Logarchief  februari  home  april

Logs maart 2014

 

 


Maandag 31 maart
belt Diny uit Groenlo, leef je nog?
Ja, echt wel, maar kom eerst maar weer eens bij mij, zeg ik. Volgt vage afspraak. Zo gaan die dingen soms.
Op laatste nippertje de belastingaangifte doorgegeven. Ging nog net voor de site overbelast raakte door alle andere ophetnippertje-mensen. 

zondag 30 maart
is er feest van Jan en Jannie. Ze vieren hun verjaardagen in het laatste weekeind van maart, het is vaak mooi weer en al langer licht. Het mooie weer trekt de gasten uit de kantine naar buiten in de stralende zon.
Onthulling van het straatnaambord Maasplein.  Heerlijke port in een wijnglas, echt per ongeluk, en heerlijke schotels van de catering uit Meddo.

vrijdag 28 maart
ben ik om 6 uur op en zie in de schemering met de kijker de ree heel dicht bij, onder de eik. Wel een half uur scharrelt hij daar rond, graast, afgewisseld met diep nadenken.

Peter komt de plantjes in de voortuin zetten. Ik moet ze goed verzorgen, water geven en toespreken, hij komt over drie weken kijken hoe het gaat en of er eventueel nog wat bijgepoot moet worden.

donderdag 27 maart
naar Marcel en Marga geweest. Het gaat de goede kant op met hem, en ze willen nu zo snel mogelijk weer naar Frankrijk. Als ik me een broer zou kunnen wensen, zou het een tweede Marcel moeten zijn.

woensdag 26 maart
kijk ik na de schilderles even bij de Duitse boekhandelaar/antiquair. We hebben een goed gesprek in het half Duits (ik) en het half Nederlands (hij). Hij heeft een zaak in Bocholt (D) en een in Bredevoort, op de hoek van het straatje waar ik bij Bubastis schilderles krijg.

We praten over Max Frisch, die ik graag lees, ben onder de indruk van zijn 'Der Mensch erscheint im Holozän', over beginnende dementie.

Ik koop 'Jetzt nicht die Wut verlieren'. Het is een biografie over Max Frisch, verschenen in 2010, geschreven door Ingeborg Gleichauf. Nieuw, voor de halve prijs.

dinsdag 25 maart
kijken M. en ik tegelijk naar het ISS, zij is dan op weg bij Zieuwent en ik leun thuis met mijn rug tegen de schoppe om het te kunnen zien, want het gaat bijna recht over ons heen.
Fascinerend.
Later violen gekocht voor 9 bloembakken.

maandag 24 maart
Erna houdt een schitterende inleiding over Zinnig Bewustzijn. Ze heeft haar ideeën, die ze in een boekje uitwerkte, nog besproken met Visser 't Hooft, kun je nagaan hoe lang dat geleden is. Haar enthousiasme voor het onderwerp is onverminderd groot, ze praat levendig als een vrouw van dertig!  Ik ben nieuwsgierig naar haar leeftijd, ze moet wel  ongeveer van mijn leeftijd zijn.  Bij de koffie durf ik het te vragen. Afgelopen week is ze 90 geworden!
Schitterend. Wat een mens! 

donderdag 20 maart
Eindelijk had ik van de week de beslissing genomen om een buitenkraan bij de keuken te laten aanleggen. Achteraf weet ik niet waarom ik er zo lang mee wachtte, ons bin zunig, zoiets? Het blijkt een geweldige oppepper voor mijn humeur, niet meer van ver met een slang hoeven slepen, maar nu met een korte slang alle bakken bij de keuken en de nieuwe aanplant in de voortuin water kunnen geven.
Als het nu maar niet gaat regenen, dan sta ik voor joker te spuiten.

woensdag 19 maart  STEMMEN!
Het is erg belangrijk om juist vandaag te gaan stemmen, nu de taken van gemeenten steeds groter worden. Zoals ik net las: De democratie komt dichter bij ons. Laten we dus dit belangrijke moment niet voorbij laten gaan.

Vanmorgen om half zeven werd er op mijn raam getikt. Nee, toch niet wéér, he? Al drie dagen is een merelman aan het vechten tegen zichzelf. Hij pikt en hakt, vliegt hoog tegen de ruit op, vecht borst tegen borst; maar om daar nu al zo vroeg mee te beginnen, is te gek. Beheers je! Ga in gesprek! (
Bij al die opwinding bewoog ik te veel)

De laatste lessen van dit seizoen op Marianum hebben we gehad. Toen de oerknaltheorie aan de beurt was, kwam er het nieuws van eergisteren precies op tijd bij, dat het bewijs ervoor gevonden was. Docente blij.
Hier uitleg.
Als ik kan, ga ik komende winter weer. Iedereen van onze groep (32) wil weer meedoen.   

dinsdag 18 maart
M. en T. hebben een paar weken een logeerhond, Sam, een dochter van hun hond Isa. Met beide honden liepen we een rondje Hilgelo en Bonnink. Ze weten dan van gekkigheid niet wat te doen, plonzen in het water, rennen met takken rond, zitten elkaar achterna, hebben een ongelooflijke lol.  Moeder en grootmoeder Cosy kan zo'n lange wandeling niet meer aan, dus die mag lekker een dutje doen op haar kussen.

Het waren een heel fijne middag en avond,  met samen wandelen, praten en eten. Een feestje. 
Sam en Isa
's Morgens was de kraan in de badkamer kapot gegaan. Van 't ene op 't andere moment kon hij niet meer dicht- bleef hard druppelen- en kon niet goed meer open -er kwam maar een slap straaltje uit.
Om kwart voor twaalf belde ik de installateur, vertelde dat ik ook graag een buitenkraan wilde, en dat er in de waterput iets vochtig was.
Om vijf over één was hij er al, repareerde de kraan, had al een vervangend onderdeel bij zich, leerde mij hoe ik kon hóren en vóelen dat het eruit gehaalde keramische onderdeel echt kapot was, berekende waar de aftakking voor een buitenkraan kon komen, kreeg beweging in de aansluiting van de binnenkomende waterleiding die aangekorst was, draaide die vaster en vertrok om tien voor half twee.

Ik weet niet of het snel komen aan de crisis ligt, want ook andere keren met andere reparaties in huis, kwam er snel hulp. Voordeel van wonen in een kleinere plaats.
De enige waar het eindeloos gezeur gaf en geen hulp was bij de KPN vier jaar geleden. 

maandag 17 maart
Heb genoten van de documentaire over de zoektocht op de zeebodem voor Jamaica naar overblijfselen van de verzonken boekanierstad die daar lag. De bodem onder Port Royal zakte in 1692 voor 2/3 in zee bij een enorme aardbeving gevolgd door een tsunami.
De piraten overvielen vanuit Port Royal schepen van naties die in oorlog waren met het land waar zij hun kapersbrief van hadden gekregen. Ze waren in de jaren voor de tsunami officieel kapers voor de Engelsen en overvielen vooral Spaanse schepen. In ruil voor het verstrekken van de kapersbrief kreeg Engeland 1/4 van de kaapopbrengsten. De rest van de opbrengst verbrasten de kapers in de kroegen en taveernen van Port Royal, dat de rijkste en zondigste stad van de wereld werd genoemd.  

Het zoeken naar de oude stad gebeurde met een schip en 8 duikers, die systematisch de zeebodem afzochten. Eerst zonder resultaat omdat er zich veel zand afgezet had, maar later vonden ze fundamenten van een gebouw met verschillende ruimten, plus de nog aan elkaar liggende stenen van vloeren en de gemetselde ronde cisternen.
Het was waarschijnlijk de taveerne geweest waar Morgan, de belangrijkste kaperkapitein, woonde,- als hij niet aan het werk was.

Er werden duizenden foto's gemaakt aan de hand waarvan een 3d-model gemaakt kon worden. Oude bouwtekeningen van gevels uit die tijd in Londen werden gebruikt om het straatbeeld in 3d duidelijk te maken.

Er werden afwisselend beelden getoond uit een film die over de kapers ging in het levendige Port Royal van vóór de tsunami, en beelden van de duikers in zee, bij de weggezakte stad. Dat verhaaltje erbij had van mij niet gehoeven, maar het gaf wel een idee van hoe daar het leven toen was.
Hier de link naar de officiële site. 

zondag 16 maart
Om half drie was gisteren het gaas nog niet opgehaald. Maar als ik even naar buiten loop, zie ik de trekker met Bob erop hier tegenover uit de zandweg komen. Als hij links afslaat is hij voorbij mijn bijdrage, en als hij rechts afslaat komt hij aan de verkeerde kant van de weg, en kan dan  door het drukke verkeer niet stoppen en blijf ik met mijn goeie gedrag en de rotzooi zitten. Ik loop naar hem toe, hij loopt naar mij toe en ik leg hem het probleem voor. Lachen.
Hij komt mee en vertelt dat hij nu eigen baas is, zzp-er. Heeft zelf ontslag genomen en kan nu ook zelf zijn werk uitzoeken. Tijdens zijn opleiding bij het SOMA-college in Harderwijk liep hij al maandenlang stage in Amerika. 
Ik weet zeker dat het eigen baas zijn hem gaat lukken. 
Hij en zijn broer, zijn ouders, ja, de hele familie, ze weten allemaal wat werken en ondernemen is. Ze hebben ook altijd goede zin, denken aan anderen, ook in eigen moeilijke tijden.  
Je merkt wel dat ik ze heel graag mag.
                                                   * * *
Iets heel anders. De Boekenweek heeft als thema Reizen, en als motto: Ondertussen ergens anders.
In de tijd dat ik op de middelbare school Nederlands kreeg van Roel  Kamman, begin jaren '50, werd 'ondertussen' als contaminatie gezien van 'onderwijl' en 'intussen'. In een opstel kreeg het woord een rode streep. Bij mondeling gebruik door ons wees hij naar iets tussen zijn benen, daar was ondertussen. Nooit vergeten.
Ik keek nu in de ( kleine) Van Dale van 1982, 30 jaar na Kamman, en daar staat het gewoon zonder opmerking in. Intussen is ondertussen goed Nederlands geworden.

zaterdag 15 maart
Gisteren een uur geworsteld met het dikke gaas dat na de afbraak van het oude duiven-, konijnen- en kiphok (kip Hennie heeft daar als laatste een paar maanden gewoond) door de sloper achter de berg neergegooid was. Met de metaalkniptang kon ik het in vier iets handzamere stukken krijgen, die ik kon opvouwen door er op te staan springen en die ik morgen aan de straat leg voor de muziekvereniging, die ze dan op het recyclekamp voor het goede doel verkoopt om nieuwe instrumenten aan te schaffen. 
De oude kranten breng ik weg naar het verzamelpunt voor de andere muziekvereniging. Is ook voor nieuwe instrumenten.
Goed bezig, Leidje!

Een vriendin belt op: wil je Mansoren?  Graag! Ze komt ze brengen en zet ze ook nog in de grond. Ze staan graag op tamelijk natte, maar goed doorlatende grond en die heb ik niet. Het is hier heel droog door de enorm snelle afwatering naar de beek. We geven ze wel potgrond mee voor een goede start.
foto Tuinadvies
We zitten een tijd heerlijk buiten de wind in de zon te praten, de chocolaatjes smelten, we smeren ze op langetjes, mmm, lekker die knoeiboel.     

vrijdag 14 maart
In het DG-kerkje weer naar een bijeenkomst met een schrijver geweest, zoals altijd georganiseerd door Vronie van boekhandel Kramer. Jan van Aken (1961) was de schrijver. Hij vertelde vooral over De Afvallige, een historische schelmenroman die speelt in de 4e eeuw. Hij praatte aan een stuk door, geestig, informatief, maar springerig.
Had hij het nu over de Afvallige, over het afgeleide boekje Het oog van de Basilisk, over De valse Dageraad, De Dwaas van Palmyra, of Koning voor één dag?
Dan was er ook nog Het Fluwelen Labyrinth, dat min of meer autobiografisch is en over de jaren tachtig gaat. Volgens hem was dat zijn beste boek. (wordt in het najaar herdrukt)

Ik heb de Afvallige niet gekocht, het is niet na te vertellen, volgens Van Aken. Ik lees een dik boek niet achter elkaar uit en dan is het zeker met al die lange vaak zelfbedachte Latijnse namen moeilijk om de draad vast te houden. Ik ken mezelf.    
Er waren weinig mensen, hooguit 25, inclusief de gastvrouwen, aanhang van de schrijver en Vronie met echtgenoot. 

In de pauze bleef ik praten met Niek van Z. (1931) die ik mijn hele leven al ken. Zijn moeder was zondagschooljuffrouw van de DG-kerk,  en haar kende ik dus ook goed.

Links de interviewer, die niks te doen had, want Jan vertelde uit zichzelf wat wij wilden weten. Hier beantwoordt hij een vraag uit het publiek.

donderdag 13 maart
Op zaterdag 13 maart 1971 verhuisden we van het rijtjeshuis in Groenlo naar dit heerlijk vrij gelegen huis. Het was voor mij heel nodig, zo voelde ik het tenminste, na 16 jaar wonen in een klein gehorig huis, midden in een rij van zes.
De koop was een levensbeslissing. Ze zeggen dat je daar ruim de tijd voor moet nemen, voor zo'n beslissing. Wij namen er 1 dag voor. Ik hield direct van huis en omgeving, Jachman hield van mij, en hoewel hij opzag tegen het opknappen van het oude huis, besloten we het te kopen, als de bank mee wilde werken.
Die was in die tijd nog ouderwets voorzichtig.
Nee, op het huis kregen we geen hypotheek, was te oud, alleen op de grond. We investeerden in een dicht dak met een beschoten kap en in een totale boktorbehandeling van al het houtwerk. Kregen daar een levenslange garantie op.
Daarna konden we wel een kleine hypotheek op het huis krijgen, nadat geïnformeerd was bij Jachmans werkgever of hij wel een solide persoon was, en toen hij in de ogen van zijn directeur een betrouwbaar mens bleek te zijn, kon de verbouwing in '76 van start gaan.
De man van de levenslange garantie op de boktorbehandeling verongelukte snel daarna op de autobaan in Duitsland.   

woensdag 12 maart
Een medeleerlinge die de omgeving hier kent, heb ik wat beter leren kennen. Ze kampeerde wel eens op camping 't Hilgelomeer, waar ik bijna elke dag langs loop. Heeft een vergelijkbare beroepsloopbaan gehad als ik. Na jaren in deeltijd werken als therapeutisch kleuterbegeleidster is ze weer gaan studeren. Als remedial teacher en intern begeleider heeft ze na haar 42ste nog jaren in het basisonderwijs gewerkt.
Ik begon na jaren deeltijdwerk ook aan een studie en belandde ook in het onderwijs, ook op mijn 42ste! In leeftijd loop ik echter 12 jaar op haar voor. 

De les pedagogie vond ik de interessantste, vooral omdat de docente enthousiast de stof duidelijk maakte met boeiende voorbeelden en 'tests'.  Aan de hand van een vragenlijst testten we onze leerstijl: ben ik doener, dromer, denker of beslisser? Het aantal punten voor de verschillende categorieën geeft daarvoor een aanwijzing.
In onze groep lagen de puntenaantallen ver uit elkaar bij de jongeren ( onder de 40 jaar) en dichter bij elkaar bij de ouderen. Verklaring: door meer levenservaring weet de oudere dat de eerste aanpak niet altijd het beste resultaat geeft, je hebt langer van je fouten kunnen leren.

dinsdag 11 maart
Vertrouwen in banken. Is het jouwe de afgelopen jaren ook zo gekelderd? Heb je nu ook de neiging om bij ING weg te lopen?  Doen banken wel eens iets voor niets? Ze keken vast de truc af van Albert Heijn en de nieuwe klantenpas. Wat betekent het woord klant nog? Het gezegde 'De klant is koning' kan wel afgeschaft worden.
Het is nu:
hoe trekken we onder het mom van een sociale smoes, - het is zo gemakkelijk voor u om aanbiedingen te krijgen die op u toegespitst zijn- onze klanten, een poot uit?
Triodos zou hier wel eens de grote winnaar kunnen worden.
Je vertrouwt je spaarcenten aan een BANK toe. Vertrouwen is daarbij het beginsel. Je weet dat er mee gehandeld wordt en dat je rente krijgt. Rentetje inmiddels. Goed, je kunt het geld ook niet onder je bed verstoppen, je moet het wel naar de bank brengen. Maar klantengegevens doorverkopen aan derden gaat te ver. 

maandag 10 maart
Wat een schitterend weekend was het! We zagen gistermorgen bij het Hilgelo pootjebadende jongelui en gisteravond bij het weeroverzicht beelden van in het water spelende kinderen op diezelfde plek. Dat mag je toch wel een positief bericht vinden na mijn tirade van gisteren over het H..

Als ik zomaar zonder speciaal naar iets te kijken voor het raam sta, zie ik in een flits een dubbele beweging:
achter in de wei springt een konijn wel een meter hoog en stort een roofvogel zich op hem. Het is één beweging en ik kan eigenlijk niet zien of het konijn omhooggetrokken wordt of van schrik opspringt, wel dat het weer los komt en onder de beukenhaag verdwijnt. Hij heeft heel wat te vertellen thuis.

Deze week was het 33 jaar geleden dat dochter naar Duitsland ging om met haar grote liefde te gaan samenwonen. In november is ze 33 jaar getrouwd en kregen wij er een zoon bij. Ik kan mensen niet begrijpen die in zo'n geval zeggen dat ze hun dochter verloren hebben. Dat zal ook wel de reden zijn dat ik de datum van haar vertrek niet onthouden heb!  
 
zondag 9 maart max. temp. 21.3!!
Voor het eerst sinds eeuwen ben ik weer rond het Hilgelo gelopen, met Marieke er bij wilde ik het toch eens proberen. In mijn gedachten was het verder dan nu en dat klopt ook wel, je kunt nu 'gestuurd' door paaltjes, rondom dicht langs het water lopen. We liepen vroeger altijd over het fietspad, ongeveer 10 minuten verder, want langs het nachtegalenbosje was de oever heel vaak modderig. 
Het bosje is weg. Vorig jaar was het al weg. Alle bosjes moeten weg. Niet alleen die tussen het water en de grote weg, nee, ook die helemaal aan de achterkant. Nu kun je daar vanaf je zandstrandplekje genieten van zicht op een schrale wei, een paar koeien en dubbele zeer solide stroomdraden. Vakwerk.
Bosjes zijn ook zó gevaarlijk! er kunnen boze mannen inzitten. Nachtegalen zitten ook graag in bosjes dicht bij het water. Kan nu dus niet meer. Waarschijnlijk nooit meer, want het Hilgelo is niet meer van ons, van de gemeente, het is nu van RGV.    Zouden terreinen zonder bosjes misschien goedkoper in onderhoud zijn? en dus goed voor de aandeelhouders, de BV's en de toezichthouders?
Hoe mooi en goed alles geregeld is, lees je op hun website. Kijk dan ook even naar die ingewikkelde BV-structuur, aandeelhouders en andere interessante linken. 

Een parkeerpas kost via de RVG-webwinkel tot 1 mei 39.50. Geldig op de 19 terreinen die RGV nu beheert. Eigenlijk een koopje. Wat zou een kaart gekost hebben bij het behoud van bosjes en nachtegalen?
  
zaterdag 8 maart
Als ik de merel uit de berm weghaal, raap ik ook maar gelijk een leeg flesje gezondheidsdrank op dat sportieve wielrijders wel vol in hun achtertas mee kunnen nemen, maar niet mee terug als het leeg is, en het witte papiertje dat een dame net uit het raam van de langsrijdende camper gooide, het is waarschijnlijk voor haar het eind van de bergvakantie.
Toen ze me de berm zag opruimen, dacht ze zeker: nu je toch bezig bent...

NEE, IK ERGER ME ABSOLUUT NIET!!!


Ik heb niet eens verteld dat ik afgelopen dinsdag 2 x een citroenvlinder heb gezien. Gisteren las ik in de krant dat je die al zou kunnen zien, en toen dacht ik er weer aan. Schreef het wel in m'n agenda.

vrijdag 7 maart
Gauw naar huis! Ik heb de voordeur open laten staan! Iedereen kan zo maar binnen komen!
De eigenaar van de voordeur rent met een noodgang over de riante toegangsbrug naar zijn huis.
Prachtig om zoiets te zien terwijl je zonder kwade bedoelingen aan komt lopen. Voor mijn eigen voordeur had ik al een dode merel in de berm zien liggen, er gebeuren inderdaad vreselijke dingen, ik kan me verplaatsen in de gedachten van de brugeigenaar. Maar merels zijn natuurlijk wel heel stomme dieren, die op 30 cm hoogte de weg over vliegen.

donderdag 6 maart
Zon bij de keuken!

Gisteren waren 2 vrouwen jarig die ik allebei heel aardig vind. De één is geboren in '36, de ander in '63, en aangezien het geboortejaar niet verandert, kan ik hun leeftijd goed onthouden, net als die van mezelf.
De jongste let onopvallend een beetje op me.  Ze rijdt hier vaak over de zandweg, evenals haar man, kinderen en schoonouders. Ik vind dat opletten een heel prettig idee.
Bij de jarige van '36 ga ik niet naar een grote visite, we prikken een andere dag dan de verjaardag, zodat we weer eens goed kunnen bijpraten. Natuurlijk belde ik haar al wel.
                                            * * *
Uit de boedel van mijn tante Cor stammen een paar jaargangen Openbaar Kunstbezit, jaren '60, keurig in blauwe banden. Marieke had er een paar thuis, maar toen ze ging verbouwen, kwamen ze weer bij me terug. Er kwamen nog een paar andere boeken ook mee terug, zoals één waarvan ik het bestaan niet (meer) wist. De ingebonden nummers 27- 40 van de Libelle uit 1951!
Een snelle blik.
Een gebreid jurkje voor meisjes tot 10 jaar, een gebreid pakje, korte broek en jasje, voor jongens tot 7 jaar! Ik heb nog een foto met zo'n gebreide jurk aan, van toen ikzelf 11 was.
'Kerngezond en gul van lach..met driekwart liter melk per dag!' Voor iedereen.
Wat is de uitslag van de Huismoedersprijsvraag? (nee, ik verzin die naam niet, die heet echt zo!) Het enig juiste antwoord moet luiden: Zoekt altijd uw vreugde binnen de kring van uw gezin.    Hoofdprijs is een verzilverd theeservies.
Troetelkindje van Parijse kappers is Het Korte Haar. Maar wij hoeven niet klakkeloos Parijs na te volgen!
Korte verhalen met een wijze levensles erin, bijv. Wat gij zaait zult gij oogsten.
Maar ook Scheherazade met haar Libelle Cocktails, columns die ook nu nog goed te lezen zijn.


woensdag 5 maart
Raar om op één middag, zoals gisteren,  2 verjaardagskaarten en 2 condoleancekaarten te schrijven. Wat is de goede volgorde? In welke mensen kan ik me het best inleven? Het lukt me tamelijk goed, denk ik achteraf.
De zoon die zijn vader verloor, kan ik het best begrijpen, beter nog dan de vrouw die haar man verloor.
De dood van mijn eigen vader komt weer heel dichtbij. Onverbrekelijk daarbij is het gevoel dat ik had toen hij overleed op de dag dat ik het examen didactiek moest doen in Arnhem. Dat hij niet heeft geweten dat ik nu een echt officieel MO.-examen zou afsluiten! Mijn gymnasiumexamen was immers niet doorgegaan, wat hij echt erg heeft gevonden, en het Vakexamen voor de Boekhandel was in zijn ogen toch meer een hobby-examentje geweest.
Bij de gratie Gods mocht ik het didactiekexamen uitstellen tot de avond van de crematiedag.  Ja, ik slaagde, de examinator voelde de situatie prima aan en vroeg naar de opvoedingsmethoden van mijn vader, haakte vervolgens daarop in en kwam zo op de examenstof. Het ging vanzelf goed, ook al moest ik wel eens even huilen.  
Het was in 1978 en het kwam gisteren weer vol bij me binnen. 

De dag begon al een beetje emotioneel. Je bent een boom met vechtersmentaliteit, hebt een gasaanslag op je wortels doorstaan, daarna een langdurig waterlek bij diezelfde wortels, je top is door al die ellende afgestorven, maar voor de rest deed je het steeds veel beter, elke lente zat je ruimer in je blad en dan word je rücksichtslos zomaar binnen een kwartier omgezaagd en afgevoerd! In die tijd had ook alleen je dode top er uitgezaagd en de snede afgelakt kunnen worden.
 
 
dinsdag 4 maart
Vanmorgen om half acht was het nog mooier.

 
Gisteren:
Leuk, als op het moment dat je vroeg wilt gaan wandelen omdat het nog prachtig weer is, er een mestinjecteerder de zandweg inslaat en het land hier tegenover gaat bewerken. De weeë lucht dringt het huis binnen. Een nieuwe lading wordt gehaald. Meeuwen zwermen er boven. Het gaat heel zachtjes een beetje miezeren, dus ik hoop dat de lucht gauw weggetrokken is.
Het is echter al bijna avond als ik naar het Hilgelo loop. In de ondergaande zon ziet het huis er vreemd uit.

Honderden meeuwen zitten volgevreten op het water bij elkaar, een paar wandelaars genieten net als ik van de rust en de ondergaande zon.   

Wat is het mooi wonen  hier!

maandag 3 maart
 
Nou, het was echt lekker! door de witte wijn waren het vlees en de uien heerlijk van smaak. Als ik het niet zelf had klaargemaakt, zou ik niet aan soepvlees gedacht hebben.
Ja, hoor, zo kan ie wel weer, fluistert mijn betere ik.
                                                             * * *
Bij het Hilgelo staat dit warme moderne kunstwerk.

                                                               * * *
Bij mijn zondagse rondje langs de wei en de achterste paden, zie ik een paartje eenden van de beekoever te water gaan. De woerd heeft een klapvoet. Misschien is zijn poot gebroken bij een botsing met een auto. Hij kan er wel een beetje op staan, heeft geen kruk nodig.
In de berm voor het huis ligt een duidelijk verkeersslachtoffer, een boommarter. Hij zal geen eekhoorns meer verschalken. De laatste jaren heb ik 3x een dode marter gevonden. Dit is de eerste boommarter. Kleine gelige keelvlek, de steenmarter heeft een grotere die echt wit is. Toch is zo'n groot dood wild dier naar om te  zien.
 
Er moeten wel veel marters zijn. 's Avonds en 's nachts is er weinig hardrijdend verkeer en dan drie aanrijdingen precies hier voor het huis. Jaren geleden zat er hier een steenmarter op zolder. Dat hij kwam en ging hoorden we, maar verder hield hij zich koest. Al een paar jaar hoor ik niets meer.       

zondag 2 maart
Had om kwart voor acht al een aardig contact met een jonge vrouw in het Bönnink. Haar jonge Labrador wil niets liever dan aangehaald worden, zegt ze, maar dat vindt ze eigenlijk niet goed. We staan al in de zon en genieten van het moment. Ze logeert hier en komt uit Brabant, dat ze even ontvlucht is. Carnaval.
                                                         * * *
In een 'oud' kookboek las ik eens dat de schrijfster zei: 'Ik sta aan het hoofd van een enorme ham en wat doe ik er nou mee???'

Ik heb ook vaak zo'n gevoel als ik een uitgetrokken schenkel over heb. Soms snij ik er dunne plakjes van voor op de boterham, smeer er mosterd op en vind drie happen redelijk smaken, de vierde al veel minder. De rest van de boterham eet ik zo op, is veel lekkerder. De schenkel raakt zoek. 
Op internet zocht ik naar een heerlijk, kruidig mals ex-soepvlees recept. Het volgende ga ik vandaag uitproberen.
Schenkel of ander soepvlees, een beetje boter, een paar uien en een lepel bloem,
1 lepel wijnazijn of azijn of citroen of 2 lepels frisse witte wijn, geen zoete!
verder een restje van de soep of een beetje water met verkruimeld bouillonblokje, paneermeel of beschuit of oud brood,
peterselie.
 
Snij het vlees klein, beboter een ovenschotel(tje) en schep het vlees er in. Snij een paar uien in ringen, stoof die in een bakpannetje in een beetje boter goudkleurig en zacht tot ze glazig zijn, strooi er een beetje bloem over, roer dat goed door de uien,  laat de bloem in 3 minuten gaar worden, giet er dan een klein beetje wijnazijn op, (ik bewaar voor zoiets een staartje frisse witte wijn in de koelkast, maar citroensap gaat ook goed ) roer weer, misschien is er nog een beetje soep over, anders neem je wat water en een verkruimeld bouillonblokje, weer goed roeren, en dan laat je het mengsel op heel zacht vuur 20 à 30 minuten zonder deksel en er telkens even in roerend indikken. Het moet er uit zien als heel dikke uiensoep.
Als je denkt dat het zo op zijn lekkerst is, (moet er nog iets zout en peper in?) schep je het op het vlees, vermengt het er eventueel mee, strooit er wat paneermeel, of een fijngewreven beschuit, of kruim van oud brood over, legt er hier en daar een klontje boter op voor een mooi korstje, en bakt het in een oven van 175°C mooi bruin.

Vervolgens komt het frisse en gezonde: snel naar de bloempot met peterselie die naast de vuilnisbak staat en knip een paar frisse takjes af, was ze toch maar even en sla ze goed uit of droog ze in een (redelijk) schone  theedoek, voor je ze fijn knipt boven de prachtig bruine korst van je heerlijke schotel. Eet smakelijk.   
Als het lekker was, zal ik het morgen melden. Als het tegenviel ook.     

zaterdag 1 maart
meerkoet roept: valse start!!

Het is dus duidelijk dat we gisteren naar het schaatsen gekeken hebben. Dan krijg je van die rare associaties. Met Marieke vanmorgen al vroeg een eind gelopen, voor mij een eind, voor haar en Isa een stukje van niks. Ik vind 50 minuten echt wel een wandeling en geen ommetje of stukje.

Mooi vind ik het om te zien hoe 2 hondeneigenaren al contact met elkaar hebben als ze nog 100 m van elkaar af zijn.

Is jouw hond aangelijnd, en de andere hond ook, dan is er geen probleem. Is jouw hond aangelijnd en de andere niet, dan is er wel een probleem, want stel dat de andere hond agressief is, dan kan de jouwe zich niet 'op z'n honds' verdedigen. Je wacht dus even af, of de verre baas zijn hond alsnog aanlijnt. Doet hij dat niet, dan laat je de jouwe ook los. Is die groot, dan lijnt de verre baas z'n hond alsnog aan- of niet, en laat het er op aankomen. De meeste honden vinden elkaar interessant en vinden snuffelen en spelen heel leuk, maar soms wordt het vechten.
Vanmorgen ging alles prima, slechts één mini poedelachtig blaffertje, aangelijnd, dacht dat ie veel sterker en groter was dan de grote hovawart van Marieke, en moest door z'n zes baasjes kort gehouden worden toen we passeerden. Isa deed hautain of ze het indrukwekkende optreden niet opmerkte.