logarchief  januari  home   maart                                                             leidjeberg@xs4all.nl       

logs februari 2016

 

 

29 februari
Een extra dag. Ik verheug me al op uren in de zon zitten vanmiddag. Plannen maken voor waar de banken neer te zetten. Aanleiding voor die plannen is de bank die bij de hevige storm van 2 weken geleden van de 'berg' gewaaid is en nu naast de beek staat. Kijken hoe die plek bevalt.
Op de berg is het vooral op warme avonden leuk, zo tegen de schemering als de uilen gaan vliegen, de reeën gaan fourageren en het op de weg stiller wordt.
Achterin de wei bij de beukenhaag kan mooi een bank staan. Op die voor de schoppe zit ik zelden, die kan daar dan heen.
Voor als het heel heet is, zou een plek in de schaduw ook geweldig zijn. Naast het achterste pad bij de wei hierachter? Kijken naar paarden en jonge koetjes?

Het nadeel van banken ver van huis is het gesjouw met kussens, koekjes, kopjes en thee. Met boeken, kranten, pen en papier. Met telefoon, antimuggenspul en een dekentje.
Dat heb ik waarschijnlijk al eerder bedacht, anders was het er al lang van gekomen.
Een lichte handkar met grote wielen?
Dan kan er ook een parasol mee, voor als het gaat regenen.

28 februari
Gistermiddag konden we met steeds minder aan, heerlijk in de zon zitten. De zitkuil is in het voorjaar een ideale plek ervoor, vol in de zon en buiten de wind. 's Zomers vaak te warm, nu was het perfekt. Jas uit, vest uit, en genieten. Het was natuurlijk dubbel fijn omdat ik er met Carla zat. Na maanden waren ze weer hier, en we konden lang bijpraten.
Ik hoefde niet voor eten te zorgen, we lusten allemaal Chinees, dus dat haalden we tegen etenstijd. Er is in ieder geval één heel heel goede hier, waar altijd mensen zitten te wachten. We zorgden er vóór half zes te zijn. Een grote auto draaide net voor ons de straat in. 'Die gaat ook naar de Chinees' zei Carla. De straat heeft een paar zijstraten, dus dat was helemaal niet zeker.
Ja, hoor, ze had gelijk. We waren niet de eersten, alles stond vol auto's, aan beide kanten van de straat, alleen een op het oog kleine plek links was vrij.
De grote wagen schoot naar links en parkeerde met achteruitsteken rang rang in één keer keurig in. Zo kan ik het niet! Mevrouw stapte uit, 2 mannen ook en toen wij binnen kwamen, hadden zij al besteld. 
Later zei Carla tegen haar dat ze zo geweldig snel goed ingeparkeerd had. 'Ik doe niet anders', antwoordde ze lachend! 
Taxibedrijf? Rij-instructrice? In ieder geval een vlotte meid. Ze wachtte niet op de volgende vraag, was al weg.

27 februari
Bij de zuivelmuur staat een al wat oudere dame met rollator zoekend te kijken naar de puddingen op de bovenste plank. Behulpzaam als ik ben, je kent me, vraag ik haar of ik kan helpen, ben een kop groter tenslotte.
Ze kijkt me lachend aan: Ken je me niet meer?
Ze raakt me vol in een levenslang trauma, ik kan slecht gezichten bij namen onthouden, maar nu ken ik gezicht noch naam. Ze zegt: Ik ben de moeder van Hanneke!
Welke Hanneke? Ik heb geen idee. Als ze de achternaam noemt, weet ik alles weer: Groenlo, 45 jaar geleden, het eerste huis in de zijstraat, toneelclub, kinderen Hanneke en broertje, onze verhuizing naar Winterswijk, ook haar verhuizing hierheen, schaarse ontmoetingen, kende haar dán ook niet, heb beeld in m'n hoofd van vrouw met glad donker haar zonder bril, zie nu vrouw met grijze krullen en grote bril, donker montuur, totaal anders.
Opeens zie ik haar zoals ze vroeger was. We praten, zijn allebei weduwe geworden, ze heeft sinds een jaar een vriend en is heel gelukkig, had moeilijke jaren achter de rug.  Ze is bijna 90 maar ziet eruit als een frisse 75-jarige. Gaat komende maand naar een kleinere flat verhuizen, dicht bij haar vriend. Ik krijg haar adres. Ga zeker nog eens praten. 

26 februari
Vingerafdruk maken voor mijn nieuwe paspoort. Fluitje van een cent, zou je denken, maar mijn wijsvinger blijkt een echt probleem. 'Hier is een doekje, wilt u hem even goed poetsen?'
Ik heb net m'n handen gewassen en alleen het stuur aangeraakt! Maar ook na poetsen geeft wijsvinger te weinig informatie. Dan de andere wijsvinger, idem, poetsen, 3x opnieuw proberen, ook niks. Zo gaan we ook nog de duimen en alle andere vingers af. Mét poetsen steeds weer en drie keer proberen. Het is hopeloos, maar komt vaker voor, troost de mevrouw.
Je huid wordt dunner bij het oud worden,  een soort slijten, lijkt het.   
Ze zoekt de twee beste drukproeven eruit en roept haar collega erbij. Die vindt dat het zo wel kan.
'Hebt u een recente pasfoto bij u?' Ha, ik heb geen foto uit een automaat, maar eentje gemaakt door een echte goeie fotograaf. Trots laat ik hem zien. Mevrouw bekijkt hem secuur en roept weer de collega. Er is iets met een vlekje. Gelukkig zit het net iets boven het oog.
De fotograaf had ook moeite om het zonder lichtvlekje te krijgen, bril en -4,5 is heel moeilijk voor de apparatuur.
De dames keurden me gelukkig goed en ik mocht dóór.

25 februari
'k Was met een heel strak bijna abstract olieverfschilderij bezig dat ik al in 2003 in pastel gemaakt had en weergevonden had. Toen ik met de tweede laag bezig was, vond ik het maar niks, wat in pastel goed werkte, deed het nu niet. Maar ja, er zat al zoveel verf op, zonde om het niet af te maken. Gisteren kwam het verlossende woord van Carolien: ga lekker smeren met het paletmes! In een half uur werd het weer iets van mij, het strakke van de lijnen verdween.
Nee, ik kan nog niks laten zien, ik vertel het alleen omdat ik er zo blij van werd.

Die blijheid kreeg het wel zwaar te verduren bij het Alzheimercafé in Lichtenvoorde waar ik 's avonds met B. heenging. De zaal bij 'Antonia' zat vol met familie, mantelzorgers, en een enkeling(?) die bang was. Elke maand is er zo'n samenkomst met steeds een ander onderwerp. 
Nu was dat Bang, Boos en In de war. Een jonge ouderenpsychologe legde uit wat de omgeving kan doen om de angst en de boosheid niet nog groter te maken. Er kwamen veel vragen uit het publiek, die duidelijk met voorbeelden beantwoord werden.
Er was veel voorlichtingsmateriaal aanwezig, de koffie met cake smaakte prima, de sfeer was aandachtig en betrokken.
We zaten bij een vrouw van 75 aan tafel die er met haar dochter was. Man en vader was dement en de vrouw vertelde in de pauze hoe slim hij de laatste jaren fouten en rare dingen met smoesjes en uitvluchten had weten te maskeren.
Ze kwamen ook hier uit het dorp en ik keek steeds naar de dochter, net of ik die ergens van kende. Bleek ook weer eens een leerling te zijn geweest, zeker 30 jaar geleden. 
Voor mij was het een vreemde mix, aan de ene kant voelde ik de warmte en bezorgdheid bij al die mensen die zorgen hebben over iemand waar ze van houden, en aan de andere kant ook de angst en zorg van die aanwezigen zelf... hoe zal het mijzelf vergaan.

24 februari
 
Jan-Willem bracht de cd die zijn vrouw Gea opgenomen heeft tijdens de improvisatie-avond op boerderij De Stegge, zie                  www.aarde-werkdestegge.nl

Bij het beluisteren staat die avond me weer heel scherp voor ogen. Natuurlijk is het ook fijn om terug te horen hoe hij het begin van mijn gedichtje weergaf.

Eekhoorn heeft slimme manier ontdekt om de jongen te voeren. Men klimt in een boom, rent via een tak over de beek naar Luilekkerland, springt daar op de tuintafel en grist een vetbol mee die al heel handig voor je in een draagnetje gedaan is. Wat een aardige mensen wonen daar toch! 

23 februari
Konijn wroet in mijn kleine voortuin. ????  Ja, zij graaft een hol in de losse grond, maar komt uit onder het kuipvijvertje. Een vierkante meter tuin is bedekt met mooie losse zwarte aarde. Een half uur later is er niets meer van te zien, de plek is weer bedekt met blad, net als de rest van de tuin. Jongen?
Hulp in aantocht. Peter. Hij kwam om struiken boven de graspaden te kortwieken en de palen van het achterste pad te tellen. Hij heeft geen echte oplossing, want zo zijn konijnen nou eenmaal. Eén ding heeft hij wel eens toegepast, maar dat zal bij mij wel niet lukken, zegt ie, en kijkt naar mijn huisslippers. Hij heeft wel eens gehoord van de volgende oplossing: oude doorgezwete stinkschoenen in het gat proppen, konijnen hebben een afkeer van die lucht.
Ik heb wel oude schoenen, maar die stinken niet meer, en mijn halfhoge daagse kistjes kan ik niet missen.
Dan dat tellen. De palen zijn verrot en ondanks de inventieve oplossing van Carla, ze met touwtjes rechtop houden door ze vast te binden aan de struiken van buurman, is uitgewerkt, die struiken groeien. Nu komen er paaltjes van Peters buurman, die mooier en niet duurder zijn, nou ja, bijna niet, dan die van de landbouwwinkel. Ze kunnen ook een meter verder van elkaar komen te staan. Dat scheelt. Zegt Peter. Het ziet er dan toch ook veel mooier uit!
OK, leuk voor mij als ik de visite meenam langs het achterpad.         

22 februari
De inleiding bij de studiegroep ging over Tante Riek, de Winterswijkse verzetstrijdster, die een landelijk net van onderduikadressen opzette, later geholpen door Frits Slomp, Frits de Zwerver. Door verraad kwam ze in kamp Vught terecht en vandaar werd ze september '44, toen de gevechtsgeluiden daar al te horen waren, overgebracht naar Ravensbrück, waar ze eind december aan typhus overleed. hier
Haar geschiedenis is uitgebreid opgeschreven door Ad van Liempt. De inleidster las die helemaal voor.
Bij het nagesprek kwamen veel persoonlijke herinneringen aan de orde. Er zijn een paar ouderen bij de groep die zich nog veel kunnen herinneren- één van de leden was 16 jaar toen de oorlog uitbrak- en toen ze opgroeiden, hoorden ze van hun ouders wat die in de oorlog meegemaakt hadden.
Koningin Wilhelmina had een foto van Tante Riek op heer werktafel staan. 

21 februari Regen!
Een mooie dag om tussen andere bezigheden door te lezen in Willem Wilmink's schriftelijke cursus dichten 'Waar het hart vol van is'. De cursus verscheen in de jaren '80 in Vrij Nederland. De rubriek heette De blauwgeruite kiel en was bedoeld voor jonge mensen op de middelbare school die gedichten moesten 'verklaren' die soms onbegrijpelijk voor hen waren, en niet alleen voor hen, maar ook voor de juf.
Nu ik lees waarom je gedichten zou willen uitleggen, ben ik weer verbaasd over de simpele redenen die hij opnoemt.
Het zoeken naar wat de dichters bedoelen maakt gedichten stuk, wordt vaak gezegd. Dat is niet helemaal waar en het blijft in elk geval niet waar. Want op de duur  wil je meer weten van de dingen waar je van houdt. 'Weten' kan je gevoelens verrijken. Je wilt je meisje niet meer alleen aanbidden, je wilt haar ook begrijpen.

We kunnen niet anders dan interpreteren. Als je naar iets kijkt, valt jou iets anders op dan een ander opvalt. Je kunt dan niet zeggen, wat ik zie is beter, mooier, echter, dan wat jij ziet. Ik heb gelijk!

Een Chinese dichter zei eens: 'Als je een cadeautje krijgt, is het toch ook leuker als je het eerst moet uitpakken?' Het raadselachtige maakt het vaak spannender, mooier misschien.

20 februari
Spannende uitzending van Collegetour. Daan Roosegaarde (35) was de gast in zijn eigen 'fabriek' waar de opnamen waren. De man die al jaren bezig is om met moderne technieken verlichte wegdekken, licht-en waterprojecten te bedenken en samen met technici uit te voeren, en die nu de opdracht heeft gekregen om de Afsluitdek aantrekkelijker te maken, zodat je al rijdend ziet welk effect deze dijk op de waterstand heeft ( dat begreep ik tenminste), die Daan dus, werd openlijk door mensen die die technieken bedacht of toegankelijk hadden gemaakt, aangevallen omdat hij er met de eer vandoor zou gaan.
Daan was zo geschokt door het commentaar dat er tijdens de uitzending over hem heen kwam via interviews op film, dat hij Twan Huys betichtte van partijdigheid om de kijkcijfers op te krikken. Hij stond op en wilde niet verder met de uitzending. Daarna liep hij weg en bleef 18 minuten weg. Zijn eigen mensen liepen ook weg.
Twan deed het vervolgens heel goed, hij legde het jonge publiek uit hoe hij zich voelde, dat ze rustig zouden wachten tot Daan terugkwam en ging door met gesprekken met het publiek.
Daan kwam dus terug, kreeg een groot applaus, hij legde nog eens uit hoe hij zich voelde en de show ging verder.
Mooie TV!  Goed voor de kijkcijfers om zo'n botsing toch uit te zenden.

19 februari
Al om 8 uur vanmorgen een gesprek over auto's. De kapper heeft een nieuwe en doet verslag van zijn frustraties door die ruitenwissers. Er hoeft maar een vlieg op de ruit te plassen, of die dingen beginnen automatisch te werken, hoogst irritant! Maar het vervelendste is, dar er nu een net iets nieuwere uitvoering van zijn auto is en die heeft wél een uitknop!
Binnenkort heeft hij vakantie, maar de auto laat hij thuis. Zijn fijnste aanschaf ooit was een zesdehands Chevrolet. Wij hadden heel lang geleden een derdehandse.
Om 9 uur zie ik dat de kruiswoordpuzzel in de krant die ik op de terugweg naar Mijnheer B  breng nog niet opgelost is. Ik begin er nog even aan voor hij de thee brengt. Ontdek een nieuw woord. Omdat ik dat niet kende, dacht ik aan een foute oplossing van kruisende woorden. Ander woord voor 'zeur'. Ik kende 2 woorden die uit zouden komen, zemel en temer. Maar alle kruisende waren goed en dan zou er femel komen te staan. Femel?
Gelukkig heeft Mijnheer B een woordenboek en daar staat femel in. Toch goed! Daar word ik heel blij van, maar hij ook, en hij wil nu de puzzel af maken. Ik ken meer Nederlandse woorden, hij meer Engelse, nu ben ik eens in het voordeel. Omdat ik dat niet zo vaak ben, probeer ik hem af te troeven! 
Maar dan ontdekt hij een fout bij mij: grote hoeveelheid, 3 letters, eerste is t. Ik had ingevuld 'tig'. Helemaal fout Leidje! 'tal' moet het zijn! Daar gaat mijn voordeel...
Om 10 uur zit ik voor Mijnheer L. die pasfoto's maakt. 'Kan de kin iets hoger, 't hoofd een millimetertje schuin graag, lachen met mond dicht, vriendelijk kijken, bril poetsen, hebt u min 5?'
Ik zak weer naar mijn normale peil.

18 februari min -4gr, max. 5,1
Half drie. Met een onderbreking van 3 kwartier heb ik tot nu toe geluisterd naar en gepraat met de twee aardigste mensen die ik ken, buiten m'n familie dan. Ik geniet er van, al word ik er ook moe van. Met vriend is het een gesprek, met vriendin M. was het deze keer een luistersessie, die begon bij het koffiedrinken en tot na de middagmaaltijd duurde.
Er zijn kleine maar hoopvolle tekenen dat er iets in de afschuwelijke situatie met haar zieke man aan het verbeteren is. Hij zei duidelijk verstaanbaar Ja en Nee. Ze is zelf nog herstellend van een behoorlijk zware operatie, maar ze heeft goede moed. Ze wil weer gaan schilderen.
We kijken buiten of er al iets opkomt van de door haar geplante bollen. Dat valt nog tegen, een paar oude krokussen ( npokussen?) en uitgezaaide sneeuwklokjes, verder is er nog niks aan bollen te zien, behalve die ene oude narcis dan. Molshopen zijn er meer dan me lief is, de hark staat klaar bij de achterdeur.

17 februari  min. -4gr, max. 3,8
Op les plannen gemaakt voor de rondleiding bij Villa Mondriaan over een paar weken. We zijn nu al met zijn twintigen, ook partners mogen mee. Een paar mensen zijn ook al bezig met ideeën voor de slotavond.
We hebben een jonge supergoede docente voor biologie. Ze laat ons ahw in de lichaamscellen kijken, legt bijna met handen en voeten uit hoe de celwand niet inklapt of barst, maar op spanning blijft, 
en ze legt uit dat zelfgetrokken kippensoep heel goed is bij griep, (opoe zei dat ook altijd al).  De grote hoeveelheid aminozuren daarin helpt de cellen sneller te herstellen. Je bent dan minder lang doodmoe,
en over sluimerende cellen, die op een gegeven moment niet meer meedoen, niet doodgaan, maar hun taak niet meer vervullen, wat wij zien als veroudering. Aan dieren- en dus ook mensen- zie je aan hun uiterlijk soms niet hoe oud ze zijn, maar bij hun hersencellen gaat de verandering wel door, wat vooral duidelijk wordt aan het aftakelende bewegingsapparaat.
Je zag dat heel goed bij Cosy, de hovawart. Voor een hond was ze heel oud, maar ze speelde en rende graag met andere honden, 'vergat' dat ze bij in de beek springen niet meer op de kant kon komen, dat ze maar twintig meter kon hardlopen.
Ik kom ook niet meer uit de beek als ik er instap, er inspringen gaat al helemaal niet meer, ik kan zelfs geen tién meter meer hardlopen!! 

16 februari  -6 gr
 Hier prachtig helder weer. 'k Hoop dat de jarige van vandaag weer zo'n goed zicht heeft op de MontCanigou.

Vanmorgen hoorde ik iets leuks op de radio. De directeur van de Nederlandse Reisopera Nicolas Mansfield, had het over 'alle talen van de regenboog'.
Misschien zijn voor een buitenlander de spreekwoorden en gezegden wel het moeilijkste om te leren van een vreemde taal.

14/15 februari
   
Mooie rover!
                                                   ***

Er is weer een bijeenkomst van het Humanistisch verbond. Op de site staat geen onderwerp vermeld. Heb ik zin? 'k Was er nu 2x en stak er niet veel van op, maar bracht ook zelf niks in, dus dat schiet niet op.
Ben toch gegaan, werd opgehaald. Er was vorige keer mondeling een onderwerp aangegeven:  Eenzaamheid, mensen die zich buitengesloten voelen, en hoe je hen kunt helpen.
Nu ik de verhalen gehoord heb van mensen die nog leden of geleden hebben onder eenzaamheid, zich in de steek gelaten voelen, denk ik dat er niet altijd iets aan te doen is.

Als je 65 jaar met je vrouw alles samen deed, nog geen boodschapje alleen gedaan hebt, daar heel gelukkig mee was, dan is haar dood, al een paar jaar geleden inmiddels, wel heel moeilijk te verwerken.
Hij was verschrikkelijk kwaad dat hij niet op een nette manier dood mocht, wilde niets liever dan dat, was al jaren lid van de NVVE.
Toen iemand vroeg of hij écht dood wilde, zei hij dat hij nog geen aanvraag ingediend had, omdat hij dat niet mocht van zijn kinderen! 
Heel oud zijn, vreselijk geestelijk lijden, en dan door je eigen kinderen tegengewerkt worden! Toen hij dit vertelde, schreeuwde hij het uit van woede en pijn. 
Wat kun je als buitenstaander in zo'n geval voor iemand betekenen?

's Avonds gekeken naar Ruben Terlou, die een gesprek heeft met een man die al 300 mensen gered heeft die naar beneden wilden springen van een 60 meter hoge brug in Shanghai.
Elke dag na zijn werk post hij daar met zijn brommertje en verrekijker.
Doet hij er wel in alle gevallen goed aan?

Zijn eigen huwelijk is inmiddels naar de knoppen en hij drinkt te veel.  

13 februari
Bij het ontbijt genoten van een acrobatische toeren uithalende eekhoorn. Aan het metalen gestel waar de blauwe regen overheen groeit, heb ik vetbollen en pindazakjes gehangen. Eerst een haak om een buis en daar een touwlus aangeknoopt en dáár weer een zakje aan gehangen.
Eekhoorn loopt over het scherm, ziet het zakje hangen, balanceert een paar meter over de buis, glijdt uit, kan zich nog vastgrijpen met staart en achterpoten, staat met een zwiep weer óp de buis, balanceert tot boven de pinda's, kan er niet bij, laat zich naar beneden glijden, pakt het halflege zakje, ziet kans er op kop een paar pinda's uit te bijten, denkt dat moet anders kunnen en tilt het zakje van de haak en gaat er mee vandoor.
Nummer twee ziet één bezig, rent over de buis naar dak van schuurtje, en verdwijnt naar de voerplek achter het huis. We gaan kijken, die is nog slimmer! wipt een gloednieuwe verse vetbol van een haakje en verdwijnt er mee naar het bos. Dát is niet mijn bedoeling!
Maar je moet toch respect hebben voor die vindingrijkheid.

Prachtig weer, zon, beetje vorst, autoruiten aan schaduwkant bevroren, krabben dus. 

Mijn oranje container voor plastic is donderdag niet geleegd, bij de buren wel en ik had hem al om 7.15 aan de weg gezet. Rova gebeld, kreeg antwoordtelefoontje: onze excuses voor het ongemak, de 19e wordt hij geleegd.
Netjes toch?

12 februari
De Meet Up van VPRO's Tegenlicht was enorm druk bezocht. Het onderwerp Basisinkomen werd door drie mensen van verschillende kanten belicht, Brons, Fonk en Aalderink. De laatste is wethouder in Winterswijk voor Winterswijks Belang.
Fonk gaf een ongeïnspireerd overzicht van alle mogelijkheden en problemen, die als éénregelige punten op een powerpointscherm stonden en we ook zelf konden lezen. (EVS  ECO VREDE  Arnhem) 
Ik was verrast over de bevlogen uitleg van Aalderink die gewoon pratend de plannen van Winterswijk mbt een basisinkomen uitlegde. Hij is een voorstander van klein beginnen met bijv. twee evengrote groepen ( 50 bijv.) bijstandstrekkers waarvan één een basisinkomen krijgt en de andere niet. Winterswijk sluit zich als proefgemeente aan bij Wageningen, één van de vier universiteitssteden die meedoen.  Ik meen Tilburg, Utrecht, Groningen en Wageningen. De universiteiten gaan de plannen en de uitvoering wetenschappelijk begeleiden en elf kleinere plaatsen sluiten zich bij die steden aan.
Er zijn heel verschillende inzichten over een BI: beginnen met mensen in de bijstand, of bij andere mensen met een laag inkomen, beginnen elke baby een klein BI te geven dat groeit tot zijn 21e, beginnen bij AOW-ers... enz. enz.
Brons, de laatste spreker had het plan om snel te starten door alle volwassenen een BI te geven van zeg 250, welk bedrag om de paar jaar met 250 verhoogd wordt tot het beoogde BI voor alle mensen boven de 18.
Er werd druk geïnterrumpeerd en gediscussieerd. Hartverscheurende verhalen gehoord over werkloos geworden en onder de armoedegrens gekomen zijn. 
Er kwam nog veel meer aan de orde.
Door alles heen klonk het idee, geld is een middel, geen doel, genoeg is genoeg, denk meer in termen van welzijn, gezondheid, vrije tijd, daar moet je in investeren. Mensen die meer zeggenschap hebben over hun eigen leven zijn gelukkiger en minder ziek.

Ik heb in een paar punten opgeschreven wat een BI de maatschappij en het individu oplevert, volgens de sprekers.
Geen armoedeval meer
Vrije tijd
Betere gezondheid
Sociaal stelsel veel eenvoudiger
Thuis kunnen werken
Verbetering betaling werk in zware beroepen
Meer zelfstandigen, o.a. kunstenaars
Mogelijkheid van een sabbatical Year
Kleine zaken krijgen meer kans
Geen minimumloon
 
Elke maand is er zo'n meet up en ik vond  de twee die ik nu bezocht heb interessant. Maar een avond van vier uur is wel heel erg lang.  

11 februari
Het schilderij 'gevallen vlinder' is af, dus nu moet ik weer iets anders verzinnen. Er staat nóg iets op stapel uit 2003(!). Het interesseert me nu niet meer zo veel, maar ik wil het toch wel afmaken. Dit was ook een ontwerp uit dat jaar. We waren in Auvergne, het regende, we verlangden naar zon aan de Middellandse zee, maar ook daar regende het. Ik had veel tekenspullen mee en fantaseerde een zonnig strand en een vlinder. Die laatste in krijt. Op de een of andere manier mislukte het vreselijk en ging ik er niet mee verder. Toen ik het een paar weken geleden weer zag, vond ik het eigenlijk best aardig en zette het in olieverf op.
 
foto bij lamplicht, zal buiten een andere proberen, als de batterij weer vol is.
en zo bij daglicht

10 februari
Twee gedichten zocht ik uit voor de Grrls. Verlanglijst en Krijgen van Michel van der Plas die o.a. staan in
  Dit is het tweede gedicht:

9 februari
Zo 1x in de 10 weken ben ik aan de beurt om bij de Boekgrrls een gedicht voor te stellen. Dat is nog helemaal niet zo eenvoudig, want het zijn echte lezers en liefhebbers. Als ze beginnen met hun interpretatie van een gedicht, dan begrijp ik soms niet wat ze bedoelen. Zoals vorige week het gedicht Die Kunst der Fuge van Rutger Kopland. Hardop lezend klinkt het prachtig, en juist dat vind ik mooi aan een gedicht. Ik hoef daarvoor niet alles uit te pluizen of te snappen.
Straks verder, eerst koffiedrinken.
Intussen is de post geweest. SNS. Na bijna 19 jaar ben ik eindelijk uitgeschreven als klant bij deze bank. Tijdens mijn schooljaren deed ik mee met een spaarloonregeling. Na een paar jaar pensioen wilde ik die opheffen, had geen andere rekening bij die bank. Dat kon met een handtekening van mijn werkgever enz. Kijk voor de voorgeschiedenis bij 13 september 2014.
Nu heb ik het bewijs in handen dat €0,00 is overgeboekt naar mijn rekening bij mijn eigen bank.
Dát is een fijn gevoel!! Ben benieuwd of die 0,00 ook daar op het afschrift verschijnt...

8 februari
Bij Podium Witteman een geweldenaar op muziekgebied, de pianist en oprichter van het Beaux Arts trio, Menahem Pressler. Hij werd geboren in 1923. De 92-jarige werd door behulpzame handen naar de piano begeleid, zijn stok werd in bewaring genomen, hij speelde een nocturne van Chopin, maar daarna bleek het broze kromme mannetje een klaarwakkere geestige verteller te zijn.
Anekdote: Hij speelde bij een orkest. De dirigent zei: u speelt te hard!
Hij ging zachter spelen. De dirigent: u speelt nog te hard!
Menachem: Na de volgende doorloop riep de dirigent: u speelt nóg te hard!!
Menachem: Ik speelde helemaal niet!!
    
Hij wilde nog veel meer vertellen dan waarnaar Witteman vroeg, maar dat werd door W. afgekapt. Jammer. Gemiste kans.

7 februari
Voor de eerste keer naar een improvisatieconcert geweest. Jan-Willem van de Velde die uit den Haag komt, werd 10 jaar geleden verliefd op een boerderij hier in de buurtschap Kotten. Vijf jaar geleden kon hij die kopen en kwamen hij en zijn vrouw Gea hier wonen én werken.
Duurzaam leven en muziek, ze onderwijzen beide.
Wij kwamen voor de muziek. In de als huiskamer ingerichte deel met enorme speksteenkachel stond de Bösendorf-vleugel. Wij, negen gasten zaten er dichter bij dan normaal bij een concert.
We hadden in de krant gelezen dat Jan-Willem zou improviseren op het thema winter, de bezoekers konden ideeën aandragen. Hij had zelf een paar gedichten uitgezocht, een gast had een winterse foto ven bevroren planten, ik noemde het beeld van de eenzame schaatser op het Hilgelo en mijn gedichtje Ochtend in Huppel.  
De planten vond hij moeilijk, er zat geen beweging in, maar hij probeerde er iets rustigs van te maken, en van mijn idee Ochtend in Huppel nam hij de eerste vier regels, in het hele gedichtje gebeurde te véél! Hij maakte nu al meer van de 4 regels Huppel dan ik er in gelegd had!
Van alle improvisaties maakte zijn vrouw een opname, die we op cd gebrand kunnen kopen. Lijkt me leuk.
Ik vond het  fijn dat hij tussen de verschillende muziekstukken door vertelde over wat muziek met mensen doet, waarom je de ene soort muziek mooi vindt en de andere je niks zegt of zelfs irriteert. Bij het houden van een bepaalde componist of soort muziek herken je iets van jezelf erin- structuur, speelsheid, hartstocht, enz. óf je verlangt ernaar om meer zo te zijn.
Hij schreef o.a. het boek Muziek als agogisch instrument Werkt.

6 februari
Het begon al te schemeren toen ik voor een paar boodschappen naar Meddo reed. Ik liet toen ik uit de zandweg kwam een paar auto's voorgaan, maar de vierde was nog zover weg dat ik er nog best voor zou kunnen blijven. Ik weet niet waarom ik het niet deed. Toen hij langs me heen reed, zag ik dat het een politieauto was.  Intuïtie?
Toen ik terugkwam was het kwart over vijf en bijna donker door dikke wolken, maar op het dak van de schoppe floot de eerste merel van dit jaar! Meestal is het rond de 27e februari, nog nooit de 5e. Het was geen lijster, want die heeft een ruzietoon en zingt een paar keer een zelfde strofe. Ik hou niet van lijsters, ik hou van merels en heel veel van de eerste merel! 

Jane Goodall bij Collegetour. Ze is geestig en bijdehand, 81 jaar en ze ziet er fantastisch uit, is nog zeer actief.
Ze gaf goede adviezen aan studenten die olifanten wilden beschermen in Afrika, of die in dierentuinen de verveling van grote zoogdieren wilden tegengaan. Voor je in Afrika iets ging doen, moest je geleerd hebben hoe de geldstromen gaan, welke invloed China op het jagen op neushoorns heeft, hoe je de inheemse bevolking uit kunt leggen dat zij niet mogen jagen of stropen, maar tandartsen die 30.000 dollar betalen en rijke toeristen wel.
Maar het belangrijkste was wat haar moeder haar leerde: als je iets echt wilt, moet je er hard voor werken en nooit opgeven.    

Het filmpje met de chimpansee die doodziek was geweest, weer wat opgeknapt was en nu in een kist door dragers terug werd gebracht naar het bos had ik al eens gezien. Jane vertelde nu dat ze die chimpansee niet kende. Toen de kist geopend werd, de dragers en Jane erbij stonden, klom de aap uit de kist, keek even rond, ging naar Jane en omhelsde haar lang en innig. Daarna liep hij telkens omkijkend het bos in. Iedereen daar had tranen in de ogen. De jongelui in de zaal ook. Jane kon het gedrag van het dier niet verklaren, ze zag hem die dag voor het eerst. 
Ik denk dat het als jong dier uit de groep gestoten was en wel in de buurt van die groep bleef,  haar stem of haar geur kende.

5 februari
Eindelijk gaan ze iets doen aan het minder pijnlijk maken van het borstonderzoek bij vrouwen.

Al jaren heb ik er niet meer aan meegedaan. M'n borsten laten pletten tussen zware platen terwijl de bedienmevrouw ondanks mijn pijnkreten gewoon nog een tandje bijzet.... ik na een jaar nog geen aanraking kon verdragen.. geklaagd heb bij de organisatie, en schriftelijk excuses kreeg aangeboden.
Als het meer dan een jaar duurt voor de pijn langzaam begint weg te trekken, lijkt me zo'n onderzoek niet erg nuttig, nee, schadelijk zelfs.

Nog meer goed nieuws. Het onderzoek naar een middel tegen acute leukemie krijgt een grote som geld, 2.000.000. Bij DWDD was Ruud Delwel, die al jaren met zijn team bezig is aan het zeer tijdrovende onderzoek van nu al 40.000 bloedmonsters van leukemiepatienten. Ik begreep dat er 18 soorten leukemie zijn, en dat de oorzaak van de acute soort nu bekend is. Er wordt nu gezocht naar een manier om die oorzaak aan te pakken.  

4 februari
Toen er een rondetafelgesprek was over de plaatselijke economie, verscheen  achter spreker Gert Jan Hospers op het scherm de tekst 'MATSIMI MATSIKU'. Was dat een of andere Japanse economische term?
Toen hij het uitsprak op z'n Achterhoeks, 'mats ie mie, mats ik oe' werd de betekenis duidelijk, voor wat hoort wat. Zo werkt hier de plaatselijke economie.

Gisteren de hele dag op pad geweest, zat om half 11 aan de koffie bij herstellende vriendin, ze had erop gerekend dat ik ook nog een hapje mee at en zo kwam ik veel te laat op schilderles.  Was twee en een half uur druk met m'n mislukte vlinder, na de les ging ik naar Vriend, die gevraagd had of ik bij hem kwam eten. Dat was als altijd weer een prima maaltijd en daarna keken we naar Les Choristes, een Franse film uit 2004, over een opvoedingsgesticht met boefjes die als in een sprookje door een goede fee, de nieuwe surveillant Mathieu, tenslotte een schitterend zangkoor vormen. De boze geest, de directeur, krijgt zijn verdiende loon.
Vanmorgen maar lang uitgeslapen. Het regende toch.

 

3 februari
Marianum. Er was een andere docente voor biologie dan verleden jaar en het verschil was enorm. Ze deed niet of ze veel wist maar ze wist veel en bracht het gestructureerd en toch gemakkelijk pratend over. Een verademing. 
Het onderwerp was de nieuwe indeling van de levende wezens, waarbij er een heel nieuwe aftakking bijgekomen is, de Archaea, oerbacteriën die zich aangepast hebben aan leven onder extreme omstandigheden.
De enorme vulkaan onder het Yellowstone National Park veroorzaakt aan de oppervlakte kokende meren zuur water. Er zijn daar bacteriën in gevonden die er prima gedijen. Ook onder andere extreme omstandigheden komen ze voor, in grote droogte, extreem grote druk, grote kou. Er zijn al zo'n 200 soorten ontdekt de laatste jaren. Ze zijn de overleveraars uit de begintijd van de aarde.
Een heel nieuw onderdeel in de biologie.

Het andere onderwerp was het verschil in vermeerdering tussen bacteriën en virussen. Een bacterie kan zichzelf verdelen in twee delen en die ook weer enz.
Een virus kan zoiets niet, die kan zich niet zelf vermenigvuldigen, maar moet zich hechten aan een molecuul van iets dat het wel kan. Als dat zich vermenigvuldigt door deling, lift het aangehechte virus mee en wordt ook gedeeld.

2 februari  Maria Lichtmis, 40 dagen na Kerstmis, kaarsenprocessie vandaar de naam, maar Jachmans grootmoeder had het vooral met dat 'licht', het was alweer een uur langer licht.
 
In de studiegroep besprak Ben de geschiedenis van de DDR en de voorgeschiedenis, vanaf 1920, Rusland en het communisme-1920, Duitsland en de eerste verordening tegen Joden.
De geschiedenis in vogelvlucht: de tweede wereldoorlog, de koude oorlog, de 4 bezettingszones in Duitsland, ook 4 zones in Berlijn, Rusland ongeveer de helft, VS, Frankrijk en Engeland de andere helft, opheffing van de bezetting door de laatste drie, de bouw van de muur, economische achteruitgang, val van de muur 1989, de leegroof door de Russen en het tot nu toe bestaande verschil in economie tussen het voormalige West- en Oost-Duitsland, de miljarden aan Oost-Duitsland betaald door West-Duitsland, enz..  

Er zitten 3 geschiedeniskenners bij de groep, twee beroeps en een fervente liefhebber, dus die kwamen met nogal wat zijsprongen en details bij de bespreking achteraf. Dat maakte het juist zo levendig.
Vier zones, Berlijn klein  nogmaals Berlijn
Via vluchtelingenstromen en de morele consequenties kwamen we bij de oproep van de kerken in 1943 en bij de Scheveningse evacués (600 in W'wijk) en Tante Riek. De laatste is het volgende gespreksonderwerp.  
Hoe we bij de uitkijktoren en drugsdealers hier in Winterswijk terechtkwamen? O, ja, via Inny, zij reed achter een langzaam rijdende auto met 2 mannen erin, die bij het pleintje voor het bijstation leken te aarzelen, ze draaiden naar links de parkeerplaats op, zij ook, want moest mensen van de trein ophalen, ze draaide haar raampje naar beneden om te vragen of ze kon helpen, of ze iets zochten? Nee, ze zochten niks! rang, raampje omhoog.
 Ze stond daar 10 minuten naast die een beetje louche lui. Vanmorgen hoorde ze dat het een bekende dealplek was.
Heerlijk zoiets. Maar niet ongevaarlijk.

1 februari
Winterdrums, een grote slagwerkhappening in De Storm gistermiddag. Naast kleine en grote ensembles die min of meer speelden zoals te verwachten was, gedisciplineerd, geoefend, gefocust en foutloos, was er toch iets wat ik miste, de lol van het samen iets moois neerzetten. We zagen niet alle groepen, dus misschien doe ik mensen tekort.
Slechts een enkel ensemble liet iets van plezier zien. Bij Sofia's Lust uit Ruurlo waren er een paar mensen, die boven de 'stof' stonden en voor het lieve vaderland weg trommelden, samen lol hadden, net als de dirigent, maar veel anderen speelden vooral van blad, en was er geen spoor van show te bekennen.
De mooiste groep die we zagen was The Loud Crowd die ook afgelopen zomer in de Steengroeve optrad en daar zoveel plezier en succes had, dat ze doorgingen met een volgend optreden, een paar akts als Japanse drumband met veel acrobatiek, dansen en gek doen. Geen dirigent. Het was echt fantastisch.

Er werd om de beurt in 2 grote zalen gespeeld, telkens 20 minuten, we gingen dus van de ene zaal naar de andere met een pauze van 10 minuten.