logarchief  vorige  home  volgende

logs september 2016

 

 

30 september
De zomernagellak is vanmorgen door Corinne resoluut van m'n tenen gehaald. De sandalentijd is voorbij.  

Het bleef gisteren gelukkig de hele dag droog toen we naar park de Hoge Veluwe en museum Krller-Mller waren. Deze keer gingen we via de ingang Hoenderlo, want dan heb je een wonderschone tocht door een soort oerlandschap van bossen, zandverstuivingen en heidevelden. De sporen van wroetende wilde zwijnen waren niet te overzien, maar verder zagen we ondanks heel langzaam rijden en speurend kijken niets....tot we een paar auto's bij elkaar zagen staan. We reden honderd meter verder, keken ook of er wat te zien was en zagen in de verte aan de bosrand een enorm hert met een wijdvertakt gewei een boomtak naar binnen werken. We bleven kijken, maar toen hij daar alleen maar stond te eten, geloofden we het na 10 minuten wel.
Op een stille plek met uitzicht picknickten we, maar zagen geen wild meer.

Bij het museum was het kennelijk scholierendag, de oudere leerlingen moesten in de tuin beelden natekenen, de jongere kinderen renden vooral schreeuwend rond.
Van een afstand leek er een gestileerd beeld van een zwaan in de vijver te staan, maar van dichtbij zagen we dat hij van kunststof was en in de wind over het water dreef.  
Binnen was het rustig en we bekeken er o.a. de vroege Van Goghs. Veel moois.

Opmerking: De 'moderne kunst' gaf ons nog al eens het gevoel van niet serieus te worden genomen. Twee grote vierkante stenen met een gat erin staan rechtop op elkaar. Titel: 'Twee stenen, twee gaten'. Het is zinloos om wat je ziet nog eens precies als titel te noemen. 

De vele bordjes 'untitled' vind ik storend. Als de kunstenaar je zelf wil laten uitzoeken wat je in een beeld, een constructie of schilderij ziet, vind ik dat uitstekend, maar om er dan als titel bij te zetten 'geen titel', is onzin.  Waarom doet een museum of een kunstenaar dat?


Het lijkt door mijn critische opmerkingen misschien niet zo, maar we hadden een heel mooie dag.
Wel was de rit door het natuurgebied voor ons het mooiste en indrukwekkendste deel ervan. 

28 september
Het is altijd weer een verrassing om 'zomaar' onverwacht bezoek te krijgen. Terwijl ik zit te mailen, komt de 'olde Jachman' (niet mijn woorden, hoor!) achter de deur heen kijken. We hebben altijd wat te bepraten, komen vaak na de gewone dingen zoals hoe gaat het hier, hoe gaat het bij jullie, uit op stambomen, oud Winterswijk, en mensen die hij kent en ik soms ook.
Wij kennen elkaar nu 45 jaar, maar pas de laatste 6 jaar zien we elkaar vaker. Het voelt voor mij heel vertrouwd.  

Vriend komt eten en we praten eerst algemeen over herinneringen uit je jeugd, die in het latere leven familieverhoudingen kleuren.
Later gaat het gesprek over op de echte mensen in ons leven, de tante die zo streng was, je kleine zusje die...., je oudere broer, je afwezige vader ... enz. In sommige situaties spelen die oude gevoelens nog op. 
We moesten ons als wijze volwassen mensen daar niet meer door laten benvloeden, en toch gebeurt dat wel. Draaisma schreef er recent over.
 
PS  De andere twee knoppen van de artisjok zijn toch nog opengegaan. Het lijkt of ze op ijs staan, maar het is een vel verfrommeld dun plastic.

27 september
'Onze' Rainer staat uitgebreid met verslag en foto in de Gelderlander, bijna een hele pagina. Ik weet wel dat hij sportief is, hij liep al eens, door half Bredevoort uitgeleide gedaan, naar Rome. De 63-jarige blijkt ook elke morgen te zwemmen in de Slingeplas, behalve als er ijs ligt natuurlijk. Van blauwalgen zoals er vorige maand waren, trekt hij zich niets aan: je moet wel snel heel goed douchen.
Hij zit met z'n tweedehands boeken, voornamelijk Duitse, op de hoek bij Bubastis waar ik schilder en ik heb al heel wat (oude) boeken uit de buitenkast gevist, het geld door de brievenbus gegooid als hij er niet was, en ze later uitgelezen weer in de kast gezet. 
Hij probeerde laatst hoeveel bananendozen met boeken er in mijn Fiat Panda konden, en kocht toen toch maar een Fiat maatje meer. 

26 september
Gisteren waren we bij Wijngaard Hesselink tijdens de open dag. Het terras zou tot 8 uur open zijn, maar om half 7 begonnen ze al met het opruimen van de al lege stoelen, terwijl er nog een paar gezelschappen en 'losse' mensen waren zoals wij.  't Kwam niet erg gastvrij over. Zoiets als in de keuken vast gaan afwassen en opruimen terwijl er nog bezoek in de kamer zit.
Misschien ken je Ensing nog van 'Boer zoekt Vrouw' al weer een paar jaar geleden. Toen was  hij ook zo. Zijn kwaliteiten liggen kennelijk op een ander gebied: het wijn maken.
En hij maakt hier in Winterswijk een paar heerlijke wijnen! We proefden er een paar, 2 witte en een rode. 
2016 zal waarschijnlijk over 4 jaar sublieme wijnen opleveren, de zomer met regen en late warmte gaf prima druiven.
www.wijngaardhesselink.nl


Het was donker toen we thuiskwamen, een mooi moment om de open haard aan te maken. Gespreksonderwerp werd: wat doet een laat optredend zichtbaar lichamelijk gebrek met je zelfvertrouwen. Waarmee kun je bijvoorbeeld het amputeren van een borst bij een vrouw vergelijken met een later optredend zichtbaar mankement bij een man in een relatie?
Ik betwijfel of mannen de impact van zo'n borstamputatie kunnen begrijpen. 'Waarom zou je als vrouw een implantaat nemen?' vroeg vriend. 'Je verandert toch niet 'zelf' door wel of geen borst? Je blijft toch even mooi, lief, geestig enz. als daarvoor?'
(Het ging niet over mijzelf, maar ik weet wel dat borstamputatie heel veel met mij zou doen in een relatie en daarbuiten. Onzekerheid vooral, verlies van zelfvertrouwen.)

25 september
Het was gisteren zulk mooi weer, en het gras was ook in de schaduw zo droog, dat ik alles gemaaid heb, ook de nieuwe paden door de wei. Ik vind het heerlijk om te doen en ook om te zien dat het er dan 'netjes' uitziet voor de zondag. Vroeger was dat hier een 'must'. Stoep schrobben en tuin harken.
Paden maaien door een hooiwei was ondenkbaar.
Daar kan ik me iets bij voorstellen.
Vanmorgen maakte ik een paar foto's toen de zon net boven het bos uitkwam.
 

24 september max. 24,5gr.!
Na m'n onschuldige opmerking over het aantal keren dat hij zijn klanten de haren knipte, ging Gerald het aantal knipbewegingen berekenen dat hij gemaakt had sinds zijn 15e, van toen hij aan de opleiding begon tot nu toe. Hij is ongeveer 50 en eigen baas. Hij kwam op ongeveer 17.000.000. Of hij nooit kramp in zijn hand kreeg of ander ongemak, of hij buiten de zaak extra voorzichtig was met zijn handen? Nee, je kon altijd wel wat krijgen, ook aan pols of arm, breken of zo, hij deed ook niet extra voorzichtig, daar kon ie niet aan beginnen.

Ik hoop voor hem dat hij van de week niks naars oploopt, want dan zou het lijken of ik het Boze Oog heb! 

23 september  max.  21,3gr.
 
weer keurig wit
Toen het gistermiddag negen minuten voor half vijf herfst werd, zat ik heerlijk buiten in de zon, terwijl vriend binnen de muren van de 'oude' badkamer' over schilderde met de verf die dochter meegebracht had met de bedoeling dat k dat zou doen.
Ik was dus niet echt solidair. Daar staat tegenover dat ik het avondeten maakte. Nou, ook niet echt zelf maakte, want een zak voorgesneden wokgroente bakken en een paar minipizza-tjes in de oven zetten, en voor toe ijs van Talamini opscheppen, kun je geen zelf maken noemen.

Eva Jineks reportageserie over de VS vind ik heel goed. Ze onderzoekt de tegenstellingen noord-zuid, rijk-arm, blank-zwart, racisme, leefgewoonten, middelen van bestaan, ze stapt op de mensen af en heeft snel contact, vraagt goed door. 
Gisteren o.a. blanke garnalenvissers, die nauwelijks het hoofd boven water kunnen houden, blanke oudere mensen die menen dat het racisme voorbij is en zwarte gelovige dansende kerkgangers en een zwarte moeder en dochter die een cafetaria runnen, de moeder is 86! Vind ik boeiende TV. Echte mensen. Nog 1 deel volgt.

22 september   max. 21,1gr.
De schilderlessen in Bredevoort zijn weer begonnen, maar ik kan je nog niks laten zien. Te rommelig nog. Bij elke nieuwe laag wordt het zeeschapje anders. Waarom bestaat het woord zeeschap niet en landschap wel? Ja, waterschap bestaat, maar dat is toch weer wat anders. Zeegezicht bestaat wel, maar landgezicht dan weer niet. Ja toch? of moet ik dan zeggen Nee toch?
Nu schiet me wat te binnen:
Zo'n 50 jaar geleden preekte Jachman tegen onze dochter van misschien 8jaar:  'Je moet dat nooit meer doen, hoor!'  'Ja vader, nee vader!' Ze zei het alle twee maar, want lag in de knoop met 'iets moeten' en 'iets nooit meer doen'. Wat was nou het goede antwoord? 
Ze weet het n nog van die moeilijkheid!

Soms is er iemand niet- vakantie of ziek- en dan komt er vaak iemand van een andere groep de plek opvullen. Anderen zijn graag bij ons, want we zijn een van de leukste groepen, 7 vrouwen, 1 man. Ik was ook wel eens voor een inhaalles bij een andere groep, maar vind die van ons toch wel heel gezellig!

21 september    21,8gr
De WC blijft niet doorlopen, dus ik hoef E. niet te bellen.

Behalve de heg krijgen de notenbomen, de Goudenregen bij de schoppe, de inrit en de wei een ander aanzicht. Alleen de wei is iets bijzonders, de rest is snoeien en onderhoud.
Peter bedenkt namelijk dat zichtpaden het kijken naar en het wandelen spannender maken. Hij maait met zijn eigen machine op de hoge stand dubbelbrede paden erdoorheen. Als ze me zo bevallen kan ik ze zelf op de lage stand afmaken en anders moet ik andere bedenken en maaien.
Bertie kan de wei volgend jaar gewoon maaien, en de oude paden rondom mogen dichtgroeien...of niet. We lopen al een rondje eik en vandaar naar de beuk achterin en over een ander pad terug naar het begin.
Leuk!
Het tuinwerk duurt nu langer en daarom eten we gezellig samen een boterham tussen de middag. Hij vertelt over zijn Curaaoreis en dat hij ook nog graag naar Madagaskar wil.

Bob brengt de vaas met bloeiende artisjok hier. Hij ziet hem zo vaker dan thuis.

20 september
Rianne is terug van vakantie en laat de foto's zien die ze vanuit het vliegtuig maakte van het eiland, de opkomende zon boven de wolken, de vloed tegen de zwarte vulkaanrotsen en de drankjes bij het zwembad. Mooi filmpje van de door de gaten in de rotsen spuitende waterfonteinen.  

Peter komt kijken wat er buiten in de tuin te doen is en vertelt van zijn ballonvaart gisteren. Een belevenis. Hij kwam hier bijna recht overheen en zag dat de achterste heggen wel een knipbeurt nodig hadden! Vandaar.
Wat een opwindend leven hebben die mensen!

Ze denken wel goed met me mee. 'Weet je dat de tweede WC blijft doorlopen?'
Nee, want ik ga naar de hoge andere. 'Bel maar even als je vriend het niet voor elkaar krijgt, dan komt E. wel even kijken, die fikst het in 10 minuten. Doen hoor!'

19 september
Vanmorgen weer de eerste bijeenkomst van de Studiegroep gehad. Er waren drie nieuwe mensen bij, twee ervan kwamen kijken hoe het bij ons gaat. 'k Ben benieuwd of ze lid worden.
Jan hield een interessante inleiding over anarchisme. Wat verstaan we onder dat begrip, wanneer is het ontstaan of liever gezegd wanneer kreeg het verschijnsel die naam. Wie waren belangrijke anarchisten, ook vrouwen waren anarchist, in welke landen traden ze op, enz. enz.
Hij peilde wie van ons anarchist was. Niemand was 'praktiserend', maar enkelen hadden wel anarchistische trekjes diep van binnen!

18 september
Een niet zo lange, maar juist daardoor intens beleefde ontmoeting. Veel buiten geweest, lekker gegeten, veel gepraat.
Carla de waterliefhebber heeft uren in de beek gewerkt om takken en een weggegooide halve conifeer weg te slepen, stenen tegen de oever te stapelen, een lengtedam op te werpen om de stroming naar de zandbank te krijgen, zodat die weer langzaam weg kan spoelen, en om een soort taai tuinriet uit te trekken dat kennelijk door iemand in de beek gegooid is om er van af te zijn maar dat zich langs de beekoever ingegraven en als een idioot vermeerderd heeft.
   
Ze toont weer een opgegraven potscherf.

Als zij er zijn halen we altijd eten bij Ni Hao. Genoeg om een deel mee te nemen in de camper voor de volgende dag. De kwaliteit is geweldig en ik rij graag even daarheen, hoef dan niet met mooi weer in de keuken te staan.
Net als de vorige keer kon ik op de laatste vrije plek voor de deur parkeren. De maaltijden werden weer in zo'n stevige reclametas gedaan die precies in de fietstas van Carla past. Alles klopte.

Haar zus stuurt een foto van waar zij nu zijn. We moeten raden waar het is. Met zijn vieren, Bob mag ook meedoen, komen we er (denken we) uit, via kasteel, Loire? maar welke stad? foto vergroten en verkeersborden? (dat is een gouden idee), zien geen verkeersbord maar wel de naam van een hotel, zoeken op internet, vinden Saumur, had Wolfgang al gesuggereerd.  Sturen oplossing op. Antwoord is:          

Jaahh hij heeft gewonnen! Hoofdprijs volgt. Slaap lekker XX

'Hij' is dus Wolfgang, maar wij drien vinden dat het niet eerlijk gegaan is.
Lekker volwassen bezig geweest dus!!!

16 september   max. 21,3
De hittegolf is voorbij, vannacht onweerde het een beetje, het regende flink maar kort.

Al vroeg waren er twee reen in de wei. Ze zijn kennelijk nog jong en nieuw hier. Ze verkennen duidelijk de heggen, de vluchtweg naar de beek, de uitgang naar de zandweg...houden we deze plek erin? Wat vind jij? Jammer dat dat mens ons beloert met die verrekijker. Nou goed, er is altijd wel iets op een plek aan te merken. Deze wei nemen we, hij smaakt tenminste goed.

'k Verheug me op de logees die vanavond komen. Hoewel logees, C en W slapen in hun camper. Gaan zondag verder ri de kust. 

15 september    max. 29,1 beetje wind
Het leek vanmorgen vroeg het einde van het mooie weer: wolken. Die zouden hier toch nog niet zijn, alleen in het zuiden pas in de loop van de dag? Hier misschien 's avonds? 
Toen ik 10 minuten later keek, waren er geen wolken meer, maar wel stond er na zeker 3 maanden een ree in de wei. Een schrikachtig jonkie, maar tch!
De paden zijn speciaal een paar dagen geleden keurig gemaaid, er komen weer zachte scheutjes in het gras, en het zoutblok hangt nu helemaal achterin. Als dat geen goede verzorging is!

14 september,  net als gisteren max. 32,3
Weer zo'n prachtige zomerdag. Ben vroeg opgestaan om er zo lang mogelijk van te kunnen genieten. De laptop speelt deze dagen maar een minirolletje.

De waterslang uitrollen en planten water geven heb ik bijna niet hoeven doen deze zomer, maar nu in september wel.

Op deze vrije woensdagmiddag gaat er n stroom jongelui op de fiets naar het Hilgelo, de schaduwparkeerplaats in het bos staat vol auto's, ook een paar staan er in de berm (wat verboden is), want de officile parkeerplaats bij het meer heeft maar een kleine schaduwstrook.

De kwetsen uit Elten smaken heerlijk. Altijd in de kwetsentijd moet ik aan Carla denken, die dan 13 jaar oud misschien, ziek in bed ligt. Vriendinnetje Lies komt op bezoek en brengt pruimen mee. 'Het zijn kwetsen!', zegt ze erbij.
Carla, vriendelijk:
'Oh, dat geeft niet.'

3 september 11 u 30 is temp. 28 9/  max. wordt 32.3 om 14 u 12.

 
Toch nog iets gedaan buiten, behalve even koffie drinken met een vroege koffieklant en de krant lezen.

De moederplanten staan al de hele zomer buiten en vertonen aftakelingsverschijnselen. Als de jonkies aanslaan, gaan de beide ouders naar de compostbak.
Ach, ze hebben wel een mooie naam, Chlorophytum. 

Heb het boek van De Correspondent ontvangen over stalking op internet door bedrijven,  'Je hebt wl iets te verbergen.'  Lijkt me interessant, vooral omdat je tips kunt krijgen om zo veilig mogelijk het www op te gaan.

12 september  29.2 gr.
Wat een prachtige dag was het weer. Als ik niet zo nu en dan wat huishoudelijke karweitjes moest doen, zou ik de hele dag buiten zijn geweest.
Vanmorgen heb ik buiten uit 2 ordners van 5 jaar geleden de helft van de papieren door de versnipperaar gehaald. Geeft me een goed gevoel.
Vanmiddag zat ik in de schaduw van het heel dichte bladerdak van de Blauwe Regen. Net Frankrijk. Daar zagen we zo'n constructie op het terras van een hotel. De stam van de klimmer leek wel een boomstam en het hele terras werd door de uitlopers bedekt, ondersteund door een zware ijzeren constructie.     Veel koeler dan onder een parasol.
Deze zomer had ik nog niet vaak het Frankrijkgevoel. 
Aan het eind van de middag maaide Bob het gras dat nu eindelijk ook in de schaduw kurkdroog was. Zo droog, dat de machine zelfs schoon bleef.
We aten buiten, dronken er koffie, en hadden een goed gesprek over zelfdoding bij jonge mensen. De aanleiding was mijn zoektocht van de week naar de naam van een oudleerling in de stapel oude schoolagenda's.  

11 september  25 gr.
Geen regen hier, dus 'k was weer de hele dag buiten. Veel kranten doorgewerkt en dit boekje:

Friso Wiegersma, De vrouw aan het stuur (1981). Wiegersma werd bekend als tekstschrijver. Bv. van 'Het dorp' gezongen door Wim Sonneveld en 'Telkens weer' gezongen door Willeke Alberti.
Aardige weetjes: Madox Ford schrijft over auto's in 1906: 'Het kostte zo ongeveer zes pond aan huur om achttien mijl te rijden, waarin je zeventien keer pech had en waarin je zlf de wagen tegen de hellingen moest opduwen'.

Dat waren nog eens tijden. Maar er reden bijna van het begin af aan ook vrouwen zelf. Het beroemdst werd in 1903 Madame Camille de Gast, die als enige vrouwelijke coureur meereed in de moordende race Parijs-Madrid waarbij verschillende doden vielen, waaronder Marcel Renault. Een journalist beschrijft destijds hoe kaarsrecht ze rijdt, dit in tegenstelling tot haar mannelijke collega's, en hij vraagt zich af: 'Zou het komen door haar corset?' 

10 september
Max. temp. vandaag 26,7gr. Niet gek voor 10 september. Vanavond aten we buiten de soep, binnen de mosseltoestand en daarna weer buiten ijs met daarbij cranberry's die ik nog in de diepvries had van Kerstmis. Om half acht werd het toch te koud, we gingen naar binnen en staken om 8 uur een vuurtje aan, het eerste van deze herfst.

De bazin van Loesje snoeit de struiken in haar tuin en geeft Bob een pak groen mee die het weer meeneemt voor mij: mint en nog iets, bos.... en nog wat, of zoiets, wat in ieder geval geweldig helpt tegen stekende muggen in de nacht.
Ik zag die bazin gisteren toen ze haar stoepje wiedde, en we bleken elkaar te kennen: jaren geleden zat haar zoon, toen zoontje, in een klas waar ik les aan gaf. In al die jaren voor de klas, was er maar 1 Kevin. Goed om de agenda's te bewaren.

9 september
Je denkt dat ze met vakantie zijn naar warme streken, maar als ik een mailtje stuur, omdat ik al dagen niks van ze hoor, 'volgens mij zitten jullie nog steeds in Cadzand', volgt er snel een telefoontje: haha, ja, we zijn nog thuis, het is zulk mooi weer! Hebben geen zin om in de auto te zitten.
Ze hebben groot gelijk, deze nazomer is heerlijk.

Interessante tv-serie was Kijken in de ziel met wetenschappers. De euforie om als eerste iets in de schepping te zien of te begrijpen wat nog nooit iemand gezien heeft, moet een enorme impact op je leven hebben.
Zo knap zijn, dat maar 100 mensen op de wereld snappen waar je mee bezig bent, maakt in zekere zin ook eenzaam.   

8 september
Weer zo'n schitterende zomerdag. Bij de supermarkt wilde de baas me pers helpen met alles in de auto laden. Ik kan dat nu al heel goed zelf en dat zei ik ook, maar hij wilde kennelijk galant zijn. OK dan. Hij is gewoon een aardig mens. Toen ik weg wilde rijden, schoot me te binnen dat ik ook nog geld moest pinnen, dus ik kwam gelijk weer achter hem aan. 'Je dacht zeker al dat je me kwijt was? nou, mooi niet.'
Lachen.
Bob komt met oppashond Loesje verkoeling zoeken in de beek. Ze rende als een wilde heen en weer door het water, wist van gekkigheid niet wat te doen. Ik had m'n toestel niet bij me, dus heb er geen foto van. Wel van een bezadigd wandelingetje een paar uur later.
   

7 september
Weer naar schilderen geweest. Ben bezig aan een simpel dingetje om weer aan verf en penseel te wennen. Zoals meestal was het contact met de andere schilders heel fijn. We kennen elkaars omstandigheden, ik ben al bij een paar mensen thuis geweest en vier ervan waren ook al vaker hier.
In de theepauze buiten op het pleintje smolten we bijna in de volle zon, 29 gr. !
Bob bracht me naar Bredevoort en ging met 'Hendrikje Stoffels' van de VVV de rondwandeling maken terwijl ik schilderde.
Na les haalde hij me weer op. De auto startte niet, dus ging hij op zoek naar een garage. Na 20 minuten kwam hij terug met Toebes, die in n blik zag dat de accu op was. Hij laadde hem op en zonder problemen kwamen we thuis.
Morgen opnieuw zomers weer. Genieten!

6 september
Stralende zomerdag. Al vroeg druk geweest met keukendingen opruimen en anders neerzetten. Om half elf is het genoeg, was al om kwart voor zeven op. Een plastic tas vol leuke kleine onnutte rommeltjes gaat naar de kringloop: een vormpje voor een gebakken ei, bijvoorbeeld, maar losse schoteltjes, plakhaakjes die niet meer plakken, oude boodschappenbriefjes, onduidelijke werkloze dingen die ik om onduidelijke redenen al jaren tegenkom, gaan met een blije zwaai de kliko in. 
Tijd voor buiten de krant lezen. Vind gieter vol water klaarstaan bij de plantenbakken, is daar niet door mij neergezet. Dank lieve meedenker/ster.

5 september
Verrassing: onverwacht komt 'Apeldoorn' binnen lopen. Ze waren niet de eersten, de nieuwe magnetron kwam al om 9 uur de achterdeur binnen. Hij werd op de plaats van de oude neergezet, bovenop de hoge koelkast. Te hoog, bleek bij het uitproberen, hij heeft geen deur maar een klep.
Ton kreeg een prima idee: zet hem op de kleine koelkast in de kookboekenkast, haal daar de onderste boekenplank die er vlak boven zit uit en zet die boeken op de hoge koelkast. Helemaal goed! Met op 2 plaatsen boeken ziet de keuken er leuker uit!
De bloemen die Marieke zaterdag al gekocht had, staan er voor de helft prachtig bij, net of ze in een Alpenwei geplukt zijn, maar de andere helft 'meurt' en verdwijnt in de compostbak. Dat deed ze zelf, hoor!
Misschien morgen foto. Batterij is leeg. Of zoiets.

4 september
Een van de leukste trips die we afgelopen maand gemaakt hebben, was die naar Limburg a/d Lahn waar Carla dichtbij woont. De omgeving is prachtig, het weer was schitterend- het waren drie dagen met een gouden randje.
Natuurlijk moesten we het pleintje voor het slot in Diez bekijken dat sinds een paar jaar Johann Wilhelm Friso Platz heet, naar een idee van Carla die ook het naambord onthulde.

1 september
Het is een tijdje stil geweest hier, maar na een paar ongelukjes heb ik nu gelukkig weer iets anders te vertellen dan hoe het me lichamelijk vergaat.
Wat me ontzettend goed heeft gedaan deze maanden waren de kaarten en brieven, telefoontjes, bezoeken, verwennerijen, kortom het meeleven met iemand die zo stom is om niet n keer maar twee keer te vallen. Met een kruk kun je prima lopen, en in de tuin werken kon ik toch al niet meer, behalve het gras maaien. Dat laatste gaat echter weer goed, ik kan er bij zitten, dat scheelt.