logarchief   augustus   home  oktober

logs september 2015              

 


30 september

Heerlijk met vriend gewandeld in 't Buskersbos, waar ik veel jeugdherinneringen heb liggen. Met opa wit zand halen van een beekstrandje. Het was voor de slijpsteen, voor de plantjes van tante Cor en de kanarie van andere opoe. Ook kwam ik er vaak met padvinderij.
De beek was bij de grote weg verlegd, maar verder was alles hetzelfde: hoog-laag, het enge fietspaadje met boomwortels pal naast de beek, modderige diepliggende paden met ernaast nieuwe doorgangen op hogere grond. De kletsnatte grasdijk langs het bos en de boerderij van Barendje Kruisselbrink. Echt genieten. Ik had blote voeten in flatjes, niet z geschikt voor een natbos-wandeling net na een luxe voetbehandeling bij Corinne.
Dat vond Corinne ook toen ze na onze wandeling naar buiten kwam en ons bij m'n auto zag staan praten, die ik bij haar voor de deur had laten staan. Ze moest lachen om de situatie en m'n vuile natte voeten. Aardige meid.  
                                                          *****
Thuis vond ik een triest bericht bij de post, m'n oudste vriendin, bij wie ik als 12-jarige n jaar in de klas zat voor ik na een andere school ging, is overleden. Christien was 2 maand ouder dan ik, ik kende haar als Stientje. Toen ik weer in ons dorp kwam wonen, zagen we elkaar geregeld/ongeregeld, maar het was altijd direct weer vertrouwd. Ze was ook lerares geworden. Ze had bijna haar hele leven een nare ziekte die op de achtergrond bleef, maar haar wel beperkte. Op haar 29e werd ze weduwe door een afschuwelijk ongeluk, ze bleef achter met een dochtertje van 2 jaar, maar ik heb haar nooit horen klagen.

29 september
Een paar weken geleden bood een vriendin aan om de lage dakgoot schoon te maken, ik zei dat ik dat zelf altijd deed. Staand op het kleine keukentrapje veeg ik dan bladeren en andere troep bij elkaar en gooi alles in de kruiwagen eronder. Door de vele regens was er echter nog niets van gekomen. Toen ze het nog een keer aanbood, nam ik dat graag aan. Ze deed ook de goot die iets hoger ligt en slecht te bereiken is tussen het dak van de schuur en 't grote dak. Ben erg blij met zulke vriendinnen!
deze nu schone goot lag vol tot over de onderste pannen.
We hadden het eten net op en zaten nog wat te praten toen Rianne binnenkwam om verslag te doen van de hersteloperatie aan haar pols. Het lijkt beter te zijn dan de eerste keer, het is nu gedaan door een andere chirurg. Als de hechtingen eruit zijn, kan ze met fysio beginnen. Ze hoopt heel erg dat het eindelijk beter wordt. Ik ook.

Ik heb de bollenbestellijst tbv de zang bij Jo afgeleverd met erbij nog een toegevoegde bestelling van mijn vriendin. Goed voor de zang en de bollenboer. Ik verheug me op frisse nieuwe narcisjes in de berm onder de heg.  
 
28 september
De volle rode maan was niet zo spectaculair als ik gehoopt had. Wolkjes in de buurt en ervoor, een heel klein maantje, maar een beetje bruin, nee, niet echt geweldig. Zo was het voor mij met slaperige ogen, maar ik zag foto's gemaakt met lange belichting en ...x zoom waarop hij schitterend rood te zien is.
Wenningfeld
Na jaren was ik weer eens op vliegveld Wenningfeld.  We hadden Vreden bekeken en Stadtlohn en wilden een hapje eten. Tussen die twee plaatsen hier net over de grens ligt een vliegveldje voor vooral sportvliegers en zakenlui, Wenningfeld. Zo ken ik het nog maar nu heet het Flugplatz Stadtlohn-Vreden. Ik kwam er geregeld toen Jachman daar vloog, maar al jaren was ik er niet meer geweest.
Het was mooi weer geworden, het terras zat vol, er was redelijk wat Betrieb en we konden er eten, laatste tafel. Het zat er vol, een goed teken. Ik kreeg van vriend uitleg over wat er mis kan gaan bij het tanken, en waarom je de halve hoeveelheid moet tanken als je met zijn vieren in een vliegtuigje zit, dat de mensen die wij voor onze neus zagen starten geen van allen rond het toestel liepen om controles uit te voeren aan propeller, landingsgestel en verlichting. Ze gingen zitten en bekeken hun metertjes, vertrouwend dat die goed functioneren.
Het was een heel plezierig slot van de zondag.

27 september


De weerman zei het gisteravond al: bij zonsopkomst mistbanken. Deze was hier heel even maar boven de wei.
Vannacht maansverduistering van 2.11 tot 7.24 uur. Maximum om 4.48. Kans op een rode maan. 'k Hoop dat het hier helder is.
                                                          *****

Stel je een kleine zolderkamer voor met een meterbreed raam van hoofd tot vloer, waardoor je diep onder je de straat ziet, je moet geen last van hoogtevrees hebben - er zijn drie steile trappen tussen de vloer en de begane grond.  De muren zijn witgeschilderd, maar plinten, deur en kozijnen zachtroze. De parketvloer is nieuw. Wat dit kamertje echter zo bijzonder maakt, is de beschilderde onderrand  van de muur. Heel schematisch zijn daar op al dat wit gedeeltelijke contouren in roze geschilderd, zo'n halve meter hoog, van huizen waarin de bewoners gewoond hebben. Het zijn er nu een stuk of acht, de belangrijkste, zoals geboortehuis, eerste eigen huis, eerste zelfgebouwde huis.. en pas als ze weten of het ze zo bevalt, of dat er nog iets veranderd moet worden, gaan ze verder. Keus genoeg, ze woonden op heel veel adressen, ik hoorde al het getal 50. Maar nu moeten ze eerst bijkomen van het op de knien liggend schilderen.

Over een paar weken komt een Canadese het huis bekijken. Ze was een klein meisje tijdens de oorlog en zat in dit grote huis ondergedoken. Als ze in Nederland is, wil ze graag komen kijken om te  zien of haar  herinneringen kloppen, en ze kan dan hopelijk ook nog vertellen waar en hoe ze zich schuilhielden. Een huis met een verhaal!
Elke dag  liep ik daar langs op weg naar school en was heel dicht bij de oorlog. 

26 september
Zevenhonderdvijftig jonge mensen die bij Collegetour doodstil luisteren naar de aarzelend en zoekend pratende Kunstenaar/Fotograaf/regisseur Anton Corbijn. Op alle vragen over fotografie kwam eigenlijk maar 1 antwoord: hou van degene die je fotografeert, de techniek is niet het belangrijkste, en volg je passie. Doe het werk waar je in je leven gelukkig van wordt. Laat je wat dat betreft niets aanpraten.
Mooie uitzending.

Wolfgang loopt zondag de BerlinMarathon. Een paar maanden geleden liep hij ook al de EigerMarathon. Ik moet er niet aan denken hoe dat is, 42 km hardlopen. Je kunt er aan verslaafd raken, heb ik gehoord. Het doet iets met je hersens. Die maken opiumachtige stoffen aan, de neurotransmitters endorfine en serotonine, en daar voel je je heel prettig bij, high misschien.
Mensen die hardlopen schijnen blijer en optimistischer te zijn dan anderen en door die neurotransmitters kunnen ze ook helderder denken. 
Vaak kleine afstanden hardlopen schijnt daarvoor ook al heel goed te zijn.     

25 september
Vriendin M had een heel leuk 'dagje uit' bedacht: de achterkant van Overijssel verkennen, op de manier van vorig jaar zoiets in de Achterhoek. Het liep een beetje anders, omdat ze houdt van op het gevoel de goede richting aanhouden, van allerkleinste nogal eens doodlopende weggetjes rijden en van welgemoed opnieuw proberen. We startten in Lichtenvoorde en waren na 50 km in Vorden. Inmiddels was de achtkastelenroute in beeld gekomen en togen we naar de VVV in V voor een routebeschrijving. Die was er voor de fiets. Voor de auto moest je het zo en zo wijzigen, en dan kon je ongeveer de helft van de route nemen. Niks voor ons dus.

We reden linea recta naar kasteel Hackfort, dronken in de ijskoude glazen receptie waar deuren tegen elkaar openstonden een heerlijke koffie en gingen de rondwandeling maken.

Er werd hard gewerkt door een ploeg bosarbeiders die overal compost aanbracht en bloembollen pootte.
Langs het wandelpad tussen de weiden stonden de 12 ronde metalen platen met gedichten van Achterhoekse dichters erop in bankschroeven die in alle stadia van ouderdom verkeerden en bovenop palen stonden. Een heel goed idee. Een paar platen waren door vandalen in een vorige opstelling krom verbogen en nu, weer rechtgebogen, eigenlijk mooier door de veranderde lichtinval. 
 
tekst Hans Mellendijk: 

    't Witte waen
Hondepolpluze lokt ow met
doornopper aover de hied,
opens ko'j niet meer wieter.
'n Dikken mot. Verpopt in 't net. 
( Enghuizer dialogen VI)

In Bronkhorst aten we prima bij de Gouden Leeuw waar het gezellig druk was. Via miniweggetjes kwamen we weer thuis. Een prachtige dag, hoewel de zon verstek liet gaan.  

24 september
De buurmeisjes waren er weer met de kinderpostzegels, dus met de lange keuzelijst en het uitgebreide bankgedoe.
Er wordt een extra bijdrage gevraagd en ik wil het aankoopbedrag van 12,36 aanvullen tot 15,00. De oudste zit in groep 8, maar heeft totaal geen idee hoeveel ze bij 12,36 op moet tellen om aan 15,00 te komen. Ze begint te schatten, 4 euro??? 

Voor het stenenschilderijtje hebben we op les een goede oplossing gevonden voor een link naar het verleden. Achter de stenen schilder ik met alleen witte lijnen het silhouet van een kasteel. Niet liniaalrecht maar een beetje hobbelig. Ziet er best aardig uit. Nog 1 laag verf over alles, behalve over de stenen, en dan is het af.

Dien (93) uit de Jordaan stal de show bij DWDD, gevolgd door Hanneke Groenteman (74). Dien was eenzaam toen haar laatste buren overleden waren. Gelukkig kwam er een jonge man wonen, die kennis maakte en de toen 85-jarige geweldig vond. Zij hem ook, helemaal omdat hij vaak bij haar kwam en zijn vrienden meebracht, die nu ook gewoon bij haar binnen lopen.
Ze had geen gehoorapparaat nodig, praatte geestig en adrem met Mathijs en anderen, genoot van het tv-feestje. Prachtig!
Gisteren vertelde iemand me over haar 5 ooms en tantes die allemaal tegen de honderd of net erover geworden waren, behalve n, want die was jong gestorven, was maar 86 geworden. Haar moeder was nu 85, maar zou de 100 wel niet halen. Zal waarschijnlijk ook jong sterven.  

23 september
De laatste zin was gisteren: ik hoop dat hij lekker is.
 
Hij ws lekker, mailde Maarten Pronk.

Hallo mevrouw Leidje. De appeltaart is in goede orde ontvangen! Wat leuk dat u daadwerkelijk een taart gestuurd heeft. Mijn collegas en ik hebben ervan genoten. Het is heel erg leuk dat er nog klanten zijn die de traditie blijven voortzetten. Nogmaals dank en hopelijk blijft u nog lange tijd bij XS4ALL! Bijgevoegd vindt u een foto van mij met de taart ;-)

Ik heb zo'n lol van zulke contacten! Zijn me wel een taart waard.

22 september
Het is de laatste dag van een rare zomer met snelle grote schommelingen in temperatuur en regenval, met storm en enkele zeldzame wolkenverschijnselen.
 
Het was heel fijn dat M&M weer hier waren. Ze zijn deze keer maar kort in Nederland, dus als ze dan bij alle drukte nog bij me komen, waardeer ik dat zeer.

XS4ALL heeft een aardige traditie. In 92 /93 ging een groepje van 4 'nerds' plannen ontwerpen voor gezamenlijk een toegang tot het nieuwe medium internet te openen en zo particulieren de kans te geven via hen ook op internet te komen. Ze zetten op 1 mei '93 een berichtje in de Volkskrant en hoopten op respons. 's Avonds hadden ze 500 leden en een groot probleem. 
Van de xs4all-site: 

Alles verliep chaotisch in het begin. Iedereen nodigde vrienden uit om te komen helpen. Die werden met wat geld naar een tweedehands winkel gestuurd om een bureau en een stoel te kopen. Ze mochten zelf hun computer kopen, ze moesten hem zelf aansluiten. En daarna mochten ze zelf uitzoeken wat ze moesten doen. Er was geen afdeling personeelszaken. Het was meer van: H, je zit hier nu 2 weken, zullen we je dan maar een baan aanbieden?
  Die chaotische start was achteraf een zegen. Het selecteerde de mensen die daar tegen kunnen. Mensen die voor zichzelf kunnen denken. Mensen die uit zichzelf de juiste dingen doen en die niet te beroerd zijn elkaar te helpen. Nog steeds dragen medewerkers van het eerste uur de idealen uit de begintijd over op nieuwe medewerkers. Dit is nog steeds kenmerkend voor onze cultuur.

Een traditie uit die eerste tijd is dat een heel goed geholpen klant de betreffende afdeling een taart stuurt. Dat heb ik gisteren gedaan. Ik hoop dat hij lekker is.

21 september
Een rommelige morgen, dat heb je soms. Redelijk op tijd op, dat wel, en ook het samen ontbijten ging snel, maar toen begon het gedoe. Ik heb Unigarant nodig voor een klusje en bel om 5 over negen. Computerstem meldt dat er een interne storing is en ze niet bij het Systeem kan komen. Nee, ordners met papieren zijn uit de tijd. Maar over een uur zal het wel verholpen zijn, dus of ik dan nog even wil bellen. Dat doe ik, krijg zelfde bericht. Om half 1 nog hetzelfde. Aan het eind van de middag probeer ik het nog een keer, dan krijg ik contact en antwoord. Systeem werkt weer.

Intussen heb ik wel 5 kwartier met de helpdesk van xs4all gebeld, nee zij met mij, want mijn 3 mailadressen deden het dan wel en dan weer niet.
Ik had nu een andere helper dan van de week, deze zuchtte niet om de 2 minuten, stelde me gerust, we komen er wel uit Leidje, en begon helemaal opnieuw met me bij de hand te nemen en stap voor stap het vorige ongedaan te maken, en het daarna helemaal opnieuw weer in te stellen. Nieuwe wachtwoorden, andere vinkjes, mailtjes van mij aan mezelf, mailtjes van hem aan mijn 3 adressen en na 5 kwartier, zaten we op n lijn. Grote opluchting.
Nu moet ik alle contactpersonen melden dat ze me uit hun lijst moeten verwijderen en mijn nieuwe adres(sen) weer toe moeten voegen. Het kan namelijk zijn dat de linken van de oude adressen niet werken ook al zijn de oude en nieuwe adressen ogenschijnlijk hetzelfde. Helemaal duidelijk, toch?

20 september
Op het moment dat ik de datum typ, vertelt A.L.Snijders op de radio wat hem overkwam: hij ziet, als hij naar de brievenbus loopt die een eind van huis afstaat, drie reen staan. Ze zien hem ook en rennen weg zo hard ze kunnen. Snijders denkt, dat ze toch wel zullen weten dat hij ze niks zal doen, ze juist bewondert!
Maar dan denkt hij dat hij voor hen de duivel is. Niet duivel Snijders, maar duivel mens!

Hier zie ik ook wel eens reen, maar niet altijd rennen ze weg. Misschien komt dat~, omdat ik praat als ik buiten rondloop, in de hoop dat ze niet plotseling schrikken, maar me horen aankomen. Waarschijnlijk denken ze dan: dat stomme mens weet niet eens dat er niemand is om tegen te praten, dus zal ze ook wel te stom zijn om ons te vermoorden. 

19 september
Bij de boekhandel van Vronie (DWDD) werken 2 oudleerlingen en als ik om 1 minuut over negen binnenkom, zijn ze bezig met stofzuigen en de kassa wakker maken. Ik wil de laatste Thomas Verbogt en loop naar de tafel met nieuwe boeken. Net als bij curling, wordt m'n pad door Monique schoongepoetst met kleine snelle beweginkjes van de stofzuiger... lachen! Bij de buitendeur bots ik bijna tegen een keurige heer die op de middelbare school bij me in de klas zat en na jaren in het westen gewoond te hebben, weer in Winterswijk neergestreken is. Zijn vrouw kijkt het lacherige gedoe van het 'personeel' en de vriendschappelijke begroeting met haar man een beetje bevreemd aan: Wie is dat mens?

Het vogelhuisje staat nu een dag op z'n winterplekje bij de kamer. Zaad erin en een paar broodkorsten. Vogelkenner zei dat dat moest in september, want anders gingen 'mijn' vogels naar het dorp. Het staat er uitnodigend al 24 uur, maar geen mees of merel is zo nieuwsgierig om even van de grond op te vliegen om te kijken wat daar voor heerlijks boven zijn hoofd ligt.
De laatste bessen van de lijsterbes, mieren en pieren, al die hapjes zijn smakelijker dan door het vocht klef geworden broodkorsten en oud zaad. Geef ze eens ongelijk.      

18 september
Peter is met heggenschaar en bosmaaier rond geweest en op veel plekken ziet het er weer verzorgd uit. Wat opvalt is het weer opsnoeien van de laag uitgegroeide en bijna op de grond hangende takken van de eik. Ik kan er weer onderdoor kijken. Ook de achterste heggen zijn weer strak recht en is de zitkuil gemaaid. 

Met de helpdesk van m'n provider bezig geweest om m'n mailadressen aangepast te krijgen. Is gedeeltelijk gelukt, ga vanmorgen weer met ze aan de slag. 'k Wil wel eens van die irritante foutmeldingen af.

Gisteren hadden we 10 minuten zon en bijna 10 mm regen. De hele dag nattig. Voor n ding is regen goed, de witte vlekken die de ijsvogel op de vlonder maakt, spoelen er vanzelf af. 

17 september
Schitterende lucht gisteravond, een zeer zeldzaam verschijnsel. Er was een mooie foto uit Winterswijk bij het KNMI. Deze is echter uit de VS, maar praktisch hetzelfde. 


Op schilderles bezig geweest met het stenenschilderij. Wilde er een mini Walinkasteel bij schilderen, maar het lukte van geen kant. 'k Zat echt te prutsen. 'k Ga er toch thuis maar rustig mee verder, want het idee is goed, al kon de uitvoering beter, zoals vroeger op school Sammetje zei.
De heer M.J. van Dugteren hield dan je tekening op armlengte opzij van zich af, tuurde langs zijn bril en zei dan meestal dat zinnetje. Een heel aardige man, goede kunstschilder, de kerk van hem hing groot bij ons thuis aan de muur. Als ik bij m'n zus ben en het zie, zit ik weer even in het tekenlokaal.

16 september
Met buurvrouw weer uitgebreid over Winterswijkse Toestanden gepraat. Als ze over lange fietstochten vertelt, kan ik in m'n hoofd ongeveer volgen waar ze over welke paadjes gereden heeft. Als ze van scholtengoederen vertelt, komen de boeken en het Museumblaadje erbij en zitten we zo bij de jurken van haar schoonmoeder en het museum. Ik ken niemand die hier zoveel mensen kent en bijzonderheden van ze weet als zij. Het mooie is, dat ze niet roddelt, wel eens een iets minder aardige anekdote vertelt, maar dat is geen roddelen. De uren vlogen om.
Ze bracht de bloembollencatalogus van de zang, maar we hadden echt geen tijd om die goed door te nemen.

Eerder op de dag had ik al een mooie schaal kwetsen uit een Duitse tuin gekregen. Ik weet nog niet of ik ze z op ga eten, of er iets van ga wecken. 
Ik denk het eerste.  Ja, maar zo lijkt het veel meer! Toch wecken?

15 september
Ik was even in de keuken om iets te halen of zo en hoorde vriendin in de kamer druk praten met een andere vrouw. De radio stond aan en ik hoorde niet met wie ze zo geanimeerd praatte. Was Marieke onverwacht gekomen met Isa, en ze waren aan het kennismaken! Leuk om samen te eten.
's Middags konden Marieke en ik toen de zon doorbrak buiten zitten en dat was in de zitkuil bijna te heet. De aarde stoomde.
Bij de kamer is er alleen 's morgens zon, later verdwijnt hij al achter de beuk. In het voorjaar bij dezelfde zonnestand is hij nog kaal, nu zit hij dik in blad en in de schaduw is het dan te kil. 

Volgende week begint de Studiekring weer en volgens de lijst van deelnemers zijn er nogal wat wisselingen. Ik zie wel hoe dat uitpakt.

Vriendin vertelde dat ze ook op de bleekweide was geweest, het kunstwerk kende, en of ik gezien had dat als je bewoog, ook de vrouw bewoog en water leek te gooien.
Nee, ik was door de regen en het hoge gras niet zo dichtbij geweest. Ga nog eens kijken met laarzen aan. (zie 13 september)

14 september

Op 6 september zei ik het toch al: onverwacht duikt het blikken kippetje wel ergens op. Vanmorgen liep hij over de bovenrand van m'n laptop.

Het is natuurlijk superkinderlijk om dit zo te vertellen, maar ik heb deze kleine lol nodig om het beeld te vergeten dat al dagen door m'n hoofd spookt, het gooien van pakjes brood in een menigte vluchtelingen in Hongarije. Dat is onmenselijk. Het zal met de beste bedoelingen gedaan worden, mag ik hopen, maar ik moet denken aan het voederen van dieren: hier een pakje, daar een pakje, en dan die grijpende handen en elkaar verdringende mensen.
Het verdronken kindje op het strand is hartverscheurend, en toch anders. De ouders namen het mee en door een of andere oorzaak zonk de boot, de vader vertelde erover.
Het gooien van eten is iets wat 'wij' doen. Ik schaam me. 

13 september
Jaren was ik niet op het terrein van het oude bleekhuis achter het openluchtbad geweest. Het bleekhuis zelf, dat in zeer slechte staat verkeerde, is afgebroken, 2 symbolische schoorstenen staan er nog, maar verder is het een ruwe weide doorsneden met nu halfdichtgegroeide rechte slootjes. Er staat een kunstwerk, een rechtopstaande doorzichtige plaat met daarop de afbeelding van een vrouw die met een water'klomp' water werpt over de banen linnen die op de grasstroken liggen en in de zon moeten bleken. Als je voor dat scherm staat waarop ook een afbeelding van de erachterliggende bosrand aangebracht is, dekt dat precies de echte bosrand af.
Er staan bankjes, en bij een van die bankjes heeft vriend een notenboom geplant, na toestemming van de eigenaar. Het regende toen we er waren en ik kon geen foto's maken.

Ik heb nog een winterherinnering aan de toen nog niet dichtgegroeide sloten. Met een vriendinnetje ook een jaar of 10, waren we op de ijsbaan daar dichtbij na schooltijd wezen schaatsen. We konden het naar ons idee al aardig snel, maar een man zei tegen ons dat hij een veel betere plek wist om wedstrijdjes te rijden en als we naar huis gingen, zou hij ons wijzen waar het was. We gingen met hem mee en we deden alle drie onze schaatsen onder. Maar de slootjes waren te smal. Je kon alleen zo'n beetje krabbelen. Die man zou ons helpen, hij kwam achter me rijden, pakte me stevig vast en duwde me voor zich uit. Het was niet prettig. Ik wilde naar huis. Het vriendinnetje ook. Die man liep met ons mee. Het werd al donker.
Er gebeurde eigenlijk niks, maar toen ik dit allemaal thuis vertelde, waren m'n ouders ongerust en waarschuwden me om nooit met een vreemde man mee te gaan, want die kon je wat doen. Wat hij je kon doen zeiden ze er niet bij en ik vroeg er niet naar want het was zo al eng genoeg. 
Daar moest ik weer aan denken toen ik op de bleekweide stond. 

12 september

Ik heb de border langs de zandweg weer eens schoongemaakt en dit is de oogst: rechts een grote emmer vol troep waaronder 2 nu lege plastic tassen waar vergane konijnenmest met stro inzat, maar die ik leeggeschud heb tussen bladafval, links een recente tas met hetzelfde, want dit stinkt nog enorm. In de emmer verder 5 bierflessen en 3 blikjes, shagverpakkingen, veel snoepverpakkingen, een vuile zakdoek, twee dichtgeknoopte hondenpoepzakjes en een paar patatbakjes.
De nieuwbouwwijk die vrij dicht bij de zandweg ligt, is een keurige buurt, hoor, met veel heel nette mensen. Die gooien hun flessen niet hier neer. De blikjes en snoepspullen zijn natuurlijk van fietsers en wandelaars, maar die drie zware tassen konijnenhokmest? De zakjes hondenpoep?
Ik maaide de berm voor het huis en moest de machine stoppen en er af stappen, om een bierblikje op te rapen dat ik niet graag tussen de messen krijg. Toen keek ik eens in de border, vandaar mijn opruimwoede.

Zo was het gisteravond ergens op de grond en z was het vanmorgen om 7 uur daarboven:
 

11 september
Ik kon bij prachtig weer twee maal rond de wei maaien, zodat er weer een breed pad is. Ook bij huis ziet het er weer acceptabel uit. Voor het achterpad had ik geen benzine meer, en de pomp ook niet. Er werd 5 meter verder al flink diep gegraven, maar 'k ben niet op resultaat blijven wachten.  Eigenlijk was ik blij toe. Had genoeg gedaan. Ben dus niet naar een andere pomp gereden, maar lekker naar huis.

 
de dertiende gezien en geschilderd
Toen ik vanmorgen de datum typte, moest ik weer sterk denken aan dit beeld. Het heeft grote indruk gemaakt en daarom heb ik het geschilderd en er al vaker over verteld.

Twee dagen na 'nine eleven', dertien september dus, zaten we op het strand aan de Middellandse Zee. Twee onweerswolken trokken in onze richting. Een grote gele vlinder vloog tussen onze hoofden door en verdween over het water recht op de opening tussen de wolken af.
Trektijd voor deze vlinder en dan ga je, regen of niet. Niks vreemds aan, toch?
Maar voor ons, met het beeld van de rook- en stofwolken twee dagen ervoor van de Twin Towers in ons hoofd, had het iets symbolisch. De geweldloze vlinder laat zich niet door barbarij van zijn bestemming afleiden. Zoiets.

10 september
Alleen nog een keer de achtergrond schilderen en dan zijn de stenen uit de beek klaar. 't Wordt tijd, ben er al voor de vakantie aan begonnen.

Het nieuwe lesrooster voor het derde leerjaar ontvangen. We krijgen een nieuwe docent voor sociale geografie. Die moet wel hl goed zijn om ons de lerares die nu weg is te laten vergeten.
We hebben een klas van 26 leerlingen, vorig jaar 28, en we begonnen het eerste jaar met 32.
Ik verheug me er weer op, niet alleen op de lessen, maar ook op de pauzes, waarin een paar mensen al heel vertrouwd geworden zijn. We zijn met 5 Winterswijkers, 3 mensen komen uit Groenlo zelf, de rest uit omringende plaatsen. 

Ik heb nu geleerd hoe ik foto's van een mobieltje op mijn laptop krijg. Nu nog even leren om met m'n mobieltje foto's te maken.   

9 september
Onverwacht liep ik op blote voeten over het strand bij Katwijk. Toch een bijzondere ervaring voor deze achterhoekse. Sowieso is een rit over de volle breedte van Nederland al iets uitzonderlijks voor me, reed vaker van de Achterhoek naar de Middellandse zee dan naar de Noordzee.
  
'k Ging met vriend mee naar zijn familie en maakte kennis met zijn 95-jarige vader. Zo kun je dus als je redelijk gezond bent, actief oud worden.
Hij verzorgde eigenhandig een perfecte lunch, golft nog, reist en gaat gewoon door met LEVEN.
Natuurlijk moet je daarvoor een sterk lijf hebben, maar een gezond hoofd en een flinke portie wijsheid zijn in ieder geval nodig, ook om met een lach je teruggang te accepteren.
Terug in Winterswijk konden we aanschuiven bij de andere zoon van deze man die een heerlijke avondmaaltijd klaargemaakt had. Hoe 'thuis' kun je je voelen bij mensen die een heel ander leven leiden dan jij zelf gewend bent.

7 september
In de Gelderlander regio stond zaterdag een groot artikel over Hans Themans die zijn leven dankte aan priester Sebald Linders. Deze laatste was in 1907 geboren en werd op 11 augustus 1944 in Vught gefusilleerd. Hij had voor Joodse kinderen en volwassenen onderduikadressen geregeld en ook voor de 2-jarige Hans Themans in 1941.
Toen de Duitsers kwamen, moest hij zich onder de trap verstoppen en doodstil zijn. Doodsbang was hij in het stikdonker. Het deurtje ging open, een soldaat scheen met zijn zaklamp naar binnen, zag hem, maar deed de deur weer dicht. Het was een traumatische ervaring voor het jochie en nu ng is hij bang in het donker.
De mensen die hem in hun huis opgenomen hadden, waren Lies en Hent van Gemert. Zij kregen daarvoor de Yad Vashem-onderscheiding. Ik heb die mensen een paar maal getroffen op een verjaardag bij een tante van Jachman. Het was geen familie, en ik denk dat Lies als meisje/jonge vrouw tegelijk met Dien gediend heeft bij mevrouw B. die in een grote villa in Velp woonde. Dien is in 1982 overleden en toch komen ineens die namen Lies en Hent weer bij me boven. Ik dacht altijd dat je heldendom van iemands gezicht af kon lezen, maar zij  waren heel gewone mensen, -om te zien dan.
Woensdag wordt Sebald Linders alsnog onderscheiden.

6 september
Walnoten. Ja, fijn walnotentijd. Ik zet een schaal op tafel voor passanten om ze te kraken en te eten. Kranten liggen er altijd wel, maar waar is de kraker?? Die ligt altijd boven op de kast bij de deur waardoor de walnoten naar binnen komen. Kan ik daar bij? Nee, trapje halen uit de keuken. Op de kast is niks te zien dan een stapel fotoalbums en een mandje met opwindbeestjes, dat ik vroeger in mijn lokaal had staan. Voor 15-jarigen destijds een nostalgisch moment. Hadden ze dat ooit leuk gevonden?  Even spelen.

Links achteraan willen een paar puntenslijpers ook meedoen. Zaten ook in het mandje. Ik mis het kippetje. Dat heb ik ergens heel goed opgeborgen, dat mag nooit kapot gemaakt worden, niet door een buurkind of nieuwsgierige volwassene: hoe werkt dit?? Het sleuteltje met opschrift ligt er wel. Het beestje kom ik onverwachts wel eens tegen in huis. Omdat ik het verstop en er niet meer aan denk, is dat telkens een verrassing.
De notenkraker vind ik wel terug, ligt keurig in de bestekbak in de keuken. Ik heb hem daar echt niet ingelegd, hij hoort al 40 jaar boven op de kast!

Ik wilde een ingewikkeld verhaal van Jan Prins over leegte en stilte bespreken.
Nu even stil - Eerste hulp bij overmatig denken. Ankh Hermes, 14,95
Bovenstaand onnut verhaal is waarschijnlijk een prima demonstratie daarvan. 
Belangrijke zin die ik uit het interview onthouden heb: 'Verzet helpt niet. Er zit het geloof achter, dat verzet tegen het leven zoals het is, zin zou hebben.' 
en  '...alles wat je aandacht geeft wordt groter (in je gedachten), lijden zowel als liefde.'
De 93-jarige oma van Jan Prins leeft nog en woont op haar boerderijtje op de Veluwe met een paar geiten. Ze valt vaak en blijft dan gewoon liggen, gaat slapen, al is het buiten. Uitspraak van haar: vecht nooit met een varken, je komt altijd onder de modder te zitten.    

5 september
Weer zoveel regen. Het is echt niet leuk meer!

Het wel leuke. Ik ben eens wezen kijken naar het bosje waar ik als kind heel vaak kwam om te spelen, bloemen te plukken, zomaar te kijken, om mee te helpen aan het bouwen van een hut, naar de boerderij te gaan om melk of eieren te halen en vast nog wel meer. Toen was het een pad tussen bouwland links en een heg waarachter een kleine wei aan de andere kant.
Nu is er op het bouwland een tamelijk chique woonwijk gekomen en staat op het weitje een statige villa. Het weggetje van veldkeien toen is nu keurig bestraat en loopt dood bij het laatste huis, daar is ruimte voor een draaicirkel. Tussen 2 huizen door gaat het weggetje heel smal verder, en rechts zie ik dan het oude bospaadje naar beneden het bos inlopen, precies zoals heel vroeger en het ziet er nog hetzelfde uit. Ik voel me even weer kind. Ik ga niet verder, dat bewaar ik voor een volgende keer. Dan neem ik ook mijn toestel mee om er foto's te maken.

Als ik bij huis de zandweg in draai begint het flink te regenen. Twee fietsers rijden ook de weg in en komen achter me aan de inrit in. Dan herken ik ze pas, Willem P. en zijn vrouw. Ik was al eens bij ze en nu willen ze graag schuilen. Leuk, ik maak koffie en we kletsen anderhalf uur. Hij weet veel van ons dorp, schreef en schrijft er boeken over en is niet eens van hier. Ik ken meer mensen die zich er helemaal ingooien, een beetje leven in de brouwerij wensen en meer participatie van de burgers zouden willen zien.
Soms heb ik het idee dat de import trotser is op ons dorp dan de mensen die er hun hele leven wonen.

4 september
Vanmorgen vroeg tegen 7 uur hoorde ik de eerste trekvogels overvliegen, waarschijnlijk ganzen. Het waren er maar een paar zo te horen. Ik sliep nog half toen ik het typische trekgeluid hoorde. Vind het altijd weer indrukwekkend, het trekinstinct. Stel dat wij dat eens hadden: onrust als de nachten kouder worden, een beetje rond gaan toeteren dat je weg wilt, wie gaat er mee? Alle buren die ook de kriebels hebben, willen wel, en in een lange stoet trekken we naar het zuiden. De eerste stop is in NoordFrankrijk. Zie je het voor je? Chaos.

3 september
Een nichtje in Waldeck (D) praat met Duitse gasten over haar Nederlanderschap. Die mensen zijn gek op Nederland en hun dochter al helemaal. Die heeft zelfs via de Volksuniversiteit Limburg (D) Nederlands geleerd. Ze kreeg les van een aardige vrouw die eigenlijk lerares was, maar bij Karstadt werkte. Nichtje vroeg uit de grap: Heette ze misschien Carla?   Ja!
Ze vond dat zo leuk dat ze me dat verhaal mailde. Ik belde Carla weer, noemde de naam van die ouders en ze wist precies wie de dochter was, ze was een van haar eerste leerlingen geweest.  - de wereld is een dorp -

Ik kon haar gelijk ng iets bijzonders vertellen, iets wat ik bij de weerman zag. In Ridderkerk scheen bij zonsopgang de zon tegen een onweersbui in het westen. Er was een oranje regenboog en de hele lucht onder de boog was oranje. Carla zag vorige week hetzelfde verschijnsel onder dezelfde omstandigheden 's morgens vroeg van uit haar straat die oost-west loopt.   

2 september
Dat ik een Stier ben, wist ik al lang, maar ik ben ook een Rat. In China hebben ze een andere manier om de mensen in te delen en ik ben geboren in een Jaar van de Rat, en wel in de derde maand (is een dubbele, Chinees Nieuwjaar valt anders) en ben een Rat in het veld.
O j, ik lijk wel zelfbewust, maar ben onzeker. Verder leef ik waarschijnlijk (!) een vrij emotioneel leven. Wat zou dat inhouden? Natuur en reizen vind ik fijn en ik hou van lekker eten en muziek. Mijn loopbaan heeft te maken met boeken, schrijven en handel. 'k Hou van zout voedsel, heb als symbolen: winter en zwart, plus bouwgereedschap hamer en weegschaal.
Wat gezondheid betreft moet ik letten op mijn wateronderdelen als nieren, blaas, botten en oren.  Nou weet je al een heleboel, de rest hou ik vr me. Feind hrt mit.

Oude man aan de deur: of ik een Vlaamse Reus mis. Ik wil daar net eens diep over nadenken, waar zou ik die voor kunnen gebruiken en past ie wel in het huis? maar dan zegt hij, dat er n onder de struiken bij het achterste hek zit. Of hou ik soms geen konijnen? Dan gaat hij wel bij de buurman vragen. Nee, zelf wil hij hem niet, hij houdt niet van konijn. 

Drie reen in de wei. Hier zijn ze op weg naar de achterste roos. Een paar uur later graasden en speelden ze veel dichter bij huis. 
 

1 september
Bertus kwam tussen de middag aanrijden met een blik onderdeeltjes, ringetjes, schroeven en moeren om de maaibak vast te zetten. Fluitje van een cent. Hoop ik. Hij had om elke onderarm een brace, al maanden zei hij, maar onder de overall zie je die niet. Nu was het zo warm, dat hij in zijn shirtje opereerde. Tennisarmen, maar hij tenniste niet. Dit kwam van het vele aantrekken van maaimachines, zagen en ander gereedschap.
Ik heb er ervaring mee, bosmaaier moet ook aangetrokken worden. Het gaat nog net, maar veel zwaarder moet hij niet gaan worden!

Gezellig met vriendin geluncht en bijgepraat. Ze heeft verstand van planten en geeft goede raad. Weet van snoeien en inkorten, bijwerken en wieden.

De beek die al een paar dagen weer tot normaal niveau gezakt was, dus laag stond, is door de onweersbuien weer flink gestegen, maar niet zo hoog als na die 60 uur regen. 

Een tijd geleden had ik het met iemand over het bijna zeker weten wanneer iets mis zal gaan en toch denken dat het wel goed zal gaan, je bent niet gek! Dat laatste kopje dat je nog op het blad mee wilt nemen blijft echt wel staan hoor, maar je wt echt wel dat het zo schuin tegen een trommel aanzetten om moeilijkheden vraagt. 
Toen ik vanuit huis de kabel naar de caravan legde, dacht ik natuurlijk wel dat ik er bij het maaien goed op moest letten. Ik ben toch niet gek! Heb hem zelf neergelegd, weet precies waar hij ligt, ik maai zelf, en ja hoor, toch..... Hij was niet in gebruik, er stond geen stroom op.