logarchief  november  home  januari 2016                          leidjeberg@xs4all.nl                                                                                                                                   

logs december 2015

 

 

31 december
De campanula bij de achterdeur naast de stokroos die vorige week nog een bloem had, liet dat niet op zich zitten en produceerde er ook één. Blauw. Wie 't kleine niet eert....
30 dec. 21.45 campanula
Gistermiddag heb ik 45 kniepertjes gebakken. Een paar zagen er niet uit: al bij de eerste twee verbrandde ik mijn vingers bij het oprollen van die zachte hete flodders. Ze mislukten finaal omdat ze via de rand van de tafel en toen via mijn schoot op de grond eindigden,  en de andere drie waren te dik. Die smaakten goed, maar waren meer poezeltjes dan kniepertjes.
Een leerzaam proces in geduld hebben. Met afwegen, klaarzetten, bakken, schoonmaken en opruimen was ik 2,5 uur kwijt. Ik noem het kwijt, een ander zal het leuk vinden om te doen.
Nou goed dan, voor één keer in de vier jaar is het wel aardig.

Vanavond bubbeltjes en een paar vuurpijlen. Terugkijken op 2015.
Het was voor mij een heel bijzonder en mooi jaar.
Dat ik dit nog mag meemaken..zei ze.   

30 december

Er komen nog steeds nieuwe roosjes aan de struik. Knoppen komen uit, niet veel meer, maar toch! Ook toen er gisteren op de auto die buiten was blijven staan een dun ijslaagje groeide.. 

Tot mijn grote vreugde lag in het kniepertjes-ijzer, dat ik na een paar jaar weer eens uit de kast haalde, het door Jo handgeschreven lijstje met benodigdheden.

In het lauwe water moet de suiker smelten en dan weer zo ver afkoelen dat het lobbig wordt, voordat de eieren en de rest erin gaan. Het laatst de zacht geworden boter. Het  warme zachte koekje wikkel je tot slot om het stokje. Zo word je kampioen.

29 december
zonsopkomst
Al eens eerder heb ik het over de relatieve leeftijd gehad, de leeftijd die je had toen je doorkreeg wie je eigenlijk was.  Ik was 34 toen ik dat wist, rijkelijk laat, veel mensen weten het eerder.  Anderen kennen dat gevoel helemaal niet. 
In de Volkskrant van gisteren schrijft Daan Heerma van Voss over 't zien van een klassefoto met 10-jarigen, die hij via internet ontving. Hij zit op de eerste rij. Van alle kinderen weet hij de naam en hoe ze in het echt waren, maar hij kan zichzelf niet herkennen in dat jongetje vooraan. Hij vindt het een wonder dat hij niet vaker gepest is. Klasgenoten vinden juist dat hij niks veranderd is!
Dan schrijft hij: 'Mensen die terugkijken, kunnen worden onderverdeeld in twee groepen. Zij die vooral constanten zien, levensfasen die op een natuurlijke manier in elkaar overvloeien, en mensen zoals ik, die vooral verschillen zien, breuklijnen, meerdere gedaanten van 'zichzelf' die geen aantoonbaar verband met elkaar aangaan.'
Hij gaat dan de verschillen na tussen de fasen en hoe mensen hem zagen en hij zichzelf zag. Zijn herinneringen kloppen niet met wat anderen over hem zeggen. Hij deed heel andere dingen, was anders, het is net of zijn voormalige klasgenoten hem terug willen trekken in die kindertijd.

Dan komt hij met 'het beroemde salontheorietje van Mulisch over eeuwige leeftijd, - die was 'eigenlijk 17'.

Hij gaat dan eens narekenen hoe het bij hemzelf is. Hij heeft zich nooit jong gevoeld, en geboren worden als 60-jarige lijkt hem ook niet waarschijnlijk.
Volgende maand wordt hij dertig en misschien zullen zijn herinneringen hem dan eindelijk hervinden.
                                                *****
Dit stuk geeft een andere kijk op het gevoel van niet in je kalenderleeftijd te leven, dat ik en ook anderen hebben. Daan zoekt het in de herinneringen die niet kloppen met wie hij nu is. Dat gaat volgens mij al aardig in de richting van weten wie je echt bent.
Toen ik 34 was, wist ik zeker dat ik weg moest van de plek waar ik woonde, die was niet goed voor me. In dat jaar kwam als door een wonder de plek vrij waar ik nu nog woon. De sterke gevoelens van aanvoelen van wat goed voor me is, zijn me bijgebleven en in al die jaren sinds toen heb ik er (bijna altijd) naar geleefd.

 28 december  prachtig weer, hele dag zon, 12,4gr
Gewone werkdag. Wasmachine draait. 't Rode tafelkleed dat ook als tafellaken dient, moet weer schoon. Het is zo'n praktisch geval, decoratief rond met een geschulpte rand, mooie kleur rood, van een kunststof die sprekend op katoen lijkt, en die altijd stralend uit de bonte was komt  en dan niet eens gestreken hoeft te worden! Ideaal.

Onder de dikke laag kaarsvet in de met hulst versierde stenen(?) want loodzware, steelpan, ligt een verrassing die met een s begint en in het Engels ook op een s eindigt. Hoeveel letters weet ik niet.
Aangezien de 3 mini lontkaarsjes op zijn gebrand, de bodem nog niet in zicht is en ik natuurlijk helemáál niet mag spitten, betwijfel ik of ik er ooit achter kom.
De gever neemt het nooit zo nauw met de Nederlandse spelling, en met dat in gedachten was ik met raden ook al bij sjocoladecookies en sjans aanbeland, maar behalve hoongelach leverde het niks op. 
Ik ben toch wel een klein beetje nieuwsgierig.

27 december  max. 12,8
Laat opgestaan en geluierd.

Ons eerste huis was een zomerhuisje bij een boerderij in de buurtschap Zwolle, die bij Eibergen hoort, maar veel dichter bij Groenlo ligt.  Aan de overkant van toen nog een zandweg lagen de leemputten, waar van 1892 tot 1975 leem uitgegraven is voor de steenfabriek in Groenlo. Tot tien meter diepe putten zijn er uitgegraven. De leem werd met lorries naar de fabriek gebracht. Het gebied is nu rijkseigendom en wordt beheerd door Staatsbosbeheer. 
We hebben er destijds geschaatst en gezwommen. Dat laatste was verboden -er stonden verbodsborden- en van vrienden die na ons in dat huisje woonden zijn eens de kleren weggenomen. Het is langzamerhand een natuurgebied geworden met uitgezette voetpaden. Eén van de 300 meter lange putten is volgestort met zand, dat moest toen, om het weer landbouwgrond te laten worden.
Waar al dat zand vandaan kwam, staat niet op de voorlichtingsborden. 

Dit is wel een heel lange inleiding om te vertellen dat we daar Tweede Kerstdag heerlijk in de zon gewandeld hebben, voor we de resten van het eten van Eerste Kerstdag gingen oppeuzelen.
Toen de nog bijna volle maan boven het bos uitkwam, deden we de gordijnen open en de lampen uit. Mooi licht.
Het was helemaal niet koud buiten. 

26 december max 13,9
Van boord gaan en met z'n achten een eind gaan fietsen op een van de Canarische eilanden; onderweg zwemmen in zee, want van heuvels fietsen bij 23 gr. krijg je het warm.
Schoonzoon vermaakt zich zo te horen prima. Ik waardeer het daarom zeer, dat hij tijd vond om me telefonisch mooie kerstdagen te wensen.

De chipolatapudding die Marieke gekookt had, smaakte heerlijk, ik nam 2x, en vergat maar even dat ik eigenlijk niet meer wilde snoepen. Nou ja, in ieder geval mínder wilde snoepen. Het is nog geen 1 januari, ik kan het nog afbouwen. De rest van de maaltijd was ook geslaagd, net als bij jullie natuurlijk. 

We keken later naar de hondendocumentaire. Honden die rechts zijn en linksdraaiende kruintjes hebben, zijn geschikt voor de opleiding blindengeleidehond. Ze zijn niet paniekerig, letten heel goed op in het verkeer en kunnen een sterke band met mensen opbouwen.
Dat vond Isa een interessante mededeling, en ze ging er eens goed voor zitten.
Zij is ook rechts en heeft vast wel ergens een linksdraaiend kruintje.  
 

25 december 12,9°
 
Lachen om mezelf:
Gistermorgen. Ik klikte via Google m'n eigen blog aan dat ik de avond daarvoor aangemaakt had. Even controleren of alles werkte. Klikte ook de kniepertjesfoto aan die ik van internet geplukt had. Dubbelklikte om hem te vergroten en zag mijn eigen bloemetjes tafelkleed met mijn eigen eerste zeker wel drie jaar oude kniepertjesprobeersels!! Had ik niet eens herkend bij het kopiëren!  

Bij de kapper moest ik ook al zo lachen. Kreeg koffie met een verpakt rond koekje erbij. Toen ik de verpakking boven m'n schoot openscheurde, vloog het koekje omhoog en landde precies plat bovenop de koffie die op tafel stond en bleef drijven! Raar gezicht. Grote truc!  Moet jij eens proberen.
Ik hoefde het er niet uit te vissen, Jeannette kieperde alles weg en gaf me een nieuw kopje mét koekje.

Een heerlijke morgen met M&M. Het gaat gelukkig weer goed met ze en dat is zo fijn om te zien! We hebben ernstig gepraat, maar ook weer zo vreselijk gelachen!
De jongens van de Jachmankant die ik in de loop van de jaren wat beter heb leren kennen, konden als ze samen waren de keet behoorlijk op stelten zetten, geestig en adrem, gezegend met een flink stemgeluid en bulderende lach. Zo wilde een feestje wel lukken. Ze (toen nog met z'n negenen) hebben één zus- die heel goed mee kon/kan komen!    

24 december 13,7gr
Straks komen M&M koffiedrinken. Altijd supergezellig. Met Carla gaat het gelukkig goed vooruit. Als het nu ook nog gaat sneeuwen wordt het een mooie Kerst. O, nee, niet zo prettig voor alle mensen die ergens heen moeten rijden om te gaan eten.  

Weer heel uitgebreid met m'n buurvrouw gepraat, echt een ijzeren geheugen heeft ze. Ze zegt wel dat ze niet alles kan onthouden wat ze ziet of hoort, maar daar geloof ik niks van. Volgens mij kent ze de meeste mensen uit het dorp, plus die van Meddo en Kotten met ouders, kinderen, buren en huisartsen. Het is altijd informatief(?) om met haar te praten. We roddelen echt niet....héél soms een héél klein beetje....
En niet onbelangrijk: de kniepertjesteller staat al op 410. Vier jaar geleden was ze Winterswijks Kniepertjes Kampioen. Ze stond in de krant! Bakt echt de lekkerste.
Ik probeer uit te vissen waardoor ze zo lekker en knapperig worden. Voor het laatste moet er drank in. Wat? Vergeten te vragen. Ik heb zelf ook een bakijzer en oprolstokjes, dus.... wie weet. Zo?
van internet!
  
23 december
Boodschappen. Komen, gaan en moet ik doen.

22 december

Is dit geen schitterende adressering?  Ons huis hoorde bij kasteel het Waliën vroeger. Leuk dat hij zo toch goed terechtkwam na een reis dwars door het hele land en zonder afzender. Die stond wel op de kaart zelf gelukkig. 

't Regent zacht en het is lenteachtig zacht. Toen ik net de container aan de weg zette, moest ik behoorlijk hard trekken, door de regen was de grond doorweekt en zacht geworden.
Zacht fluisteren, strelen, kreunen, huilen, het woord 'zacht' kan voor alles gebruikt worden en ik vind het niet eens mooi klinken, die t moest er niet achteraan komen.
Bij kracht is die t juist wel op zijn plaats.
Wat een idee op de vroege morgen!

Het schiet niet op met het kaarten versturen, heb de kerstkaarten laten versloffen, ga nu maar aan Nieuwjaarswensen beginnen.
Maar de mensen die hier meelezen zullen het met een wens op deze site moeten doen.
Lieve meelezers, voor 2016 wens ik jullie een goede gezondheid toe en plezier in het leven. Zoek de zonzij, ook al is er veel schaduw. 

Zo, dat schiet lekker op, 10 kaarten minder te schrijven!

21 december
Vandaag gaat de zon alweer 2 minuten later onder. 't Gaat nog in onderdelen van minuten, maar 't gaat wel vooruit! De 11e was het 16.28 en nu al 16.30!  en op de 31e om 16.38.  Tien minuten langer zon, dat zie je.

Voor het eerst deze winter erwtensoep gegeten, jawel, zélf gekookte. Die van de slager is goed, maar te zout, en die van de super is nog zouter. Ik herinner me een keer het erwtensoep eten bij de Koperen Pan, zeker 25 jaar geleden, volgens mij bestaat die allang niet meer. Het was zo'n avond met alleen erwtensoep en /of pannekoeken.
De soep was voor ons niet te eten, zo zout, deed pijn in de keel, we lieten hem staan en namen pannekoeken, ja, pannekoeken, het Groot interNationaal Dictee kan me gestolen worden, maar kwaad dat de serveerster was! Voelde zich persoonlijk aangesproken.
Haar baas kwam erbij en suste haar, zei dat de meeste mensen van pittige soep hielden, maar dat ze toch wel kon begrijpen dat er uitzonderingen waren.
Dat restaurant heeft wel veel Winterswijkers aan de mosselen gekregen door ook speciale mosselavonden te houden: voor een bepaald bedrag zoveel eten als je wilde. Veel knapperig brood erbij, dus hij ging er echt niet aan failliet. 

20 december
Op 3 oktober schreef ik over de begrafenis van mijn vriendin Christien, Stientje, 79 jaar geworden. Op haar 29e werd ze weduwe, had toen een dochtertje, Annemieke, van bijna 2 jaar. Dat dochtertje van toen werd later een collega van me. Ze hield een liefdevolle en geestige speech tijdens de begrafenisplechtigheid van haar moeder. 
In de krant van gisteren staat haar eigen overlijdensadvertentie, ze stierf een paar dagen voor ze 51 zou worden.  

Je bent jong, hebt vrienden, werk, hobby's, en wilt toch niet verder leven? Vreselijk. Misschien had ze volgende week toevallig iemand ontmoet waar ze de rest van haar leven gelukkig mee geweest was!

Wilde ze weer bij haar moeder zijn?

Levenskracht: In de al maanden uitgebloeide stokroos, kwamen in november/ december 2 bloemen, en nu bloeit hij nog met nieuw blad en een nieuwe knop!

19 december
Mijn mobieltje stamt nog uit de tijd dat we in een noodsituatie bereikbaar wilden zijn als we langere tijd met vakantie waren. We waren bereikbaar voor het thuisfront en ook als we ergens met pech stonden was het natuurlijk een handig ding. Er kwamen wel eens berichtjes binnen op een menu dat we toevallig openden als we weer thuis waren. Goh, kijk eens, Marieke gaat ook een paar dagen weg! dat er een datum bijstond viel helemaal niet op.
Al jaren is het nu 'mijn' mobieltje, dat mee gaat als ik alleen ergens met de auto heenga, je weet maar nooit..... maar ik heb het nog nooit hoeven te gebruiken voor een noodkreet. 
Sinds gisteravond kan ik de berichtjes lezen en beantwoorden! Vriend 'meldde me aan' en ik kan me nu mengen in de fietsende sms-ende menigte! Even navragen waarom het altijd op de fiets moet.

18 december   13,7°
Weer zo'n zachte dag! De kauwen zijn aan het baltsen, er kwam al een voorzichtig riedeltje van iets kleins uit de struiken, het gras groeit door, de stokroos heeft een nieuwe bloem, madeliefjes bloeien door, waar blijft die heerlijke winter met ijsbloemen op de ruiten en zulke dikke sneeuw dat ik 3 dagen niet naar het dorp kan?
Dat geeft me dan zo'n stoer plattelands-idee.
Ik ben al wel bezig met het maken van een pan erwtensoep voor zo'n periode. Misschien gaat dan ook die pot bruine bonen eens op die ik als noodvoorraad al een paar jaar in de keukenkast heb staan.

Vandaag maar eens kerstkaarten schrijven, of maar gelijk nieuwjaarskaarten. Ik koop nooit gecombineerde, want ze komen vaak door mijn laksheid te laat aan. Dat lijkt dan ook weer zo ...... lullig, wou ik zeggen, maar dat wordt nu toch maar knullig.
                                                  *****
Twee mensen die ik heel graag mag en die door omstandigheden uit de schildergroep verdwenen zijn, komen hoogstwaarschijnlijk terug. Zou erg fijn zijn!

17 december   max. temp. 15,5°
Natte sneeuw. Nee vandaag niet, het is superzacht weer, maar 61 jaar geleden. Hoe het weer op sommige dagen was, blijft in m'n geheugen zitten, zoals ook de natte sneeuw op mijn trouwdag toen we 's avonds de ruim 10 km naar De Boschhut fietsten. Het gevoel van bevrijding: eindelijk weg te zijn van huis. Voor het eerst heel dichtbij de bosuilen horen roepen, ook een paartje.
                                                *****
Hoorde net op het nieuws over de nipte ontsnapping van Rutte.
Het twitterbericht dat Margriet Vroomans voorlas: we leven in een tijd dat het er niet om gaat of het lekke dak waterdicht wordt, maar of het verhaal over het lekke dak waterdicht is.
Bij Rutte dat laatste ook nog niet eens. 
                                                *****
De sloot langs ons bosje wordt schoongemaakt, Martha kan nog net langs de dragline en de rotzooiwagen rijden. ROVA doet het netter dan de gemeente het deed, die gooide de troep uit de sloot bovenop de maartse viooltjes in het bosje.

16 december

De laatste dagen heb ik kennelijk veel naar beneden gekeken, want deze hooggezeten lezende engel zag ik gisteren pas toen Rianne me wees op de slordige boekenplanken!! Nee, hij is niet via haar hier binnen komen vliegen...
Nu kijk ik weer naar boven, want Carla mag naar huis. 't Was wel een spannende week, hoor!
Gisteren werd ons telefoongesprek afgebroken, haar kaart was bijna leeg. Ik belde opnieuw en ze kon nog net vragen of ik Wolfgang wou bellen en zeggen dat hij een nieuwe kaart mee moest brengen 's avonds.
Wolfgang: 'Wat??  alweer?'

15 december
Het gaat met dochter de goede kant op, ze belde zelf weer op en had gehoord dat uit de hartkatheterisatie bleek, dat haar hart het goed doet. Ze hoopt gauw weer naar huis te kunnen, als haar maag ook weer redelijk gezond is.
Ik kreeg een paar hartverwarmende reacties op het bericht van de 13e.   
                                        *****
Bij de maandagmorgenclub was er een interessante inleiding door Jan over de eerste 'Hollandse' koning, Lodewijk Napoleon. Hij is maar vier jaar koning geweest, en was geliefd hier. Hij was aangesteld door zijn negen jaar oudere broer Napoleon maar na een paar jaar was hij zo Hollands geworden- hij reisde het hele land door, sprak en schreef al na een jaar Nederlands, nou ja, je kon er uit opmaken wat hij bedoelde, - dat hij na zijn vlucht uit ons land naar Italië zei, dat hij het jammer vond niet als Hollander geboren te zijn.
Zijn machtige broer zette hem af omdat Lodewijk te veel de belangen van de Hollanders behartigde.
Hier                                     

14 december
Spierpijn. Eigen schuld, dikke bult. 'k Wilde een zware matras zonder handgrepen omruilen voor een lichtere mét handgrepen. De zware moest helemaal het huis door naar de logeerkamer. Ik was heel trots op mezelf dat het lukte!
                                               *****
Voor het eerst naar een bijeenkomst van het Humanistisch Verbond geweest. We waren met z'n zevenen, de koffie met koekjes was lekker, ik kende 2 aanwezigen, de kerstversiering op tafel zag er vrolijk uit, maar... dat voelde je al aankomen...het onderwerp, De Medemens, kwam nauwelijks ter sprake. De Amerikaanse politiek en de huidige toestand in het Midden Oosten kwamen wel ruim aan bod. Ik had graag willen praten over wie wij dichter bij huis als onze Medemens beschouwen en wat voor medemens we zelf zijn. Ik was toch een beetje afwachtend, zo voor de eerste keer en hield mijn bemoeizuchtige mond. Stom!   

13 december
Jongste dochter is plotseling onwel geworden en met vreselijke pijnen in vliegende vaart per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Dat was woensdagmorgen al. Ze wilde absoluut niet dat we het wisten en we hoorden het vrijdagmiddag pas. Dinsdag krijgt ze een hartonderzoek. Ik heb haar een paar maal gesproken en ze voelt zich iets beter, begreep ik.
We moesten beloven niet te komen, want de lange rit, het slechte weer, de drukke autobahn en vast nog meer toestanden waren veel te gevaarlijk en belastend. Vaak bellen vindt ze wel heel fijn. Ik heb niks beloofd. Zelf doet ze dat ook niet graag. Van wie zou ze dat hebben? Van haar grootvader, mijn vader?
13 december was zijn geboortedatum.

12 december
Bij m'n zus was het weer heel prettig. Al een paar maanden was ik niet in Deventer geweest, vind het meestal fijner dat mensen bij mij komen, dan dat ik naar hen toe ga. Stier hè, die blijven graag in hun eigen wei, leerde ik onlangs.
Voor ik bij Riet binnen was, had ik in de lift Lammy, een vriendin van haar al gesproken. Ze had bij Riet een kerststukje en goede wensen voor me achtergelaten, maar dat wist ik toen nog niet! Later kon ik haar zelf nog bedanken.
Toen ik weg ging, zag ik in de hal Ger, een andere vriendin. Die vriendinnen waren ook al een paar keer bij mij.
Mijn zus is van het verwennen en de lunch was zoals altijd heerlijk.

Dit zijn allemaal goede ervaringen, maar het beste van alles is het gesprek en het steeds meer elkaar gaan kennen en waarderen.

11 december
Hoe verschillend kunnen we muziek verstaan en beoordelen!
Gisteren om 18.15 uur hoorde ik de Arietta van Ludwig von Beethoven, deel 2 van pianosonate 32, gespeeld door Meesterpianist Wilhelm Backhaus in 1954.
Hans Haffmans vindt Backhaus zo ongeveer de ultieme uitvoerder, één van de allergrootsten.

Backhaus speelt volgens mij de Arietta te snel, waardoor het wel zeer virtuoos is, maar zonder de sfeer en het muzikale gevoel dat Alfred Brendel erin legt door echt elke noot geladen te spelen. Ik heb zelf de uitvoering door Alfred Brendel uit 1975, dat begrijp je!
Bij Brendel dwalen mijn gedachten geen moment af in die ruim 15 minuten, er zit een ongelooflijke spanning in....'ja, nú!' denk ik bij de eerste vier versnellingen bijvoorbeeld.
Bij Backhaus in zijn 12 á 13 minuten voel ik die spanning absoluut niet. 

10 december
Het schilderij dat een klein hoekje van de tuin moest weergeven werd wel een beetje anders!
Foto   en schilderij: olieverf 80x80

Totaal anders, maar ik ben blij met het resultaat. Voor ik een betere naam heb bedacht heet het Impressie. Bubastis maakte de foto.
Het kan zo maar zijn dat ik er nog verder aan werk, als ik een beter idee krijg. Niets is definitief.

9 december
Van Sinterklaas kreeg ik Maartje Wortel  'Er moet iets gebeuren', verhalen. Ik heb er nu een paar gelezen en ik vind dat ze heel goed schrijft. (zal ze blij mee zijn!)
Vervreemdend, grappig, absurd, triest, van alles zit er in en loopt door elkaar. Mijn rantsoen is één verhaal per dag. Dan een dag telkens even eraan denken. Dan pas het volgende lezen.

Vanavond komt Rianne het kerststuk brengen dat ze voor me gemaakt heeft op de cursus. Er komen ook takken en groensels in die ze hier uit de tuin haalde. Met een stel vrouwen gaat ze vandaag versieringen maken. Ik denk dat het goed wordt, want ze zíet hoe je van iets gewoons iets moois kunt maken: de gerbera's in de drie vaasjes hebben nog een week gestaan! Ja, voor haar willen ze wel hun best doen.

8 december
Maan en Venus(?) staan nu om zeven uur heel helder aan de Zuid-Oosthemel zoals een kind maan en ster zou tekenen: een maansikkel met tussen de punten een eindje verder een ster. 
                                               ***
Eindelijk heb ik dan dit fraaie setje compleet. Misschien komt er nog een paarse bij voor haren, wol en watten, maar zó vind ik dit al heel mooi. Echt iets om blij van te worden.

Nu alleen nog even een lijst maken van de ophaaldata en dan kan ik rustig van al dit moois genieten. 't Is niet helemaal gratis, maar dat heb ik er graag voor over. En elke week 1, of soms 2 van die schatten naar de weg rijden die nogal wat hoger ligt, is misschien niet zó leuk, maar ja, je moet er wat voor over hebben.
Ik hoop wel dat er geen dik pak sneeuw komt. 

7 december
Om tien voor vijf scheert er in de schemering een paar minuten een Kleine vleermuis voor het raam langs. Op 7 december nog een vliegende vleermuis! Heel bijzonder.

Als ik alleen ben, kijk ik niet naar tv-uitzendingen die me bang maken, die martelingen, aanslagen en andere beelden laten zien, die een grote indruk op me maken.
Als er andere mensen bij zijn die ook kijken, heb ik daar veel minder last van. Naar de voorgaande vier uitzendingen van de serie 'Het Duitsland van mijn moeder' heb ik niet gekeken, maar met de kinderen erbij heb ik gisteren wel naar deel 5 gekeken. Toen ze weg waren keek ik op de laptop deel 1.
Zoveel verwoesting en ellende, zoveel zinloze moorden. En toch zijn er ook mooie ontmoetingen, tussen de latere generaties van Duitsers en Russen.
Ik wil nu ook de andere delen zien, want wil weten hoe de moeder van documentairemaakster Britta Hosman hier in Nederland terechtkwam. De grootouders van Britta waren Duitsers die in de buurt van Königsberg een groot landgoed bezaten. De familie woonde er al 700 jaar, maar moest in 1945 vluchten voor de Russen. Het grote landhuis werd  met alles erin vernield.

Mijn schoonvader trouwde aan het eind van de oorlog met een Duitse en van hen hoorde ik de verhalen over de 'onschuldige, beleefde' Duitsers die op de vlucht moesten voor de 'barbaarse' Russen. Die eenzijdige opvatting stond een goed contact tussen ons in de weg. 'De' Duitsers waren niet allemaal zo beschaafd en 'de' Russen niet allemaal zo barbaars.

Een paar foto's van bloemen die hun best doen om de winter op te fleuren.
  margrietjes en   net in bloei gekomen stokroos

 6 december
Na een hele tijd heb ik weer eens Sinterklaas gevierd en nog wel buiten de deur. Het eten bij de broers was er bij inbegrepen.
We hebben zelfs sinterklaasliedjes gezongen!

Toen Vriend in Australië woonde, was er een sinterklaas- bijeenkomst met Nederlandse immigranten en Australiërs. Sint verstond redelijk Nederlands maar sprak het nauwelijks.
De kinderen moesten bij hem komen, sommige Nederlandse kinderen spraken geen Nederlands meer, op school spraken ze natuurlijk Engels, bij Vriend thuis spraken ze Nederlands met de dochters.

De oudste, vijf jaar, moest ook bij Sinterklaas komen en vader had met haar afgesproken dat ze dan gewoon met Sint zou praten tot er een minuut om was, hij zou dan een teken geven. Maar ze was helemaal niet bang en kletste aan één stuk door, kwam toen helemaal op stoom.
'Toen u vorig jaar bij opa was, weet u nog, toen had u een rode jas aan, en dit is een paarse, waarom hebt u niet de rode aan? Waarom hebt u nu een bril op?  Zit er nu ook een kacheltje onder uw muts zoals in Holland?' ......Logische vraag als het tropisch heet is. Jammer was wel dat ze nauwelijks antwoord kreeg. Sint speelde het spel niet mee. Was niet de echte Sinterklaas. 

5 december
Bij schitterend weer slenterden we door de binnenstad van Zutphen. We kwamen nu van de richting nieuwe IJsselbrug, dus van de zuidkant, ik kwam nog nooit door die nieuwe wijken vrij dicht langs de rivier de stad in. In het centrum vergiste ik me dus steeds in de richting, tot ik na twee rondjes zelfde straatjes doorhad waar ik écht was.
Hier was het stadskoffiehuis waar die jonge man jaren geleden zei: Jullie houden van elkaar, he? En die toen ook wel graag een kus wilde. Het was er nu ook gezellig en goed, met een zigeunerachtige, zeer directe en hartelijke gastvrouw ( '65 jaar', fluisterde ze me toe) die een figuurtje had als van een 18-jarige.
Later wandelden we op de oude parkachtige begraafplaats van Warnsveld, waar het graf van familie is, dat Vriend een paar keer per jaar verzorgt.  We reden met een omweg over kleine weggetjes naar huis.
Ik kon me bijna niet voorstellen dat ik op een 4e december eind jaren '60 gevloerd werd door een ijssneeuwbal tegen mijn hoofd die een arbeider vanaf het dak van de kerk naar de wachtenden bij de bushalte ver beneden hem gooide.
Het was nu zo'n zacht zonnig herfstweer!  Hier was het 10,2gr.,  in de stad nog wel een paar graden meer. 
    
Morgenrood. De hele hemel van Z.O.. tot N.W. is even zachtroze gekleurd.
ver in het noordwesten nog rose

4 december
Ik ben niet echt goed in Engels, lezen kan ik het behoorlijk, maar spreken niet. Het onderwijs op de middelbare school bestond op onze afdeling uit lezen en vertalen, spreken was er niet bij. Mijn leraren voor Frans en Engels waren toen nog nooit in Frankrijk of Engeland geweest. Ik heb het over begin '50er jaren. Het gewone Engels kwam binnen via vooral Amerikaanse liedjes op de radio.
Zoals
 
Don't fence me in

Oh, give me land, lots of land under starry skies above
Don't fence me in
Let me ride through the wide open country that I love
Don't fence me in....
.....the murmur of the cottonwoodtrees....
Rietje en ik zongen het tweestemmig bij de afwas.

Gisteren leerde ik een mooie uitspraak: 'What did your last slave die of?'
Dat kreeg ik te horen toen ik zei: 'Steek de kaarsen aan!' of zoiets. Wat zeggen wij in zo'n geval?  'Ik ben je knechtje niet!'
Klinkt toch anders... en ik had graag een Engels antwoord gegeven op de vraag. 
                                                        ***
Carla belt vanuit Duitsland: 'Zet gauw de tv op 2, Winterswijk is erop, met de steengroeve! Die is meer dan 30 m. diep!'
Dat dat zo'n indruk op haar maakte, is schijn, ze woont zelf in heuvelland in een huis dat tegen een behoorlijke helling is gebouwd.
Ik zie nog net dat Willem het Winterswijkse goud toont en Winkelhorst de zelfgevonden sauriër- en visfossielen laat zien.  Prachtige beelden, ook nog van de oehoe die daar broedde en hopelijk weer gaat broeden komend voorjaar.
foto wikipedia

3 december
We hebben de laatste lessen filosofie gehad van Jos van Alebeek, hij geeft alleen dit en volgend jaar nog aan de topklas les. Er is een vacature voor 7 dinsdagavonden à 3 lessen bij Marianum Groenlo. Zie website Marianum. 't Zou doodzonde zijn als het vak niet meer gegeven zou worden.

Gisteren 'hadden' we bij kunstgeschiedenis de Franse Impressionisten. Ja, die van de aller-individueelste expressie van de aller-individueelste impressie. Grote indruk op mij maakte de geschiedenis en het werk van Camille Claudel 1864-1943, beeldhouwster, die van 1879 -1892 de geliefde en leerlinge was van de 24 jaar oudere Rodin.
  
Toen ze na veel strijd uit elkaar gingen en zij totaal gestresst was, liet haar familie haar opsluiten in een inrichting. Ze vonden haar een hoer die de familie te schande maakte. Tien jaar later werd ze door artsen genezen verklaard, maar haar broer, het hoofd van het gezin, maakte dat ongedaan en liet haar levenslang opsluiten. Hij was diplomaat geworden en zo'n zuster kon zijn baan in gevaar brengen.
   werk van Camille
 Ze stierf zonder ooit bezoek te hebben gehad, behalve 2x van haar broer. Niemand kwam op haar begrafenis.
In 1955 vonden zijn kinderen een kistje met de brieven die hun tante, van wie ze het bestaan niet kenden, naar huis geschreven had. Volkomen normale brieven, alleen heel verdrietig.
Deze kinderen lieten een monument op het familiegraf plaatsen.  
 
2 december
We begonnen aan de tweede serie lessen, drie andere vakken, bij Marianum. Er was een piepjonge docent voor sociale geografie, die het gemiddelde van de aanwezigen, 50-plussers, behoorlijk omlaag bracht. Hij was 26, net afgestudeerd en begon dit jaar met lesgeven aan een school elders. Marianum had hem gevraagd om in Groenlo 21 avondlessen te geven aan de drie leerjaren. Gisteren was het zijn eerste les.
We leerden dat de valuta-standaard om de welvaart van zo'n 150 landen te vergelijken, de Big Mag Index is. McDonald's zit praktisch in al die landen en door naar de prijs van een Big Mac te kijken in vergelijking met de dollar, kun je aardig zien waar het geld zit. Wij bekeken de gegevens van 2013, maar op internet staan ze al van 2015. Nederland is in die 2 jaar van de 16e plaats opgeklommen naar de 14e.   

1 december
Door een stomme fout was ik gisteren november kwijt. Ben een paar uur bezig geweest om hem terug te vinden. Gelukkig regende het.

In november waren hier op de site bezoekers uit Brazilië, Italië, Nieuw Zeeland, Duitsland, Britse gebiedsdelen in de Indische Oceaan Chagos Archipel ( nooit van gehoord), Singapore, België, Polen, Frankrijk, Nederland en de VS natuurlijk.
Ik kan niet zien uit welke plaatsen ze meelezen en natuurlijk zijn er toevallige bezoekers onder, maar er zijn ook nogal wat terugkomers. Jammer dat je niet weet waar ze naar zoeken, behalve naar berggeest, bergbeek, bergmeer, berglucht, bergweg, bergvolk of bergplaats.

De beek staat erg hoog, de onderste tree van de trap staat onder water, dat is de eerste keer.
     
Rianne maakt van een failliete bos gerbera's een lief arrangement bij het zitje voor het raam.