin in een bijzondere klus.

Het eerste wat ik vanmorgen deed was naar mijn nieuwe vlonder gaan. Sinds gisteren kan ik vlak boven de beek zonder geglij-en geklauter heerlijk genieten. De mannen hebben het prachtig gemaakt. Twee grote treden waar met gemak een stoel op kan staan en met een leuning er langs voor m'n gemak en veiligheid. Als ik zou willen, kan ik zittend met mijn voeten in het water spetteren. Eerst droog oefenen of ik weer overeind kan komen.
  Hier ben ik heel erg blij mee!

Dochter belde: Straks is bij VPRO-Boeken op Ned.1 Willem Wilminks boek het onderwerp van gesprek.
Natuurlijk ging ik kijken. Etty en Dorrestijn, leerlinge en vriend, bespraken met Brands het karakter van Wilmink. Zijn altijd aanwezige gevoel dat er op hem neergekeken werd. De Tukker, die bij Taalkunde op de UVA niets met Chomsky had, dan was je toch geen Neerlandicus, laat staan een WETENSCHAPPER.
Mooi vond ik Dorrestijns uitspraak dat Wilmink geen dubbele agenda had, hij was altijd echt. Daar ging Etty toch wel tegenin: zijn omgaan met meisjes dan? Daar wilde Dorrestijn nog iets op zeggen, maar toen was de tijd ( 20 minuten) om. Sport begon, (420 minuten). Leve onze beschaving!