logarchief  oktober  home  december

 

logs november 2014

 

 

zondag 30 november
Onlangs praatte ik met een boekhouder. Nee, dat was hij nu niet meer, hij was met pensioen en nu had hij een andere 'baan', hij oefende medisch personeel in opleiding in het voeren van gesprekken met patiënten. Verplegers en verzorgers, maar ook artsen in opleiding. Hij speelde dan de patiënt. Alles werd opgenomen en later besproken.
Van te voren kreeg hij op wat voor probleem er besproken werd en wat voor type patiënt hij moest zijn. Bang, uit de hoogte doend, agressief, dom, ongeduldig, met veel spraakwater...
Hij deed het al jaren en kreeg dan in een volgend jaar wel eens dezelfde 'leerlingen'. Hij vond het prachtig om te zien dat ze dan veel zekerder geworden waren in het voeren van een gesprek. Hij vond het schitterend en nuttig werk en een zinvolle invulling van zijn vrije tijd.  Hij leerde veel, ook over zichzelf.

Dat sluit aan bij wat Harm Knoop vanmorgen bij Radio Gelderland vertelde: in de tweede levenshelft gaan ontdekken wie je eigenlijk bent. De lichte en de donkere kant van jezelf leren kennen. Durf te zijn wie je bent.
Verder ging het over Jung en de archetypen, mythen, godsbesef, goed en kwaad.
Rinus van Warven kwam er nauwelijks aan te pas. Dus nu eens weinig Arjuna.

zaterdag 29 november
Het is gelukt! Duizend kon ik er opkrijgen en ze gingen ook allemaal op. Twaalf weliswaar via m'n tweede wijsvinger, maar toch! Als je ook gekeken hebt naar het vierde college van Robbert Dijkgraaf dan weet je waar ik het over heb, over hagelslag op een boterham, over getallen. Eén van de demonstraties uit het keukenkastje aan het begin van de oneindige reeks getallen die eindigde(?) met een oneindig aantal heelallen en via de kansberekening met een oneindig aantal Robberts Dijkgraaf.
Giordano Bruno (1548-1600) had al gezegd dat het heelal oneindig was en dat er geen persoonlijke God, ziel, Drie-Eenheid en Laatste Oordeel was. Hij kwam wegens ketterij op de brandstapel, en niet voor zijn gedachten over een oneindig heelal.   
Georg Cantor ( 1845-1918) was een groot wiskundige, grondlegger van de moderne verzamelingenleer, en met hem liep het ook slecht af, hij werd gek door het denkbeeld van een oneindig aantal heelallen. 
Ik ben een fan van Dijkgraaf omdat hij je met simpele middelen een inzicht kan geven in heel complexe begrippen.
Dijkgraaf in actie met een fruitmachine ten behoeve van de kansberekening. Nee, hij won niks!

 vrijdag 28 november
Van Malevich kende ik eigenlijk alleen zijn abstracte werk, en ook de lezing bij Villa Mondriaan ging daarover. Marieke bracht de catalogus van de grote Malevich-tentoonstelling van 1989 in Het Stedelijk Museum mee, 280 pagina's afbeeldingen en tekst. Wat kon die man schilderen! Ik zag vooral zijn blokjes- en lijntjesschilderijen als voorbeeld van zijn werk, en nu ik het overzicht zie met ook de figuratieve portretten, ben ik verbaasd dat die kennelijk zoveel minder bekend zijn.
catalogus zelfportretten   pasfoto

donderdag 27 november
Gisteravond naar de boekpresentatie van Willem Peletier geweest. Hij heeft weer een boek over Winterswijk geschreven, ditmaal over de geschiedenis achter straatnamen binnen de bebouwde kom, met veel heel oude foto's. Er was een grote schare Winterswijkers aanwezig, ook een paar van mijn leeftijd of ouder. 
Willem is Groninger, kwam in 1961 als docent aardrijkskunde naar de HBS in Winterswijk, nou ja, eigenlijk om de steengroeve!, en dook al snel in de geschiedenis van ons dorp.

Ik had geen idee dat hij van '32 is! Hij ziet er uit en doet als een vlotte 70-jarige.
Hij liet 30 oude foto's zien op een groot scherm en gaf toelichting, -ongevraagd geholpen door ons, de oudjes, want wij kennen nog een relatief oud straatbeeld.
De burgemeester sprak, de uitgever sprak, er werden filmopnamen gemaakt, de pers maakte foto's en nam de toespraken op, en ik sprak zeker 10 oude Winterswijkers.
Zoals Hans, vriend/buurjongen van Jachman, ze zingen samen in 1955 Lady of Spain I adore you bij de zelfgebouwde bandrecorder.
Jan Derk zat achter me, hij komt nu echt snel de strippen op de luiken aanbrengen en een boek over Verweij brengen waar we het pas een jaar geleden over hadden!
 
Er was prima koffie, het lampje boven de lessenaar was kapot, er was geen microfoon, in de naastgelegen zaal oefende een slagwerkgroep, er werden lege koffiekopjes die onder de stoel waren gezet omgeschopt, het was echt een gezellige avond. 
Allemaal ter ere van boek 1 met zo'n dikke 200 pagina's. Boek 2 is in de maak, namen van wegen in het buitengebied, zo'n 350 pagina's.

Ik kan nog geen foto ervan laten zien, want ik koop een exemplaar van Willem zelf, die 150 exemplaren moet zien kwijt te raken. Daar kon hij gisteren niet mee beginnen, want Vronie zat in de zaal! Ze vroeg me om de foto's te sturen, die ik van haar maakte van de TV, toen ze bij DWDD over boeken vertelde.

woensdag 26 november
Vandaag is het mijn beurt om bij de leesgroep een gedicht voor te stellen. Toen ik om iets te zoeken de tweede Komrijbijbel openklapte, vond ik op pagina 2032 het gedicht AIR. Niet toevallig, er lag een papiertje in de vouw. Hét teken dat ik het al eerder prachtig vond.
Voor gedichten- en Pfeijfferliefhebbers: het staat hier.

Ik weet nu ook hoe de pluisplant heet van 10 november. Asclepias Physocarpa. Inheems in heel Australië en Zuid-Afrika. Daar heet hij Swan Plant. Hier wordt hij ook wel Zijdeplant genoemd. Elk afzonderlijk zijden zaadpluisje kan wel 5 cm groot worden.

dinsdag 25 november
De chef 'bomenveiligheidscontroleur' van de gemeente komt kijken welke bomen precies weg zouden moeten. Acht zijn er aangemeld. Ik praat graag met mensen die iets speciaals kunnen en hij houdt enorm van bomen, vertelt hij, gaat met geďnteresseerden op bomenexcursies, ook in het buitenland en onderzoekt de levensomstandigheden in de laatste resten oerbos in Europa. Prachtig om met zo'n kenner en enthousiasteling te praten.
Aan de voet van twee bomen groeien gevaarlijke zwammen, dus die twee moeten weg, en uit voorzorg ook een derde, plus de gescheurde driestam. Twee bomen van de acht wilde hij nog laten staan.
O.K.
                                              
maandag 24 november
Er is een vergunning afgegeven voor de kap van de beschadigde acacia's langs de beek. Daar schreef ik al eerder over.  Ook dat ik graag de veel kleinere, helemaal scheefzakkende kers bij de vijver, weg wil hebben.
Carla wil daar graag voor een kunstobject een mooi vertakt stuk van hebben. Klein probleem, ik heb ook al een stuk aan de kunstenaar beloofd die er om kwam vragen. Carla heeft het al eerder gevraagd, en ik wil geen ruzie, niet met haar en niet met Tim Hagen. Ze is heel genereus en zegt: Geeft niet moeder, dat je er niet meer aan gedacht heb, een gewoon recht stuk stam is ook prima. Ze heeft er een briefje opgehangen voor de kapploeg.

Terwijl ik dit zit te typen, schiet me te binnen dat Hagen acaciahout wil hebben! Die weet niks van de kers! Nu klopt haar bedelbrief die ze aan de stam vastmaakte niet meer. 'k Zal haar zo bellen.

zondag 23 november max. 15,5gr

Weer een prachtige zonsopkomst. Twee van zulke mooie dagen, en dan ook nog eens samen genieten met mensen waar je van houdt, is een geschenk. Met zijn vijven eten ook.  Vanmiddag gingen Carla en Wolfgang via de Chinees weer naar huis, ze wilden nog stemmen. 

In Duitsland mag je ook gedeeltelijk je eigen letter/cijfercombinatie kiezen voor je nummerbord. 
Bad Ems is de Kreisstadt van de Rhein-Lahn-Kreis waar Diez in ligt waar Carla's dorp onder valt. EMS kun je dus niet kiezen, logisch.
LW zijn de eerste letters van Wolfgangs en Carla's achternaam. 223 heeft te maken met de tweede auto en nog wat, maar dat heb ik niet onthouden.
 
Ben me nu aan het inlezen over BIS in Basel, Bank for International Settlements. Nooit van gehoord, maar belangrijker voor ons leven dan onze eigen regering en De Nederlandse Bank. Het is de superbank voor de nationale centrale banken en stuurt de wereldeconomie aan. Zoiets. Nout Wellink uit Bredevoort, voormalig president van De Nederlandse Bank, sinds 2012 lid Raad van Bestuur bij de Chinese staatsbank, maar dat wist je natuurlijk allemaal wel, zat ook in het bestuur van BIS.  

zaterdag 22 november
Dr. Isabelle Malz hield de Villa Mondriaan-lezing met de meeste woorden per uur, een snelspreekprestatie zoals ik nog nooit meegemaakt heb. Voor de lezing 'Der Weisse Abgrund, Unendlichkeit' kondigde de gastheer aan dat er geen pauze was, omdat de lezing maar een uur duurde. Ja, logisch.
Dr. Malz zag er niet ouder uit dan 23 en praatte zo snel, en daardoor ook een beetje ongearticuleerd, dat zelfs de Duitsers riepen of het wat langzamer kon. 'Nog langzamer?' vroeg ze verbaasd, en ging in hetzelfde tempo door.
Na 5 minuten was ik aan haar Zuid-Duitse tongval gewend en kon ik het voor 95 procent volgen. Ze is curator bij Kunstsammlung K20 in Nordrhein-Westfalen en organiseerde afgelopen jaar samen met een collega de expositie Kandinsky-Malewitsch-Mondrian.
De lezing ging over de kleur wit in het werk van deze pioniers in de nonfiguratieve kunst. Veel afbeeldingen van de tentoonstelling gingen over tekeningen, schilderijen, films en bouwwerken, maar het eigenlijke onderwerp waren de schilderijen. 
 
Tegen een spierwitte wand komt het wit in de schilderijen veel genuanceerder over dan tegen een gekleurde wand en zie je hoeveel verschillende soorten 'wit' er zijn. Wit is de oneindigheid, de vierde dimensie, die ze zochten.
De theosofie kreeg grote invloed, in 1909 sloot Mondriaan zich aan bij de Theosophical Society. De nieuwe schilderkunst begon met de vermenging van occultisme (Madame Blavatsky) en wetenschap (de pas ontdekte röntgenstraling). De schilders probeerden de vierde dimensie vorm te geven, dachten dat het iets ruimtelijks was ipv wat we nu weten: tijd. Zo ontstond de abstracte schilderkunst.  
Links Piet Mondriaan bezig met yoga,  foto genomen door Alfred Waldenburg, een kunstenaar die iets kon fotograferen waar je met tien mensen tegelijk sterk aan dacht! een adelaar bijvoorbeeld.
Rechts een zelfportret in houtskool van Piet. 

Deze schilders waren gefascineerd door Goethe.
Kandinsky schreef gedichten met veel wit.
Grote invloed van de zonsverduistering van 1919 op de film Rhythmus 21 van Hans Richter. 
Genoeg ingangen om op internet verder te zoeken.

Na een uur had iedereen een houten kont van de  stijf tegen elkaar staande mini klapstoeltjes en ging naar huis. Niks gezellig napraten waartoe we werden uitgenodigd.
Voor het begon heb ik weer gepraat met die man uit Enschede die er de vorige keer ook was.
Na afloop sprak ik een heel kwade oudcollega:  Absoluut geen contact met het publiek. Niet even vragen of het nu beter verstaanbaar is. Opdreunen wat je uit je hoofd kent na tig lezingen. Schande!! 
Nou, zó erg vond ik het niet. Maar zij bleef wel napraten. Arme  Dr. Malz.

vrijdag 21 november
Drukke dag gisteren. Vriendin belt om goed 8 uur ('s morgens!): Ben je straks thuis, ik had je immers nog plantjes beloofd.
Ik moet snel diep nadenken, iets voor de vensterbank? Iets voor buiten? Zij: je weet toch wel, die rose die zo makkelijk uitzaaien, ze bloeien nóg!
Ik weet het weer, gelukkig.
Ze weet niet hoe laat ze komt, want ( ..en ze fluistert ) Jan weet nog van niks, en die moet ze er bij haar uit- en hier weer inspitten. Ze denkt aan 10 uur.  
Als de auto bij de achterdeur stopt, zie ik dat zij rijdt in haar eigen auto. Dat is lang geleden! Het gaat goed. Jan kijkt of hij het rijden maar zozo vindt.
Ik ben blij, ze heeft zo lang gesukkeld met te zware medicijnen.

Andere vriendin belt over iemand die overleden is. Als we zijn doopceel en verdere levensloop besproken hebben, komt er nog iets achteraan wat maar zeer zijdelings op hem betrekking heeft.
Een uitgebroken koe die niet van haar was, liep op de zandweg. Ze belde een buurman: er is een koe uitgebroken, kan die van jou zijn?  Nee, die is niet van mij, die is van de RABO!

Jongste dochter belt dat ze misschien dit weekend komen. In december moet ze elk weekend werken en daarna is er vaak sneeuw en vorst en ze vindt 7 uur in de auto zitten in 2 dagen niet echt leuk.
Oudste dochter vraagt, wat ik allemaal gedaan heb en vertelt wat zij gedaan hebben. Ze hebben alles rond het huis met assistentie van een hardwerkende ZZP-er weer keurig en winterklaar gemaakt.
Bij Villa Mondriaan was er weer een interessante supersnelle lezing.
Zus kwam vannacht weer thuis na Turkije-reis. Maar daar ben ik, behalve met er aan denken, niet druk mee.

donderdag 20 november
Geen nachtvorst gehad vannacht, goed gegokt toen ik de nog prachtig bloeiende Mandevilla's buiten liet staan. De planten zijn zo groot, dat ze nauwelijks in de kamer kunnen overwinteren, dat moet dus in de grote kökkene die weinig licht krijgt. Vorig jaar had ik ze in de kamer staan en slingerde er één zich in de lamp!
foto vanmorgen om half 8
Tjé, dat kozijn mag wel weer eens een lakbeurt krijgen, valt zo wel érg op. Maar het schilderen bij Bubastis vind ik leuker!

Dit gaat de vaas met zaadpluim worden van 10 november. Kww. Kiek'nwa'twordt!

woensdag 19 november
Kindervredesprijs naar Amerikaans meisje voor hulp aan weeskinderen. Ze heet Neha Gupta en ze mobiliseerde instellingen en ook andere kinderen om iets te doen aan de zwerfkinderen die in India, én Amerika, op straat leven. 

Uit Den Haag FM:
 

De achttienjarige Amerikaanse Neha Gupta heeft dinsdagavond in de Ridderzaal in Den Haag de de Internationale Kindervredesprijs ontvangen.

Haar stichting Empower Orphans heeft onder meer bibliotheken, computerlokalen, een wetenschapscentrum en een naaiatelier opgezet voor de kinderen. Het meisje wist daarvoor ruim een miljoen dollar in te zamelen. “Neha is dan ook het bewijs dat kinderen veranderingen in gang kunnen zetten door zelf in actie te komen”, aldus de jury.

De Kindervredesprijs is bestemd voor een kind dat zich inzet voor de rechten van kinderen. Gupta kreeg de prijs uit handen van de Zuid-Afrikaanse aartsbisschop Desmond Tutu. Koning Willem-Alexander zat ook in de Ridderzaal. Het was de tiende keer dat de Kindervredesprijs werd uitgereikt. De onderscheiding is in het leven geroepen door de organisatie KidsRights.

Geweldig die inzet van jonge mensen! Er is nog hoop voor de mensheid.

dinsdag 18 november
Druk geweest: nu is bijna de helft van de 5 boekenkasten schoongemaakt en op orde. Het is echt teamwork. Ik haal boeken uit de kast die weg mogen, andere die op een andere plek in huis terechtkomen, inmiddels een grote wasmand vol, en dan gaat Rianne aan het werk met plank voor plank alles eruit halen, stofzuigen en er weer inzetten. Drie planken per keer. Nog zes weken te gaan voor de grote kast. De kleine kast in de kamer is bijna klaar.
'Mag ik dit lezen?'  Rianne houdt een boek met handige opruimtips omhoog. 'Dan kan ik er wat uit kopiëren en dan maak ik daar een boekje van.'
Ik begrijp het, Sinterklaas nadert en er zijn mensen waar nog wat aan bij te sturen is.
De tijdschriften heb ik allemaal, op de 2 jongste jaargangen na, weggedaan. Er komt weer ruimte.

Bob wil een paar schilderijen van me in de etalage zetten, soms verkoopt hij wat. Ik zal er een paar uitzoeken.
Carla scoorde voor 20 euro van de bekendste tekenaar van Diez een honderd jaar oude tekening van 'haar' Johan Willem Friso Platz. Met lijst! Dus wie weet.... 
 

maandag 17 november
Ik hoorde een enorm goede tip voor mensen die met de caravan op pad willen gaan. Je kunt je campingwasmachientje thuislaten. Aan een emmer met deksel heb je genoeg. Maak een sopje, doe je onderbroeken erin, maak het deksel goed vast en zet je emmer in de disselbak. Tijdens het rijden schudt je wasje lekker schoon. Op de volgende camping even spoelen en ophangen. Klaar.

Een serieuzer onderwerp is de niet-reanimerenpenning. Daar weet ik later vandaag meer over. Onderwerp bij de Studiekring. Heb ik er zin in om anderhalf uur voor-en tegens aan te horen?
De vraag stellen is haar beantwoorden. 

Ben toch gegaan en vond het een zinvolle gedachtewisseling.
Was eigenlijk geschokt door het feit dat, leken, omstanders, je gaan helpen als je op straat omvalt, helpen is volgens de wet verplicht, en je gaan reanimeren ook al heb je een penning om. Dat is een vreemde wettelijke constructie.
Professionals zullen je minstens een kwartier proberen te reanimeren om achteraf geen schadeclaims te krijgen. (zei een ex-verpleger)
Leg dus schriftelijk alles vast, neem de papieren mee in je tas of auto.  Lees elk jaar je wensen door en bespreek ze met je naasten, herrnieuw de tekst eventueel.
Niemand van de aanwezigen wil een niet-reanimerenpenning, wel hebben de meesten hun wil op papier vastgelegd met handtekeningen, datum, en alles in viervoud. Slechts enkelen hadden een levenstestament laten opmaken bij de notaris. Er waren verschillende mensen met een euthanasieverklaring. Die moet je geregeld met je huisarts bespreken.
Als je naar een ziekenhuis gaat en je wilt zelf de regie in handen houden, zorg dan in ieder geval, dat je niet in een RK of Christelijk ziekenhuis terecht komt.
Ja, het was een open gedachtewisseling.

zondag 16 november
Onverwacht kwamen M&M langs, waren afgelopen week weer op het Hollandse nest neergestreken. Prachtige foto's gezien van hun tuin in Frankrijk. Jonge fruitbomen, hoge heggen, verre doorkijkjes, terrassen, sierstruiken, echt heel anders en veel mooier dan het een jaar of 9(?)geleden was toen we bij M. waren, die daar na de dood van W. alleen woonde.
Ik waardeer het bijzonder dat ze al zo snel hier bij me komen.  Ik kan me goed voorstellen hoe het zou zijn als hij mijn broertje was ipv mijn neef van de kouwe kant. Met &M heb ik ook dat vertrouwde gevoel. Mooi!


Om half acht was ik al aan het afmaken waar ik gisteren niet meer aan toe kwam, tijdschriften wegdoen. Ik had ze al uitgezocht. Die van de laatste 2 jaren bewaar ik nog, de rest gaat weg. Inmiddels liggen ze al in de schuur, tussenstation op weg naar de auto. Maar ook dan zijn ze nog niet helemaal weg, want dan zie ik een bekende cover en moet echt dat ene artikel eruit scheuren want....
Een hele operatie, iets leesbaars wegsnijden, eh wegsmijten.

zaterdag 15 november
Bill Gates met een intelligentiequotiënt van 160, Einsteinniveau, was de gast bij Collegetour, waar 1600 jonge mensen hem vragen konden stellen. Ik verwachtte er veel van. Te veel.
Hij leek me slim en saai. De filmpjes ter illustratie toonden dat ook wel aan.  
Hij móet natuurlijk enorm slim zijn, eerst om al heel vroeg de mogelijkheden van internet in te zien, vervolgens om die miljarden te vergaren, en nu om bij regeringsleiders binnen te komen om hun medewerking te vragen voor zijn hulpprogramma's, waarbij hij onbaatzuchtig (hoop ik) vele miljarden investeert in de bestrijding van polio, malaria en aids.
Die feiten weet je.
Maar als ik die niet geweten zou hebben en hem dan had horen praten als gisteravond, dan had ik niet gedacht dat daar een genie aan het woord was.
Als hij over de inhoud van zijn weldadigheidsprojecten gepraat had, en niet alleen over dát hij van alles deed, was het waarschijnlijk een levendiger gesprek geworden.
Misschien kwam hij een beetje saai over omdat hij zich in wilde houden bij al die mensen die zijn briljante opmerkingen toch niet zouden begrijpen.
Hij beantwoordde een vraag soms niet, ontweek die of beantwoordde maar een deel en dan probeerde Twan Huys hem toch te laten antwoorden.
Op sommige vragen van hem wilde Gates duidelijk geen antwoord geven. Hij ontweek die slim, dat natuurlijk wel.
    

vrijdag 14 november
Het is vandaag de 318e dag van 2014, reken maar na.
Om 6 uur naar het ISS gekeken. Je hoort daar nauwelijks meer iets over. Van de week is de bemanning gewisseld en ik las er alleen maar een miniberichtje over in de krant, op radio en tv vonden ze het niet erg belangrijk. De landing op de  komeet was natuurlijk heel spectaculair, maar zo'n landing van 3 mensen op aarde is veel risicovoller.
Goed. Om 6 uur stond ik buiten, hoorde veel auto's langsracen, allemaal van mensen die 5 minuten te laat waren opgestaan, keek naar de lucht en zag dat het bewolkt was. Even later verscheen er een lichte plek waar de maan achter zat en een paar tellen later zag ik die met een ISS-snelheid achteruit schuiven. Het tweetreineneffect. Ook mooi, maar daar was ik niet voor opgestaan.
Nee, ISS niet gezien.

donderdag 13 november
Deze foto's van Wim Brands die Adriaan van Dis interviewt nam ik zondag van tv.
'Ik kom terug' kwam van de week uit, het boek dat Adriaan schreef over de relatie met zijn moeder, die nogal problematisch was, zacht gezegd.
van Dis  Brands

Bij Marianum zagen we een deel van de opname van volgens de docent het mooiste Nederlandse tv-interview ooit: een jonge van Dis die W.F.Hermans ondervraagt over zijn bezoek aan Zuid-Afrika ( tijdens de Apartheid is het dan nog) 
Van Dis tijdens een lang betoog van Hermans: Neemt u me niet kwalijk dat ik u onderbreek, maar...
Hermans: Dat doe ik wel! Ik ben niet voor niets helemaal uit Parijs gekomen, dus nu praat ik. U hebt me uitgenodigd, meneer, dus vertel ik wat ik wil zeggen, straks mag u, als ik klaar ben. 
Mooie tv!  

woensdag 12 november
Kijk naar ESA- Rosetta-Philae!   hier

Ik heb nu enig inzicht gekregen in brommers verzekeren. Gisteravond bezat ik 6 nieuwe van 2000.- die ik in een stad met 6 wijken van verschillende kansen op diefstal liet rondrijden. Moest ik ze verzekeren? en voor welke premie bij welke van de 6 verzekeringsmaatschappijen van duur tot minder duur? Kon ik de gok wagen om in een 'veilige' wijk die brommer niet te verzekeren?  We speelden met zijn vieren op een speelbord en gokten, speelden op zeker en leerden intussen.
Wie had na een jaar tegen de laagste kosten nog of weer 6 'nieuwe' brommers?
In de nabespreking kwamen natuurlijk ook bijkomende voorwaarden en regelingen aan bod, maar voor leerlingen van havo/vwo is zo'n spel voordat de eerste les economie uit een boek besproken wordt heel goed om te leren wat met geld omgaan voor jou betekent. Wat voor type ben je, speel je op veilig of waag je een gok? Wat zijn de consequenties?
De dobbelsteen met 10 vlakken wees aan of jouw brommer gestolen werd of niet.
Degene die won, had de laagste premies betaald, en bij diefstal 2000.- gekregen. Hij speelde vals!! had geen nieuwe brommer gekocht na de diefstal van de laatste en had dus het meeste geld over. Dat bleek na flink doorvragen door de docent. Lachen!    

dinsdag 11 november
Iemand op de radio had het over buiten je eigen grenzen treden. Een drempel over gaan enz. en toen dacht ik eraan dat ik ooit al eens iets over dat onderwerp geschreven had. Wie wat bewaart, heeft wat, ik vond het nog terug ook.


Buiten je eigen grenzen treden. Mooi gezegd, maar hoe doe je dat?
Zó bijvoorbeeld?
Je hebt een afschuw van oude, zieke mensen, maar gaat wel vrijwilligerswerk doen in een verpleeghuis.
Je hebt nog nooit iets gestolen, maar nu pik je een zilveren pillendoosje tijdens je vrijwilligerswerk.  
Je hebt hoogtevrees, maar gaat op de open dag de kerktoren beklimmen.

Duizend dingen kun je zo bedenken, maar dat betekent niet, dat je op die manier buiten je eigen grenzen treedt. Je kunt niet buiten je eigen grenzen treden. Grenzen die anderen je opgelegd hebben omdat ze sterker zijn dan jij, daar kun je overheen gaan, maar dat zijn dan hún grenzen. 
Je eigen grenzen kun je wel verléggen. Al je principes, je oordelen en vooroordelen, dat wat je kunt en wilt en durft, dat komt allemaal voort uit je eigen ik, uit de mens met een grens. Als je verandert, je leert je karakter kennen en je wilt jezelf veranderen, dan zit dat ook allemaal in je zelf, binnen die grens. Je blijft altijd binnen je eigen grenzen. Denk ik, omdat ik niet buiten mijn eigen grenzen kan treden.


Zeven jaar geleden schreef ik dit, en nu ik het overlees, vind ik het wel erg stellig gezegd. 'k ga er nog eens goed over nadenken.

maandag 10 november
   
Herken je dit? Het ziet er wel heel exotisch uit.
 
Inmiddels weet ik dat het een Asclepias Physocarpa is, inheems in Australië en Zuid-Afrika.
De grote en heel lichte bollen van zo'n 5 cm doorsnee zaten in een gemengd boeket dat ik 3 weken geleden van Marieke kreeg. Een enorme dot pluis met zaadjes kwam er nu uit zo'n inmiddels bruin geworden vruchtbol, de bruine lap boven links.
Dat daar zo hard aan gewerkt is hier in de kamer en dat ik daar niets van gemerkt heb!   

zondag 9 november.
In 1989 viel de Berlijnse muur, vandaag dus 25 jaar geleden.

Wolfgang hakte na die hectische nacht van die bijzondere 9e november 1989 beschilderde betonbrokken uit de Berlijnse muur. Zijn grootouders en andere familie woonden in de DDR, ze mochten niet naar het westen reizen en als Wolfgang en Carla naar hen toe reden, ging dat vaak met pesterijen door de Autobahnpolizei gepaard. Dat was na die 9e november voorbij.  

WIKIPEDIA: Te midden van een grandioos volksfeest hakten velen een stuk beton uit het bouwwerk. De volgende dag sprak de West-Duitse bondskanselier Helmut Kohl de verenigde Berlijnse bevolking toe. Hij riep op tot kalmte. De oproep was niet alleen gericht aan DDR-burgers, maar ook aan Sovjetleider Gorbatsjov. Het was maar de vraag hoe de Sovjet-Unie zou reageren op de val van de Muur. Maar Moskou liet al snel blijken niet te zullen ingrijpen. De grens was definitief open en de Muur was gevallen.

zaterdag 8 november Geboortedag van grootmoeder Drika.
Gisteren. Als ik nog bij de bakker binnen sta, om goed 12.30 uur, hoor ik ze al, ben er kennelijk helemaal op gefocust: kraanvogels. Buiten zie ik dat er 5 grote V's zijn die van verschillende richtingen aan komen vliegen en zich luid schreeuwend mengen tussen een grote groep die al wild door elkaar vliegt. Alles recht boven m'n hoofd en zo laag dat ik duidelijk poten en nekken kan zien.
Dit zelfde gedrag zie ik vaak boven ons huis, als ze niet weten of ze links of rechts om het dorp heen zullen gaan. Maar dan vliegen ze hoger. Nu zijn ze echter boven het dorp. Zouden de vluchten van links zich bedacht hebben en toch maar liever rechtsom gaan en zo de andere vluchten tegenkomen die juist de linkerkant beter vinden?  't Is een paar minuten een grote paniekachtige chaos. Alle vogels vliegen formatieloos door elkaar. Er zijn natuurlijk veel jongen bij die voor de eerste keer meegaan.
Mensen komen uit de winkel, anderen komen er aan en gaan naar binnen, en niemand, echt niemand blijft staan om te kijken. Hoe kan dat? Na vijf minuten formeren zich weer V's, ik neem aan de oorspronkelijke, en dan vliegen ze allemaal weg ri. zuidzuidwest (thuis nagekeken met de kaart).
Ik tel
minstens 350 vogels (zwermtelling).

's Middags komen Marieke en Ton en die vertellen spannende verhalen over de dassen die geregeld bij hen in de wei komen. En ik heb verdorie nog nooit een das in het wild gezien! Zij hadden ook al eens kraanvogels die bij hen fourageerden!!! Op de Veluwe! Daar kan ik nou niet tegen, het moet wel eerlijk gaan!

vrijdag 7 november
Het gebeurt me nooit dat ik overdag in slaap sukkel, maar gisteren, toen ik na het eten nog een uurtje tijd had voor ik naar de lezing van Jan Willink zou gaan, viel ik in slaap! Achteraf vond ik het niet zo erg, want ongeveer alles wat over de Batavier bekend is, staat in 'Heren van de stoom' van Bastiaan Willink.
Jan is vier jaar jonger dan ik. Meer dan zestig jaar heb ik hem niet gezien.
Ik ken wel een paar mensen van die familie. Ze waren net als wij Doopsgezind en Jans oma, Aleid, de vrouw van Dikke Bram van de Batavier, gaf zondagsschoolles. Ze was een lieve 'juffrouw', die heel mooi voorlas.
Tijdens de woningnoodperiode in de jaren na de oorlog mocht mijn vrijgezelle tante Cor niet alleen in haar huurhuis blijven wonen en de familie Willink met hun grote villa maakten woonruimte voor haar vrij. Ze werden dikke vriendinnen en na de dood van Bram bleven ze daar samen wonen, ook toen het al lang niet meer nodig was. Ik kwam er vaak.
De schoondochter van Aleid, de moeder van Jan, gaf me een paar maal bijles in Latijn en Grieks, toen ik op school lessen gemist had wegens ziekte. Later toen ik al van school af was, werd ze daar lerares. 

donderdag 6 november
Toen we koffie dronken dinsdagmorgen, zag Rianne een mooie vogel op de leuning van het trapje naar de beek. Ze kende hem niet. Ik ging kijken: een ijsvogel! Ik hoor hem regelmatig, een hoog krassend krie-ie-iet! maar zie hem zelden. We maakten foto's, maar dat moest schuin door dubbel glas heen.

Toch herkenbaar.

Dionne brengt de kinderpostzegels. Beetje beschuldigend: 'Je was er vanmiddag om half 2 niet!'
Gelukkig kan ik het goedmaken met chocomel met wat er bij. Fanatiek schudt ze ook mijn pakje.
Ze laat me op de computer zien wat Bloon is. Een spellingprogramma met moeilijke woorden. Als je dan een dictee krijgt, ken je die woorden als je thuis goed geoefend hebt. Je moet inloggen met een wachtwoord. Kijk maar.
'Hoe kan jouw muis het nou doen? Er zit niet eens een snoer aan.' Gewoon, met afstandsbediening, dat ken je toch van de TV? O, ja.
 

woensdag 5 november

Vervolg van gisteren.
Ik vroeg me af waarom ik het boekje in de jaren '50/'60 gekocht zou hebben. Er staat geen jaartal in, alleen met potlood 1,50. Het is duidelijk bedoeld voor mannen, er wordt geregeld gezegd Uw manier van hofmaken..Als minnaar is u ....
Achter elk sterrenteken staat een speciaal tekstje van soms een halve bladzij, soms meer, over de vrouwelijke versie van bijvoorbeeld de Leo. Hoe ziet ze eruit, wat doet ze graag, waar kan ze niet tegen enz.   Dan hebben mannen een idee waar ze aan beginnen of naar uit kunnen kijken. Hoe mannen-Leo's eruit zien, is kennelijk altijd goed.   
Ik denk dat Jachman niet viel voor deze omschrijving van mijn sterrenbeeldtype: 
'Het .....-meisje ziet er gezellig, vrolijk en gezond uit en is aanbiddelijk vrouwelijk.'
Misschien bén ik gezellig, vrolijk en nog redelijk gezond, maar vergeet dat aanbiddelijk vrouwelijk maar, nooit geweest ook, en zeker niet op die ijskoude avond op de ijsbaan! Rode oren en een lekneus. En dan die volgende omschrijving: 'Ze houdt van lekker eten, is dol op een geriefelijk ingericht huis en verkiest een attente echtvriend, en zijn deze drie wensen vervuld, dan heeft ze meestal wat haar hartje verlangt.' 
Nee dus, ik wilde niet thuis zitten in mijn ongeriefelijk ingerichte huis, maar wilde zelf een baan hebben, studeren, en verder groeien.
Is nog redelijk gelukt, evenals dat huis, lekker eten en - nee, ik had het graag gezegd, maar Jachman was géén attente echtvriend die zomaar met bloemen aan kwam of naar de deur schoot als ik een blad kopjes droeg, hij was wél een heel bóeiende echtvriend! Veel beter voor mij.

Wat een verhaal n.a.v. 'Zoek uw
geluk in de sterren.' 
Misschien moet je je geluk niet zoeken, dient het zich aan.
Eergisteravond zag ik bij Memories een Nederlandse vrouw die over de hoofden van mensen heen de blik van de ware  herkende. Een Braziliaan. Ze had van hem gedroomd en was vanuit Nederland op goed geluk naar de plaats uit de droom gereisd.
Zo prachtig was het bij mij niet, maar dat lang naar elkaar kijken over de hoofden van een stel lachende en pratende jongeren heen- het 'herkennen van elkaar'- was exact hetzelfde. 

dinsdag 4 november
Bij het opruimen van een boekenkast met bewaarboeken, die er alleen nog staan om de herinneringen, vond Rianne 'Zoek uw geluk in de sterren', oorspronkelijke titel Marry by the stars. Een betrouwbare gids om het karakter va uw levenspartner te leren kennen.
Dat va is geen fout van mij, de n is van de zijkant van het voorblad gevallen. Tja, Krusemanpocketje, hč.
Dat opruimen deden we zo'n half jaar geleden, lang voor het 25-jarig huwelijk van Rianne half oktober. Ze nam het boekje mee om eens rustig te kijken of die 25 jaar een feest waard waren. Het was een geweldig feest waard!  Boekje kwam terug.
Het donkere, links in het geel, is oud plakband om de kafthelften bij elkaar te houden.
morgen verder

maandag 3 november 
Straks komt de man van de verwarmingsketel. Er komt 'iemand' stond er in de brief, en ik weet nu al zeker dat het geen vrouw is. Bij een schildersbedrijf ken ik één vrouw, of liever gezegd: 20 jaar geleden werkte ze daar, maar in garages en andere technische bedrijven en werkplaatsen zijn vrouwen zeldzame vogels.
Over vogels gesproken, na de enkele vlucht kraanvogels begin oktober heb ik ze niet meer gezien. Bij Carla kwamen er wel veel over, dus ze gaan waarschijnlijk door de westenwind meer oostelijk naar het zuiden.
Er komen wel vluchten ganzen over, maar dat is niet zo bijzonder. Kraanvogels hebben iets 'oer'achtigs.
                                            
zondag 2 november
Allerzielen. Een speciale dag om aan de doden te denken. Dat zijn er langzamerhand heel veel, logisch dat de vorige generatie dood is, maar ook uit mijn eigen generatie, buren, kennissen, mijn eigen klas, zijn er veel overleden. Het wordt tragisch als het jongeren betreft, of heel jonge mensen, kinderen.
Ik ben niet gewend aan een speciale dag om aan ze te denken, maar radio Gelderland draait door luisteraars aangevraagde liedjes, van Normaal en Boudewijn de Groot o.a. met een sterk nadenkgehalte en dan kom je in zo'n allerzielenstemming.
                                                 *****

Gisteren zal het wel de laatste keer dit jaar geweest zijn dat ik kon maaien. Alleen op plekken waar lang zon was, kon het gras droog worden, op andere plaatsen ging het maaien moeizaam, dus langzaam.
Tijd om rond te kijken. Mispels! Ze bloeiden al een jaar of 5 heel rijk, toch kwam er nog maar steeds niks aan, tot nu. Een beetje rare mini-appeltjes.
 
Toen de machine vastliep en af moest koelen had ik tijd om de heggen vast te leggen.
 
 Ze zijn ongeveer 2 meter hoog en van opzij is duidelijk te zien, dat ze verspringen. Uit huis, helemaal rechts van de wei lijken ze een geheel te vormen. De reeën vinden deze coulisse als vluchtweg een schitterend idee. 
 
Achter de doorgang staat de bloempotkastanje uit Groenlo.

zaterdag 1 november
Er zijn van die weetjes die je niet wist en die geweldig leuk zijn als je ze wel gaat weten.
In salons en restaurants werd in de 19e eeuw vaak opgetreden door een zigeunerorkestje. Dé attractie daarvan was de Stehgeiger, die virtuoos en flirtend bij een dame staand al spelend naar voren boog en haar soms letterlijk –dat hing van de graad van damezijn af- onder de kin streek met zijn strijkstok.  Als de begeleidende heer zich enorm amuseerde, speelde de Geiger een extra wijsje, met het oog op een fooi. 
Die fooi werd in de strijkstok gestoken, duidelijk zichtbaar voor andere heren. Van dit gebruik stamt de uitdrukking af  'dat er heel wat aan de strijkstok bleef hangen’.
                                                        ***** 
     
                          Mijn vriendin heeft nu zwart op wit dat ze niet aan het dementeren is. Er is van alles mis, maar dŕt niet. We hebben weer eens gelachen, gesnoept, elkaar een beetje geplaagd, en ik was niet bekaf na 2 uur bij haar. Ze hebben plannen om beneden een slaapkamer aan te bouwen en dat plan is volgens de psycholoog een prima remedie tegen piekeren en nervositeit, doen dus.
Ik zou dáár nou bloednerveus van worden, maar ik heb gelukkig niet zo'n zwaar tegenwicht tegen piekeren nodig.