logarchief  juli   home  september

logs augustus 2015

 

 

31 augustus 40 mm regen in 24 uur
Weer uren onweer vannacht en niet zo'n klein beetje. Het leek of een bliksemgod met zenuwtic aan n stuk door razendsnel met z'n ogen knipperde. Er waren nauwelijks aparte donderslagen te horen, het was een aanhoudend gerommel, onderbroken door korte maar zware dreunende inslagen. 
Vandaag weer onweer. Langzamerhand kom ik slaap tekort. 

Het was weer genieten bij Zomergasten. Domiaan Denys vertelde over zijn vak psychiatrie. Hij is psychiater, filosoof en hoogleraar aan de UVA en afdelingshoofd bij het UMC. Zijn specialisatie is angst en dwangstoornissen. Ik vind dat een heel interessant onderwerp, omdat ikzelf een angstig kind was en nu helemaal niet meer bang ben. Natuurlijk zeg ik wel eens, ik ben bang dat.... maar eigenlijk ben ik alleen voorzichtig, niet angstig. Heb alleen maar een maagpijnverleden. Dit gaat om ernstige stoornissen, dwanghandelingen. Prachtig als je de lijders daaraan kunt helpen.

De foto in de krant van de oudere dame, met het onderschrift: 'Zal ik geslaagd zijn voor het examen MENSCH', z kort en goed gezegd waar het om gaat, prachtig.

Om kwart over acht vanmorgen moest ik bij Bertus na zijn vakantie al aansluiten in de rij, maar toen hij hoorde wat voor klein mankement de maaier had, beloofde hij tussen de middag aan te komen. Handig dat ik op de route naar z'n huis woon.

30 augustus 22 mm regen
Onrustige nacht gehad door het 2 uur lang fel lichten en hevige regen. Er komt nog veel meer aan vandaag en morgen; leve alle voorspellingen. Maar de stank op het terras is voorbij. Het was geen muizennest, maar een zich vastgevochten merel achter een bloembak. Die bloembak staat op 5 cm afstand van de wand en is loodzwaar. Voor ik die naar voren had gewurmd en kon zien wat daar achter lag, rook ik duidelijk op het goede spoor te zitten.  Voor frisse lucht heerlijk een poos op de schommelstoel geluierd.

Van techniek zal ik nooit veel snappen, ik kan wel mailberichten ontvangen, maar niet verzenden. De KPN kan ik dus niet de schuld geven, want mijn telefoon doet het wel.  

29 augustus
Wolfgang was er al vroeg in de middag en we konden in de zitkuil bijpraten. Op het terras ging dat niet door de stank daar. Bij alle regen is er kennelijk een muizennest onder water komen te staan en aangezien het daar betegeld is en ik echt niet ga graven zonder precies te weten waar, zoek ik m'n heil maar op andere plekken. Het gaat vanzelf over. Meestal is zo'n muizenramp aan de beekkant, maar nu dus eens aan de andere kant van het huis. 

Het slot van de wasdrogerdeur was stuk en ik belde al de monteur, maar die had vakantie. Maar goed dat ik hem niet te pakken kreeg, want dan had ik waarschijnlijk een nieuwe droger moeten kopen. Nee, mevrouw deze onderdelen zijn niet meer te krijgen, dus....ik raad u een nieuwe aan, die is ook veel energiezuiniger en lang niet meer zo duur als vroeger, zo hebt u in een paar jaar de kosten eruit. 
Deze is namelijk 19 jaar oud en misschien zijn onderdelen echt niet meer te krijgen.
Wolfgang maakte van een heel gewone schroef een speciale Mieleschroef, verder was er niets kapot, dus hij droogt weer als van '96.

28 augustus
Op een foto die ik onlangs zag, stond een grote familie. Hij was genomen op het feestje dat de trouwdag 40 jaar geleden herdacht van een man en een vrouw die ik goed ken. 
Ze zijn al jaren niet meer bij elkaar, allang gescheiden. Zij is weer getrouwd en hij ook, allebei met een man met kinderen. Die mannen waren ook getrouwd geweest en later dus weer getrouwd met 'mijn' man en vrouw. Ze vierden nu met z'n allen de herdenking van dat eerste feest, 40 jaar geleden, samen met kinderen en kleinkinderen.
Het was in zo'n goede sfeer verlopen, dat ze zo'n 'familie'bijeenkomst vaker willen houden.

Maar hoeveel verdriet, frustratie, woede en gevoel van afwijzing is er geweest, voordat ze zover waren dat ze het goede dat er uit voortgekomen is op deze wijze konden vieren.  

27 augustus
De schilderlessen zijn weer begonnen, maar zo'n eerste les na een paar maanden 'vakantie' wordt ook gebruikt voor bijpraten Het wordt het vierde jaar voor mij, meen ik, en we hebben voor een groot deel nog dezelfde mensen in ons groepje van acht, die leer je dus behoorlijk goed kennen. We dronken op het pleintje voor het atelier thee, en genoten.  
                                                                   ****
Omdat het zulk heerlijk weer was, en het ook nog een warme droge avond beloofde te worden, reden we heel kleine weggetjes in een grote boog om westelijk Winterswijk heen om te kijken waar we buiten konden eten. We keken nog even in Zwillbrock maar aten uiteindelijk op het achterterras van De Woord in Corle.
Je kijkt daarvandaan uit op weiden met koeien. Die weiden lopen in de verte behoorlijk af in de richting van de beek en zijn links en rechts omzoomd met loofbomen, heel in de verte ligt een boerderij en dichtbij zijn borders waarlangs je naar dat Middeleeuwse plaatje kijkt. Echt heel mooi - n we hebben lekker gegeten!
Onderweg kruisten we het fietspad dat op het trac van het oude baantje naar Twente is aangelegd.
...of een wandelaar

26 augustus
Kijk nog even naar de foto hieronder, want ik ga nu even voor Hans Aarsman spelen, die van de Aarsmancollectie in de Volkskrant.
Het boompje rechts staat in de kring mensen, ze dansen er buiten omheen. Ook hier liggen tassen in de kring, in ieder geval n. Je ziet achter de lantaarnpaal rechts nog een kring. De dansers kennen de dans, hebben bij de voorste kring de rechtervoet voor de linker, behalve de man die naar beneden kijkend 'afkijkt' bij zijn buurvrouw, de anderen kijken recht vooruit. Als je in de richting van het witte busje kijkt, zie je een oudere man in een rolstoel met een boomlange jongere man erachter. Vader en zoon? Heeft de oude gezegd:  'Ik hoor de sardana, rij me erheen, Gustav, want misschien danst Maria mee.' Bij de voeten van de zoon ligt ook een stapel tassen, van een derde kring, naast hem.
De vrouwen hebben bij het dansen hun hand p de hand van de mannen liggen. Op internet las ik dat aan groepen jonge kinderen de sardana al geleerd wordt, om zo het behoud van de traditionele vorm te garanderen voor de toekomst.

25 augustus
Wakker worden van Spaanse muziek op de radio en gelijk denken aan de warme namiddag ergens in de Pyreneen waar we een kamer hadden in een hotelletje van waaruit we neerkeken op het dorpsplein.

Een groepje muzikanten met blazers, slagwerk en gitaar komt het pleintje op en begint onder de plataan te spelen, sardana! Binnen 5 minuten komen van alle kanten mensen aanlopen, zo van het werk, van boodschappen doen of gewoon van huis, gooien hun tassen op een hoop en vormen een kring, pakken elkaar bij de hand en beginnen de reidans. Het duurt wel een uur, in steeds hetzelfde ritme maar met een iets andere melodie. Mensen gaan weg, anderen nemen hun plaats in, er komt een extra kring omheen. Er wordt vrij ernstig gedanst, en er wordt al helemaal geen lol getrapt.
De Fandango die ik op de radio hoorde zal beslist iets heel anders zijn, maar ik moest onmiddellijk aan die warme namiddag denken.

24 augustus
Zomergaste bij Wilfried de Jong was gisteren Annejet van der Zijl. Langzamerhand ontdekte ze dat ze met haar flair voor schrijven het liefst wou onderzoeken wat het verhaal chter het leven van mensen is en dat onderzoeken en opschrijven. Niet het verzinnen van een verhaal.
Bij Sonny Boy lukte dat heel goed en andere 'verhalen' volgden, over Annie M.G. Schmidt, Prins Bernhard en anderen. In november a.s. verschijnt De Amerikaanse prinses. Ze vertelde hoe ze van die vrouw gehoord had toen ze onderzocht hoe Prins Bernhard in zijn Parijse periode geleefd had. Die vrouw gooide haar hele leven om, toen haar grote liefde stierf een paar maanden na de dood van haar dochter en het bericht op diezelfde dag van het sneuvelen van haar zoon die piloot was in de eerste wereldoorlog.
Mooie fragmenten had ze uitgezocht die bij het thema 'achtergrondverhaal' pasten, van Ali B. tot de film De piano.

23 augustus
Na de Sail-uitzending heb ik ook nog genoten van het Prinsengrachtfestival, met een verrassende en veelzijdige Alexandre Tharaud. Hij trad op met de klarinettist Ronald van Spaendonck, flamencozanger Alberto Garcia, de celliste Harriet Krijgh en zangeres Juliette, die Ne me quitte pas van Brel zong en aanstekelijk en soms een beetje vals Padam Padam van Edith Piaf. 
Een afwisselend programma, waarbij Tharaud steeds meer loskwam. Iedereen zong mee met het slotlied Aan de Amsterdamse grachten. Een prachtige zomeravond. 
fotovan internet
Vandaag genieten van de zon, er wordt weer regen verwacht.

22 augustus
Van Herman Pleij hoorde ik vanaf een schip bij Sail Amsterdam een nieuw woord. De festivallisering van Nederland. Goed gevonden. Die man kan tch zo aanstekelijk vertellen. Nu weer over de enorme invloed die de scheepvaart op de emancipatie heeft gehad. In de 16/17e eeuw was 25 % van de Hollandse bevolking op de een of andere manier bij de scheepvaart betrokken. Veel mannen waren lang van huis en dan moesten de vrouwen de zaken waarnemen. Ze dreven handel, zorgden voor de kinderen en waren heel zelfstandig.

We keken ook even binnen in een supertechnisch wonder als de onderzeeboot. De verslaggever leunde gemakkelijk tegen een enorme torpedo, door de periscoop kon hij bij zijn vrouw op tafel kijken, de ruimte was ook heel efficint ingericht, en op de gezellige eiken salontafel lag een perzisch kleedje.

Heerlijk. Het ultieme 'thuisgevoel'.

21 augustus
Dit mailtje met foto kreeg ik gisteravond, het spreekt voor zich..Hij stond tijdens Sail Bremerhaven een paar dagen pal met de camper aan de oude haven daar.

Hallo Moeder,
 
fantastisch all die die schnen Schiffe auf der Sail Amsterdam,
 
siehe Anlage Titelblatt Telegraaf von gestern.
 
auf diesem Schiff die Artemis bin ich genau vor einer Woche auf der Wesermndung gesegelt, mit vollen Segeln.
 
von 19:30 bis 22:30 war richtig klasse.
 
liebe Gre
 
Wolfgang

                                                           *****
A
anvulling  op 20 augustus:
Ook hier in Winterswijk was er een 'goed' dat iets met een brug van balken te maken had, Balkenschot heette het. Wim belde er over. De naam is niet z bekend hier, want we noemen het 'goed' meestal Jonkers of De Jonker, naar de voorname mensen die er vroeger woonden.
B. Stegeman schrijft erover in Het Kerspel Winterswijk. De familie heette (Van) Dunnewold.
Het terrein behoorde aanvankelijk aan de Heer van Buurse, die daar een waterbolwerk aangelegd had. Een eilandje in de uitgediepte beek waar mensen en vee zich bij een eventuele aanval in veiligheid konden brengen. De toegangsbrug werd beschermd door een stenen blokhuis. Toen het buskruit werd uitgevonden werd het eilandje waardeloos. Van Dunnewold kon het toen in eigendom krijgen en er een huis bouwen. Of dit helemaal klopt is onzeker, niet alles staat op papier, veel is overlevering.

20 augustus
Ik was weer aan de beurt voor het woensdaggedicht, maar omdat ik geruild had met iemand anders en de nieuwe datum niet opgeschreven had, kreeg ik een mailtje: jij bent aan de beurt!
Omdat ik iets heb met de dwarse dichter H.H. ter Balkt n er bij het opruimen van de streekboekenkast een heel boek over hem eruit gevallen was n ik de omslag te gek vind, in de betekenis van lelijk mooi of mooi lelijk, deed ik het zomaar ergens open en nam het gedicht dat daar stond, 1602.


                        1602
'Erf bij de beek met de boomstammen
door trouwhartige braamstruiken gehoed.
Door de olielamp die stilstaat
boven koolzaad en meekrapakker

verlichte rook en grove aardkluit,
varkensblaas als ruit: vuur en bewoner
van de hut, sta de verloren zoon bij
die neerlag bij zijn vliegtuigmagneet.

Die de wespen uitzond rust in de korf.
Houten korf, schenk hem pais en honing.
Boomtakken, ruis een psalm hem ter eer.

Verf, zoete herfstwind, op ons raam het beeld
van die hoeve door honden bewaakt,
toen vrede ook al messen voerde.'

In het verpondingsregister van Twente 1601 (1985)  staat een aanwijzing
waarom juist deze boerderij een hoofdrol speelt in het gedicht. Er staat
vermeld:
'No. 1456, in 1601 die Balket, een katte, toebehorende Roeloff Loetinck;
in 1602 "Dat kotte Balcket", Het boerderijtje, gelegen in de buurschap
Woolde,  in den gerichte van Delden.'
Balcket betekende een bruggetje van een paar balken aan elkaar. Een katte of
kotte is een keuterboerderijtje.
( even terzijde: ik ben geboren op de Kottenseweg in Winterswijk, die naar
de buurschap Kotten loopt, dicht bij de Duitse grens)

Ter Balkt schreef hier via een omweg een gedicht over wat de oorsprong van
zijn landbouwende familie van vaderszijde was en gebruikt een krantenknipsel
over een oud register als aanleiding. Uiteraard kwam die familie niet uit
het niets. Het gedicht gaat dus over de intrede in de historie van de Ter
Balkts, de eerste maal dat we in geschrifte kennis met ze maken, wat voor
een dichter vanzelf een belangrijk moment is. Prehistorie wordt historie.

De verloren zoon keert terug, niet lijfelijk maar in de geest. De herfstwind
wordt gevraagd het beeld van de boerderij tevoorschijn te toveren.

Deze gegevens en het gedicht vond ik in De bard balkt in het roggeveld
Over H.H. ter Balkt in Twente. pag 47/49.
Enno de Witt en Peggie Breitbarth


19 augustus
Zon! Een prima dag om naar Marieke te gaan. Ze weet dat ik kom en dan weet ik, dat ik verwend word. Hun twee eigen honden kennen me natuurlijk, maar ook de logeerhond die maar even hier was, kent me, lijkt wel.
We eten buiten onder het nieuwe zonnescherm, het oude treintje fluit, drie in de kapschuur uitgebroede zwaluwnesten vliegen kwetterend rond, mussen vermaken zich in de rozenstruiken, ze zijn gelokt met broodkruimels, met iets anders schijnt het niet te gaan, de bakken met zelfgekweekte groenten staan er voor het merendeel goed bij, de gescheurde eik is gekapt en de wortels weg gefreesd, en ik zal je niet lekker maken met wat allemaal op tafel staat, maar het geheel is superzomers.
Als ik terugrij, zie ik grote stapelwolken opbollen aan de oostkant van de IJssel, waar ik heen moet. Drie kwartier later zijn ze verwaaid.
Thuis draait er bij de zitkuil een molentje van tonicflessen vrolijk rond. Carla zou het 'gebasteld' kunnen hebben, maar nu verdenk ik daar een ander van. Even navragen, ja, klopt, maar het staat er al drie dagen. Niks van gezien, bij drie dagen regen blijf ik zoveel mogelijk binnen.   

18 augustus
Nou had ik toch de naam van het buurmeisje waar ik de 16e over schreef, verkeerd! Ze heet Jo van Otten.
Ik werd gebeld door de jeugdvriend die vaker reageert, Wim Sikkink, en die vertelde dat hij Jo heel goed had gekend, ze zaten in hetzelfde vriendengroepje dat ging fietsen enzo, en zijn vader en die van haar zaten een generatie eerder ook in een groep van een stuk of zes vrienden.
We praatten zo een uur weg. Hij tekent en schildert niet meer, maar maakt nu abstract werk met oliekrijt en is begonnen met uitsnijwerk zoals Matisse later maakte. Omdat hij aan de rolstoel gebonden is, is hij wel beperkt in zijn mogelijkheden, maar still going strong.
Ik vind het -weliswaar verre- contact met iemand die je al zo lang kent heel fijn. Ben even terug in m'n jeugd en de middelbare school, waar ik graag heenging.

Het gras is kleddernat vanmorgen en de beek staat eindelijk weer eens flink hoog (tot onderkant trapje). Zin om naaktslakken te vangen en te laten zwemmen. Had er 27 in 5 minuten.   

17 augustus
Rinus van Radio Gelderland had gisteren een bevlogen en tegelijk nuchtere gast met een interessant onderwerp, het zelfvoorzienende dorp. Henri Mentink werkt in het Veerhuis in Varik aan een betere wereld. Met 90 mensen heeft hij het Veerhuis gekocht en hij gaat proberen daar een winkel aan het draaien te krijgen van en voor de bewoners. Iedereen die iets kan verbouwen of maken kan daar zijn producten verkopen. De bedoeling is om zo min mogelijk producten die van ver komen te verkopen.
Mentink zit in een club van mensen die een ander idee hebben om gelukkig te worden dan door concurrentie, omkoping, speculatie enzovoort, de Club van Boedapest.
Gemeenschappen die zelfvoorzienend zijn, zien zij als enige mogelijkheid om uitputting van de aarde te voorkomen. Rente wordt wel uitbetaald, maar in natura, bijvoorbeeld door verzorging als je hulpbehoevend wordt. Er staat veel interessants op de site van het  Veerhuis.

zondag 16 augustus
Oud papier wegbrengen bij school 't Walin. Als ik de weg indraai, komt van de andere kant ook een Panda die achter me aan rijdt, maar doorrijdt als ik de speelplaats oprij waar de aanhanger van Excelsior staat. Terwijl ik een paar dozen uit de auto haal, komt hij terugrijden en naast me staan. Een zo te zien heel bijdehante jonge man van een jaar of twintig.
'O, moet het hir in! Ik was net ook al hier, hoorde dat het bij de school was, maar alle deuren waren dicht, ik keek ook al bij de aanhanger, maar zag niks waar het in kon, zag geen deur.'
Slimpie, hoor, een gesloten lijkende aanhanger heeft echt wel een deur. Even aan de achterkant kijken, de deur opendoen en je ziet de rommelige oogst van 2 dagen liggen. 

Roofvogel is nog in de buurt, 'k zag hem laag onder de eik doorvliegen. Echt opvallend heel licht bruin.

Mijn zus was hier, voor en na een feest dat ze had ter gelegenheid van de 85ste verjaardag van de weduwe van Gerard, de vriend van Jan. Ze had met een oud-buurmeisje gepraat, Jo Otten, die al meer dan 40 jaar niet meer in Winterswijk woont. (ik verbeter haar naam, ze heet Van Otten!) Die is een paar jaar jonger dan zij, maar ze speelden wel met elkaar, wist die nog. Haar broer Jacob was iets jonger dan ik, en daar speelde ik wel eens mee, in het kippenhok zonder kippen achter hun huis, waar hij nog woont. Ik weet het hele rijtje van toen nog, de fa. Schrader op wat nu 65/67 is, wij op 63, te Slaa ( die een achterneef van mijn vader bleek te zijn en erg op hem leek) en daarvoor woonde er meester Schuurman, hoofd in Miste, op 61,  opa Geerdes van pippiaatje op 59, Hogeslag, in gedachten zie ik een uniform, op 57 en daarnaast de familie Otten,  Van Otten dus! op 55. 
De nummering was toen anders, wij woonden op 39, de zaak was op 41/43 en mijn grootouders net voorbij het plantsoentje hadden 45. 

zaterdag 15 augustus
Heb weer de roofvogel bij de wei gezien. Volgens de meelezende jeugdvriend is de roofvogel met soesjeskleur een torenvalk. Bij zijn vrouw thuis vroeger in het Woold was die ook. Daar hebben we niet goed naar gekeken in het vogelboek, je denkt bij torenvalk aan hoge gebouwen en niet aan een ingesloten wei met een rand bomen. Ik tenminste niet, maar de kleur is het precies, ook dat roodachtige wat Carla zag.
Een verrassing is het onverwacht aankomen van M en W, de neef van Jachman, die hier op een camping staan. We hebben niet veel contact en toch is het 'gewoon' want ze weten veel van mij en ik veel van de familie. Hij heeft met zijn broer (B) en een kennis de vierdaagse gelopen, niet meer de 50 of 40 als vroeger, maar de 30 kilometer. Als omstreeks 70-jarige niet gek!

's Avonds komt mijn buurman vragen of ik niet bang ben geweest om het 's nachts (do-vr) wel een uur lang geschreeuw en lawaai van een stomdronken stel Polen voor het huis en in de zandweg. Hij was om n uur wakker geworden en naar buiten gegaan om op te letten, had de politie gewaarschuwd, maar die reageerde niet, was nog onder de indruk natuurlijk van hun eigen schietpartij 's morgens. Hij had de hond losgelaten toen het leek of ze met bierkratten begonnen te gooien, en eindelijk trokken ze door de zandweg af ri dorp.
Nee, ik hoor wel eens gedonderjaag op de brug bij de lantaarn, maar nu niet, was van de vorige onweersnacht slaap achter en sliep. Werd wakker van het weerlichten om 2 uur, maar toen was stel lawaaischoppers al weg.   
Toch aardig dat hij even langskomt.

vrijdag 14 augustus
Onweer vannacht, dat slaapt niet erg rustig, al kwam het niet recht over. Veel weerlicht, 13 mm regen.  

Nakomende mededeling: Ik was buiten toen ik vanuit de kamer een harde knal hoorde en Wolfgang hard iets riep. Kortsluiting,  dacht ik. Maar het was iets totaal anders, een ijsvogel was tegen de grote ruit gevlogen, bleef beduusd een halve minuut zitten, schudde z'n kop en vloog terug naar de beek. Hij was goed bekeken, want W. had er geloof ik nog nooit een gezien.

Carla zag een grote heel licht gekleurde roofvogel (soesjeskleur, vond ze, we aten er net een paar) langs de achterste rand van de wei vliegen. Vogelgidsen erbij, en havik, sperwer, buizerd, wespendief, valk waren het niet volgens haar, de kleur was die van de zeearend, maar ja... in de Achterhoek? Ik denk dat het een vrouwtjessperwer of een buizerd was met toevallig een lichte beige kleur. Later zag ik haar nog een paar keer, maar kon door de grote afstand niets specifieks onderscheiden. En als ik met de verrekijker in de aanslag zat, was ze er niet.

donderdag 13 augustus
De buitensteker van de caravan was z goed gedroogd dat ik nog eens weer probeerde of hij nu met een kabel vanuit huis geen kortsluiting meer gaf. Het lijkt na een paar uur nog goed te gaan, de verlichting binnen doet het weer. De volgende stap is de aansluiting van de schoppe op het net.  Dat doe ik misschien vandaag ook nog wel. 
 
Ik kreeg gisteren een vrijkaartje aangeboden voor het muziekfeest in de steengroeve en was er heel blij mee. Maar toen ik vanmorgen wakker werd, was dat gevoel over.
Gisteravond had ik namelijk heel lang buiten gezeten en naar de verschijnende sterren gekeken, later om 11 uur naar ISS en meteorieten, zag er zeker 10. Het zou schitterend geweest zijn als ik tegelijk niet de zware dreunen en muziek uit de steengroeve op een paar kilometer afstand gehoord had. De 4 of 5 avonden zijn uitverkocht. Ineens zag ik op tegen een paar uur op een hard bankje zitten luisteren en kijken naar een schitterende uitvoering maar met enorm veel lawaai. Als het koud is of regent, zit ik liever binnen, en als het een warme avond is, zit ik liever rustig hier buiten.
Heb de goede geefster vanmorgen dus gezegd dat ze er een ander een plezier mee mag doen. Komt dik in orde, ze kent heel veel mensen.

woensdag 12 augustus
Afgelopen weekend kwamen en gingen een paar mensen en ik zwaai ze dan uit, eerst bij huis, dan als ze over de zandweg langskomen en soms nog bij weinig verkeer als ze op fietspad of grote weg  zijn. Beetje overdreven misschien, maar ik heb -geloof ik- altijd mensen nagezwaaid. 
De gedachte daar achter is ooit geweest, dat je nooit weet of je elkaar nog weer zult zien.
Dat denk ik nu echt niet meer bij elke zwaai, maar misschien zit het wel heel diep verstopt in mijn systeem. Alleen is het gevoel nu veranderd. Vroeger dacht ik, dat de vertrekkende iets zou kunnen overkomen, en nu denk ik dat ook mij iets kan overkomen. Het is geen rele angst, gewoon een sterker gevoel van weten sterfelijk te zijn.
Niks mis mee.
Gewoon doorgaan met bewust leven.

dinsdag 11 augustus
Het verjaardagsboeket dat Marieke voor haar zuster meebracht die jarig was geweest, blijft hier staan omdat Carla met de trein naar huis gaat en het zonde is als het verlept aankomt. Ze zit nu om 10 uur al een half uur in de trein en Wolfgang is met de camper op weg naar Sail Bremerhaven.

Hoewel het de hele dag zacht regende met maar een paar korte droge perioden konden we gisteren wel buiten onder de parasol zitten. Bijna een half uur hebben we van een zachte regenboog genoten tijdens 't eten van de Chinees (?)
Carla had onderweg kersen gekocht bij een boerin in Rees en had er een paar bewaard voor mij. Ik vertelde dat de kersen die aan mijn kleine kersenboompjes kwamen er heel snel afgeplukt werden door merels. Ze stond op, knoopte 2 kersen aan elkaar en hing die in een van de boompjes. Dat vond Wolfgang weer jammer omdat hij ze mij meer gunde dan een merel. Ik maakte een foto en at ze op.
 
Toen ze een emmertje naaktslakken raapte, vond Carla een minikikkertje en zette dat op tafel. Het sprong energiek rond en wilde niet op de foto. Wolfgang maakte een filmpje, met daarop 't  kikkertje dat geen belangstelling had voor een reusachtige vlieg. Ik maakte een foto en kon de net gepasseerde vlieg er nog bij op krijgen. 
 

maandag 10 augustus
Prachtige dag gisteren met veel zon, de hele dag buiten zijn en met de kinderen eten. Carla en Wolgang had ik negen weken niet gezien, ze staan hier nu met de camper een paar dagen, Marieke kwam met de auto en twee honden en later kwam Ton met de trein en helemaal lopend van het station met hun logeerhond. VriendB die wist dat ze zouden komen, kwam zomaar even langs, wilde wel eens zien, welke mensen bij me horen en hier 'thuis' zijn. Het was druk onder de parasol met zes mensen en drie grote honden. 

zaterdag 8 augustus
Toen het koeler werd gisteren kon ik ijs gaan halen in het dorp en ik hoopte de auto dicht bij Talamini kwijt te kunnen. Vroeg op de middag was er aan de andere kant van het centrum al geen plaats meer, dus zeker bij de Markt niet. Nu ging het prima, etenstijd. 

Ik moet wel eens een schrijfopdracht geven bij m'n oude schrijfgroepje. Vanmorgen deed ik een goed idee op:
Een kwartier te laat.
Dat kwam zo. Toen ik bij Ton binnenstapte, 2 minuten voor de afgesproken tijd, kwam een van de kapsters op me af, ja sorry hoor, maar het is onverwacht een kwartier opgeschoven. Het werd twintig minuten, maar ik vermaakte me prima met de laatste Seasons en een kop koffie. Ton fhnde een dikke bos haar.
Toen ik aan de beurt was, legde hij uit hoe het kwam. De mevrouw die voor me was, had bij de dokter een half uur eerder een afspraak gehad om 2 hechtingen te laten verwijderen. Daar was ze ook op tijd geweest, maar de assistente was afwezig en de dokter kreeg het ene telefoontje na het andere, de hechtingen bleven maar zitten. Toen de assistente terug was, stond mevrouw met twee minuten buiten, maar was wel een kwartier te laat bij Ton.
Onder het fhnen zat ik te denken aan een opeenvolging van kwartieren te laat die het gevolg zijn van die afwezige doktersassistente.
Schrijfopdracht: Bedenk een reeks van te laat kwartieren tengevolge van de eerste bij de kapper.
Ik was een kwartier te laat bij vrienden waar ik afgesproken had. Nu gingen we nergens heen, maar ik kan me voorstellen dat we naar de opening van een tentoonstelling met mijn werk zouden gaan. Zo'n bescheiden voorbeeld schiet me spontaan te binnen. 
Je kunt een hele reeks dramatische te laat komens bedenken plus de smoezen die daar bij horen.
De verklaring van de eerste mevrouw was geen smoes, zoiets bedenk je niet.

vrijdag 7 augustus 28,3 gr
Veel gebeld en gemaild gisteren. Het bestelde bankje was er al voor de afgesproken tijd, goed dat ik thuis was. 's Middags bezorgen begint natuurlijk om 12.00 uur en ze waren er om 1 minuut over.
 
Het stuk tuin met struiken rond de zeepjesroos is weer vrij van brandnetels. Toen het daar beschaduwd was, trok ik er heel wat met wortel en al uit. Wel met handschoenen aan, maar verder met blote armen en die zijn nu een beetje bobbelig nog.
 
en nog een heel stuk de bocht om
Van half vijf af vanmorgen onweert het zo'n beetje onbestemd. Het zal nog tot een uur of tien doorgaan volgens buienradar, veel rood nog, tamelijk veel regen, dus veel mollen.

Vanmorgen om kwart voor vijf hadden de krantendames veel belangstelling voor iets in de berm of in mijn tuintje. Het was nog heel donker door het onweer, en de chauffeuse kwam zelfs uit de auto om ook te kijken. Ze reed eerst een eindje achteruit om er met de koplampen op te schijnen. Ik was heel nieuwsgierig achter het gordijn, maar eigenlijk weet ik wel waar ze naar keken. Al een paar dagen scharrelt hier een enorm grote egel rond, mijn grote vriend. Egel eet naaktslak! Welkom egel! Filmpje op youtube.

donderdag 6 augustus 32,2 gr
Heel vroeg zo dadelijk de jarige bellen, want ze moet werken vandaag. Komend weekend kan ik haar echter cht geluk wensen.

De graspaden, de berm voor het huis, alles is weer gemaaid. De berm is altijd een beetje lastig want om met de grote machine te keren, moet ik een klein stukje op de weg komen. Ik stond al haaks, maar nog net met de voorwielen op de stenen langs de berm, toen hij afsloeg. Benzine op. Het zag er wel raar uit zo, maar ik heb altijd genoeg benzine om bij te vullen, dus na 5 minuten kon ik mijn draai afmaken. Een langsrijdende politiewagen ging al langzamer rijden, maar toen ze me bezig zagen met de jerrycan staken ze vriendelijk een hand op. De politie is je beste vriend.
Ze vroegen niet hoe ik daar gekomen was, want dat kan alleen via de openbare weg, en dat is voor een zitmaaier verboden terrein.   
Op een mooie zomeravond komen er veel mensen langs, buren die je groeten met hun hand uit het raampje of wapperend uit het dak, toeristen die een ommetje maken en je niet zien, en asielzoekers, hele families die belangstellend kijken naar de maaier, en dan een hand opsteken naar de maaister en vriendelijk lachen. Achterhoekers groeten mensen die ze onderweg tegenkomen, de asielzoekers hebben dat al heel goed geleerd of ze deden het 'thuis' ook al. 

woensdag 5 augustus
Zomaar eens een foto van Prinses Irene die vandaag jarig is, 77 wordt deze Leeuw!


Gisteravond kwam pas om half zeven de zon er door. De hele dag regende het, dus ik kon niet maaien.
ROVA-mensen hebben de uitgewaaide lindetakken die ik in de berm gesleept had, in stukken gezaagd en meegenomen. De enorme tak die al een maand, sinds de vorige storm, onder de brug in de beek ligt, hebben ze niet meegenomen. Ze hadden het best kunnen doen, ze waren toch al doornat van de stromende regen in hun vrolijke dunne hesje en korte mouwen. Zomeruitrusting.

Bij de koffie gepraat over mensen die zich 'zoek' maken omdat ze 'gevonden' willen worden.
Een leuk spel bij kinderen, die zelf hun verstopplekje verraden als het vinden te lang op zich laat wachten. Misschien is het bij volwassenen ook wel zo, maar hun verstopplek kan aan de andere kant van de wereld liggen en zich steeds verplaatsen. Zij moeten dus zelf 'verraden waar ze zijn' als de anderen hen niet kunnen vinden. 

De ramen zijn weer blinkend schoon, ik zag de lijsterbessenboom weer stralen in de avondzon en ook dat mereltrek begon.

dinsdag 4 augustus
Met schildervriendin bijgepraat en samen een hapje gegeten. Het was heerlijk om buiten te zitten en net te doen of ik geen gras moest maaien, sproeien, bloemen verzorgen en meer van die noodzakelijke dingen. Het was te warm voor veel inspanning en ik bewonder de mensen die dan gewoon aan het werk zijn heel erg.

Dat gras maaien deed ik 's avonds. Toen het achter het huis bijna klaar was kwam Jo, die op trainingswandeltocht was en me bezig hoorde, even kijken hoe het werd. Ik vertelde van de vrouw woensdag in Ratum, die m'n tuin een beetje eh...ro...e..rommelig vond.
Zij vertelde van de fietstocht naar het Woold, waar een mooi boerderijterras is gekomen. Ik ken het daar als scholteboerderij Roerdink, bij de dikke boom. Het schijnt er nu heel anders te zijn. De schoppe wordt verbouwd, schiet al aardig op, en beneden kan gegeten worden. Ze bieden ook B&B aan.
Het begon al een beetje donker te worden toen ik m'n laatste rondjes maaide. Voor het graspad was het al te donker. Vandaag verder, als het droog blijft.
   
Carla, ik heb gisteren een kaartje voor je op de bus gedaan, goed kijken, het is nogal klein, bijna te klein voor de  idioot grote postzegels die ze hier verkopen.

maandag 3 augustus
Bij mijn oudste vriendin m'n streektaaltekst na laten lezen. Ze komt van Kotten en is ermee opgegroeid en bij mij is hij pas later tot m'n systeem gaan horen. Ze verbetert er heel wat aan, maar lacht goedkeurend bij 'ik schudde m'j d'r veur' en 'wat nuts 't had'.
Ik krijg een rondleiding. Ze hebben hun huis meer oudedagbestendig gemaakt door een slaapkamer en badkamer beneden aan te bouwen. Het is zo mooi logisch gedaan, dat het aan de buitenkant niet opvalt dat er een uitbouw is, en ook van binnen valt die niet op. De tuin is er ook niet kleiner van geworden, heel knap gedaan.

Vanmorgen was ik weer naar Corinne en kreeg een nog nooit eerder gekregen complimentje: zachte hakken. Geweldig toch? Dat hoor je minder vaak dan 'lekker! hoe maak je dat?'

zondag 2 augustus
De tweede interessante avond bij de Universiteit van Ratum. 't Was fijn dat ik Jos van den Broek weer zag, die herstellend was van een nare ziekte. Z'n vrouw herkende ik niet zo gauw, had haar 1x gezien, 2jaar geleden, niet zo vreemd dus. Hij had weer een boek met vragen en antwoorden geschreven, Daarom!
Ik kocht het op de pof, maar hij zette er wel een mooie opdracht in. Ze komen langs, want zijn nog 2 weken in Winterswijk.
De avond was een soort renie van geologen, professoren en wel 20 studenten, de laatsten herkenbaar aan de t-shirts met Winterswijk-opdruk en het midden op de weg fietsen. H, ze hebben hier auto's! Er waren nu meer vrouwen, een stuk of tien wel. Willem kwam bij me zitten.
Prof. dr. Bert Boekschoten vertelde over de ontwikkeling van de mens, die sterk samenhing met het voorkomen van bepaalde stenen, die de eerste gemaakte werktuigen werden. Apen en andere dieren gebruiken ook stenen, maar elke steen is goed om een noot kapot te slaan. Ze herkennen en bewerken geen steensoorten. Daar begint de Mens.
De stenen voor de werktuigen die de eerste mensen maakten, kwamen voor in het oosten van Afrika. Het waren vuurstenen, stenen die schelpvormig (met een scherpe iets gekartelde rand) splijten bij het in de hand erop tikken met een andere steen. Dat splijten in zo'n typisch patroon komt door trillingen die bij vuursteen ontstaan door een harde slag met een andersoortige steen.

Na hem sprak Dr. Anne Schulp over de TyrannosaurusRex, T.Rex, die in Wyoming dicht bij de grens met Canada het afgelopen jaar door hem en 15 studenten en medewerkers uitgegraven is. Hij liet unieke beelden zien van het afgraven van een heuveltop, waar T.Rex horizontaal onderlag, de kop aan de ene kant ervan en een achterpoot aan de andere kant.  Alles werd getoond, de opwinding bij de ploeg gravers, het eindeloze zand zeven om elk klein stukje bot te vinden, het met de modernste en grootste ct-scanners uit de auto-industrie scannen van grote delen, zoals de kop, het werven van fondsen - 5 miljoen is nodig om het dier naar Nederland te krijgen en te prepareren en te onderzoeken met de modernste middelen- hij is inmiddels in Nederland.
DeT.Rex was een soort enorm grote vleesetende kip met tanden en waarschijnlijk al veren. Schulp legde evengrote foto's van het skelet van een kip en die van T.Rex naast elkaar en de overeenkomst was verbluffend. De kop is anders, maar de rest, bekken, schouders, poten, zijn praktisch hetzelfde. T.Rex was de voorloper van de vogels. Volgend jaar is hij in Naturalis te bekijken.

zaterdag 1 augustus
Zon! Al vroeg boodschappen gedaan in een nog heel stil dorp, geen Duitser gezien. Door naar Bredevoort, ook daar nog rust. Even in de meubelzaak van mijn oudleerling gesnuffeld, hij was er zelf, en bij 'natuurlijk kan het nog wel komende week bezorgd worden!' heeft zo'n connectie voordelen. De medewerkster zei me dat het wegens de vakanties onmogelijk was. Ben benieuwd wie wint.
Op de terugweg werd duidelijk waar iedereen was, bij Obelink. de campers en caravans konden daar nauwelijks een plek vinden op de toch enorme parkeerplaats. Opstopping bij de ingang.
Ik ga hier aan het werk, takken bij mijn ingang kortwieken, nog wat weghalen bij de druiven, brandnetels uittrekken bij de poort voor beter zicht, en een net over de druiven proberen te krijgen. Verzin een list, jonge vrind...eh..-dame!