logarchief  mei  home juli

logs juni 2015

 


dinsdag 30 juni
Na 23.59.59 uur vanavond krijgen we nog een 23.59.59 uur, zomaar een seconde erbij, want anders kloppen computers en wereldtijden niet meer. Een schrikkelseconde in plaats van een schrikkeldag. De uitleg heb ik gemist, maar het schijnt heel erg nodig te zijn, er is lang over vergaderd. Geniet ervan zolang het kan!

Vandaag moet ik veel drinken en me rustig houden, koelte opzoeken, in de supermarkt bij de koelvitrine blijven hangen, me niet opwinden, want warmte en zon zijn slecht voor me. Ja, het kan wel achtentwintig graden worden. Nou, ik ben de spoorwegen niet!
Hoewel.....er zat vanmorgen een spin in de badkuip. Maar zorgen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Zoek de wijsheden uit voorgaande zinnetjes.
Ik verheug me op zon en zomer, dat is goed voor een mens, ook voor een oud mens.

maandag 29 juni
Gisteravond op tv een magnifiek concert beleefd van het Concertgebouworkest olv Mariss Jansons. Rossini heb ik niet gehoord, maar ik zat op het puntje van mijn stoel bij het hele pianoconcert van Shostakovich. Nog nooit heb ik het stuk helemaal gehoord en ook nog nooit de twee solisten gezien en gehoord. De soliste is de 27-jarige Yuju Wang, die het hondsmoeilijke stuk soms zingend speelde. Er is een grote rol voor de trompetsolist, Omar Tomasoni en er was duidelijk een klick tussen die twee. De opname is van 21 september 2014, film op YouTube.
   
Natuurlijk kijk ik ook altijd of Tjeerd Top, plaatsvervangend concertmeester het wel goed doet. Zijn vader was docent Frans en een collega van me, hijzelf zat een jaar in mijn klas. Ja, hij doet het schitterend en vol overgave.

Zondag 28 juni
Gekeken naar het eerste van de vier delen over het leven van Vincent van Gogh. Na 20 minuten zegt zijn vader al dat hij naar een gesticht moet met goede dokters. Wat je dan gezien hebt, is een gesjeesde theologiestudent, die de handen uit de mouwen steekt om na een mijnontploffing de slachtoffers te helpen, en ik vind er dan nog niets abnormaals aan. Misschien wel als je predikant bent en liever trots bent op een zoon die ook op de kansel staat.
Of ik het heen en weer springen in de tijd naar de zakenfamilie Van Gogh rond 1960 een goed idee vind, nee, ik geloof het niet, in ieder geval gisteren niet. 

De wei is in de avondzon net een kalme versie van een Vincents korenveld.
 

zaterdag 27 juni
Ik ken nu iemand die jongensachtig impulsief is net als een véél jonger iemand en onmiddellijk wat bedenkt als ik zeg iets leuk te vinden. We waren bij 't Meihuus van de week en zaten in de tuin in een hangstoel op een standaard. Ik schommel graag, maar 1200,- is een beetje veel, 600.- voor een éénpersoonsstoel ook.

Rommelmarkt van de voetbalclub. Daar staat een stevige rotanstoel met dik kussen erin voor 5.- De 'jongen' waar ik het over heb, is op de fiets en brengt dat zware ding omgekeerd op zijn hoofd dragend helemaal fietsend hierheen! Echt geweldig vind ik dat. Nu gaat hij iets bedenken om hem in een boom te hangen. Ik moet bedenken welke boom. Zwaar werk.   
Hangstoel en avondzon

vrijdag 26 juni
Als ik de caravan eerder had schoongemaakt, dan had ik ook eerder ontdekt dat de kortsluiting een paar maanden geleden niet door iets in de schoppe kwam, maar door de steker van de caravan. Bij het lostrekken liep er een behoorlijke straal water uit. Maar toen alles in mijn ogen weer droog was en ik met een lange kabel van uit huis de caravan weer inschakelde, deed die het 1 minuut en sloeg toen toch weer uit. De schoppe heb ik nog niet geprobeerd, het kan dus op twee plaatsen niet goed werken!  
Het geeft een voldaan gevoel dat het er in ieder geval binnen netjes uitziet. Straks begin ik aan de buitenkant. 
 

Onder de eik is kennelijk door een Wespendief het nest van aardwespen/grondwespen/ graafwespen(?) bijna leeggeroofd. Alleen stukjes raat liggen er nog. Maar de koningin heeft hij niet te pakken genomen, want die moet doorgaan met een nieuwe oplage. Slim van de dief. Kan hij nog eens terugkomen! Hij weet nu de weg. De wespendief lijkt veel op de buizerd, maar heeft rond snavel en poten leerachtige extrabedekking.
 

Terwijl ik een foto maakte, werd er alarm geslagen onder de grond, een zwerm kleine wespen kwam uit een paar gaatjes en wilde terugslaan! Ben toch maar niet blijven wachten.

donderdag 25 juni
Ik ben superblij, want technische vriend heeft de inschuifbare lattenbodem tussen de banken in de caravan weer vanuit z'n ruimte onder een ladenkast tevoorschijn gehaald. Vorig zomer speelden de buurmeisjes er en die schoven te wild het rooster naar achteren, helemaal scheef zijn kast in en het was er met geen mogelijkheid meer uit te krijgen, zonder alles erboven af te breken. Dat afbreken kostte nu kracht en inzicht, maar het ging zonder beschadigen, en nu kan ik er slapen als ik wil. Ook kunnen er weer mensen blijven slapen. Tot en met 10 juli komt hier enorm veel verkeer langs wegens afsluiting voor werkzaamheden aan de weg naar Groenlo.

Op uitnodiging van Martha gingen we naar de 'Open-tuin avond' in Breedenbroek. Haar zus en zwager hebben rondom hun huis 't MEIHUUS een 1.5ha grote tuin aangelegd. Poelen, vijver, bosjes, kruipdoorsluipdoor paadjes, verhoogde borders, wilde stukken hooiwei vol bloemen, bouwsels van wilgentenen, prachtig aangelegde borders, graspaden, natuurlijke houten sculpturen, grapjes van glas en ijzer, mooie zichtlijnen van huis naar de monumentale eik achterin. Alles perfect onderhouden.
Yvonne en Wim werken er gemiddeld door het jaar genomen 4 dagen per week aan, met alleen hulp bij het heggen scheren en fruitbomen en eventueel andere bomen of struiken snoeien. Sinds 2003 wonen en werken ze daar. Op hun website staat wanneer de tuin open is.
Een aanrader, echt heel mooi! Het was een ideale avond, mooie zonsondergang, en zachter weer dan dagen ervoor. 
Op de terugweg zagen we een ree in het Wooldse Veen. Verrassing voor hem en ons, hij ging in dekking, kwam weer tevoorschijn, keek nieuwsgierig en sprong toch maar weg door het hoge gras.

woensdag 24 juni
Vandaag wordt Henk Krosenbrink begraven. Bernhard Harfsterkamp schrijft in Het Achterhoek Nieuws een groot artikel over hem. Aardig detail dat ik niet wist: Krosenbrink is zelf een romanfiguur in deel 1 van Het Bureau, door J.J. Voskuil. Maarten Koning ontmoet op het station van Winterswijk 'Kroesenkamp'.
Hier een paar gedichten van Henk:

Hölten Letters

In den gladden beukenboom
staot letters,
hölten letters
in den greunen stam.
Dén hier langskwam
mot leef hebben ehad
en veurjaor.
Hoge mosten de letters greujen
met de jaorn.
De möjte had e zich
können spaorn.
As liekstaen staot
de letters daor.
Schrieven in holt
blif hölten,
stief en stram.
**************

Zwömmen

As jonge
neet zwömmen können
maor toch
langs 't deepe lopen.
Dat geveul.

Zestig jaor later
kort langs
de deepste geveulens lopen
en neet wetten
of i-j nog zwömmen könt.
Dat geveul.

dinsdag 23 juni
In plaats van onkruid te wieden zaten vriendin en ik gisteren al bijtijds aan de koffie met overgebleven gebak van zondag. Er kwam nog een koffiegast bij, die ook wat lekkers meebracht, dus met dat bukken werd het sowieso niks. Het was ook drijfnat buiten. Geen tuinweer. Maar andere gesprekstof genoeg.
Ze bood aan me te willen helpen met poetsen nu Rianne dat niet kan. Heel lief.
Ik mocht me nergens mee bemoeien toen ze vooral de keuken flink onder handen nam. In twee uur waren keuken en sanitair weer spic en span. Als het nodig is, komt ze nog eens helpen.
Aangeboden diensten worden zelden gewaardeerd, wordt wel gezegd, maar als ze op zwaar huishoudelijk terrein betrekking hebben, sla ik ze niet af! Die worden zeer gewaardeerd.  

maandag 22 juni
We gaan weer richting herfst. Ja, ik ben een optimist.
Gisteren waren de Italië-gangers er weer en we konden na de slagregen nog een poosje in de zon buiten zitten. Ze lieten prachtige foto's zien van Ravenna en de kust ten zuiden van Genua. Sst....eerlijk gezegd waren ze het meest enthousiast over het op een terrasje ontbijten mét cappuccino en hemelse brioches, gevuld met abrikozen/honing en andere vullingen!
Ik
heb ze gezond bruinbrood met kaas leren eten, hoor!

Terwijl ik dit schrijf, regent het bij 12,4 graden. Straks komt een aardige vriendin koffiedrinken. Onkruidwieden vindt ze ontspannend, zegt ze, maar nu het regent én er veel verkeer langs rijdt, omdat de weg naar Groenlo tot 12 juli dicht is, weet ik niet of ze het vandaag wel zo ontspannend vindt! Ik zou er maar een andere dag voor uitkiezen. Ben benieuwd of ze verstandig is.

zondag 21 juni vaderdag
Sinds 1948 valt Vaderdag op de derde zondag in juni, daarvoor viel die dag in maart, maar daar kan ik me niets van herinneren, het feestje was in 1937 ingesteld door een club van Herenkledingzaken. Commercie? Nee hoor. Alleen een verdiend blijk van waardering voor vaders!

Gisteren was ik met andere Vrienden van Villa Mondriaan van 4 tot 7 uitgenodigd voor een feestelijke eerste bijeenkomst. Dat we ons moesten identificeren was logisch, maar dat de dame met stok, 82 jaar, dochter van één van de meest notabele families uit Winterswijk haar handtas in een kluisje zonder gebruiksaanwijzing moest deponeren en ze geen euro bij zich had, enz. was geen goed begin. Ieder ander mocht gewoon met tas naar binnen. 
Het liep allemaal een beetje uit, er werd veel gepraat door mensen waar we naar moesten luisteren: de plaatsvervangende junior directeur, de burgemeester, de man van de 3D-printer, de juwelier die een geprinte kop van Mondriaan met bladgoud bekleed had, de assistente van de plaatsvervangende juniordirecteur, en dat staand langs de muren in de gang, waar een bankje stond voor 3, en met goede wil 4 mensen, en dàt bij een feestje voor mensen met de gemiddelde leeftijd van, naar ik schat, dicht bij de 70 jaar.
De rondleiding in 2 groepen vond ik een goed idee, alleen de hoge draaitrap vond ik moeilijk, ook het naar beneden gaan. Daar zag ik dat er ook een lift was! Goh, een juniordirecteur van in de twintig denkt daar niet aan natuurlijk..  De foto's van ??? waren mooi, ze had plantjes gefotografeerd als een stilleven, exact zoals Dürer de Akelei geschilderd had.
Toen we weer een andere trap opmoesten, liep het al tegen zessen en hadden we nog geen dubbeltentoonstelling Mondriaan -Nolde gezien. Ik was moe en wilde naar huis. De mevrouw bij de deur vroeg wel waarom ik al ging. Toen ik zei dat ik lang staan niet trek, zei ze: hadden ze dan geen stoel?
Op weg naar de auto had ik een heel leuke ontmoeting met Adri, de destijds jonge conciërge op de Mondriaanmavo, een van de scholen waar ik werkte. Hij kwam met een zware koffer op me af, grote pet op met grote klep. 'Zoekt u de Mondriaan, mevrouw?' Lachen natuurlijk! Hij had gespeeld op het kerkfeest in de tent op de Scholtenbrug en liet me trots de afbladderende etiketten op zijn baskoffer zien, ze waren van over de hele wereld! Hij had op al die plaatsen gespeeld voor de Heer. Een lach van oor tot oor! Hij maakte m'n middag goed.

zaterdag 20 juni
Henk Krosenbrink is niet meer. Op 87-jarige leeftijd is hij overleden. Een mooie leeftijd, maar voor een man van zijn kaliber te vroeg. Hij maakte veel mensen bewust van de schoonheid van de Achterhoekse spraoke, ook van de interessante geschiedenis, die de schoolboekjes niet haalde. Hij publiceerde veel, dichtte warme gedichten over zijn vrouw, was trots op kinderen en Spaanse kleinzoon. Ik hoor hem nog trots zeggen tijdens een optreden bij Erve Kots waar de hele familie iets 'deed' en de Spaanse jongen, toen een jaar of 15, een vers in dialect van Opa had voorgelezen: 'Jao, hee mot 't maor leern!'
Een paar jaar ben ik op een cursus bij hem geweest over 'onze' geschiedenis. Vol humor bracht hij zijn kennis over, liet ons oude teksten lezen, vertelde de achtergrond ervan.
Tot twee jaar terug deed hij dat nog. Door hem durfde ik me al een paar jaar eerder bij de dialectschrijvers aan te melden.
Ik herinner me een goed gesprek in zijn auto toen hij me ophaalde om naar een bijeenkomst te gaan. Over sterven van een levensgezel ging het en het op een goede manier doorleven van de ander. Hij was een toch wel wat gesloten man en het raakte me wat hij zei. Jachman was een jaar daarvoor overleden. Ik wist niet dat hij dat wist.
Woensdag is de begrafenis.             

zo was hij      en       zo       
 

vrijdag 19 juni
Het gebeurt me niet vaak dat ik een dag oversla, maar maak je geen zorgen, het gaat me weer goed. Het kwam gewoon door veel supergezellige aanloop en een onverwachte zware verkoudheid waar ik vooral 's nachts last van had. Onverwacht, want al 30 jaar ben ik niet verkouden geweest, wel soms een beetje snufferig, maar daar voel je je niet ziek en duf van. Elke morgen een glas versgeperst sinaasappelsap doet me goed. Ik denk dat het nu kwam door het feest afgelopen zondag met veel mensen in een toch wat benauwde ruimte. Ik ben daar helemaal niet meer aan gewend.
Gisteren een mooie middag met Riet en haar drie vriendinnen gehad. Jamie Olivers soep was lekker, en ook al vergat ik de helft van wat ik al vlakbij klaar had staan op tafel te zetten, en ze te aardig waren om te zeggen: waar staat de boter?  heb je geen vleeswaren? krijgen we er niks bij te drinken??? kwam het toch nog voor elkaar. We konden ook nog buiten in de zon thee drinken.
Ze moeten nog maar eens terugkomen als ik fitter ben.
Vandaag komt Rianne thee drinken. Ze mag weer een klein eindje zelf rijden. Ik hoef haar niet meer te ontvoeren.

woensdag 17 juni
Vandaag ben ik aan de beurt om bij de leesgroep een gedicht aan te dragen. Niet een zelf gefabriceerd, maar een écht gedicht. Een vriend liet een gedicht van Ida Gerhardt ( 1905- 1997) lezen dat heel beknopt, krachtig en prachtig is, en als je dat vergelijkt met dat door mij al uitgezochte gedicht van haar, dat zó gedetailleerd is, dan vormen die twee gedichten wel een grote tegenstelling wat inhoud en vorm betreft.
 
             Ziekenhuisbezoek
Wanneer een mens, door pijn getatoueerd
afwerensmoe zich op zijn zijde keert,
het zweet nog tracht te wissen met het laken;

wellicht, wellicht dat ge eindelijk zwijgen leert.

                          ***
en dan:

 

de Akelei  [geschilderd door A.Dürer,  1471-1528]
 
Toen hij het kleine plantje vond,
boog hij aandachtig naar de grond
en dan, om wortels en om mos
groef hij de fijne aarde los,
voorzichtig – dat zijn hand niets schond.

Behoedzaam rondom aangevat
droeg hij het langs het slingerpad
van bos en akker voor zich uit,
en schoof het thuis in ‘t licht der ruit
zoals hij het gevonden had.
 
Dan, fluitende en welgezind
mengde hij zoekend eerst de tint;
diepblauw en zwart ineengevloeid,
met enk’le druppels rood doorgloeid,
dat het tot purper samenbindt.
 
En uur na uur trok stil voorbij;
zó diep verzonken werkte hij,
dat het hem soms was of zijn hand
de vezels tastte van de plant -
zo glanzend kwam de omtrek vrij.
 
Totdat het gaaf te prijken stond:
de wortels scheem’rend afgerond,
het uitgesprongen groene blad
scherp in zijn karteling gevat
tegen de lichte achtergrond;
 
de bloemkroon purper violet,
de hokjes om het hart gebed
en boven de geknikte steel
de honingsporen – het juweel
vijfvlakkig –kantig neergezet.
 
In ’t vallend donker toefde hij
nog dralend bij zijn akelei;
dan – in het laatste licht van ‘t raam
schreef hij de letters van zijn naam
en ‘t jaartal glimlachend erbij.
 
Ida M.G. Gerhardt
Uit: B. Doedens en P.Maassen,  het klein heelal, een bundel moderne gedichten voor het voortgezet onderwijs, 8e druk, J.M. Meulenhoff – Amsterdam 1969

Hier kan ik niets aan toevoegen. Ida Gerhardt tekent Dürer net zo precies uit als Dürer het akeleiplantje.

Een paar leerlingen van 3 en 4 MAVO vonden het destijds mooi. Voor elke leerling had ik een kopie gemaakt en een reproductie van Dürers Akelei hing voor de klas. Uit een 'bevriende' tuin had ik een plantje meegenomen en dat konden ze in de hand nemen en bekijken. Ik hoopte dat ze net als ik die namen en de combinatie nooit meer zouden vergeten: Akelei, Dürer en Ida Gerhardt.
 

dinsdag 16 juni
Alles gemaaid, ook de berm. Het gras was prachtig droog. Toen ik tegen acht uur bij de zandweg bezig was, kwamen net Bernard en Riet langsfietsen. Dachten: is ze dat nou op die maaier? Ja, ze was het!
Koffie gezet terwijl ze helemaal rondliepen. Twee uur zitten praten. Hij is een oudcollega van me en haar ken ik al net zo lang als hem, ze gaat ook al 2 jaar naar Marianum. Hun kinderen had ik een jaar in de klas voor ze naar Aalten naar school gingen.
Ik had Chopin opgezet, zat nog in de speler, en hij herkende het stuk onmiddellijk. Mooi dat je na een jaar elkaar niet gezien te hebben onmiddellijk weer in de vriendschapsmove schiet. We hebben ook zoveel samen meegemaakt in die 20 jaar aan dezelfde school, zeilkampen, naar dezelfde jeugdherberg Oer't Hout in Grou, de oude en de nieuwe, ook een keer met alle collega's en aanhang, schoolreis naar Engeland in jeugdherberg in Kent, reis naar Londen... vaak vreselijk gelachen en diepe gesprekken gehad. Nu ook weer. 't Was een heel mooie avond.
Teken van vriendschap was het gedicht bij 14 augustus 2010.

maandag 15 juni
Jo gaf een geweldig feest voor haar 80e verjaardag! In de grote zaal bij de molen waren meer dan 80 familieleden, vrienden, buren, en bekenden uitgenodigd, die van 3 tot 7 uur verwend werden met drank, hapjes en een heerlijk buffet.
Ik vond het een leuke middag, want sprak een paar mensen die ik al een paar jaar niet gesproken had. Er was ook iemand uit Vorden, die een buurvrouw had, die in Eibergen een zus had, die met een vrouw uit Winterswijk die op het Jachthuis woonde op een cursus zat! Ik, zei de gek. De cursus was die op Marianum.

's Avonds een pracht concert op tv gehoord/gezien met laureaten van het Koningin Elisabethconcours 2015, voor viool dit jaar. De winnares Ji Young Lim, 20 jaar en uit Zuid Korea, speelde fantastisch het vioolconcert van Brahms. Elke seconde gevoel, spanning, zweet en vervoering. En dat in een razend moeilijke solopartij met een prachtige cadens. Puur MUZIEK.

zondag 14 juni
Vanmorgen op Radio Gelderland weer eens dat schitterende lied van Jacques Brel gehoord in de vertaling van Willem Wilmink en gezongen door Herman van Veen,  (1986 Anne.)

Een vriend zien huilen

Natuurlijk wordt alom gestreden
en zwijgt voor velen de muziek,
de tederheid is overleden
en de illusies zijn doodziek.
Natuurlijk laat zich alles kopen
voor wie er maar het meeste biedt
en worden bloemen stukgelopen
maar een vriend zien huilen… kan ik niet.

Natuurlijk hebben wij verloren
en wacht de dood ons aan het eind,
met onze schouders ver naar voren
staan wij nog amper overeind.
Natuurlijk zijn we vaak bedrogen
en liggen vogels in het riet
die voor het laatst hebben gevlogen
maar een vriend zien huilen… kan ik niet.

Worden er steden stukgesmeten
door kinderen van vijftig jaar
dan wordt het leed weer gauw vergeten
voor nieuw verdriet of nieuw gevaar.
En de stations vol met verdwaalden,
al te ver heen voor elk verdriet,
geen enk'le waarheid die het haalde,
maar een vriend zien huilen… kan ik niet.

Natuurlijk spiegels zijn integer
geen moed genoeg om jood te zijn,
niet elegant genoeg voor neger,
geen licht, alleen maar valse schijn.
In eigen kilheid zo gevangen
dat men voor liefde zich verschuilt,
zo aan het eind van elk verlangen,
maar dan een vriend te zien… die huilt.

zaterdag 13 juni
Hoewel ik al jaren en jaren niet meer op de Kottenseweg hoek Eelinkstraat woon, hoor ik van het stuk Eelinkstraat tot aan de hoek waar het ziekenhuis stond elke maand wel een nieuwtje. Terwijl mijn voeten gemasseerd worden, hoor ik wie er dood is, waar een brandje in de tuin is geweest, wie met wie is en hoe lang al, dat er veel leraren wonen enz., het is een mooi vervolgverhaal.
Na het bloemen halen bij Arie rij ik vaak even door de straat om rustig te kijken. Er zijn een paar huizen bij gebouwd, en waar wei was zijn nu zijstraten, het ziekenhuis is weg, maar de sfeer lijkt nog erg op die van vroeger. Toen woonden er ook verschillende leraren. Het was er niet zo chic als de Indische buurt, maar het was er met de grote tuinen, en geen verkeer op straat, voor kinderen een heerlijke buurt om te spelen. Er waren veel kinderen.
Nee, de sfeer lijkt op die van vroeger als je alleen naar de huizen kijkt, maar waar zijn de kinderen?  Ook op zaterdag zie je er geen kind op straat spelen. Misschien zijn ze er bijna niet, wonen er veel oude mensen. Een vraag voor de volgende massagebeurt.

vrijdag 12 juni
Mooie dag gisteren met zon en zus, dus de hele dag buiten geweest. Ik ben heel goed voorzien van zoete Turkse lekkernijen: gesuikerde gedroogde papaya en meloen ( canteloup), vijgen, en een stuk Spaans vijgenbrood. Met de prachtig dikke donkerrode kersen kan ik je niet jaloers maken, want die zijn op. Heerlijk waren ze! 
Volgende week komt m'n zus met 3 vriendinnen hier, hopelijk met net zulk mooi weer.  


Peter kwam de achterste heggen snoeien en ze zien er weer superstrak uit. Nu had hij hulp, ook een Peter. De naar de wei verplante grassen maakte P1 beter zichtbaar door een rand gras van de wei er omheen te kortwieken terwijl P2 snoeisel van de heg opruimde. Staand in de beek met mijn laarzen aan snoeide P1 nog een zichtstrook vrij richting weg, terwijl P2 de voortuin onderhanden nam en de beuk van klimop ontdeed. Van de winter zet P1 nieuwe paaltjes langs het achterpad, hij had nog eiken paaltjes liggen. Ik ben blij dat er goede mensen zijn die helpen bij het onderhoud.

donderdag 11 juni  24,4 gr
Nooit van bisphenol-A gehoord?  Bekijk dan de uitzending van Zembla van gisteren en verbaas je over de laksheid van onze Minister van Gezondheid en de Europese Commissie ten aanzien daarvan.
Industriebelangen tegenover de geestelijke en lichamelijke gezondheid van zwangere vrouwen en hun nog ongeboren baby. In Frankrijk is het middel verboden bij voedingswaren die met bisphenol-A (in de folie binnenin een groenteblik) in aanraking komen.
Onze minister: we weten nog niet genoeg.
De Franse minister weet het al een paar jaar.
Het lijkt op de industrielobby mbt de pcb's die voorkwamen in verf e.d. in de jaren 70/80 en die ook niet bewezen schadelijk zouden zijn, totdat ook de wetenschappers die geen banden hadden met de industrie eindelijk geloofd werden.

woensdag 10 juni
De Campsis heb ik naast de bank bij de schoppe geplant. Voor meer licht moet hij vanzelf de goede kant op klimmen. Eerst een kruiwagen vol onkruid opgetrokken, toen C. gepoot, ook weer met veel potgrond er bij. 'k Ben benieuwd of hij het daar doet. 
Een clematis van eergisteren had al een klimhaakje om z'n rek geslagen!

Een groot artikel in de Gelderlander: drie Moldavische verdachten aangehouden voor de roofmoord op Erik te Selle bijna een jaar geleden. Ze zijn opgepakt in Rusland, Frankrijk en Moldavië. De buit was: 250 euro en een mobieltje. Rusland en Frankrijk leveren uit, Moldavië niet. Ze waren al eerder veroordeeld.
Voor het gezin van Erik zal het dubbel zijn, weer is alle ellende heftig dichtbij, en tegelijk voelt het goed dat de daders gepakt zijn.  

dinsdag 9 juni
Op 29 mei wist ik niet wie of wat er van de sla snoepte, een vogel, een muis, of wat anders, maar nu weet ik het, want ik heb de snoeper gevangen, het was een muis. Je snapt de verleden tijd.
Eergisteren was er namelijk weer aan gevreten, maar niet op slakkenmanier, geen slijm. Een snoeptomaatje lag naast de sla en was keurig rondom afgeknaagd met minihapjes. Een val gezet. Nog geen uur later klapte die dicht. Bingo. Pindakaas is toch lekkerder dan sla. Eén muis is geen muis, dus toch maar opnieuw een val gezet. Ja, vanmorgen weer een!

Ik heb 2 clematissen tegen de gevel geplant als in een geveltuintje. Moest voor twee plekken 4 zware stenen loswrikken. Ze lagen stijf ingeklemd tussen de huismuur en andere tegels, dus er was héél veel creativiteit nodig om de juiste combinatie van gereedschap te vinden om een eerste steen een centimeter ruimte te geven, dan in de gleuf iets te steken om hem op te lichten: spade, kleine mestvork, openhaardpook, een heel zware mestvork, een stuk gebogen ijzer om een tuinslang in vast te zetten, en mijn vingers.
Na 2x een half uur wringen, denken en heen en weer naar de schoppe lopen, had ik 2 stukken vrij. Geel zand eruit, potgrond erin, water uit de regenton erbij, planten erin, o, nee, eerst nog iets bedenken om ze omhoog te laten klimmen, een stuk gaas en een oud rekje, mooi, nee, niks mooi, want hoe maak ik dat vast op de muur. Het is gelukt, maar het ziet er meer provisorisch dan degelijk uit.
Als de planten ook maar een klein beetje waardering voor mijn geploeter kunnen opbrengen, wordt het vast heel erg mooi. 

maandag 8 juni,  Jo 80
Om 5 uur belde Carla gisteren met links op, dat ze weer thuis waren. Staus op de A31, ze waren naar de andere autobahn gegaan en zonder oponthoud vlot thuisgekomen.
Ze bedacht dat ze de accu van de fiets nog op moest laden, deed dat te haastig, het ding schoot los, ze knalde met haar hand tegen de muur: dikke blauwe duim. Dus ijs en arnica.
Nee ik zeg er niks van, ken zulke dingen veel te goed. Je ziet de situatie, weet dat als je dit doet dat kan gebeuren - nee, nu niet natuurlijk, je past wel goed op!- en dan gebeurt het toch.
Het was een vrij kort maar heel fijn bezoek! Ik had ook vrij, hoefde niet te koken, we, Carla dan, haalde Chinees, ik soep bij de slager en pudding bij de bakker.
Maar de tl-verlichting in de keuken doet het weer, de trap naar de 'berg' is weer onkruidvrij, de paaltjes langs het achterpad staan weer rechtop door een slimme truc, er is hier toch wel gewerkt!  

zondag 7 juni
Toch schitterend dat je een ree zo dichtbij ziet. Dat schreef ik gisteren, maar het werd nog mooier. Carla liep uren later langs de zitkuil, keek toevallig naar beneden en daar lag meneer in een schaduwhoekje onder de roos uit te rusten, een halve meter van haar af!   Ze waren allebei zeer verrast, hij stond op en liep zonder veel haast naar het trapje, klom naar boven en verdween ri beek. Echt te gek. Ik denk dat hij een plek zocht waar hij het boenkeboenke van de 'muziek' op het Hilgelo niet of minder hard hoorde.
Carla was te verbouwereerd om een foto te maken, hoewel ze met het toestel in de hand stond!
Een ree is dan wel minder spectaculair dan een olifant of een leeuw, maar zó dicht bij een dier zijn, dat normaal heel schuw is, vind ik heel opwindend!

zaterdag 6 juni  D-Day
Gisteravond om 10 uur werd er op het raam getikt:  Carla en Wolfgang waren er al ipv vandaag. Ze hadden onderweg onweer en harde windstoten gehad, maar hier was het heel rustig. Ze waren na het even bijpraten net naar hun camper gegaan toen het fel lichtte en er een paar inslagen(?) waren. Regen! in korte tijd 8,5 mm. Goed dat de avondvierdaagselopers al een tijd binnen waren. 

Vanmorgen tijdens het bed opmaken, ja, om half zeven (!), draaide ik me even om en kon niet geloven wat ik zag: een ree, ik denk een jaarling, stond doodgemoedereerd van de potplanten te snoepen die buiten voor het raam staan! Hij was totaal niet bang toen ik me bewoog om mijn toestel te pakken. Ging naar de andere pot, misschien was die nog lekkerder, drentelde naar de camper, nee nog niemand wakker, naar de roos, ja ook lekker, en was wel een kwartier te volgen.
De memorycard was vol, en voor ik een stel oude foto's verwijderd had, was hij eigenlijk al te ver weg ri ingang.

Later deden Carla en ik boodschappen en toen we terug kwamen zag Carla hem boven op de berg liggen pal naast de zitkuil. Tussen de houtsnippers en het bruinige zand viel hij niet op. Ik zou hem niet gezien hebben. Hij keek rustig of die auto gevaarlijk was, nee dat ouwe ding was bekend. Een uur later ging Carla van een afstand kijken of hij er nog was, nee.
Toch schitterend dat je een ree zo dichtbij ziet.  

vrijdag 5 juni
Er is nog niets geplant, je hebt van die dagen dat niets terechtkomt van je plannen, je doet andere dingen. Nieuwe nagellak uitproberen, een kast uitmesten en een gloednieuw truitje vinden dat je nog nooit aanhad, een beetje te....ik weet niet. Niks voor mij in ieder geval.
Verder: de beide stoepen voor de zoveelste keer vegen, er waaiden nog steeds beukenvliesjes precies met westerstorm op de ene stoep, en de laatste blauwe-regenbloempjes dwarrelden in de luwte van het huis op de andere stoep. Alle bakken en potten buiten water geven, buitentafelkleden wassen en strijken, want de logees willen het wel een beetje geciviliseerd hebben. Boodschappen doen, krant lezen, mailen, 40 pagina's in het onuitgegeven boek van J. lezen, mijn eigen schrijfsels van 15 jaar geleden lezen. Derde teek van dit jaar verwijderen.

Wat ik het fijnste vond: de J-mannen kwamen zomaar even langs. Zij wilde er na weken binnen zitten wel weer eens uit en ze reden een rondje met de auto, kwamen hier langs en zo kwam het. Ik ben blij dat ze zich weer iets beter voelt. Er eens uit gaan helpt ook mee.

donderdag 4 juni
Op zo'n avond als gisteren is rondlopen over de gemaaide paden en uitkijken over de bloeiende wei in zijn rand van struiken en bomen, voor mij een speciaal genot. Het is niet spannend, niet nieuw en vreemd, het is geen tuin, het is gras met margrieten en verder niks, maar voor mij is het heel veel. 't Is niet alles, maar als je alleen bent en goed met jezelf op kunt schieten, kom je een heel eind in de goede richting. Vanavond zal ik een foto maken. 
 
Vandaag ga ik ook plekken zoeken om de campsis op een warm plekje en de 2 clematissen zomaar ergens bij een paar bomen te planten.

woensdag 3 juni
Vandaag wil ik zoeken naar een paar clematissen die zomaar in de border kunnen verwilderen. Ze moeten tegen arme zandgrond opboksen, maar dat lukt de brandnetels ook! Ik weet niet of hazen en reeën clematis lusten.

Het eerste maaltje sla van eigen bodem smaakte heerlijk. De blaadjes waren steviger dan die uit de winkel, maar dat vind ik natuurlijk geen enkel bezwaar, bij elke hap zie ik de kistjes voor me en denk aan de strijd tegen de slakken. 


Zo lijkt het net of er een kaboutertje aan het snoeien is, maar het is een echte man van vlees en bloed met zijn hoofd achter een struik, m'n fototoestel stond nog op 'sla'.
 

dinsdag 2 juni
Achtervolgd door krijsende kauwen, merels en kleine vogeltjes, vliegt een Vlaamse Gaai tegen de grote ruit.
Als de rust is weergekeerd en iedereen vertrokken is, zie ik uit m'n ooghoek buiten iets op de grond achter de margrietenpot bewegen, de oorzaak van het tumult, een minivogeltje. Als ik hem in mijn hand houd, leeft hij nog, maar een minuut later voel ik zijn hartje niet meer kloppen. Het diertje is zwaar gewond, bijna doorboord. 

Iedereen moet eten natuurlijk, maar waarom zoekt een gaai geen naaktslakken? dat eet toch veel handiger dan zo'n bolletje veren?
Als ik hem weer eens zie, zal ik hem aanmoedigend toespreken.

maandag 1 juni
Was er een mooie zondag beloofd, heb ik hier op 30 mei de terrasjeszitters uitgedaagd, en dan zién we de zon niet eens en begint het tegen de avond te regenen!
Voordeel is, dat ik niet hoef te sproeien. Zoek de zonzij..................      Ja hoor. Fijn.
Ik heb de was gedaan, de restjes van het maal van zaterdag opgewarmd, ze smaakten haast nog lekkerder, de kranten bijna weggewerkt, en heel fijn: de zwarte mees, die je hier bij huis niet vaak ziet, liet zich nu al een paar keer rustig bekijken.

Genoten van Vincent Icke die zaterdagmorgen 2 uur lang zijn muziekkeuze liet horen en hield van de muziek van Christiaan Huygens. Hij vertelde enthousiast over vader Constantijn, zoon Christiaan, de beroemde natuurkundige en componist, en zoon Constantijn.
Icke is behalve natuurkundige ook beeldend kunstenaar. Toen hij in Cambridge werkte, nam hij bij een vioolbouwer die daar aan de ambachtschool les in houtbewerken gaf, lessen in vioolbouwen. Hij wilde echter een luit bouwen. Dat lukte door de bouwtekeningen in een proefschrift daarover dat hij vond in de universiteitsbibliotheek.  Het instrument had een prachtige klank gekregen!  

De Professor Doctor en Hoogleraar in de theoretische sterrenkunde aan de Universiteit van Leiden is er heel trots op!